အခန်း ၁၀၀

အခန်း (၁၀၀)

အိမ်တော်တွင်းအစောင့်တပ်မှူးအား ကျောက်စိမ်းရူယီ ချီးမြှင့်ခြင်း

ထိုညနေခင်း၌ ဖန်းမိသားစုစံအိမ်တော်၏ ထမင်းစားခန်းမှာ မီးရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေပြီး နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

အဓိကမိသားစုဝင်များသာ တက်ရောက်သော ညစာစားပွဲငယ်လေးတစ်ခုကို ကျင်းပနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဖန်းဟန်၏ အင်အား ထပ်မံချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့ခြင်းကို အောင်ပွဲခံရန်နှင့် မိသားစုဝင်အသစ်တစ်ဦး တိုးလာ ခြင်းကို ကြိုဆိုရန်အတွက် ဖြစ်လေသည်။

ဇီယင်းသည် လျူရူမေ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပေးထားသော သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သည့် ရိုးရိုးအရောင် ဝတ်ရုံရှည်တစ် ထည်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားလေ၏။ သူမ၏ ရှည်လျားသော ဆံကေသာအနက်ရောင်များကို ရိုးရှင်းစွာ နောက်တွဲချည်နှောင်ထားရာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ပေါ်လွင်နေပြီး အနည်းငယ် အေးစက်နေသေး သော်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ လုံးဝမရှိတော့ချေ။

သူမသည် စားပွဲ၏ အစွန်ဆုံးတွင် အနေရခက်စွာဖြင့် ထိုင်နေခဲ့လေသည်။

သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည့် မွှေးပျံ့နေသော "နတ်သုဒ္ဓါဟင်းလျာများ" ပြည့်နှက်နေသည့် စားပွဲကြီးနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော၊ ကျက်သရေရှိသော၊ မြင့်မြတ်သော အပြုံးပိုင်ရှင် မျက်နှာလှ လှလေးများကို ကြည့်ရင်း သူမသည် အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရကာ အလွန်ပင် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့မိလေ၏။

ဤသည်မှာ မိသားစုဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော စားပွဲမျိုးကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် တက်ရောက်ဖူးခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် သူမ၏လက်များကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမည်ကိုပင် မသိဖြစ်နေခဲ့ရလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူမ၏ အနေရခက်နေမှုကို သတိပြုမိသွားလေ၏။ သူသည် အင်မော်တယ်ကျောက်စိမ်း နှင်းရည်များ ထည့်ထားသော ခွက်ကို ကိုင်ကာ နေရာမှ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

ထမင်းစားခန်းမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ သူ၏ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ ကြလေ၏။

"ဒီနေ့... မိသားစုဝင်အသစ်တစ်ယောက်ကို တရားဝင်မိတ်ဆက်ပေးဖို့ အားလုံးကို စုဝေးခိုင်းလိုက်တာပါ..."

ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များက ဇီယင်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး သူ၏အသံမှာ ညင်သာသော်လည်း လေးနက်မှုရှိ နေခဲ့လေသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ဇီယင်းဟာ ငါတို့မိသားစုဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ..."

သူ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဤမိသားစုကြီး၏ အဓိကအိမ်ရှင်မဖြစ်သော ပိုင်ကျီရိုသည် ပထမ ဆုံးအဖြစ် ကျက်သရေရှိစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေ၏။

သူမသည် ဇီယင်း၏ ခွက်အလွတ်ထဲသို့ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ညှစ်ထားသည့် သစ်သီး ဝိုင်များကို ကိုယ်တိုင် ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွေဦးလေပြေကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး နားလည်ခွင့်လွှတ် မှုအပြည့်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

"အိမ်ပြန်ရောက်တာ ကြိုဆိုပါတယ် ညီမလေး..."

ထိုရိုးရှင်းသော စကားလုံးလေးများမှာ နွေးထွေးသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဇီယင်း၏ အေးခဲနေသော နှလုံးသားထဲသို့ ချက်ချင်းပင် စီးဝင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

*အိမ်ပြန်ရောက်တာ ဟုတ်လား...*

*အခု င့ါမှာ မိသားစုတစ်ခု ရှိနေပြီလား...*

သူမ တုံ့ပြန်မှု မပေးနိုင်မီမှာပင် ပိုင်ရွှီကျန်းကလည်း သူမ၏ ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ သည်။

"အစ်မဇီယင်း... အစ်မ နောက်ထပ် မကောင်းတာတွေ လုပ်လို့ မရတော့ဘူးနော်...၊ ကျွန်မနဲ့အတူ ခဲအိုကို ကာကွယ်ပေးရမယ်..."

