အခန်း ၉၅

အခန်း (၉၅) မြက်ခင်းပြင်တောင်တန်း၊ တောအုပ်စိုက်ခင်း

စန်းဟော့ရွာ ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဝမ်ဟုန်ရှင်းသည် ၎င်း၏နေအိမ်၌ စားသောက်ပွဲကျင်းပကာ ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ဝင်များကို အရက်သောက်ရန် ဖိတ်ကြားထားလေသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် တောင်ပေါ်မှ အမဲလိုက်ရရှိလာသော သားကောင်များဖြစ်သည့် ယုန်ကင်၊ မိုးပျံနဂါးစွပ်ပြုတ်နှင့် တောဝက်သားစွပ်ပြုတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

အဓိကအစားအစာမှာ ကန်စွန်းဥနှင့် ပြောင်းဖူးမှုန့်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပြောင်းဖူးမုန့်တို့ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာရှိ အစားအသောက်များမှာ အိမ်နီးချင်း ရွှမ်းရွှေရွာထက် သိသိသာသာ ပိုမိုကောင်းမွန်လှပေသည်။

စန်းဟော့ရွာသည် ဟူရွှယ်ယန်၏ ချမ်းသာသော မိသားစုနှင့် နီးကပ်လှပြီး ၎င်း၏ မုဆိုးအဖွဲ့များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျေးရွာများကြားတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်ကာ စုစုပေါင်း အဖွဲ့ဆယ့်ရှစ်ဖွဲ့အထိ ရှိလေသည်။

ထိုမုဆိုးအဖွဲ့ ဆယ့်ရှစ်ဖွဲ့သည် ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း အနီးနားရှိ တောင်တန်းများပေါ်သို့ သွားရောက်ကာ အမဲလိုက်လေ့ရှိကြ၏။

သူတို့၏ ကျေးဇူးကြောင့် ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့မှာလည်း ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်နိုင်ကြလေသည်။

ထို့ကြောင့် အနီးနားရှိ ကျေးရွာအတော်များများမှာ အငတ်ဘေးကြုံတွေ့နေရချိန်တွင် စန်းဟော့ရွာမှာမူ ထိခိုက်မှု အနည်းဆုံးဖြစ်ပေသည်။

"ဘေးရွာမှာ မုဆိုးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတယ်လို့ ကြားတယ်... နာမည်က မီးနဂါး ဆိုလားပဲ၊ ပြီးတော့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အဲ့ဒီကောင်လေး လီလန် ဆိုပဲ..."

အရက်အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်သည် ရပ်တန့်မရအောင် စကားများလာတော့သည်။

"လီလန်... ငါ သူ့ကို ခပ်ရေးရေးတော့ မှတ်မိသားပဲ၊ စဉ်းစားပါဦးမယ်..."

"အဲ့ဒါ တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာ တောင်းတဲ့ မိန်းမနဲ့ လက်ထပ်ရမလို ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကောင် မဟုတ်လား..."

"အိုး... အခုမှပဲ မှတ်မိတော့တယ်၊ သူပဲဟေ့..."

“အဲ့ကောင်က တကယ့်ယောက်ျားစစ်ပဲ... သူက စေ့စပ်ထားတာကို တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဖျက်သိမ်းလိုက်တာ..."

"ငွေပြန်ရလို့ တော်သေးတာပေါ့... မဟုတ်ရင် အဲ့ဒီလောဘကြီးတဲ့ အဘွားကြီးက လက်ထပ်ပြီးရင် သေချာပေါက် ပြဿနာရှာမှာပဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... ဘာလို့ အဲ့ဒီကောင်လေးအကြောင်းကို ရုတ်တရက်ကြီး ထပြောနေရတာလဲ..."

"အဲ့ဒီကောင်လေးက မိုက်တယ်ကွ... မနေ့က ငါ ရွှမ်းရွှေရွာကို ညစာသွားစားတော့ သူက ကျင်း (၆၀၀)ရှိတဲ့ တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို သေနတ်သုံးချက်တည်းနဲ့ အသေပစ်ချနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကျိုးလျဲ့ရှန်းက ငါ့ကို ပြောပြတယ်..."

