အခန်း ၉၈

အခန်း (၉၈)

အတိတ်သည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ယာဂုတစ်ခွက်က ဘဝသစ်ကို ယူဆောင်လာပေးခြင်း

ဇီယင်းသည် မှောင်မိုက်နေသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်နှင့် သွေးများ အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ လွတ်ဟာနေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ခဲလုနီးပါးဖြစ်နေသော အနက်ရောင်သွေးကွက်ကို ငေး မောကြည့်နေကာ သူမ၏ ယုံကြည်မှုကို ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့သော စကားလုံးများကို အသိစိတ်လွတ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေခဲ့လေသည်။

"စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရတဲ့ နယ်ရုပ်လေး..."

"ကိရိယာတန်ဆာပလာ..."

"ဟာသတစ်ခု..."

သူမသည် ယုံကြည်မှု ပြိုလဲသွားပြီးနောက် အဆုံးအစမဲ့သော ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ထဲသို့ လုံးလုံး လျားလျား ကျဆင်းသွားခဲ့ရာ မုန်တိုင်းထဲတွင် ရွက်တိုင်ကျိုးနေသော လှေငယ်တစ်စင်းကဲ့သို့ အမှောင်လှိုင်းလုံး များနှင့်အတူ ပျက်စီးခြင်းချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ခိုကိုးရာမဲ့စွာ မျောပါသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမ၏ အတိတ်ဘဝတစ်ခုလုံးနှင့် အကူအညီတောင်းခံသံကို ကိုယ်စားပြုသည့် ခရာလေးမှာ သူမနှင့် မလှမ်း မကမ်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေခဲ့လေ၏။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ၎င်းကို မကိုင်တွယ်ခဲ့ပေ။

သူမ မရဲဝံ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့မဟုတ် ၎င်းကို သူမ မလိုအပ်တော့ခြင်းပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပေမည်။

ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ရှိနေခဲ့သော ဖန်းဟန်၏ အလွန်ယုံကြည်မှုရှိနေသည့် အကြည့်များ၊ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်စေ သော ဖွင့်ဟဝန်ခံမှုနှင့် ငရဲနှင့် ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည့် ထိုအံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းတို့က သူမအတွက် မည် သည့်သံသယကိုမျှ မကျန်ရစ်စေတော့ပေ။

ဖန်းဟန် ပြောခဲ့သမျှ အရာအားလုံးမှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်လေသည်။ သူမသည် တကယ်ကို စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူမ အသက်နှင့်ရင်း၍ သစ္စာစောင့်သိခဲ့သော သခင်နှင့် အိမ်ကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့သော အဖွဲ့အစည်းက သူမကို လုံးဝ စွန့်ပစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

လုံးလုံးလျားလျား မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားခဲ့ရပေ၏။

သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးသည် အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ကြီးမားသော ဟာသတစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးလိုသော ပြင်းထန်သည့် စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုက သူမ၏ နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ရူးသွပ် စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အကယ်၍ အရာအားလုံးက အတုအယောင်တွေသာဆိုလျှင် အသက်ရှင်နေခြင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မည် နည်း။ ဤနေရာမှာပင် အားလုံးကို အဆုံးသတ်လိုက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်...။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး လျှာရင်းကို ကိုက်ဖြတ် ရန် ပြင်လိုက်လေတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင်...

"ကျွီ..."

လျှို့ဝှက်ခန်း၏ တံခါးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်ဟလာခဲ့လေ၏။ နွေးထွေးပြီး နူးညံ့သော အလင်း ရောင်တစ်တန်းက အမှောင်ထုအချို့ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ သေလိုသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုလည်း အနှောင့်အယှက်ပေးလိုက်လေသည်။

ဇီယင်းမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့ပြီး သွေးကြောများနီရဲနေသော မျက်လုံးများကို မော့ကာ တံခါးဆီသို့ ကြည့်လိုက် လေ၏။

အထဲသို့ ဝင်လာသူမှာ ပိုင်ကျီရိုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ကျက်သရေရှိသော ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သောမျက်နှာပေါ်တွင် လှောင် ပြောင်ခြင်း၊ သနားခြင်းနှင့် အနိုင်ရသူတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်မျိုး မရှိဘဲ ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုသာ ရှိနေလေသည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဆန်၏ မွှေးပျံ့သောအနံ့သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်နေပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေ သည့် ယာဂုဖြူဖြူ တစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေ၏။

