အခန်း ၉၇

အခန်း (၉၇)

ကောင်းကင်မျက်လုံးက နှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်းပြီး ယုံကြည်ချက်များ ပြိုလဲခြင်း

ရက်အနည်းငယ်ကြာ သိမ်မွေ့စွာ ဖျောင်းဖျပြီးနောက်တွင်မူ ဖန်းဟန်သည် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး ရောက်ရှိ လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်လေ၏။

ထိုနေ့တွင် သူသည် လျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ မည်သူ့ကိုမျှ ဝင်ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

လေးလံသော သံတံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်ကာ သူ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။ ဖန်းဟန်၏ အရပ်ရှည် ရှည်နှင့် ခန့်ညားသော ပုံရိပ်က တံခါးဝတွင် ပေါ်လာပြီး တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ကို ကွယ်လိုက်သော အခါ ထောင့်စွန်းကို စိုက်ကြည့်နေသော ဇီယင်းမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ အသက်ငွေ့လေး အနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိနေပြီဖြစ်သော သူမ ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဖန်းဟန်ကို မြင်လိုက်ရသည့် စက္ကန့်မှာပင် အေးစက်သော ရေခဲအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်း လဲသွားကာ သတိထားမှုနှင့် ရန်လိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

ချောင်ပိတ်ဖမ်းခံရသော ဖြူကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် သူမသည် ရက်အနည်းငယ်ကမှ ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည့် နူးညံ့မှုကို ပြန်လည်မြှုပ်နှံလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆူးများအားလုံးကို အလိုအလျောက် ထောင်လိုက်လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် သူမ၏ ခပ်ကင်းကင်းနေတတ်သော အမူအရာကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ယခင်ကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ အသက်ကို နှုတ်ယူရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော ထိပ်တန်းလုပ်ကြံသူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရခြင်း မဟုတ်ဘဲ အရေးမပါသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရ သည့်အလား ဖြစ်နေချေသည်။

သူသည် မလိုအပ်သော စကားတစ်ခွန်းကိုမျှ မဆိုဘဲ ဇီယင်းထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် အလင်းရောင်ထုတ်လွှတ်နိုင်သော ပါးလွှာသည့် အနက်ရောင် ကျောက်ပြား တစ်ခုကို သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ယင်းမှာ အားအပြည့်သွင်းထားသော တက်ဘလက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မှတ်တမ်းကျောက်ပြားဟု သူခေါ်ဆိုသော ထိုအရာကို ဇီယင်း၏ ရှေ့ရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ချထား လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ မှန်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသော မျက်နှာပြင်ကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်လေ၏။

မျက်နှာပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် လင်းလတ်သွားခဲ့လေသည်။

စူးရှသော အလင်းရောင်ကြောင့် အမှောင်ထုထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသော ဇီယင်းမှာ အလိုအ လျောက် မျက်စိမှိတ်မိသွားလေ၏။

သူမ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းက သူမကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်အိမ်များမှာ အပ်ပေါက်အရွယ်အစားခန့်အထိ ချက်ချင်း ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့လေ တော့သည်။

"အဲဒါ... အဲဒါက ဘာကြီးလဲ..."

၎င်းမှာ သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော၊ အိမ်မက်ထဲတွင်ပင် မက်ဖူးမည်မဟုတ်သော မြင်ကွင်းရှုထောင့်တစ်ခု ဖြစ် လေသည်။

ကောင်းကင်ယံ အမြင့်ကြီးတွင် ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံရှိ တိမ်တိုက်များအထက်တွင် ရပ်နေသကဲ့သို့၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသော နတ်ဘုရား တစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

ဝပ်တွားနေသော ဘီလူးကြီးများကဲ့သို့ ဆက်တိုက်တည်ရှိနေသော တောင်တန်းများ၊ ကမ္ဘာမြေ၏ ငွေရောင်သွေး ကြောများကဲ့သို့ ကွေ့ကောက်နေသော မြစ်များနှင့် သူမ၏ မြင်ကွင်းထဲရှိ မြို့ရွာများကို ကလေးတစ်ယောက်၏ သဲကစားစရာတစ်ခုကဲ့သို့ မြင်တွေ့နေရလေ၏။

"ဒါက... နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ရှုထောင့်လား..."