"တကယ်ကြီးလား... လီလန်က အဲ့လောက်တောင် စွမ်းတာလား..."

လူအုပ်စုမှာ အရက်သောက်ရင်း စကားပြောနေကြစဉ် တံခါးမှာ ပွင့်ဟလာလေသည်။

ယန်ဝူသည် မောကြီးပန်းကြီးဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာ၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်... ခင်ဗျားလူတွေကို လုံမင်မြစ်ဆီ မြန်မြန်ခေါ်သွားပါ..."

"ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စကြီးဖြစ်နေပြီ... တစ်ယောက်ယောက်က လူတွေကို လုယက်ပြီး ရိုက်နှက်နေတယ်..."

"ဘယ်သူလဲ... ငါ့ပိုင်နက်မှာ ပြဿနာရှာရဲတဲ့ကောင်က..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ဟုန်ရှင်းသည် ကိုင်ထားသော အရက်ခွက်ကို ချ၍ စားပွဲကို ချက်ချင်းပင် လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ပေကျင်းကလာတဲ့ အဲ့ဒီ ပညာတတ်လူငယ်ကလွဲပြီး ဘယ်သူရှိရမှာလဲ..."

"စွန်းရှန်ရီလား... ထားလိုက်ပါတော့၊ အဲ့အကောင်ကိုတော့ ငါ သွားမရှုပ်ရဲဘူး..."

"ညီအစ်ကိုတို့... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဆက်သောက်ကြစို့၊ ဆက်သောက်ကြမယ်..."

ဝမ်ဟုန်ရှင်းသည် ၎င်း၏အရက်ခွက်ကို ပြန်လည်ကိုင်မြှောက်လိုက်၏။

"အဘိုးကြီးကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေးလိုက်တာ... ခင်ဗျားလူတွေကို အဲ့ဒီကို ချက်ချင်းခေါ်သွားဖို့ ပြောတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ဟုန်ရှင်း၏ လက်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး ခွက်ထဲရှိ အရက်တစ်ဝက်ခန့်မှာ ဖိတ်စင်ကျသွားတော့သည်။

"အဘိုးကြီးက ပြောလာမှတော့ ငါတို့ သွားရမှာပေါ့..."

"ညီအစ်ကိုတို့... လက်နက်တွေ ယူကြ၊ လုံမင်မြစ်ကို သွားကြမယ်..."

"ခဏနေဦး ယန်ဝူ၊ ငါ မေးပါရစေဦး... အလုခံရတဲ့လူက ဘယ်သူလဲ... အဘိုးကြီးကိုယ်တိုင် ဝင်ပါရလောက်အောင် တန်လို့လား..."

အဘိုးဟူမှ ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ထံသို့ ဦးဆောင်၍ ဆက်သွယ်လာခြင်းမှာ ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့နှင့် ဆွေးနွေးစရာရှိပါက အဘိုးဟူကပင် သတင်းစကားပါးလေ့ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရွှမ်းရွှေရွာက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီလန် လေ..."

"ဘာ... သူ ဟုတ်လား..."

ရွှမ်းရွှေရွာ၊ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်... စွန်းရှန်ရီက လီလန်ရဲ့ ငါးကို ခိုးသွားတယ် ဟုတ်လား..."

"ပြီးတော့ သူတို့က ကျန်းဝေ့ကော်ကိုပါ ရိုက်လိုက်သေးတယ်လား..."

လာရောက်သတင်းပို့သူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်းဖူကွေ့မှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားတော့သည်။

"အိုး... ဘုရားရေ... ဒီကျေးဇူးရှင်နှစ်ယောက်က ဘာလို့များ ရန်ဖြစ်နေကြရတာလဲ..."

