အခန်း ၉၂

အခန်း (၉၂) အကောင်းဆုံး အစောင့်ခွေး၊ အဖြူရောင် သေမင်းတမန်၊ အဖြူရောင်နဂါး

"ဝုတ်..."

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်..."

လီလန်သည် အိမ်ဝိုင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ကြမ်းတမ်းပုံပေါ်သော အမဲလိုက်ခွေးငါးကောင် အသည်းအသန် ဟောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုအမဲလိုက်ခွေးများသည် ကျားသစ်များထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားကြပြီး အလေးချိန်အားဖြင့် ကျင်းရှစ်ဆယ်ခန့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ ဖြူဖွေးသော အမွေးအမှင်များမှာ ပိုးသားကဲ့သို့ ချောမွေ့တောက်ပနေပြီး ကိုယ်လက်အင်္ဂါများမှာလည်း ကောင်းစွာ ဖွံ့ဖြိုးကာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော ကြွက်သားများ ရှိကြပေသည်။

ဤအမဲလိုက်ခွေးများ၏ ဟောင်သံမှာ နားစည်ကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှ၏။ ၎င်းတို့၏ လည်ပင်းများတွင် သံကြိုးများ ခတ်ထားသော်ငြားလည်း သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖိနှိပ်လိုသည့် အငွေ့အသက်မှာ တောင်ပေါ်မှ သားရဲတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ထိုကြမ်းတမ်းသော ခွေးများကို ချည်နှောင်ထားသည့် သံကြိုးများကိုသာ ဖြုတ်ပေးလိုက်ပါက ခွေးရိုင်းငါးကောင်သည် သူ့အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်ကာ အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးမိလေသည်။

ဤအမဲလိုက်ခွေးများမှာ အလွန်ကြမ်းတမ်းပြီး ရန်လိုလှပေသည်။

"ဒါက ဧည့်သည်တွေကွ ဆက်မဟောင်ကြနဲ့တော့..."

လောင်ဟူသည် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ မြင့်မြင့်မြှောက်၍ အမဲလိုက်ခွေးများကို ပြင်းထန်စွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။

သူတို့၏သခင် ဒေါသထွက်သွားသည့်အခါ ဖြူဖွေးနေသော အမဲလိုက်ခွေးများမှာ ဟောင်ခြင်းကို ရပ်တန့်သွားကြသော်လည်း သူတို့၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်လုံးများကမူ လီလန့်အပေါ်၌သာ စူးစိုက်ကျရောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် လီလန်မှာ သားကောင်တစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

"ဟေး လီလေး မင်း မနေ့က အမဲလိုက်ရာက ပြန်လာတော့ အဝတ်အစား မလဲထားဘူးလား..."

ဟူရွှယ်ယန်က မေးလိုက်၏။

"ဟင်..."

လီလန်က နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ့ရဲ့ အာဂျင်တီးနားဒိုဂိုခွေးတွေက သူစိမ်းတွေဆိုရင် ပုံမှန်အားဖြင့် အဲ့ဒီလောက် ရန်မလိုတတ်ဘူး၊ တောင်ပေါ်က သားရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါမှသာ ကြမ်းတမ်းလာတတ်တာ..."

အဘိုးဟူက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလန်က ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားတော့သည်။

"ကျွန်တော် သိပြီ မနေ့က ကျင်း (၆၀၀)ကျော်လောက်ရှိတဲ့ တောဝက်ဘုရင်ကြီးတစ်ကောင်ကို ကျွန်တော် သတ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အဲ့ဒီဘုရင်ကြီးရဲ့ အနံ့တွေ စွဲနေသေးလို့ ဖြစ်မယ်..."

လီလန်က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဟူရွှယ်ယန်သည် လီလန်ကို အံ့သြစွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။ လီလန်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံမှာ သာမန်ကိစ္စလေးတစ်ခုအကြောင်း ပြောနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် မုဆိုးတစ်ယောက်သည် ကျင်း (၆၀၀)ကျော် အလေးချိန်ရှိသော တောဝက်တစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့ပါက ထိုအကြောင်းကို ကြွားလုံးထုတ်လေ့ ရှိကြသည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် သူတို့သည် ဘဝင်မြင့်သွားကြပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီဟု ထင်မှတ်သွားတတ်ကြ၏။

