အခန်း ၉၆

အခန်း (၉၆) အင်အားကြီးသူသာ မှန်ကန်သည်

"အိုး... တကယ်ပဲလား..."

အေးစက်၍ ဂရုမစိုက်ဟန်ရှိသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထိုခြောက်ခြားဖွယ် ပဲ့တင်သံသည် ကျယ်ပြောလှသော တိတ်ဆိတ်နေသည့် တောအုပ်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကြားရသူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေလေသည်။

"ဘယ်သူလဲ... ဘယ်ကောင် ငါတို့ကို လာနောက်နေတာလဲ..."

စွန်းရှန်ရီက ခုန်ထကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

တောအုပ်စိုက်ခင်းသည် နက်ရှိုင်းမှောင်မိုက်သော သစ်တောများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေတတ်၏။

ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သောနှစ်များက အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကြိုးဆွဲချသေဆုံးခဲ့ဖူးသောကြောင့် ထိုတောအုပ်သည် သရဲခြောက်သည်ဟုလည်း နာမည်ကြီးလေသည်။

စွန်းရှန်ရီသည် မည်မျှပင် ရဲရင့်စေကာမူ ငယ်စဉ်ကတည်းက သရဲတစ္ဆေများကို ကြောက်ရွံ့တတ်သူ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အသံကိုသာ ကြားရပြီး လူကို မမြင်ရသဖြင့် သူတို့မှာ သဘာဝကျစွာပင် ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်တော့ပေ။

"ဘာလဲ... မင်းတို့က ငါ့ပစ္စည်းတွေကို ခိုးထားပြီးတော့ အခုပဲ မေ့သွားကြပြီလား..."

တောအုပ်စိုက်ခင်း၏ ဝင်ပေါက်တွင် လီလန်သည် ထန်ကျန်းကော်ကို ဆွဲကိုင်၍ စွန်းရှန်ရီအနီးသို့ ခေါ်ဆောင်လာလေသည်။

"ထန်ကျန်းကော်..."

စွန်းရှန်ရီသည် သူနှင့်အတူရှိသော ပညာတတ်လူငယ်လေး၏ လက်နှင့်ခြေတို့မှာ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် အနက်ရောင် ခြေအိတ်စွပ် အဟောင်းတစ်ဖက်ကို ဆို့ခံထားရသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ခြေအိတ်အဟောင်းထံမှ အနံ့အသက်ဆိုးများ လွင့်ပျံလာရာ သည်းခံနိုင်စရာ မရှိအောင်ပင် ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ စွန်းရှန်ရီသည် ပျို့တက်လာပြီး အန်ချင်သကဲ့သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ထန်ကျန်းကော်သည် နာကျင်ကြေကွဲနေပုံရပြီး မျက်ရည်များ ဝဲကာ ငိုကြွေးနေရင်း စွန်းရှန်ရီထံသို့ တောင်းပန်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

လီလန်သည် ထန်ကျန်းကော်၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီးနောက် ထန်ကျန်းကော်၏ မျက်နှာကို ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် နင်းထားလိုက်သည်။

"မင်း..."

ထိုသို့ပြုမူနေသော လီလန်ကို မြင်သောအခါ စွန်းရှန်ရီ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားတော့၏။

ထန်ကျန်းကော်သည် သူ၏ အတန်းဖော်ဖြစ်သလို သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားလည်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူက ဤသို့ စော်ကားလိုက်ခြင်းမှာ သူ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်နှင့် တူနေလေပြီ။

စွန်းရှန်ရီသည် သူ၏ ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ ခေါင်းကိုမော့၍ လီလန်ကို ရက်စက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ငါးက စားလို့ကောင်းရဲ့လား..."

လီလန်သည် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်ပြီး စွန်းရှန်ရီ၏ လက်ထဲရှိ ကင်ထားသော ငါးကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

စွန်းရှန်ရီ၏ မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်နေသော်လည်း မည်သည့်စကားမှ မဆိုခဲ့ပေ။

သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ပညာတတ်လူငယ်များမှာ လီလန် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်ကြတော့ဘဲ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားကာ အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

"လီလန် မင်း..."

"ငါတို့ တောအုပ်စိုက်ခင်းမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."

ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အပြည့်ရှိနေ၏။

"ဒါက မေးစရာ လိုသေးလို့လား..."

"မင်းတို့ရဲ့ အတန်းဖော်ကောင်းကြီးကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်ကြ..."