လျူရူမေသည်လည်း သူမကို ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ စကားလုံးများ မလိုဘဲ အရာအားလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်သွားစေခဲ့လေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှူးကလည်း အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အမူအရာဖြင့် သူမ၏ ခွက်ကို ကျက်သရေရှိစွာ မြှောက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"အခုမှစပြီး ကျွန်မတို့အားလုံးက ညီအစ်မတွေ ဖြစ်သွားပြီမို့ အားနာနေစရာ မလိုတော့ဘူး..."

အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံးဖြစ်ပြီး အေးစက်စက် ဧကရာဇ်အငွေ့အသက်များရှိသော ရှောင်ရူရွှီပင်လျှင် ဖန်းဟန်၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် သူမ၏ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ လက်ခံကြောင်း ပြသလိုက်လေသည်။

သူမ၏ရှေ့ရှိ ဟန်ဆောင်မှုကင်းမဲ့ပြီး ရိုးသားပွင့်လင်းလှသော အပြုံးမျက်နှာများကို ကြည့်နေမိလေ၏။ သူမ တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးခဲ့သော "အိမ်" ဟူသည့် နွေးထွေးမှုကို သူမ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဇီယင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပေသည်။ ယာဂုပန်းကန်ရှေ့တွင် အောင့်အည်းထားခဲ့ရသော မျက်ရည်များမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ကျဆင်းလာခဲ့လေ၏။

သူမသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ချိုမြိန်သော သစ်သီးဝိုင်ကို တစ်ကျိုက် တည်း မော့သောက်လိုက်လေသည်။

သစ်သီး၏ ချိုမြိန်မှုနှင့် ရောနှောနေသော ပြင်းရှသည့် အရက်မှာ သူမ၏ လည်ချောင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွား ပြီး သူမ၏ အစာရေမျိုပြွန်နှင့် နှလုံးသားကိုပါ လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့လေ၏။

တစ်ချိန်က အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းခဲ့ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်ခဲ့သော သွေးအေးလူသတ်သမား "ဇီယင်း" မှာ ဤဝိုင်တစ်ခွက်နှင့်အတူ ဤအချိန်၌ လုံးဝ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ယခု ဤနေရာတွင် ထိုင်နေသူမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ပြီး မိသားစုနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ဖန်းမိသားစု၏ "ဇီယင်း" သာ ဖြစ်လေတော့သည်။

စားပွဲပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်လည်း လူအုပ်ကြီးမှာ လူစုမကွဲကြသေးချေ။ လူအားလုံး၏ ရှေ့တွင် ဖန်းဟန် သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

၎င်းမှာ ဖြူဖွေးသော ကျောက်စိမ်းများဖြင့် ထုဆစ်ထားသည့် "ကျောက်စိမ်းရူယီ" တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိပ်ပိုင်းတွင် နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင် ကျောက်မျက်ရတနာတစ်ခုကို မြှုပ်နှံထားကာ အလွန်ပင် သေသပ်လှပပြီး ကျက်သရေရှိလှပေသည်။

ဤကျောက်စိမ်းရူယီမှာ ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ နွေးထွေးမှုရှိပြီး မီးရောင်အောက်တွင် နူးညံ့သော တောက်ပမှု တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေလေ၏။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းမှာ တန်ဖိုးဖြတ်မရသော ရတနာတစ်ခုဖြစ် ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

သူသည် "ကျောက်စိမ်းရူယီ" ကို ကိုင်ကာ ဇီယင်းထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

ဇီယင်းမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း အလိုအလျောက်ပင် ကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်လိုက်လေ၏။

"ဒီနေ့မှစပြီး မင်းက ဖန်းမိသားစုရဲ့ အိမ်တော်တွင်းအစောင့်တပ်မှူး ဖြစ်သွားပြီ..."

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အားပါကာ မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုသော သြဇာအာဏာတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ ခဲ့

လေသည်။

သူသည် ထို "ကျောက်စိမ်းရူယီ" ကို ဇီယင်းအား ကိုယ်တိုင် ချီးမြှင့်လိုက်လေ၏။

"မင်းရဲ့ တာဝန်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်တာတွေ မဟုတ်တော့ဘူး..."

သူ၏ အကြည့်များက ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် ထိုနေရာတွင်ရှိနေသော အခြားမိသားစုဝင်များအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲ သွားပြီးနောက် ဇီယင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကာ တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ကာကွယ်ဖို့ပဲ..."