သို့သော် ဟူရွှယ်ယန်သည် လီလန်ထံမှ မည်သည့် မောက်မာမှုမျိုးကိုမျှ မခံစားရပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လီလန်သည် အလွန် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပြီး သူ၏ အောင်မြင်မှုများကို ဂရုမစိုက်သလိုပင် ပြောဆိုနေလေသည်။

အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်၏ စိတ်နေသဘောထားအရဆိုလျှင် သူသည် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပြီး အလျင်စလိုလည်းမရှိ၊ စိတ်မရှည်ခြင်းလည်း မရှိပေ။

လီလန်အပေါ်ထားရှိသော ဟူရွှယ်ယန်၏ အမြင်မှာ သိသိသာသာပင်

ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

[ဒင်…ဟူရွှယ်ယန်၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၁၀၀]

[ဒင်…ဟူရွှယ်ယန်၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၁၀၀]

"အာဂျင်တီးနားဒိုဂို ဟုတ်လား... အာဂျင်တီးနားဒိုဂိုဆိုတာ ဘာလဲ..."

လီလန်သည် အဖြူရောင်ခွေးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အာဂျင်တီးနားဒိုဂိုဆိုတာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ငါ့ဦးလေး ဆိုဗီယက်ယူနီယံကို စီးပွားရေးသွားလုပ်တုန်းက ရလာတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုပေါ့... ရုရှားသူဌေးကတော့ အဲ့ဒါ တောင်အမေရိကကနေ ရလာတဲ့ ဘူလ်ဒေါ့ခွေးလို့ ပြောတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တောင်အမေရိကဆိုတာ ဘာလဲတော့ ငါမသိဘူး..."

ဟူလောင်ပါးသည် ဤအာဂျင်တီးနားဒိုဂို ခွေးများ၏ ဇာစ်မြစ်အကြောင်းကို လီလန်အား ပြောပြလိုက်၏။

"အိုး... နိုင်ငံခြားခွေးပေါ့... ဒါကြောင့်ကိုး..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ နိုင်ငံခြားမှ တင်သွင်းလာသော ခွေးဖြစ်နေသောကြောင့် သူ မမှတ်မိသည်မှာလည်း ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်၊ ငါ့ဦးလေးရဲ့ အာဂျင်တီးနားဒိုဂို ခွေးတွေက တောဝက်တွေကို ဖမ်းတဲ့နေရာမှာ တကယ့်ကို တော်တာကွ... သူတို့သုံးကောင်တည်းနဲ့တင် တောဝက်ကြီးတစ်ကောင်ကို လိုက်ဖမ်းနိုင်တယ်၊ ငါးကောင် ခြောက်ကောင်လောက်ဆိုရင် ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကိုတောင် ချနိုင်တယ်..."

လောင်ဟူက အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဟူရွှယ်ယန်သည် သူ၏ဦးလေးဖြစ်ပြီး သူသည် ဟူရွှယ်ယန်၏ တူဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ မိသားစုဝင်များပင် ဖြစ်ကြ၏။ ဦးလေး၏ ခွေးသည်လည်း သူ၏ခွေးပင် ဖြစ်လေသည်။

"အဲ့ဒီလောက်တောင် အံ့သြစရာကောင်းတာလား..."

လီလန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

တောဝက်များသည် အလွန်ကြမ်းတမ်းပြီး ထက်မြက်ကာ ထူထဲသော အစွယ်များရှိကြသည်။ တောဝက်တောင်ကြောတွင် တောဝက်အုပ်နှင့် ကြုံတွေ့ရစဉ်က လီလန်သည် ဟေးလုံကိုပင် လွှတ်မပေးရဲခဲ့ပေ။ ဟေးလုံသည် မွန်ဂိုလီးယား အမဲလိုက်ခွေးဖြစ်ပြီး ၎င်း၏အလေးချိန်မှာ ထိုတောဝက်များကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။ ထိုအကောင်များ ရူးသွပ်သွားကာ သူတို့၏ အစွယ်များကို အသုံးပြု၍ ဟေးလုံအား ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေမည်ကို သူ စိုးရိမ်ခဲ့မိသည်။

ယနေ့ ဟူလောင်ပါး ပြောသည်ကို ကြားရသည်မှာ ဤအာဂျင်တီးနားဒိုဂို ခွေးအနည်းငယ်သည် ကြမ်းတမ်းလှသော တောဝက်တစ်ကောင်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်သည်ဟု ဆိုလေသည်။