လီလန်သည် ခြေအောက်ရှိ ထန်ကျန်းကော်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

တောအုပ်စိုက်ခင်းအတွင်း စွန်းရှန်ရီနှင့် သူ၏အုပ်စု ရှိနေသည်ဆိုသော အချက်အလက်ကို ထန်ကျန်းကော်ထံမှ သဘာဝကျစွာပင် သူ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေးစကားရှိသည့်အတိုင်း ဘုန်းကြီးက ထွက်ပြေးလို့ရသော်လည်း ဘုန်းကြီးကျောင်းက ပြေးလို့မရပေ။

စွန်းရှန်ရီ ပေကျင်းသို့ ပြန်မပြေးသရွေ့ ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်း၏ နက်ရှိုင်းသော တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ပြေးလျှင်တောင်မှ လီလန်က ရှာတွေ့နိုင်ဆဲပင် ဖြစ်၏။

မုဆိုးများ အကျွမ်းကျင်ဆုံးအရာမှာ တောင်များကို ဖြတ်သန်းသွားလာခြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းနှင့် ဝက်ဝံနက်တောင်တို့မှာ သူ၏ အမဲလိုက်ကွင်းများဖြစ်သည်။ သူ့လို ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်က တောင်ပေါ်ရှိ အခြေအနေများကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော ဝါရင့်မုဆိုးများနှင့် မည်သို့ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

လီလန်သည် ကျန်းဝေ့ကော်ကို အချက်ပြလိုက်ရာ ကျန်းဝေ့ကော်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ထန်ကျန်းကော်၏ ပါးစပ်ထဲမှ အနံ့နံသော ခြေအိတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

"ထွီ... ထွီ... ထွီ..ဝေါ့."

"ထွီ... ထွီ... ထွီ..."

"ကျန်းဝေ့ကော် ခွေးကောင်... မင်းက ငါ့ပါးစပ်ထဲကို အနံ့နံတဲ့ ခြေအိတ်စွပ် ထိုးထည့်တယ်ပေါ့လေ ငါက..."

ထန်ကျန်းကော်သည် ဆက်လက်၍ ကျိန်ဆဲရန် ပြင်လိုက်စဉ် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ လီလန်၏ အေးစက်သော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း လန့်ဖြန့်သွားကာ နောက်ထပ် တစ်ခွန်းမှ မဟရဲတော့ပေ။

သူသည် ကျန်းဝေ့ကော်ကို ဝေဖန်ရဲသော်လည်း လီလန်ကိုတော့ မပြောရဲပေ။

ဤလူသည် လူယောင်ဖန်ဆင်းထားသော သားရဲတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။ စောစောက လုံမင်မြစ်တွင် လီလန်က စွန်းရှန်ရီ ဘယ်မှာရှိသလဲဟု မေးစဉ်က သူ မပြောဘဲ ငြင်းဆန်ခဲ့သဖြင့် လီလန်က သူ့ကို ပါးအကြိမ်အနည်းငယ် ရိုက်ခဲ့၏။

ထိုပါးရိုက်ချက်ကြောင့် သူ မျက်စိထဲ ကြယ်တွေ လတွေပင် မြင်သွားပြီး ယခုအချိန်ထိ နားအူ၍ ခေါင်းမူးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဤလူသည် ခွန်အားကြီးမားပြီး အလွန်ရက်စက်သည်။ ထန်ကျန်းကော်သည် သူ့ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားသဖြင့် မရန်စရဲတော့ပေ။

"သခင်လေးစွန်း... ကယ်... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး..."

ထန်ကျန်းကော်သည် တောအုပ်စိုက်ခင်း၏ ရွှံ့ဗွက်ထူသော မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း စွန်းရှန်ရီအား တောင်းပန်လိုက်လေသည်။

"ခွေးကောင်လေး... မင်းက လျှို့ဝှက်နေရာကို ဒီကောင်တွေဆီ ပေါက်ကြားစေခဲ့သေးတယ်... ပြီးတော့ ငါက မင်းကို ကယ်ရဦးမယ်ပေါ့လေ..."

"ထွက်သွားစမ်း..."

စွန်းရှန်ရီက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်..."

ပေကျင်းမှလာသော ဤခေါင်းမာသည့် လူငယ်သည် မျက်နှာကို တစ်ခဏချင်းပင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိ၏။

စွန်းရှန်ရီ၏ အနောက်ရှိ ပညာတတ်လူငယ်များမှာ မျက်နှာများ အလွန်ပျက်ယွင်းနေကြပြီး အသံတစ်သံမျှပင် မထွက်ရဲကြပေ။

စွန်းရှန်ရီသည် ထန်ကျန်းကော်ကို ဝေဖန်နေခြင်းမှာ သူတို့ကိုပါ ဝေဖန်နေခြင်း မဟုတ်ပါလော။

သူတို့ကကော ထန်ကျန်းကော်ထက် ဘယ်လောက်တောင် သာနေလို့နည်း။

ဤပညာတတ်လူငယ်များသည် စွန်းရှန်ရီ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။

ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ရှိ ဤတောအုပ်စိုက်ခင်းမှာ သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ဆုံရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အခြားလုပ်စရာမရှိသည့် အချိန်များတွင် ဤနေရာသို့ လာရောက်အနားယူလေ့ရှိကြသည်။

ငါးအနည်းငယ် ဖမ်းမိလာသောအခါ သဘာဝကျစွာပင် ဤနေရာသို့ လာရောက်၍ ငါးကင်ကာ ပျော်ပွဲစားထွက်ကြခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် သူတို့ ငါးပင်မစားရသေးခင် ထန်ကျန်းကော်နှင့် လီလန်တို့က သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ သစ္စာဖောက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် စွန်းရှန်ရီက မည်သို့ ဒေါသမထွက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ မည်သို့ ကြည်လင်သော မျက်နှာထား ထားနိုင်မည်နည်း။

"ကဲ... စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့တော့..."

လီလန်သည် ထန်ကျန်းကော်ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

ထန်ကျန်းကော်သည် “အား” ဟု အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုစွန်တစ်ကောင်ပမာ ကွေးကောက်သွားကာ ဗိုက်ကို ဖက်၍ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေတော့၏။

လီလန်၏ ကန်ချက်မှာ အတော်လေး ပြင်းထန်လှပေသည်။

ထန်ကျန်းကော်၏ နာကျင်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်များမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားကာ ဖြူဖျော့သွားကြတော့သည်။

ဤလီလန်... သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုက အလွန် ရက်စက်လွန်းလှ၏။

လီလန်သည် ပညာတတ်လူငယ်အုပ်စုကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"စွန်းရှန်ရီ... ငါ မင်းကို ရွေးချယ်စရာနှစ်ခု ပေးမယ်..."

"မင်းတို့အကုန်လုံး ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ညီကျန်းဝေ့ကော်ကို ဦးညွှတ်တောင်းပန်ရမယ်... ပြီးရင် သူ့ကို မင်းတို့ကို ပြန်ရိုက်ခွင့်ပေးရမယ်..."

"မင်းတို့ ငါ့ငါး သုံးကောင်ကို ခိုးသွားတယ်... တစ်ကောင်ကို ငွေသား ယွမ်(၂၀)တန်တယ်... ငါ့ကို စုစုပေါင်း နစ်နာကြေး ယွမ်(၆၀)ပေးရမယ်..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ဤပညာတတ်လူငယ်အုပ်စုကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။ သူ၏ ခါးတွင် ကြီးမားသော ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာကြီး ရှိနေ၏။ လုံမင်မြစ်မှ ငါးများကို ခိုးယူစဉ်က ဤပညာတတ်လူငယ်များသည် ခွန်အားကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအကြွေးကို ပြန်ဆပ်ရမည်သာဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်၏ အကြွေးများကို ကောက်ခံပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ ယခု လီလန်၏ အလှည့် ရောက်လာလေပြီ။

ငါးသုံးကောင်၊ (၁၀)ကျင်းရှိသော ငါးကြင်း နှစ်ကောင်၊ ကျင်း(၃၀)ရှိသော ခေါင်းကြီးငါးကြင်း တစ်ကောင်၊ စုစုပေါင်း အသားကျင်း(၅၀)။ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးက တစ်ကျင်းလျှင် ပြား (၃၀) ဆိုပါက (၁၅)ယွမ် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ တောရိုင်းမြစ်ငါးများ ဖြစ်သောကြောင့် နောက်ထပ် (၅)ယွမ် ထပ်ပေါင်းရမည်။

ဤငါးသုံးကောင်တည်းနှင့်ပင် ယွမ်(၂၀) ကျသင့်လေသည်။

သူတို့သည် ငါ ကြိုးစားပမ်းစား ဖမ်းထားသော ငါးများကို ခိုးယူသွားကြသည်။ အဆသုံးဆ ပေးခိုင်းခြင်းမှာ အကြောင်းပြချက်မရှိ လွန်ကဲလွန်းရာ မကျပေဘူး မဟုတ်ပါလော။

"လီလန်... မင်း... မင်း အရမ်းလွန်လွန်းနေပြီ..."

"ဒီငါးကြင်းတွေက (၁)ကျင်းကို (၂)ပြားပဲ ရှိတာ... (၁၀)ကျင်းမှ (၂)ယွမ်ပဲ ရှိမှာကို... ငါတို့က မင်းဆီက သုံးကောင်ပဲ ယူခဲ့တာ... တစ်ကောင်ကို ယွမ်(၂၀)တောင်းရအောင် မင်း ဘယ်လိုများ ရဲတင်းနေရတာလဲ..."