ထိုအချိန်တွင် ဇီယင်း၏ စိတ်သည် မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခံရသကဲ့သို့ ဖြစ် သွားကာ ချက်ချင်းပင် ဗလာနတ္ထိဖြစ်သွားပြီး သူမအတွက် စဉ်းစားတွေးခေါ်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်များက ဆက်လက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုနေရာမှာ အန်းကော်မြို့စား၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ ခရိုင်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

မြို့ရိုး၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကမ္ဘာပျက်မည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ရှိနေလေ၏။

အဝတ်စုတ်များ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရိုးပေါ်အရည်တင် ပိန်ချုံးနေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ဘေးဒုက္ခသည်များ သည် ရွှံ့ဗွက်ထနေသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသော လူသေကောင်များကဲ့သို့ ရုန်းကန်တွားသွား နေကြလေသည်။

အသက်ကင်းမဲ့နေသော သူမ၏ ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီထားသည့် မိခင်တစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ တိတ်ဆိတ်သော ငိုကြွေးသံများကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့လေ၏။

ပိန်ချုံးနေသော အမျိုးသားအချို့သည် မှိုတက်နေသော ပေါင်မုန့်အမည်းတစ်ဝက်အတွက် သူတို့၏ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော ခွန်အားများဖြင့် အချင်းချင်း ကိုက်ဖြဲနေကြလေသည်။

ပို၍ဝေးသောနေရာတွင်မူ အနက်ရောင်မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ပြိုကျပျက်စီးနေသော သက်ကယ်တဲဘေး တွင် ကလေးများကို အချင်းချင်း လဲလှယ်၍ စားသောက်နေကြသည့် လူသားတို့၏ အလွန်ဆိုးရွားလှသော အဖြစ်ဆိုးတစ်ခုပင် ရှိနေချေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် အစစ်အမှန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် ဇီယင်းသည် လေထုထဲမှ ပုပ်သိုးနေသော အလောင်း များ၏ အနံ့ဆိုးများကိုပင် ရူရှိုက်မိလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ပြီး ဖိနှိပ်ခံထားရသော ငိုကြွေးသံ များကို ကြားနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤကဲ့သို့ ငရဲဘုံကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ထုံထိုင်းနေပြီဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော သူမ၏ နှလုံးသားကို နာကျင်သွားစေခဲ့ပြီး သူမ၏ ခြေဖဝါးမှစ၍ ခေါင်းထိပ်အထိ အေးစိမ့် သွားခဲ့လေတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဖန်းဟန်၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ပွတ်ဆွဲ လိုက်လေ၏။

မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဇီယင်း၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားလှသော မြင်ကွင်း တစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

လျိုရှီးရွာပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှေရောင်ဝင်းနေသော စပါးခင်းများ။

အဆက်မပြတ် မိုးခေါင်ရေရှားမှုများနှင့် မြေရိုင်းများသာ ရှိနေသည့် ဤမျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ကမ္ဘာကြီးတွင် ကျယ်ပြောလှပြီး ဖြစ်ထွန်းနေသည့် ရွှေရောင်စပါးခင်းကြီးများ တကယ်ပင် ရှိနေခဲ့လေသည်။

သေသပ်သော ရွာကလေးသည် စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားပြီး ကျယ်ဝန်းကာ ညီညာသော ဘိလပ်မြေလမ်းပေါ် တွင် သွားလာနေကြသော ရွာသားများသည် ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း အားလုံးမှာ ပန်းသွေးရောင် မျက်နှာလေးများ ရှိနေကြကာ ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြလေသည်။

လယ်ကွင်းများထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော လူများ၏ မျက်နှာများမှာ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်အဝဖြင့် စစ်မှန်သော အပြုံးများဖြင့် လင်းလက်နေကြလေ၏။

ပုံရိပ်က ထပ်မံချဲ့ကားသွားပြီး တောက်ပကာ သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတစ်ကျောင်းကို ပြသလိုက်လေသည်။

သန့်ရှင်းပြီး တူညီသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကလေးငယ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် အတွင်းတွင် ထိုင်ကာ သူတို့၏ ခေါင်းများကို လှုပ်ယမ်းရင်း ဆရာ့နောက်မှ လိုက်၍ "ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက မှောင်မိုက်ပြီး အဝါရောင်ဖြစ်နေတယ်၊ စကြဝဠာကြီးက ကျယ်ပြောပြီး အဆုံးအစမရှိဘူး..." ဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရွတ်ဆို နေကြလေသည်။

ကြည်လင်ပြီး သာယာသော စာဖတ်သံသည် အသက်ဝင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

မြင်ကွင်းနှစ်ခု၊ တစ်ခုက ကောင်းကင်ယံတွင် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက မြေကြီးပေါ်တွင် ဖြစ်လေသည်။

တစ်ခုမှာ ငတ်မွတ်နေသော လူများ လယ်ကွင်းများတွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး လူများက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကလေးများ ကိုပင် လဲလှယ်စားသောက်နေကြသည့် သက်ရှိငရဲတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

နောက်တစ်ခုမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ငြိမ်းချမ်းပြီး သာယာဝပြောသည့် ပရဒိသုဘုံတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဤသိသာထင်ရှားလှပြီး အလွန်အမင်း ကွဲပြားခြားနားနေမှုသည် မမြင်ရသော တူနှစ်လက်က ဇီယင်း၏ နှလုံး သားထဲသို့ ဘယ်တစ်လှည့် ညာတစ်လှည့် အားကုန်ရိုက်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့လေတော့သည်။

"မင်း အလုပ်အကျွေးပြုနေတဲ့ သခင် အန်းကော်မြို့စားက ဒီမြေပေါ်ကို ငရဲပြည် ယူဆောင်လာခဲ့တယ်..."