"ဒီအမဲလိုက်ခွေးတွေက တော်တော်လေး အလေးချိန်စီးတယ်၊ တစ်ကောင်ကို ကျင်း (၈၀) ကျော်ရှိပြီး တချို့ဆိုရင် ကျင်း (၁၀၀) ကျော်တောင် ရှိတယ်... သူတို့က တောဝက်တစ်ကောင်ကို ချနိုင်လောက်တယ်... နောက်ထပ် အကောင်နည်းနည်းလောက်သာ ထပ်ရမယ်ဆိုရင် ဝက်ဝံတစ်ကောင်တောင်မှ မဖြစ်နိုင်စရာမရှိဘူး..."

လီလန်သည် အာဂျင်တီးနားဒိုဂို ခွေးများကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ရွာရှိ မုဆိုးများ၏ အဆိုအရ ဤအာဂျင်တီးနားဒိုဂို ခွေးများက အလေးချိန်စီးကြလေသည်။

တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်သည့်အခါ တောဝက်များကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရာ၌ သူတို့သည် ရှေ့တန်းမှ ဦးဆောင်တိုက်ခိုက်ရာတွင် ဆရာတစ်ဆူပင် ဖြစ်သည်။

ဤခွေးအမျိုးအစားကို တာဝန်ထမ်းခွေးဟု ခေါ်ကြသည်။

ကိုယ်ထည်ကြီးမားသော ခွေးများမှာ အရွယ်အစားကြီးမားပြီး ကြမ်းတမ်းသည့် အမဲလိုက်ခွေးများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤခွေးများသည် သဘာဝအရ အကာအကွယ်ပါရှိကြပြီး ၎င်းမှာ သူတို့တွင် သွေးအားကောင်းစွာ ရှိနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်တွင် တောဝက်တစ်ကောင်နှင့် တွေ့သောအခါ ခွေးသည် သူ၏သခင် အမိန့်ပေးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှေ့သို့ပြေးထွက်ကာ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မည်သည့်စကားမျှ အပိုပြောနေမည် မဟုတ်ပေ။

ဖန်ဆင်းရှင်က တရားမျှတပါ၏။ ပိုနေသော အမှတ်များအားလုံးသည် အကာအကွယ်ထဲသို့ ရောက်သွားသောကြောင့် ကိုယ်ထည်ကြီးမားသော ခွေးသည် မွန်ဂိုလီးယား အမဲလိုက်ခွေး သို့မဟုတ် လျန်ရှန်ခွေးတို့ကဲ့သို့ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှု မရှိဘဲ ၎င်း၏ မိသားစုဝင် ညီအစ်ကိုများကဲ့သို့ မြန်မြန်မပြေးနိုင်ပေ။

ကိုယ်ထည်ကြီးမားသော ခွေးသည် ပြေးရာတွင် မတော်သော်ငြားလည်း ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းနှင့် ခုခံကာကွယ်နိုင်စွမ်းမှာမူ အမဲလိုက်ခွေးများနှင့် ယှဉ်နိုင်စရာမရှိဘဲ ၎င်းမှာ ကြီးမားလှသော အားသာချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် အမဲလိုက်ခွေးများကို မုဆိုးများက တိုက်ခိုက်မှုစတင်ရန်အတွက် ဦးဆောင်ခွေးများအဖြစ် အသုံးပြုလေ့ ရှိကြသည်။

ရှေးခေတ်စစ်ပွဲများတွင်ဆိုရလျှင် ၎င်းမှာ မြင်းပေါ်မှနေ၍ စစ်မြေပြင်သို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်နေသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကိုယ်ထည်ကြီးမားသော ခွေးသုံးကောင်ကို မြင်ရုံဖြင့် တောဝက်တစ်ကောင်ပင်လျှင် တုန်လှုပ်သွားပေလိမ့်မည်။

ခွေးကြီးငါးကောင်ကို မြင်လိုက်ရပါက ဝက်ဝံတစ်ကောင်ပင် ထွက်ပြေးသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဤအကောင်သည် မမြန်ဆန်သော်လည်း ၎င်းကို သံချပ်ကာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ ကျန်းမာရေးလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လေသည်။

လီလန်သည် အာဂျင်တီးနားဒိုဂို ခွေးများကို ကြည့်ရင်း ပိုမိုကျေနပ်လာကာ ၎င်းက သူ့အား စိတ်ကူးသစ်တစ်ခုကို ရရှိစေခဲ့သည်။

"လီလေး ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ့ရဲ့ တာဝန်ထမ်းခွေးအနည်းငယ်ကို မင်း သဘောကျသွားတာလား..."