ရှန်းဖူကွေ့မှာ တကယ်ပင် အကြပ်ရိုက်နေလေပြီ။ စွန်းရှန်ရီသည် ရွှမ်းရွှေရွာသို့ စေလွှတ်ခြင်းခံရသော ပေကျင်းမှ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ပေကျင်းမှ အရာရှိတစ်ဦး၏ သားဖြစ်ရာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ၎င်းအား မစော်ကားရဲပေ။

လီလန်သည်လည်း ကျင်း (၆၀၀)ကျော် အလေးချိန်ရှိသော တောဝက်တစ်ကောင်ကိုပင် သေနတ်သုံးချက်တည်းဖြင့် ပစ်ချနိုင်ခဲ့သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဆိုဖွယ်ရာပင် မလိုပေ။ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် သူသည် ထူးချွန်သော သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

အဓိကအချက်မှာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီသည် သစ္စာရှိပြီး ဆက်ဆံရေးကို တန်ဖိုးထားသူဖြစ်သည်။ ငါးအလုခံရခြင်းမှာ ကိစ္စကြီးမဟုတ်သော်လည်း ၎င်း၏ ညီအစ်ကိုကောင်းဖြစ်သော ကျန်းဝေ့ကော် အရိုက်ခံရခြင်းမှာမူ ပြဿနာကြီးပင် ဖြစ်လေသည်။

အဘိုးကျောက်၏ မြေးဖြစ်သူ လျူဇီ ပြဿနာတက်စဉ်က စွန်းဟော်ကျီသည် ၎င်း၏ မိုးပျံနဂါးနှစ်ကောင်ကို ခိုးယူခဲ့ရာ လီလန်က သူ၏ သွားတစ်ချောင်း ကျိုးသည်အထိ ရိုက်ပုတ်ခဲ့ဖူးလေသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

"မြန်မြန်... မြန်မြန်သွားပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျိုးကို သွားခေါ်ချေ..."

"ပညာတတ်လူငယ်ရုံးက တာဝန်ခံဟွမ်ကိုပါ ခေါ်ခဲ့..."

ရှန်းဖူကွေ့မှာ စွန်းရှန်ရီအား မရန်စရဲသော်လည်း လီလန်က လွန်လွန်ကျူးကျူး လုပ်ဆောင်ကာ စွန်းရှန်ရီကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရစေမည်ကို ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

စွန်းရှန်ရီသာ ဒဏ်ရာရသွားလျှင် သို့မဟုတ် တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့လျှင် သူ၏ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရာထူး ဆုံးရှုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ရာထူးနေရာမှာလည်း အန္တရာယ်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

စွန်းရှန်ရီသည် ရွှမ်းရွှေရွာသို့ လာရောက်အလုပ်လုပ်စဉ်က မြို့နယ်ခေါင်းဆောင်များက သူ့အား ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံရန်၊ စွန်းရှန်ရီကို မည်သည့် နစ်နာမှုမျှ မရှိစေရန်နှင့် ၎င်းတောင်းဆိုသမျှကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အထူးမှာကြားထားခဲ့သည်။

ထိုအကောင်က ပေကျင်းမှာ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိပေသည်။

"ဟေ့... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ဒီနေ့ လုံမင်မြစ်မှာ ငါးသွားဖမ်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စွန်းရှန်ရီနဲ့ ရန်ဖြစ်ရတာလဲ..."

ရှန်းဖူကွေ့မှာ တွေးမိလေ ပို၍ကြောက်လန့်လာလေ ဖြစ်သည်။ သူသည် အိမ်ထဲတွင် ပူလောင်နေသော ဒယ်အိုးပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ပမာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဆက်၍ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ တံခါးမှ အပြေးအလွှား ထွက်ကာ ခြံဝင်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

ပညာတတ်လူငယ်ရုံး။

"ဘာ... စွန်းရှန်ရီက လီလန်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ခိုးပြီး လီလန်ရဲ့ ညီအစ်ကိုကိုတောင် ရိုက်လိုက်တယ် ဟုတ်လား..."