သေမတတ် တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် ဖန်းဟန်၏ တည်ငြိမ်သော အသံက ဖြည်းညင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ် သွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သလို၊ ယင်းတွင် မည်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျှလည်း မပါဝင်သော်လည်း ၎င်းသည် ဇီယင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲနေသော မိုးကြိုးသံများကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့မျက်လုံးထဲက မိစ္ဆာ… မင်း သေချာပေါက် သတ်ချင်နေတဲ့ ရန်သူဖြစ်တဲ့ ငါက ဒီနေရာမှာ မြေကြီး ပေါ်က ပရဒိသုဘုံတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့တယ်..."

ဇီယင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်သည့် အရောင်အသွေးမျှ မရှိတော့ဘဲ သေမတတ် ဖြူရော်သွားခဲ့လေ တော့သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက အပြင်းအထန် တုန်ယင်နေပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ စူးရှသော ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ခေါင်းမာမာ ခုခံပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"...ဒါက... ဒါက ရှင်ရဲ့ မိစ္ဆာမှော်ပညာသက်သက်ပဲ... ဒါတွေက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်စေတာ... အားလုံးက အတုတွေချည်းပဲ..."

"အတု ဟုတ်လား..."

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ကွေးတက်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် တက်ဘလက်ကို ပေါ့ပါးစွာ ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အခြားဖိုင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဇီယင်း၏ အရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ချလိုက်လေ၏။

"မင်း အဖမ်းခံရပြီးနောက်မှာ အန်းကော်မြို့စားက 'အရိပ်ကျီးကန်း' ဆီကို အမြင့်ဆုံးအဆင့် လျှို့ဝှက်အမိန့်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြန်ခဲ့တယ်..."

"ဒါက မင်းနဲ့အတူ အဖမ်းခံရတဲ့ သူလျှိုဆီကနေ ငါတို့ ရရှိခဲ့တဲ့ ထွက်ဆိုချက်ပဲ... မင်း ကိုယ်တိုင် ကြည့်နိုင် တယ်..."

ဇီယင်း၏ အကြည့်မှာ ဖိုင်ပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ကျရောက်သွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် ထိုလက်ရေးကို မှတ်မိနေ၏။ ၎င်းမှာ 'အရိပ်ကျီးကန်း' မှ ထွက်ဆိုချက်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် အသုံး ပြုသည့် အထူးပုံစံပင် ဖြစ်လေသည်။

အထက်ပါ အကြောင်းအရာများက သူမကို ရေခဲဂူထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရစေ၏။

[လျှို့ဝှက်အမိန့် - လုပ်ကြံမှု ကျရှုံးသည်... ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှုများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ဤစစ်ဆင်ရေးကို သိရှိထားသည့် ပြင်ပမှဖြစ်စေ၊ အတွင်းမှဖြစ်စေ လူအားလုံးကို ခြွင်းချက်မရှိ နေရာမှာတင် ရှင်းလင်းရမည်... မည်သည့် အကြွင်းအကျန်မျှ မချန်ထားရ။]

[လုပ်ဆောင်ရမည့်သူ - 'ကျီးကန်းခုနစ်' တပ်ဖွဲ့။]

[ပစ်မှတ်စာရင်း - ကျန်းဆန်း၊ လီစစ်၊ ဝမ်ဝူ။]

ထိုအမည်စာရင်းများမှာ သူမ ကိုယ်တိုင် ပျိုးထောင်ခဲ့သော သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် သူမ၏ ယခင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

"မင်းရဲ့ အဖော်တွေ၊ မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ၊ မင်းအပေါ် သစ္စာရှိပြီး မင်းကို ယုံကြည်ခဲ့ကြတဲ့သူတွေ အားလုံးက ဒီကျရှုံးမှုကြောင့် 'ရှင်းလင်း' ခံရမယ့် နယ်ရုပ်တွေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ..."

