အခန်း ၉၆

အခန်း (၉၆)

မှော်ဆန်သောပစ္စည်းနှင့် အပြစ်ကင်းစင်မှုက ခံစစ်ကို ထိုးဖောက်သွားခြင်း

မှောင်မည်းပြီး စိုစွတ်ကာ သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

ကွန်ကရစ်များဖြင့် အပြည့်အဝ တည်ဆောက်ထားသော ဤပိတ်လှောင်နေသည့် အခန်းမှာ အလင်းရောင်နှင့် အသံအားလုံးကို မျိုချပစ်နေသည့် သက်ရှိသင်္ချိုင်းဂူတစ်ခုနှင့် တူလှပေသည်။

ဇီယင်းသည် အေးစက်နေသော နံရံထောင့်ကို မှီထားလျက်ရှိပြီး သူမ၏ လက်ထိတ်ခြေကျင်းများမှာ တောင်တစ် လုံးကဲ့သို့ လေးလံနေသော်လည်း ပို၍လေးလံနေသည်မှာ သေဆုံးနေပြီဖြစ်သော သူမ၏ နှလုံးသားပင် ဖြစ်ပေ သည်။

သူမသည် တွေးတောခြင်းနှင့် ခုခံခြင်းတို့ကို စွန့်လွှတ်ထားခဲ့ပြီး လှပသော ရေခဲပန်းပုရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လုပ်ဆောင်ချက်များ ရပ်တန့်သွားမည့်အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းရင်း နောက်ဆုံးလွတ်မြောက် မှုကို မျှော်လင့်နေခဲ့လေ၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လျူရူမေ အမည်ရသော အမျိုးသမီးသည် နေ့စဉ် အချိန်မှန် ရောက်ရှိလာခဲ့ လေသည်။

သူမသည် စကားပြောဆိုလေ့ သိပ်မရှိဘဲ အရသာရှိသော အစားအစာများနှင့် ဒဏ်ရာများအတွက် သန့်စင်သော ဆေးဝါးများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ယူဆောင်လာပေးခဲ့ပေသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အငွေ့အသက်က လှောင် ချိုင့်၏ အေးစက်မှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး ပိုမိုရှုပ်ထွေးလှသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုပုံစံတစ်ခုအဖြစ် ဇီယင်း ၏ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသော နှလုံးသားကို တိတ်တဆိတ် နှိပ်စက်နေခဲ့လေ၏။

ဇီယင်းသည် အစပိုင်းတွင် အေးစက်စွာ လျစ်လျူရှုခဲ့ရာမှ တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ခံလာခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင်မူ ထုံထိုင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။ ထိုနတ်ဘုရားကဲ့သို့သော အမျိုးသားက အတိအကျ ဘာလုပ်ချင်နေသနည်း။

သူမ တည်ငြိမ်နေပြီး ဤသုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင် လေးလံသော သံတံခါးကြီးမှာ တကျွီကျွီမြည်လျက် ထပ်မံပွင့်လာခဲ့လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဝင်ရောက်လာသော အလင်းနှင့် အရိပ်တို့မှာ ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင် မှုရှိသော ထိုပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်မနေခဲ့ပေ။

ချစ်စရာကောင်းပြီး သွက်လက်သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ခါးထောက်လျက် ပါးကိုဖောင်းကာ ဂုဏ်ယူ ဝင့်ကြွားနေသော ဒေါင်းငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တံခါးဝတွင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူမမှာ ပိုင်ရွှီကျန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ တောက်ပပြီး ကြည်လင်နေသော ဗာဒံစေ့ပုံစံ မျက်လုံးများက ထောင့်ရှိ ခရမ်းရောင်ပုံရိပ်ကို အကြောက် အလန့်မရှိ စိုက်ကြည့်နေလေ၏။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကိုစူကာ ရှင်းလင်းသော စွပ်စွဲချက်တစ်ခုကို ပြောလိုက်လေ သည်။

"နင်က လူဆိုးမကြီး... ငါ့ခဲအိုကိုများ လုပ်ကြံရဲတယ်ပေါ့... ငါ... ငါ နင့်ကို မုန်းတယ်..."

