အခန်း ၉၇

အခန်း (၉၇) မင်းက နဂါးတစ်ကောင်ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်

"ညီအစ်ကိုတို့၊ အတူတူ ဝင်တိုက်ကြစို့... ငါတို့လူအင်အားက အများကြီးပဲဟာ၊ သူ့ကို ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ..."

စွန်းရှန်ရီက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သခင်လေးစွန်း ဒီကောင်က မနေ့က တောင်ပေါ်တက်ပြီး ကျင်း (၆၀၀)ကျော်လေးတဲ့ တောဝက်ကြီးကို သတ်ခဲ့တာနော်... ငါတို့... ငါတို့ သူ့ကို မနိုင်နိုင်ဘူး..."

ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးက ကြောက်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

ဤပညာတတ်လူငယ်များမှာ ကျေးလက်လုပ်ငန်းစဉ်များအရ ရွှမ်းရွှေရွာသို့ စေလွှတ်ခံရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ တောဝက်တစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး အသားများဝေငှခဲ့သည့် သတင်းမှာ ရွာတစ်ရွာလုံးသို့ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ ဤပညာတတ်လူငယ်များကလည်း သဘာဝကျကျပင် ကောင်းစွာ သိရှိထားကြလေသည်။

လီလန်သည် ကျင်း (၆၀၀)ကျော်လေးသော တောဝက်ကြီးကို သေနတ်သုံးချက်တည်းဖြင့် တစ်ယောက်တည်း သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့် သတင်းမှာ အနီးနားရှိ ရွာများအနှံ့ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ကျင်း (၆၀၀) ကျော်လေးသော တောဝက်ကြီးကို တစ်ယောက်တည်း အနိုင်ယူနိုင်ခြင်းက တကယ့် လူစွမ်းကောင်းပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် အလွန်ကြမ်းတမ်းပြီး အသက်ရှင်နေသော သေမင်းတစ်ပါးနှင့် တူနေသဖြင့် မည်သူက သူ့ကို စိန်ခေါ်ရဲမည်နည်းဟု သူတို့ တွေးမိကြသည်။

"ဟမ့်… မင်းတို့က ကျန်းဝေ့ကော်ရဲ့ အသားတွေကို လုတုန်းက ဝိုင်းရိုက်ခဲ့ကြတာကို မမေ့ကြနဲ့... သူက မင်းတို့ကို အလွတ်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

စွန်းရှန်ရီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဒါက..."

ဤပညာတတ်လူငယ်များသည် အရူးများ မဟုတ်ကြပေ။ ယနေ့ လီလန်က တောအုပ်စိုက်ခင်းသို့ လာရောက်၍ သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ စွန်းရှန်ရီ တစ်ယောက်တည်းအတွက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

"ဟူး….ငါတို့က ငါးတွေအတွက် မတိုက်ခိုက်ချင်ခဲ့ပါဘူး သခင်လေးစွန်းသာ မပါခဲ့ရင်..."

ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

လမ်းမှားကို ရွေးချယ်ပြီး လူမှားနောက်သို့ လိုက်မိပါက ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း မှားယွင်းရုံဖြင့် ဆက်တိုက်ဆိုသလို အမှားများဆီသို့ ဦးတည်သွားစေနိုင်ပေသည်။

ပညာတတ်လူငယ်အုပ်စုသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး စွန်းရှန်ရီ၏ စကားကို သဘောတူရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဒေသခံရဲစခန်းမှ ရဲအရာရှိများသာ ရောက်လာခဲ့ပါက သူတို့မှာ ဒုက္ခကြီးကြီးမားမား ရောက်ကြရမည်ဖြစ်သည်။

လုယက်မှုစွဲချက်သာ ထင်ရှားသွားပါက သူသည် ပညာတတ်လူငယ်အဖြစ်မှ အလုပ်ပြုတ်သွားမည်သာမက ထောင်ကျပြီး သေနတ်ဖြင့် ပစ်သတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ယခုလို အချိန်ကာလမျိုးတွင် ရာဇဝတ်ကောင်များကို ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးလေ့ရှိပြီး ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ခြင်းကို လုံးဝ သည်းခံခွင့်လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က အိမ်နီးချင်းရွာမှ ဓားပြတစ်ယောက်သည် လမ်းပေါ်ရှိ လူများကို လုယက်ခဲ့သည်။ သူ့ကို မြို့ရဲအရာရှိများနှင့် ပြည်သူ့စစ်များက ဖမ်းဆီးပြီး ပြစ်မှုထင်ရှားသဖြင့် ကွပ်မျက်ခဲ့လေသည်။