"မင်းရှေ့မှာရှိနေတဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို ကာကွယ်ရမယ်...၊ ပြီးတော့ မင်းကိုယ်မင်းလည်း အပါအဝင်ပေါ့..."

*ကာကွယ်ရမယ် ဟုတ်လား...*

ဤစကားလုံးများမှာ ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသည့်အလား ဇီယင်း၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်သော အင်အားဖြင့် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် လေးလံသော "ကျောက်စိမ်းရူယီ" ကို လက်ခံရယူလိုက်စဉ် သူမ၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့လေ သည်။

၎င်းကို ထိတွေ့လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ဤကျောက်စိမ်းရူယီ၏ လက်ကိုင်တွင် တစ်စုံတစ်ခုသော ထူးခြားသည့် ယန္တရားတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားပုံရပြီး ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ထူးဆန်းသည့် အထိအတွေ့မှာ သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှ ပေသည်။

ဤအရာမှာ အဆင့်အတန်းကို ပြသသည့် အရာတစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ အစွမ်းထက်သော... ကာကွယ်ရေး မှော်လက်နက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့လေ၏။

သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းရူယီ၏ အလေးချိန်ကို ခံစားလိုက်ရသလို ဖန်းဟန်၏ စကားများထဲမှ လေးလံပြီး အကန့်အသတ်မရှိသော ယုံကြည်မှုနှင့် တာဝန်ယူမှုတို့ကိုလည်း သူမ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ဒုတ်..."

ဇီယင်းသည် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ သူမသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက် ချလိုက်ပြီး "ကျောက်စိမ်းရူယီ" ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းပေါ်အထိ မြှောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ၏ အသံမှာ တုန်လှုပ်မှုကင်းသော နွေးထွေးမှုနှင့် ဘဝတစ်သက်တာ ယုံကြည်မှုကို ရှာတွေ့သွားသည့် ပြင်းပြမှုတို့ ပါဝင်နေခဲ့လေ၏။

"သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မလေးတွေ အားလုံးရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကျွန်မ ဇီယင်း... အသက်ပေးပြီး ကာကွယ်သွားပါ့ မယ် လို့ သစ္စာဆိုပါတယ်..."

"အကြိမ်တစ်ထောင် သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ဝမ်းမြောက်စွာနဲ့ သေဆုံးသွားပါ့မယ်..."

ဤ "ကျောက်စိမ်းရူယီ" မှာ လက်နက်တစ်ခုသာမက သူမ၏ အဆင့်အတန်းကို ပြသသည့် သင်္ကေတတစ်ခုလည်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားလေသည်။

သူမ အမြဲတမ်း တောင့်တခဲ့ရသော ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် ဘဝအသစ်တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ချီးမြှင့်ပေးခဲ့သူမှာ သူမ၏ သခင်၊ သူမ၏ ဆရာပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမကို ကိုယ်တိုင် ထူမပေးလိုက်လေ၏။

သူ၏ အကြည့်များက လူအုပ်ကြီးကို ကျော်လွန်သွားကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ နက်ရှိုင်းသော ညကောင်း ကင်ယံထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ထိပ်တန်း လုံခြုံရေးကျွမ်းကျင်သူ ဇီယင်း ရှိနေခြင်းကြောင့် နောက်ဖေးခြံဝင်းရှိ အကာအကွယ်တံတိုင်းမှာ ယခုအခါ လုံးဝ လုံခြုံသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူ၏ အတွေးများမှာမူ ဝေးကွာသော နေရာများဆီသို့ လွင့်မျောနေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

တိကျမှုမြင့်မားသော စက်ကိရိယာများ၊ ကျယ်ပြန့်လှသော စက်မှုအသိပညာပြမြေပုံများနှင့် အရာအားလုံးကို စူးစမ်းလေ့လာနိုင်သော ပစ္စည်းခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာစက်များဖြင့်...၊ မဟာကျင်းမင်းဆက် တစ်ခုလုံးနှင့် ခေတ်ကာလ တစ်ခုလုံးကိုပင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်းရှိသော အလွန် လျှို့ဝှက်သည့် "ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံ" စီမံကိန်း တစ်ခုမှာ သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ပုံဖော်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ သုတေသနနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု၊ ထုတ်လုပ်မှုနှင့် ဖန်တီးမှုတို့ကို ပေါင်းစပ်ထားသော သူတစ်ဦးတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်သည့် လျှို့ဝှက်စက်မှုဇုန်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

သေနတ်ရှည်များ၊ အမြောက်များ၊ ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်များ... အားလုံးက အမှန်တကယ် ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်ပေ တော့သည်။