"အဲ့ကောင် တော်တော်ယုတ်မာတာပဲ... သူ့ကို ငါ မုန်းတယ်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီလန်က အရမ်းကောင်းတဲ့လူကို... သူ့ကို ဘယ်လိုများ ခုလိုအနိုင်ကျင့်ရက်ရတာလဲ..."

"မဖြစ်ဘူး... ငါ သူ့ကို သွားရှာရမယ်... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီလန်အတွက် ရှင်းပြချက် တောင်းရမယ်..."

"အစ်မအန်းနာ... ကျွန်မလည်း အတူတူ လိုက်ခဲ့မယ်..."

တုံယွီရှုသည် လုအန်းနာ၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားကာ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှ စီစဉ်ပေးထားသော အိပ်ဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

မြက်ခင်းပြင်တောင်တန်း၊ တောအုပ်စိုက်ခင်း။

ဤတောအုပ်စိုက်ခင်းမှာ ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ပိုင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်၌ တောအုပ်အတွင်းတွင် မီးပုံတစ်ပုံကို ဖိုထားလေသည်။

ကြီးမားသော ငါးကြင်းကြီးနှစ်ကောင်ကို မီးထဲတွင် ထိုးစိုက်ထားပြီး အရေခွံများ ကြွပ်ရွကာ အသားများ နူးညံ့သွားသည်အထိ ကင်ထား၏။

မီးခိုးငွေ့များ အပေါ်သို့ လွင့်တက်နေပြီး လေထုထဲတွင် မွှေးကြိုင်သော အနံ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

စွန်းရှန်ရီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ ငါး၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ထိုအရသာထဲတွင် လုံးဝ နစ်မြောနေလေသည်။

"အင်း... အရမ်းမွှေးတာပဲ..."

"ငါ အသားမစားရတာ သုံးလတောင်ရှိပြီ... ဒီငါးကြင်းကြီးက အရမ်းမိုက်တာပဲ၊ စားချင်စရာကြီး..."

စွန်းရှန်ရီသည် မြည်ဟည်းနေသော သူ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ကာ နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်၏။

ယမန်နှစ်က သူသည် လူသူကင်းမဲ့သော ရွှမ်းရွှေရွာသို့ ကျေးလက်အလုပ်ဆင်းရန် စေလွှတ်ခံခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မှာ ရွာတွင် အငတ်ဘေးကြုံနေရချိန်ဖြစ်ပြီး စားစရာ အသားဟူ၍ မရှိခဲ့ပေ။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ခါးသက်သက်ရှိသော တောရိုင်းဟင်းရွက်များကိုသာ စားရပြီး မျိုချရခက်လှသော ပြောင်းဖူးယာဂုကိုသာ သောက်ခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် နှိပ်စက်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

အသားရှိလျှင်ပင် မာကျောပြီး ညှီနံ့နံသော တောဝက်သားသာဖြစ်ကာ ဆားအနည်းငယ်မျှပင် မပါဝင်ပေ။

လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း စွန်းရှန်ရီမှာ ကောင်းကောင်းမစားရ၊ ကောင်းကောင်းမအိပ်ရဘဲ ကိုယ်အလေးချိန်မှာလည်း ပေါင်ချိန် ဆယ်ဂဏန်းကျော်မျှ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် သူသည် အလွန်ဆာလောင်နေသဖြင့် ဆက်၍သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အတန်းဖော်အချို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လုံမင်မြစ်တွင် ရေခဲပြင်ငါးဖမ်းရန်နှင့် ခွန်အားဖြည့်တင်းရန်အတွက် ငါးအချို့ သွားဖမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဆား ဘယ်မှာလဲ... ရှောင်ချန်၊ အထဲသွားပြီး ဆားသွားယူချေ..."