သူမ၏ အသံမှာ ကလေးဆန်သော ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လက်သည်းထုတ်ပြရန် ကြိုးစားနေသည့် စိတ် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသော်လည်း ချစ်စရာကောင်းနေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဇီယင်းသည် သူမ၏ မျက်ခွံများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများကို ပြန် မှိတ်ထားလိုက်လေ၏။ ဂရုစိုက်နေရန် မလိုပေ။

သူမသည် အလွန်အမင်း ကာကွယ်ပေးခံထားရပြီး နေရာမှန်ကိုမသိသည့် အလိုလိုက်ခံထားရသော ကလေးဆိုး တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

ဇီယင်း၏ လျော့ပါးမှုမရှိသော ခေါင်းမာသည့် အမူအရာကို မြင်သောအခါ ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက် သွားခဲ့လေ၏။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား သူမ၏ ဒေါသများမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက် ကွယ်သွားခဲ့ပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလာကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါပေမယ့်... ခဲအိုက နင့်ကိုလည်း သနားစရာကောင်းတဲ့သူပါလို့ ပြောတယ်... ဟွန်း... ငါကတော့ မယုံပါဘူး... လူဆိုးက လူဆိုးပဲ..."

"ငါ့ကို နင့်ကို မဆူဖို့တောင် တားထားသေးတယ်... မေတ္တာတရားနဲ့ လွှမ်းမိုးဖို့ ကြိုးစားရမယ်တဲ့လေ... တကယ် တော့ လူဆိုးတွေကို လက်သီးနဲ့ပဲ ဖြေရှင်းသင့်တာ..."

သူမသည် တီးတိုးရေရွတ်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏ ခဲအိုကို ညည်းညူကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဇီယင်းကို စိုက်ကြည့်နေလျက် ပြင်းထန်သော စိတ်တွင်းတိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲနေရသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

ဇီယင်းသည် တိတ်ဆိတ်မြဲ တိတ်ဆိတ်နေလေ၏။ သေခံအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအတွက်မူ မည်သည့်စကားဖြင့် ရန်စမှု မျိုးမဆို လေပြေလေညင်းတစ်ခုကဲ့သို့သာဖြစ်ပြီး မည်သည့်လှိုင်းဂယက်ကိုမျှ ဖြစ်ပေါ်စေမည် မဟုတ်ချေ။

သူမက တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ရွှီကျန်းသည် အချိန်အတော်ကြာ တစ်ယောက်တည်း စကားပြော နေရသဖြင့် အနည်းငယ် ငြီးငွေ့လာခဲ့လေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေ့ဝဲသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရတနာတစ်ခုခုကို သတိရသွားသည့်အလား ချစ်စရာ ယုန်ပေါက်လေးများ ထိုးဖောက်ထားသော သူမ၏ အိတ်ကလေးထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူ လိုက်လေ၏။

၎င်းမှာ ထူးဆန်းသော ပုံစံများ ရေးဆွဲထားသည့် အရောင်အသွေးစုံလင်သော စက္ကူပြွန်တစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ဖက် စွန်းတွင် ချောင်းကြည့်ရန် အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခု ပါရှိလေသည်။

"ဟွန်း... ကောင်းပြီလေ... ငါ့ကို ဂရုမစိုက်လည်း နေပေါ့... ငါ့ဟာငါပဲ ကစားတော့မယ်..."

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် စက္ကူပြွန်ကို သူမ၏ မျက်လုံးနားသို့ ကပ်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းရှိ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ရရာ တံခါးပေါက်ဘက်သို့ ညင်သာစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဝါး... အရမ်းလှတာပဲ..."

စစ်မှန်ပြီး ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေသော အာမေဍိတ်သံတစ်ခု သူမ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"အထဲမှာ ပန်းတွေ အများကြီးပဲ... အနီ၊ အစိမ်း၊ အခရမ်း... ပြီးတော့ ပြောင်းလဲသွားသေးတယ်... လှည့်လိုက် တိုင်း အရောင်တွေ ပြောင်းသွားတာ ကောင်းကင်က ကြယ်တွေထက်တောင် ပိုလှသေးတယ်..."

သူမ၏ အသံမှာ အံ့မခန်းဖွယ် ကစားစရာအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသော ကလေးတစ်ဦး၏ အပြစ်ကင်း စင်ဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

ဇီယင်းသည် မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော ထိုထူးဆန်းသည့် မှော်လက်နက်ကို ရှောင်လွှဲ ၍မရစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ရောင်စုံမှန်ပြောင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ပိုင်ရွှီကျန်းကို ပျော်ရွှင်စေရန် ဖန်းဟန် အသုံးပြုခဲ့သော ခေတ်သစ်ကစား စရာများမှာ ဤခေတ်ကာလတွင်မူ အမှန်တကယ် မှော်ဆန်သော ဖန်တီးမှုများပင် ဖြစ်ချေသည်။

စက္ကူပြွန်၏ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် စိမ့်ထွက်လာသော တက်ကြွလှပသည့် အရောင်အသွေးများက ထူးဆန်း သော အလင်းတန်းအနည်းငယ်ကို ဖျော့တော့စွာ ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

ဇီယင်း၏ နှလုံးသားမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်သော စပ်စုချင်စိတ်တစ်ခုကြောင့် ထိန်းချုပ်မရအောင် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရပေသည်။

ဤသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ပြွန်တစ်ခုတည်းအတွင်း ပန်းပေါင်းထောင်ချီ၍ ပါဝင်နေနိုင်သော မည်သို့သော မှော် ပစ္စည်းမျိုးနည်း။

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် အချိန်အတော်ကြာ ကစားပြီးနောက် ငြီးငွေ့သွားပုံရလေသည် သို့မဟုတ် သူမ တမင်သက်သက် လုပ်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ရောင်စုံမှန်ပြောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ဇီယင်းနှင့် မဝေးလှသော နေရာသို့ လျှောက်သွားကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှည့်လိုက်စဉ် သူမ၏ လက်ချော်သွားခဲ့လေ၏။

"အို..."

သူမသည် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး လှပသော ရောင်စုံမှန်ပြောင်းမှာ ဇီယင်း၏ ခြေရင်းသို့ လိမ့်သွားခဲ့ လေသည်။

"ကျသွားပြီ... ဟွန်း... ညစ်ပတ်သွားပြီ၊ ငါ မလိုချင်တော့ဘူး... နင့်လို လူဆိုးမကြီးကိုပဲ ကစားဖို့ ပေးလိုက်တော့ မယ်... နင့်ရဲ့ သနားစရာအခြေအနေကြောင့် ငါ ပေးလိုက်တာ..."

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် သူမ၏ နှာခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ရှုံ့ကာ ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် နောက်သို့လှည့်မ ကြည့်ဘဲ ခုန်ပေါက်ကာ ထွက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

လေးလံသော သံတံခါးကြီး ပြန်လည်ပိတ်သွားခဲ့လေ၏။ ပိတ်လှောင်နေသော အခန်းမှာ အသက်ရှူကျပ်မတတ် တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ထပ်မံကျရောက်သွားခဲ့ပြန်သည်။

သူမ၏ ခြေရင်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျနေသော သပ်ရပ်လှပသည့် ဆလင်ဒါပြွန်လေးကို ကြည့်ရင်း ဇီယင်းသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သော ရေအိုင်သေတစ်ခုကဲ့သို့ သူမနှလုံးသား၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ပထမ ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လှိုင်းဂယက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ကောင်းကင်နှင့် လူသားကြားမှ တိုက်ပွဲတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ဤအရာမှာ ရန်သူ၏ သကြားလုံးအုပ်ထားသော ကျည်ဆန်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စစ်ဆင်ရေး ဗျူဟာ တစ်ခုဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူမ လုံးဝ မထိတွေ့သင့်ကြောင်း သူမ၏ အသိတရားက သတိပေးနေခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူမ၏ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုနှင့် စပ်စုချင်စိတ်တို့မှာ အချိန်အကြာကြီး ဖိနှိပ်ခံထားရသော သားရဲ ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရိုင်းဆန်စွာ ဟိန်းဟောက်နေပြီး မည်သို့ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိရှိလိုနေခဲ့ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် မွေးရာပါ စပ်စုချင်စိတ်သည် လေ့ကျင့်မှုများမှ တစ်ဆင့် ဖြစ်တည်လာသော ခိုင်မာသည့် သတိထားမှုအပေါ် အောင်ပွဲခံသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် လက်ထိတ်ခြေကျင်း ခတ်ထားရသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုန်းကန်ရွှေ့လျားကာ ရောင်စုံမှန်ပြောင်းကို ရှေ့သို့ ရောက်ရန် ခြေချောင်းများဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ချိတ်ဆွဲယူလိုက်လေ၏။

သူမသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီးနောက် ရွှေ့လျားနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော လက်ဖြင့် ယင်းကို လှမ်းယူ လိုက်လေသည်။

သူမသည် အပေါက်ငယ်လေးကို မျက်လုံးအနီးသို့ ကပ်လိုက်လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ကား...။

မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းစက်ငယ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် အချိုးကျပြီး ခမ်းနားထည်ဝါကာ အမြဲပြောင်း လဲနေသော မျက်စိကျိန်းမတတ် ပုံစံများက သူမ၏ မျက်လုံးထဲသို့ မျှော်လင့်မထားဘဲ ဝင်ရောက်လာသော အခိုက်အတန့်တွင်...။

မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မာကျောသော နှလုံးသားပိုင်ရှင်ဖြစ်သည့် ဤထိပ်တန်းလုပ်ကြံသူမှာ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရလေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာ ချက်ချင်းပင် ကျယ်လာခဲ့၏။ သူမ၏ အသက်ရှူသံများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။ သူမ တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ဖူးသော ကမ္ဘာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