အနက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲဘုံမှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ တီးတိုးရေရွတ်သံကဲ့သို့ ဖန်းဟန်၏ အသံက သူမ၏ နောက်ဆုံး ဟန်ဆောင်မှုကို ရက်စက်စွာ တစ်လုံးချင်း ဆွဲဆုတ်လိုက်လေ၏။

"ပြီးတော့ မင်း၊ စွမ်းဆောင်ရည်အမြင့်ဆုံး ကိရိယာဖြစ်တဲ့ 'ဇီယင်း' ဆိုတဲ့ မင်းက တာဝန်ကျရှုံးတဲ့ စက္ကန့်မှာပဲ သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံးနဲ့ ပထမဆုံး စွန့်ပစ်ခံရတဲ့ နယ်ရုပ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဖန်းဟန်သည် သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ရှိ သံကြိုးများကို ဖြုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် အမြီးတွင် ကျီးကန်းတံဆိပ် ထွင်းထုထားသည့် အနက်ရောင်အပြည့်ရှိသော အထူးပြုလုပ် ထားသည့် လေချွန်မြားတစ်စင်းကို သူမ၏ရှေ့တွင် ညင်သာစွာ ချထားလိုက်လေ၏။

ဤသည်မှာ 'အရိပ်ကျီးကန်း' မှ အမြင့်ဆုံးအဆင့် အကူအညီတောင်းခံသည့် အချက်ပြမှုပင် ဖြစ်လေသည်။

"ငါ့ကို မယုံဘူးလား..."

ကြွက်တစ်ကောင်နှင့် ကစားနေသည့် ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သနားညှာတာမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသော မျက်ဝန်း များဖြင့် ဖန်းဟန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်း ကိုယ်တိုင် အတည်ပြုနိုင်တယ်..."

"အခု မင်း ဒီအချက်ပြမြားကို ကောင်းကင်ယံဆီ ပစ်လွှတ်နိုင်တယ်... ပြီးရင် မင်းရဲ့ အကူအညီတွေ ရောက်လာ မလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်လိုက်..."

"ဒါမှမဟုတ်... အဲဒါက မင်းရဲ့ ဉာဏ်ပညာကြီးမားပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ သခင်က မင်းကို နှုတ်ပိတ်ဖို့နဲ့ မင်းရဲ့ အသက်ကို ယူဖို့ ပို့လိုက်တဲ့ မြားတစ်စင်းလားဆိုတာပေါ့..."

ထိုသွေးစွန်းနေသော ထွက်ဆိုချက်ကို ကြည့်ရင်း။

ထို့နောက် သူမရှေ့ရှိ ရင်းနှီးနေသော အချက်ပြမြားကို ကြည့်ရင်း။

ဇီယင်း၏ ဦးနှောက်မှာ ထူပူသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ အတွင်းပိုင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ တစ်စုံတစ်ခုက လုံးဝ ပြတ် တောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဇွဲလုံ့လအားလုံး။ သစ္စာရှိမှုအားလုံး။ ယုံကြည်ချက်အားလုံး။

ကလေးဘဝမှ အရွယ်ရောက်သည်အထိ အဖွဲ့အစည်းမှ သူမအား ရိုက်သွင်းပေးခဲ့သော အရာအားလုံး၊ သေသည် အထိ မယိမ်းယိုင်ဘဲ သူမ၏ လမ်းညွှန်မှုမူဝါဒအဖြစ် စွဲကိုင်ထားခဲ့သော အရာအားလုံး။

ဤအချိန်တွင် ၎င်းသည် ဤရက်စက်ပြီး သွေးစွန်းနေသော အမှန်တရား၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရကာ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ အစအနမကျန် ကွဲကြေသွားခဲ့လေတော့သည်။

တကယ်တော့... သူမ သစ္စာရှိမှုဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော အရာမှာ ဟာသတစ်ခုမှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ခဲ့ပေ။

တကယ်တော့... သူမ တာဝန်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော အရာမှာ လိမ်လည်မှုတစ်ခုမှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူမနှင့် သူမ၏ အဖော်များအားလုံးမှာ အန်းကော်မြို့စား၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အကျိုးစီးပွားအတွက် သူ အချိန်မ ရွေး စွန့်ပစ်နိုင်သည့် သူ၏လက်ထဲရှိ ကိရိယာများမှလွဲ၍ အခြားမရှိခဲ့ပေ။

"ဖူး..."

သူမ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာခဲ့ပြီး သူမရှေ့ရှိ အေးစက်နေသော မြေပြင်ကို အနီရောင် အဖြစ် စွန်းထင်းသွားစေခဲ့လေ၏။

သူမ ဆက်လက်၍ တောင့်ခံမထားနိုင်တော့ဘဲ ထောင့်တွင် ကွေးကွေးလေးဖြစ်သွားကာ သူမ၏ ခေါင်းကို လက် နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဒဏ်ရာရနေသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ၏ လည်ချောင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ဖိနှိပ်ခံထားရပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ရှိုက်ငိုသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက် လေတော့သည်။

လောကကြီး ပြိုလဲသွားခဲ့လေပြီ။