ပိုင်ကျီရိုသည် ဇီယင်းထံသို့ ညင်သာစွာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ယာဂုပန်းကန်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချထားလိုက်လေသည်။

သူမသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကာ ထောင့်တွင် ကွေးကွေးလေးထိုင်နေပြီး ဖရိုဖရဲနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ် နေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကို နှောင့်ယှက်မိမည်ကို စိုးရွံ့နေသည့်အလား တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျွန်မခင်ပွန်းက ပြောတယ်..."

"ရှင်ရဲ့ အတိတ်တွေက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီတဲ့..."

ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ဇီယင်း၏ ရပ်တန့်နေ သော နှလုံးသားထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ၏ လွတ်ဟာနေသော မျက်လုံးများက ပြန်လည်အသက်ဝင်လာကာ ပိုင်ကျီရိုကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

“အတိတ်တွေက... သေဆုံးသွားခဲ့ပြီတဲ့လား...”

မှန်ပေသည်၊ ၎င်းသည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ယုံကြည်မှု ပြိုလဲသွားခြင်းနှင့်အတူ အန်းကော်မြို့စား၏ ကိရိယာတန်ဆာပလာဖြစ်သော ဇီယင်း ဟု လူသိများသည့် လုပ်ကြံသူသည် တကယ်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ပိုင်ကျီရိုသည် သွေးကြောများနီရဲနေပြီး ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် သူမ၏အကြည့်ကို မတုန်မလှုပ်ဘဲ ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်ဝန်းများက လူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ အနက်ရှိုင်းဆုံး နာကျင်မှုများကိုပင် ဖောက်ထွင်း မြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည့်အလား ပင်ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် တည်ငြိမ်ပြီး တုန်လှုပ်မှုမရှိသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောခဲ့သော်လည်း စိတ်သက်သာရာရစေသော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက် အသက်ရှင်နေသရွေ့တော့ ပူနွေးတဲ့ ယာဂုကို သောက်နိုင်သေးတာပဲ..."

"ဒီယာဂုကို သောက်ပြီးသွားရင် ကောင်းကောင်း အိပ်လိုက်ပါ..."

"မနက်ဖြန် နိုးလာတဲ့အခါကျရင် လူသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်..."

ရှည်လျားသော အကြံပေးစကားများ သို့မဟုတ် နှစ်သိမ့်မှုများ မရှိခဲ့ပေ။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ဆရာလုပ်ချင် သော သဘောတရားများ မရှိခဲ့ပေ။ ဟန်ဆောင်သနားမှုများလည်း မပါဝင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ရိုးရှင်းပြီး ဟန်ဆောင် မှုကင်းသော စကားလုံးအနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်လေသည်။

*လူသစ်တစ်ယောက်...*

ဇီယင်းသည် ထိုစကားလုံးများကို စဉ်းစားနေစဉ် သူမ၏ ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းများမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်လာခဲ့လေ၏။

ဟုတ်ပေသည်...။ အတိတ်သည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် သူမသည် အသက်ရှင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

*အသက်ရှင်နေသရွေ့... လူသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မှာလား...*

နှလုံးသားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သော 'ဘဝသစ်' ၏ အလင်းရောင်နှင့် 'လူသားတို့၏ နွေးထွေးမှု' ကို ကိုယ်စား ပြုသည့် ယာဂုဖြူဖြူ ပန်းကန်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့တန်းတို့သည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

၎င်းတို့သည် ခုခံ၍မရနိုင်သော နွေးထွေးသည့် စီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ဇီယင်း၏ နှလုံး သားထဲတွင် တည်ဆောက်ထားသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် သေခြင်းတရား၏ ဆည်ကြီးကို ညင်သာစွာ၊ သို့သော် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းအပြည့်ဖြင့် ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။

"ဝါး..."