အလင်းနှင့် အရောင်တို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အဆုံးအစမရှိ အမြဲပြောင်းလဲနေသည့် စိတ်ကူးယဉ် အံ့ဖွယ် ကမ္ဘာတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရုံမျှသာ ဖြစ်၏။

ထိုအခါ သူမ မျက်စိရှေ့ရှိ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးမှာ 'တောက်' ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပြိုကျသွားခဲ့ပြီး နောက်တစ် ခဏတွင် ပို၍ခမ်းနားပြီး ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံသစ်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ပေါင်းစပ်သွားခဲ့လေသည်။

အလွန်အမင်း လှပလွန်းလှပေသည်။ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

*ဒါ... ဒါက ဘယ်လို မှော်ပညာမျိုးလဲ…. *

*မဟုတ်ဘူး... ဒါက မှော်ပညာ မဟုတ်ဘူး။ မှော်ပညာဆိုတာ ယုတ်မာပြီး လူတွေရဲ့ စိတ်ကို ပြုစားတတ်တာ...*

သို့သော် သူမ ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် စင်ကြယ်ပြီး လှပလွန်းလှကာ အပြစ်နှင့် အမှောင်ထုအားလုံးကို ဆေးကြောပစ်နိုင်လောက်အောင် လှပနေခဲ့ပေသည်။

ဇီယင်းသည် သူမ၏ ဆာလောင်မှု၊ သူမ၏ နာကျင်မှု၊ သူမ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်နှင့် သူမ မည်သူဖြစ် သည်ကိုပင် မေ့လျော့သွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် အနှစ်သက်ဆုံး ကစားစရာတစ်ခုကို ရရှိထားသော ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ သူမ လက်ထဲရှိ ရောင်စုံ မှန်ပြောင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ လှည့်ကာ လူတို့ဖန်တီးထားသော ထိုအဆုံးအစမရှိသည့် ကြယ်ပင်လယ်ပြင် ထဲတွင် မမောနိုင်မပန်းနိုင် နစ်မြောနေခဲ့လေသည်။

သွေးများနှင့် သတ်ဖြတ်မှုများကြောင့် အေးစက်ပြီး မာကျောနေပြီဖြစ်သော သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ထိုတောက်ပလှ သော အလင်းနှင့် အရိပ်ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် မသိမသာ ထင်ရှားသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုဖြင့် တိတ်တ ဆိတ် ပွင့်ဟလာခဲ့လေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်...။

ထိုအချိန်၌ပင် ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ထပ်မံရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။

သူမသည် မနေ့က မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာများကို မေ့သွားပုံရပြီး ယခုအခါ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပို၍သပ်ရပ်လှပသော သစ်သားသေတ္တာလေးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

သူမသည် ဇီယင်းထံသို့ မချဉ်းကပ်ဘဲ တေးဂီတသေတ္တာကို မြေကြီးပေါ်တွင် ချထားကာ ၎င်းပေါ်ရှိ သတ္တု ခလုတ်တစ်ခုကို ညင်သာစွာ လှည့်လိုက်လေ၏။

“ဒင်ဒေါင်... ဒင်ဒင်ဒေါင်...”

တောင်ပေါ်စမ်းရေ စီးဆင်းနေသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် လေထဲတွင် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်နေသကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး သာယာသော အသံများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းလာခဲ့လေသည်။

မည်သည့် သီချင်းစာသားမျှ မပါဝင်သလို မည်သည့် တူရိယာကမျှလည်း တီးခတ်နေခြင်း မရှိပေ။

ယင်းက သူ့အလိုလို သီချင်းဆိုနိုင်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဇီယင်းသည် သူမ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သော ထို 'ကောင်းကင်ဘုံတေးဂီတ' ကို နားထောင်ရင်း သူမ မျက်လုံးထဲမှ အေးစက်မှုများမှာ အလိုအလျောက် အနည်းငယ် အရည်ပျော်သွားခဲ့လေသည်။

"ဒီနေရာ... ဖန်းဟန်ဆိုတဲ့ ဒီ 'မိစ္ဆာ'... ပြီးတော့ သူ့ဘေးက အမျိုးသမီး... သူတို့က အမှန်တကယ်ပဲ ဘယ်လိုလူမျိုး တွေလဲ..."

ယခုအခါ 'ရန်လိုမှု' နှင့် 'သေလိုစိတ်' မှလွဲ၍ မည်သည့်အရာမျှ မရှိတော့သော ဇီယင်း၏ ခိုင်မာသည့် အတွင်းစိတ် အတားအဆီးများကြားမှ 'စပ်စုချင်စိတ်' ဟုခေါ်သော ထိန်းချုပ်မရသည့် စွမ်းအားတစ်ခုမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် အဖြစ် အညှောက်ပေါက်လာခဲ့လေတော့သည်။