ထန်ကျန်းကော်နှင့် သူ၏ ပညာတတ်လူငယ်အဖွဲ့သည် မူလက ငါးနှင့် အသားအချို့ကို စားရန်သာ ခိုးယူချင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ ပြစ်မှုများက ဤမျှအထိ ကြီးလေးသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

"ဒီကောင့်ရဲ့ ကြွားလုံးတွေကို နားမထောင်ကြနဲ့... ရွာက မြို့နဲ့ အဝေးကြီးမှာ ရှိတာ၊ သူက ရဲကို ခေါ်နိုင်မယ်လို့ မင်းတို့ထင်နေတာလား..."

"သူက ငါတို့ကို ခြောက်လှန့်နေရုံပါ၊ ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ..."

စွန်းရှန်ရီက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လီလန်ကို မနှစ်မြို့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ထိုသူမှာ စာပေကောင်းစွာ မဖတ်တတ်၊ မရေးတတ်သော ဝေးလံခေါင်ဖျားသည့် တောင်ပေါ်ရွာလေးမှ တောမုဆိုးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် ပညာရေးလည်းမရှိသလို ငွေကြေးလည်း မရှိပေ။ သို့ဆိုလျှင် လုအန်းနာနှင့် အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှ ရင်းနှီးနေရသနည်းဟု သူ တွေးမိသည်။

ထို့ကြောင့် စွန်းရှန်ရီသည် ငါးလုယူရန်အတွက် ကျန်းဝေ့ကော်ကို အုပ်စုဖွဲ့၍ အနိုင်ကျင့်ကာ သူ၏ဒေါသများကို ပေါက်ကွဲပစ်ချင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် လီလန်ကို ပြင်းထန်စွာ လက်စားချေမည်ဖြစ်သည်။

စွန်းရှန်ရီ မျှော်လင့်မထားခဲ့သည့်အတိုင်း ကျန်းဝေ့ကော်သည် ထန်ကျန်းကော်ကို အလွတ်မပေးသည့် ပြဿနာကောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လီလန် ပြန်ရောက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူတို့မှာ ထန်ကျန်းကော်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ရလဒ်အနေဖြင့် လီလန်သည် ထန်ကျန်းကော်၏ လမ်းပြမှုနောက်သို့လိုက်ကာ တောအုပ်စိုက်ခင်းရှိ သူတို့၏ ခြေကုပ်စခန်းကို ရှာတွေ့သွားတော့သည်။

စွန်းရှန်ရီသည် တွေးလေတွေးလေ ဒေါသထွက်လေဖြစ်လာပြီး သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆွဲလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့၊ သူက တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ... ငါတို့က ခုနစ်ယောက်တောင်ဆိုတော့ အတူတူ သွားပြီး သူ့ကို သတ်ကြစို့..."

စွန်းရှန်ရီက စကားပြောပြီးနောက် အခြားပညာတတ်လူငယ် ခြောက်ယောက်သည် သစ်သားပြားများနှင့် ကျောက်ခဲများကို ကောက်ကိုင်၍ လီလန်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

"မိုက်မဲတဲ့ အရူးအုပ်စုပဲ..."

လီလန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဝေ့ကော် အနောက်မှာ ပုန်းနေ..."

ကျန်းဝေ့ကော် တိုက်ပွဲဝင်ရန် ဟန်ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလန် ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်း နိုင်ပါ့မလား..."