ဟူရွှယ်ယန်သည် လီလန်အား မျက်လုံးမှေးကြည့်ရင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

စန်းဟော့ရွာသည်လည်း မုဆိုးများစွာရှိသော မုဆိုးရွာတစ်ရွာဖြစ်သည်။ အဘိုးအိုသည် ဤရွာတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး မုဆိုးများနှင့် မကြာခဏ ဆက်ဆံလေ့ရှိသည်။

မုဆိုးများ အလိုချင်ဆုံးအရာမှာ မည်သည်ဖြစ်ကြောင်းကို သူ အတိအကျ သိရှိပေသည်။

အရာနှစ်ခုသာ ရှိလေသည်။

၁။ ကောင်းမွန်သော သေနတ်။

၂။ ကောင်းမွန်သော အမဲလိုက်ခွေး။

လီလန်၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုအာဂျင်တီးနားဒိုဂို ခွေးများအပေါ်၌သာ အမြဲတမ်း ကျရောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကောင်လေးသည် ထိုအမဲလိုက်ခွေးများကို မျက်စိကျနေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

"ဦးလေးက နောက်နေတာပဲ..."

ဤအမဲလိုက်ခွေးများမှာ ဆိုဗီယက်ယူနီယံမှ လက်ဆောင်ဖြစ်ပြီး တောင်အမေရိကမှ နိုင်ငံခြားမျိုးစိတ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှပြီး တစ်ကောင်လျှင် အနည်းဆုံး ဒေါ်လာတစ်ရာခန့် တန်ကြေးရှိမည်ဖြစ်သည်။ လီလန်အနေဖြင့် တစ်ကောင်လောက် ပိုင်ဆိုင်ရမည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ဝံ့ချေ။

"မင်းမှာလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိမြင်မှုလေး ရှိသားပဲ ကောင်လေး... ငါ ထုတ်ပြလိုက်တဲ့ ခွေးတိုင်းက အရမ်းကို လူကြိုက်များလို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရွာတွေက မုဆိုးတွေဆိုရင် အသေအလဲ လုကြလိမ့်မယ်..."

ဟူရွှယ်ယန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။

မုဆိုးတစ်ယောက်အတွက် တာဝန်ထမ်းခွေးတစ်ကောင်မှာ သိသာထင်ရှားလှသော အရေးပါမှု ရှိပေသည်။

ဤသို့ပြောရမည်ဆိုလျှင်၊ အပူပေးထားသော ကန်း နှစ်ခုရှိသည်။

အပူပေးထားသော ကန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ကိုယ်ထည်ကြီးမားသော ခွေးတစ်ကောင်ကို တင်ထားသည်။

အခြား အပူပေးထားသော ကန်းတစ်ခုပေါ်တွင်မူ အဝတ်အစား လုံးဝမပါဘဲ ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ လှပသော မုဆိုးမတစ်ဦး ရှိနေသည်။

ဒုတိယအကြိမ် စဉ်းစားနေစရာမလိုဘဲ ရွာထဲရှိ မုဆိုးအားလုံးက ထိုတာဝန်ထမ်းခွေးကိုသာ ရွေးချယ်ကြမည်မှာ အသေအချာပင်။

အဘယ်ကြောင့်နည်း။ ခြေနှစ်ချောင်းရှိသော မိန်းမများမှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိသော်လည်း ခြေလေးချောင်းရှိသော အမဲလိုက်ခွေးများမှာမူ အလွန် ရှားပါးလှသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

စန်းဟော့ရွာ တစ်ရွာလုံးတွင် မဟုတ်ပေ။ ပိုင်ရှန်းခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင်ပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ရှန်းမြို့တစ်မြို့လုံးနှင့် ကျီလင်ပြည်နယ် တစ်ခုလုံး၌ပင် ဖြစ်၏။

အလွန်လိုအပ်ချက်များသော ခွေးမျိုးစိတ်ဖြစ်သည့် အာဂျင်တီးနားဒိုဂို ခွေးကို မွေးမြူနိုင်သော မိသားစုများမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ လက်ချိုးရေတွက်၍ပင် ရနိုင်ပေသည်။