တစ်ကောင်ကို ယွမ်(၂၀)ဆိုလျှင် သုံးကောင်ကို ယွမ်(၆၀)ပင် ဖြစ်သွားလေပြီ။

မြို့ထဲတွင် အလုပ်သမား သို့မဟုတ် အလုပ်သင်တစ်ဦးသည် တစ်လလုံးလုံး ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်လျှင်တောင်မှ ယွမ်(၂၀)သာ ရရှိနိုင်သည်။

လီလန်သည် အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသော ဈေးနှုန်းကို တောင်းဆိုလိုက်ခြင်းမှာ... တစ်ခါတည်းနှင့် သုံးလစာ လစာကို ယူငင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

စုစုပေါင်း ယွမ်(၆၀)ပင်တည်း။

သူတို့သည် မြို့ကြီးမှ လာသော ပညာတတ်လူငယ်များ ဖြစ်ကြပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ ဗဟုသုတကြွယ်ဝသူများ ဖြစ်ကြ၍ လူမိုက်များ မဟုတ်ကြပေ။ ယွမ်(၆၀)၏ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းအားကို သဘာဝကျစွာပင် သူတို့ နားလည်ထားကြ၏။

ဤသို့ဆိုရပါလျှင်... ဤယွမ်(၆၀)ဖြင့် ဈေးထဲတွင် လတ်ဆတ်၍ အဆီများကာ မွှေးပျံ့သော ဝက်သား (၇၅)ကျင်းကို ဝယ်ယူနိုင်လေသည်။

လတ်ဆတ်သော ဝက်သားမှာ တစ်ကျင်းလျှင် ပြား (၈၀) ကျသင့်ရာ ဤ (၆၀)ယွမ်ဖြင့် (၇၅) ကျင်းပင် ဝယ်ယူနိုင်ပေသည်။

ဤခေတ်အခါက မိသားစုတစ်စုသည် ဝက်သားတစ်ဝက်ကျင်းခန့် စားနိုင်လျှင်ပင် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ကျင်းပနေသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

ဤပညာတတ်လူငယ်များသည် မြို့ကြီးပြကြီးများမှ လာကြသူများဖြစ်ပြီး အချို့မှာ ထျန်းကျင်းမှ၊ အချို့မှာ နန်ကျင်းမှ ဖြစ်ကြသော်လည်း မည်သူကမျှ စွန်းရှန်ရီလောက် မိသားစု နောက်ခံ မကောင်းကြပေ။

သူတို့အချင်းချင်း ငွေစုပြီး တစ်ယောက်နည်းနည်းစီ ထည့်ဝင်မည်ဆိုလျှင်တောင်မှ တစ်ယောက်လျှင် (၁၀)ယွမ်စီ ကျသင့်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ် နေ့တိုင်း တောရိုင်းဟင်းရွက်များနှင့် ပြောင်းဖူးမှုန့်များကိုသာ စားသောက်နေရသော ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းတွင် သူတို့ကို (၁၀)ယွမ်သုံးစွဲခိုင်းခြင်းမှာ သူတို့၏ အသက်ကို နုတ်ယူလိုက်ခြင်းနှင့် တူညီနေလေတော့၏။

"ကောင်းပြီလေ... မင်းတို့ မပေးချင်လည်း ရတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ငါတို့ကို လုယက်ပြီး ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်ထားတဲ့ ရာဇဝတ်မှု ရှိတယ်... မင်းတို့က ရာဇဝတ်ကောင်တွေဖြစ်တဲ့အတွက် ပြည်သူ့စစ်ဆီကို အပ်လိုက်ရုံပဲ..."

"ရဲစခန်းကို အကြောင်းကြားပြီး မင်းတို့ကို ဖမ်းဆီးကာ ထောင်ချခိုင်းလိုက်မယ်..."

ရွှမ်းရွှေရွာနှင့် စန်းဟော့ရွာတို့သည် မြို့နှင့် ကီလိုမီတာ ၃၀ ကျော် ဝေးကွာသော်လည်း ဤမျှ တိုတောင်းသော အကွာအဝေးမှာ ရဲစခန်းမှ ရဲအရာရှိများအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ပါက အကြောင်းကြားလိုက်ရုံဖြင့် ဤတာဝန်သိသော ပြည်သူ့ဝန်ထမ်းများသည် နှင်းထူထပ်နေလျှင်တောင်မှ ကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းရန် ရောက်ရှိလာကြမည် ဖြစ်သည်။

ပြည်သူကို အလုပ်အကျွေးပြုရန်ပင်တည်း။

လီလန်က ရဲကို အကြောင်းကြားမည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော စွန်းရှန်ရီ၏ မျက်နှာမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။