ကျန်းဝေ့ကော်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

လီလန်သည် စကားမပြောဘဲ ရှေ့သို့ တိုးသွားလေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူသည် သူ၏ ညာဘက်လက်သီးကို ရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်ပြီး ထိုပညာတတ်လူငယ်၏ ဗိုက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိမှန်သွားစေသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်မှာ အလွန်လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် စွန်းရှန်ရီနှင့် အခြားပညာတတ်လူငယ်များမှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။

လီလန်သည် ထိုပညာတတ်လူငယ်၏ ဗိုက်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခွပ်…

ထိုပညာတတ်လူငယ်သည် လက်သီးချက်ကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် "အား..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်ကာ ဗိုက်ကိုဖက်၍ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားကာ ဆက်လက်၍

မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ပေ။

ခွန်အားကြီးသူကသာ အနိုင်ရစမြဲပင်။

"ဝါး... အစ်ကိုလန်က အရမ်းမိုက်တာပဲ..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ဘေးမှနေ၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အားပေးလိုက်သည်။

လီလန်၏ အဘိုး ကျန်းတာပေါင်ကိုယ်တိုင် လာ၍ ထိုလက်သီးချက်ကို ဖမ်းမည်ဆိုလျှင်ပင် ဖမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ လက်သီးချက်မှာ အားပါပြီး ကြမ်းတမ်းလွန်းလှ၏။

လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် နံရိုးများ ကျိုးသွားနိုင်ပေသည်။

စွန်းရှန်ရီသည် လက်သီးဖြင့် ထိုးခံရသော သူ၏ ပညာတတ်လူငယ် အတန်းဖော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤကောင်လေးက တကယ့် ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလားဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် ပေကျင်း ဒေသခံ လူဆိုးလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက လမ်းကြားများနှင့် လမ်းမများပေါ်တွင် အချိန်ဖြုန်းခဲ့ပြီး ဈေးများထဲတွင် လမ်းဘေးဖျော်ဖြေသူများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် အကဲခတ်ကောင်းသူ တစ်ယောက်ဖြစ်နေသည်။

လီလန်၏ လက်သီးချက်မှာ သာမန်လက်သီး သို့မဟုတ် ကန်ချက်မျိုး မဟုတ်ဘဲ သူ အထူးကျွမ်းကျင်သော ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

"ဒီကောင်က တောင်ပေါ်ကနေ တစ်ခါမှ မဆင်းဖူးဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ်ခံပညာတွေကို သင်ယူထားနိုင်တာလဲ..."

စွန်းရှန်ရီက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းရှိ ရွာသားအများစုမှာ မုဆိုးများ ဖြစ်ကြသည်။ မုဆိုးများသည် သေနတ်ပစ် ကျွမ်းကျင်ကြသော်လည်း လက်နက်မဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်ခံပညာများကို တတ်ကျွမ်းသူမှာ များများစားစား မရှိပေ။

စွန်းရှန်ရီမှာ အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်လာတော့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အခက်အခဲနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး လီလန်ကဲ့သို့သော သူနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာလဲ ကြောက်သွားပြီလား..."

လီလန်သည် လက်သီးကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး ပညာတတ်လူငယ်များက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေကာ မလှုပ်ရဲကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အခု ဒူးထောက်ပြီး ခေါင်းငုံ့တောင်းပန်လိုက်၊ ငါ့ညီကို မင်းတို့ကို ပြန်ရိုက်ခိုင်းမယ်၊ ပြီးရင် နစ်နာကြေးပေးလိုက်... သိပ်မနောက်ကျသေးဘူး..."

လီလန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သွား..."

စွန်းရှန်ရီက ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ငါလား..."

အမည်ခေါ်ခံရသော ပညာတတ်လူငယ်မှာ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

"မင်း ထောင်ကျချင်လို့လား..."

စွန်းရှန်ရီက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပညာတတ်လူငယ်မှာ တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း သူ၏ သတ္တိများကို စုစည်း၍ သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"အစ်ကိုလန် သတိထား..."

သူ၏တုတ်မှာ လီလန်ကို ထိတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝေ့ကော်က အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီလန်သည် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ပခုံးကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်းဖြင့် ပညာတတ်လူငယ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

"ထွက်သွားစမ်း..."