ဤတာဝန်ထမ်းခွေးသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော မုဆိုးများ၏ အိပ်မက်ထဲမှ ခွေးဖြစ်ပြီး... ၎င်းမှာ အဖြူရောင် သေမင်းတမန်ပင်ဖြစ်သည်။

ဤခွေးကား အလွန်အဖိုးတန်လှ၏။

လီလန်သည် မိမိကိုယ်မိမိ သိမြင်ထားပြီး ဟူရွှယ်ယန်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီး တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကို သိထားပေသည်။

စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်အနေဖြင့် အလွန်ပါးနပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ပြားစေ့ကအစ တွက်ချက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ကောင်းကျိုးဆိုးကျိုးများကို ချိန်ဆခြင်းနှင့် အမြတ်အစွန်း၊ အရှုံးအမြတ်များကို တွက်ချက်ရာတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာ စီးပွားရေးလောက၌ ကျင်လည်ခဲ့သော ပါးနပ်လှသည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် အဘိုးဟူနှင့် မည်သူက ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော် လီလန်မှာ အလျင်စလို မရှိပေ။ အဘိုးအိုသည် ငွေကြေးပြတ်လပ်နေခြင်း မရှိသော်လည်း သူ လိုအပ်သောအရာများ အသေအချာ ရှိနေမည်သာဖြစ်သည်။

ငွေဖြင့် ဤခွေးကို ဝယ်၍မရနိုင်ပါက ကုန်ပစ္စည်းချင်း ဖလှယ်၍ ယူရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

လီလန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်ပြီး အာဂျင်တီးနားဒိုဂို ခွေးများထံမှ အကြည့်ကို လွှဲဖယ်လိုက်၏။

လေထုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဟူရွှယ်ယန်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။

"မင်းက တကယ့်ကို တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးတာပဲ ကောင်လေး... ငါ့ကို စိတ်ရှည်မှုနဲ့ ယှဉ်ပြီး အနိုင်ယူချင်နေတာလား..."

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းကို ဒီအရေးကြီးတဲ့ တာဝန်ထမ်းခွေး ငါးကောင်ကိုတော့ ရောင်းလို့မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်မှာ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ခွေးကြီးတစ်ကောင်နဲ့တော့ မင်းကို လဲလှယ်ပေးနိုင်တယ်..."

အဘိုးဟူသည် သူ၏တူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဟူလောင်ပါးသည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားပြီး အမဲလိုက်ခွေးများကို ထားရှိရာ အိမ်ဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် အခြားခွေးငါးကောင်နှင့် အရွယ်အစား အတူတူ သို့မဟုတ် အနည်းငယ် ပိုကြီးသော အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဤစွမ်းအားကြီးမားသောခွေးမှာ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ကြွက်သားများဖြင့် တင့်တယ်ခန့်ညားကာ သန်စွမ်းလှပေသည်။ ၎င်းတွင် ကြမ်းတမ်း၍ ခြိမ်းခြောက်နေသော အသွင်အပြင်ရှိပြီး ရိုင်းစိုင်းသော အငွေ့အသက်နှင့် ပြင်းထန်လှသည့် ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်ကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

သို့သော် ၎င်း၏ နောက်ခြေထောက်များကို အဝတ်ဖြင့် ပတ်ထားသဖြင့် လမ်းလျှောက်ရာတွင် ခြေဆိုင်းနေစေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့လက ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းကို တောဝက်တွေ လိုက်ဖမ်းဖို့ သွားရင်း အေမာကျားသစ်တစ်ကောင်နဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့ နောက်ခြေထောက်က အကိုက်ခံရပြီး မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားတာပဲ..."

"ဒဏ်ရာတွေကနေ ပြန်ကောင်းလာရင်တောင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက တစ်ဝက်လောက် လျော့သွားလိမ့်မယ်၊ ဒါက မင်းအတွက်တော့ အပေးအယူ ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်မှာပါ ကောင်လေး..."

"လီလေး မင်း ဒီကိုယ်ထည်ကြီးမားတဲ့ ခွေးကို လိုချင်လား..."

"လိုချင်တယ်..."

လီလန်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားပြီး သူ လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ချေ။