သူမသည် သူမ၏ ခံစားချက်များကို ဆက်လက်ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုပုံနေခဲ့သော တင်းကျပ်မှုများမှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် ယာဂုပန်းကန်ကို မကိုင်တွယ်ခဲ့ပေ။ ထို့အစား ခိုကိုးရာမဲ့နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူမ၏ ဒူး များကို ပွေ့ဖက်ကာ ခေါင်းဝှက်၍ အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်လေတော့သည်။

ငိုကြွေးသံသည် အစပိုင်းတွင် အောင့်အည်းထားသော ရှိုက်သံမှသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုကြွေးခြင်းအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း သူမ ခံစားခဲ့ရသည့် နာကြည်းမှုများ၊ နာကျင်မှုများ၊ မကျေနပ်မှုများနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ အားလုံးကို ဤမျက်ရည်များမှတစ်ဆင့် တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ဖောက်ထုတ်ပစ်လိုက် ချင်သည့်အလားပင် ဖြစ်လေသည်။

ပိုင်ကျီရိုသည် သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် မကြိုးစားခဲ့သလို ထွက်လည်းမသွားခဲ့ပေ။

ငိုကြွေးသံများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်အထိ သူမ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး စောင့်ဆိုင်း ပေးနေခဲ့လေသည်။

ဇီယင်း လုံးဝ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းသွားကာ မျက်ရည်တစ်စက်ပင် ထပ်မကျ နိုင်တော့သည့် အချိန်အထိပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခါမှသာ သူမသည် နွေးသွားပြီဖြစ်သော ယာဂုပန်းကန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့သို့ တွန်းပေးလိုက်လေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဇီယင်းသည် မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။ သူမသည် တုန်ယင်နေသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အား ကုန်သုံးကာ ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ထိုဖရိုဖရဲအခြေအနေဖြင့်ပင် သူမသည် ယာဂုဖြူဖြူ တစ်ပန်းကန်လုံးကို ကုန်စင်သွားသည်အထိ တစ်လုတ်ချင်း သောက်သုံးလိုက်လေတော့သည်။

ထိုအရာသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၏ အဆုံးသတ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းသည် ဘဝသစ်တစ်ခု၏ အစလည်း ဖြစ်ပေသည်။

...

နောက်တစ်နေ့တွင်...။

ဖန်းဟန် လျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်လာသောအခါ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည့် ခရမ်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမသည် သန့်ရှင်းသော အကျဉ်းသားဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ နေဆဲဖြစ်သော်လည်း မနေ့က ရှိနေခဲ့သော သေမတတ် တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့မှာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မရှိတော့ပေ။ ထို့အစား ယခင်က မကြုံဖူးသော တည်ငြိမ်မှုနှင့်... အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်

သည့်အလား ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။

'ဒုန်း' ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူမသည် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး အေးစက်ကာ မာကျောသော ကွန်ကရစ် ကြမ်းပြင် ပေါ်သို့ သူမ၏ နဖူးကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်လေတော့သည်။

"အပြစ်ရှိတဲ့မိန်းမ ဇီယင်းက သစ္စာခံဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

သူမ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသော်လည်း အလွန်ပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားနေခဲ့လေသည်။

"ကျွန်မ တောင်းဆိုချင်တာက... သခင်ကြီးဖန်း ကျွန်မကို လက်ခံပေးဖို့ပါပဲ..."

သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ကာကွယ်မှုအားလုံးကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ကာ အရာအားလုံးကို ပေးအပ်နေသည့် သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် ဖန်းဟန် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

သူ သိပေသည်။

ဓားသွားပေါ်တွင် အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ပြီး ကြမ်းတမ်းသော စိတ်သဘောထားကြောင့် နာမည်ကြီးသည့် ဤမြင်း ရိုင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကိုယ်သူ ယဉ်ပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်တည်း။

ဇီယင်း စကားပြောအပြီးတွင်ပင် ကြာရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသော အသိပေးချက်အသံတစ်ခုက ဖန်းဟန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

[ဒင်... ပစ်မှတ် 'ဇီယင်း' မှ ပြင်းထန်သော လက်အောက်ခံလိုသည့် ဆန္ဒကို ပြသခဲ့ပါသည်...။ ချစ်ခင်မှုအဆင့်မှာ အရေးပါသော (၈၀) ရာခိုင်နှုန်းသို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ...။]

[အလုံးစုံ ပေါင်းစည်းနိုင်ရန်အတွက် နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပါ...။]