သူသည် ခြေထောက်ကို မြှောက်၍ ပညာတတ်လူငယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်ရာ သူ့ကို လွင့်စင်သွားစေသည်။

ပညာတတ်လူငယ်သည် ကန်ခံရပြီးနောက် အနီးနားရှိ သစ်တုံးများနှင့် ဒုန်းခနဲ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသွားကာ သစ်သားစများ မရေမတွက်နိုင်အောင် လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲကျသွားတော့သည်။

လီလန်၏ ကန်ချက်က သူ့ကို တကယ်ပင် သတိလစ်သွားစေခဲ့သည်။

"ဒါက..."

"ငါတို့က... ဒီတိုက်ပွဲကို ဘယ်လိုလုပ် နိုင်နိုင်မှာလဲ..."

သူတို့၏ အဖော်နှစ်ယောက်မှာ လီလန်၏ အလွယ်တကူ လဲချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး တစ်ယောက်မှာ သတိလစ်သွားသည်အထိ ကန်ခံလိုက်ရသည်။ ကျန်ရှိနေသော ပညာတတ်လူငယ်များမှာ အလွန်ကြောက်လန့်သွားကြသဖြင့် သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူရော်သွားကြတော့သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ လက်နက်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး လီလန်နှင့် ကျန်းဝေ့ကော်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒါက ကျွန်တော့်အမှားပါ... ခင်ဗျားရဲ့ ငါးတွေကို မယူခဲ့သင့်ဘူး၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ညီကိုလည်း မရိုက်ခဲ့သင့်ဘူး... ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ၊ ကျွန်တော် အပြစ်ရှိပါတယ်..."

"ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မရိုက်ပါနဲ့..."

"..."

ဤပညာတတ်လူငယ်များမှာ လီလန်၏ ယခုလေးတင် လုပ်ရပ်များကြောင့် အလွန်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြသည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ..."

"မင်းတို့က အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေပဲ..."

ကြောက်လန့်နေသော သူ၏ အဖော်များကို အထင်အမြင်သေးစွာကြည့်ရင်း စွန်းရှန်ရီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဝေ့ကော် သွားပြီး သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ပါးဆယ်ချက်စီ ရိုက်လိုက် ပြီးရင် တစ်ယောက်ကို နစ်နာကြေး (၁၀)ယွမ်စီ ပေးခိုင်းလိုက်..."

"ဟုတ်…အစ်ကိုလန်..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် စိတ်လှုပ်ရှားကာ စမ်းသပ်ချင်နေသည့် အသွင်ပေါ်နေသည်။

မကြာမီမှာပင် တောအုပ်စိုက်ခင်းငယ်လေးထဲတွင် ကျယ်လောင်ပြတ်သားသော ပါးရိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဖြန်း…

ဖြန်း... ဖြန်း...

ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း...

တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပင် ဤအသုံးမကျသော ပညာတတ်လူငယ်များ၏ ငိုကြွေးသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများလည်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

စွန်းရှန်ရီသည် သူ၏ ပညာတတ်လူငယ် အဖော်များကို မှောင်မိုက်သော အမူအရာဖြင့် အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မနာလို မဖြစ်နေနဲ့ မကြာခင် မင်းအလှည့် ရောက်လာတော့မှာ..."

လီလန်သည် သူ့ကို ပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

စွန်းရှန်ရီသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆွစ်ဇာလန်စစ်သုံးဓား တစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားသွားကို လီလန်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"လီလန် မင်းက ငါ့ရဲ့ ဆံပင်တစ်ပင်ကိုတောင် ထိရဲရင် စောင့်သာကြည့်နေလိုက်..."

"ငါ့အဖေက..."

စွန်းရှန်ရီ စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် လီလန်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ ဆွစ်ဇာလန်စစ်သုံးဓားကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆိုဖာအရွယ်အစားရှိသော လက်သီးများမှာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီး သူ့ကို နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်သွားစေတော့သည်။

“မင်းအဖေ ဘယ်သူဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး”

“ဒီနေရာက ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းဖြစ်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ ပေကျင်း မဟုတ်ဘူး”

"မင်းက နဂါးတစ်ကောင်ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်..."