စွန်းရှန်ရီသည် ၎င်း၏ ပညာတတ်လူငယ် အတန်းဖော်တစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

စွန်းရှန်ရီသည် ဟင်းမချက်တတ်သဖြင့် မီးမွှေးကာ ငါးကို သွေးဖောက်ပြီး ရိုးရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သစ်သားတုတ်ဖြင့် ထိုးစိုက်၍ မီးပေါ်တွင် ကင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွာရှိ အခြေအနေများမှာ မြို့လောက် မကောင်းမွန်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ တောအုပ်စိုက်ခင်းတွင် ဆားအနည်းငယ် ရှိပေသည်။ ငါးနှင့် အသားပေါ်တွင် ဆားအနည်းငယ် ဖြူးလိုက်ခြင်းက အရသာကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေသည်။

ဤငါးကြင်းကြီးမှာ စုန့်ဟွာမြစ်မှ ရေချိုငါးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ အရသာရှိစေရန် ဆားအနည်းငယ် ထည့်လိုက်ပါက အရသာမှာ သိပ်တော့ ဆိုးရွားမည် မဟုတ်ပေ။

စွန်းရှန်ရီ၏ ခေါ်ငင်ခြင်းကို ခံရသော ရှောင်ချန်မှာ မကြားခဲ့ပေ။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေလေသည်။

သူသာမက အခြားသော ပညာတတ်လူငယ် အတန်းဖော်များမှာလည်း တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး မီးပုံကိုသာ ငေးမောကြည့်နေကြ၏။

အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ၎င်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းမှာ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အချို့မှာ မျက်လုံးများ ညိုမည်းကာ မျက်နှာများ ဖူးရောင်နေကြသလို အချို့မှာမူ ညစ်ပတ်ပေရေနေကာ သွေးစွန်းနေကြလေသည်။

"မင်းတို့တွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ... ငါတို့ အသားစားရတော့မယ်လေ၊ ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း နေကြစမ်းပါ..."

စွန်းရှန်ရီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မည်သူမျှ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ စွန်းရှန်ရီ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး မောက်မာသော အမူအရာဖြင့်

"မင်းတို့ မစားဘူးဆိုရင်လည်း ဒီငါးကို ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ စားလိုက်တော့မယ်..."

"သခင်လေးစွန်း... ထန်... ထန်ကျန်းကော်ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်ချန်က ခေါင်းမော့လာပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူတို့သည် ထိုကောင်လေး၏ ငါးကို ခိုးယူရန် ကြိုးစားနေစဉ် ထန်ကျန်းကော်မှာ ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ သခင်လေးစွန်းက သူ့အတွက် စိတ်မပူရန်နှင့် ငါးက ပိုအရေးကြီးကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ထိုစကားတစ်ခွန်းက သူတို့၏ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်အေးခဲသွားစေခဲ့သည်။

သူတို့အားလုံးမှာ တစ်ခုတည်းသော ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှ အတန်းဖော်များဖြစ်ကြပြီး နိုင်ငံတစ်ဝန်းမှ လာရောက်စုဝေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအတန်းဖော် သံယောဇဉ်မှာ နက်ရှိုင်းပြီး အေးအတူပူအမျှ မျှဝေခံစားကြမည်ဟု ရှောင်ချန်နှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းများက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်မှာ လုံးဝ ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့ခြင်းပင်။

သူတို့သည် စွန်းရှန်ရီ၏ လက်ထဲမှ နယ်ရုပ်လေးများသာ ဖြစ်ကြ၏။

အချိန်မရွေး စွန့်ပစ်ခံရနိုင်သော စစ်တုရင်နယ်ရုပ်များသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ဘာကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာလဲ... ကျန်းကျန်းမာမာ လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ပျောက်သွားနိုင်မှာလဲ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ထန်ကျန်းကော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဒီအနီးနားက ရွာတွေထဲမှာ ငါ စွန်းရှန်ရီကို လာရှုပ်ရဲတဲ့လူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး..."

"အဲ့ဒီလီလန်ဆိုတာက သာမန်မုဆိုးတစ်ယောက်ပါကွာ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... သူ့ဆီက ငါးနည်းနည်းလောက် ယူလာတာ ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ... ငါ့ကို သူ လာရှာရဲလို့လား..."

ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသော တောအုပ်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားကာ ကျောချမ်းစရာကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်သွားစေတော့သည်။

"အိုး... ဟုတ်လို့လား..."