အခန်း ၉၉

အခန်း (၉၉) အမျိုးသားရေးရန်သူနှင့် မိသားစုသွေးကြွေး- တရုတ်ပြည်ဖွား သားသမီးများထဲတွင် မည်သူက မေ့ရဲမည်နည်း

"အစ်မအန်းနာ ဘာပြောလိုက်တာလဲ စွန်းရှန်ရီက လူယုတ်မာကောင် ဟုတ်လား..."

တုံယွီရှုသည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကာ လုအန်းနာကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"လူယုတ်မာလေး ဟုတ်လား…”

ရှန်းဖူကွေ့သည်လည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"ပညာတတ်လူငယ်ရဲဘော် ဒီစွန်းရှန်ရီက ပေကျင်းက မဟုတ်ဘူးလား ဘယ်လိုလုပ် ဂျပန်ဖြစ်သွားရတာလဲ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သေစမ်း ဒီကောင်က တကယ်ကြီး ဂျပန်လား..."

ဝမ်ဟုန်ရှင်းသည် သူ၏သက္ကလပ်ဦးထုပ်ကို ဆွဲယူ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ပေါက်ချလိုက်လေသည်။

ဂျပန်လူယုတ်မာ…. ဂျပန်လူယုတ်မာ သူတို့က သူတို့နှင့် သွေးကြွေးရှိလေသည်။

ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေးစစ်ပွဲက (၁၄)နှစ်တိတိ ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။

(၁၉၃၁)ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ (၁၈)ရက်နေ့ အရေးအခင်းမှသည် (၁၉၄၅)ခုနှစ် ဂျပန်တို့ ခြွင်းချက်မရှိ လက်နက်ချသည့်အချိန်အထိ (၁၄)နှစ်တိတိ ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သော (၁၄)နှစ်အတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော ရှေ့ဆောင်ဘိုးဘွားများသည် တရုတ်ပြည်ကြီးမှ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို မောင်းထုတ်ရန် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် ကျည်ဆန်များကို ကာကွယ်ကာ သူတို့၏သွေးများကို စတေးခဲ့ကြရလေသည်။

တိုင်းပြည်မှာ ကျူးကျော်ခံရပြီး ပြိုကွဲခဲ့ရသည်။ နောက်လာနောက်သားများအတွက် ငြိမ်းချမ်းသောခေတ်တစ်ခေတ်ကို ယူဆောင်လာပေးရန် သူတို့၏သွေးနှင့် အသက်များကို အသုံးပြုခဲ့ကြသူများမှာ ဤဘိုးဘွား (၃၅)သန်းကျော်ပင် ဖြစ်သည်။

ယနေ့သည် (၁၉၆၀)ခုနှစ် ဖြစ်သည်။ (၁၅)နှစ်သာ ကြာမြင့်သေးသော်လည်း ထိုဂျပန်လူယုတ်မာများက နိုင်ငံသား သန်း (၄၀၀)အပေါ် ကျူးလွန်ခဲ့သော ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုကြီးမှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ထင်ဟပ်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။

အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင် ရွှမ်းရွှေရွာ တစ်ရွာတည်းတွင်ပင် ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေးစစ်ပွဲမှ စစ်မှုထမ်းဟောင်း သူရဲကောင်းများစွာ ရှိလေသည်။ ကျိုးလျဲ့ရှန်နှင့် ဝမ်ဟုန်ရှင်းတို့ကဲ့သို့သော လူငယ်များသည် ရှစ်နှစ်ကြာ ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေးစစ်ပွဲ၏ အဖြစ်ဆိုးများအကြောင်းကို ရွာရှိ စစ်မှုထမ်းဟောင်း သူရဲကောင်းများထံမှ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြားနာခဲ့ရလေသည်။

"ငါက စတုတ္ထ အနီရောင်တပ်မ ၃၀၈ တပ်ရင်းရဲ့ ဒုတိယတပ်ခွဲကပဲ… ငါ့ရဲဘော်တွေ အကုန်လုံး စစ်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီး ငါတစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ တပ်ခွဲတစ်ခုလုံးမှာ လူတစ်ထောင်ကျော် ရှိခဲ့ပြီး ငါတစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ..."

"ငါတို့ အရှေ့မြောက်ပိုင်းသားတွေက တိုက်ခိုက်တာ မကျွမ်းကျင်ဘူး အကောင်းဆုံးက စီချွမ်သားတွေပဲ ငါ့မှာ စီချွမ်က ရဲဘော်တစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ် သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ လူ(၁၅) ယောက်ကို သတ်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာ မကောင်းဘူးလား ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ သူက ထန်ရှန်းတိုက်ပွဲမှာ ပစ်သတ်ခံလိုက်ရတယ်..."

"အဲဒီတုန်းက ငါ ဘာလို့ အဲဒီလောက် ကြိုးစားခဲ့ရတာလဲလို့ မင်း ငါ့ကို မေးတယ်မှတ်လား ငါ သေရမှာ ကြောက်လို့ ကြိုးစားခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ငါ့သားနဲ့ မြေးတွေ တိုင်းပြည်မဲ့ အိမ်မဲ့ဖြစ်သွားမှာကို ပိုကြောက်ခဲ့တယ် ငါ့သားနဲ့ မြေးတွေ လူယုတ်မာတွေရဲ့ ကျွန်ဖြစ်သွားမှာကို ငါ ပိုကြောက်ခဲ့တယ် လူယုတ်မာတွေက အရမ်းဆိုးရွားတယ် သူတို့က လူတွေမဟုတ်ဘူး တိရစ္ဆာန်အုပ်ကြီးပဲ..."

"ငါ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်တုန်းက ရွှမ်းရွှေရွာကနေ ထွက်လာပြီး စစ်တပ်နဲ့အတူ နန်ကျင်းမှာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တယ် အမေက နှမ်းမုန့်တစ်အိတ်ကို ငါ့ရင်ခွင်ထဲ ထိုးထည့်ပေးပြီး လမ်းမှာ စားဖို့ ပြောခဲ့တယ် အမေ့ရဲ့ နှမ်းမုန့်တွေကို နောက်ဘယ်တော့မှ မစားရတော့မှာကို ကြောက်လို့ ငါ မစားချင်ခဲ့ဘူး အမေ့နှမ်းမုန့်တွေက အရမ်းအရသာရှိပြီး မွှေးကြိုင်ချိုမြိန်တာပဲ နောက်တော့ နန်ကျင်းကို ကာကွယ်ခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲဘော်တွေ မြေအောက်မှာ ငတ်မွတ်နေမှာကို ကြောက်လို့ အဲဒီနှမ်းမုန့်တွေကို နန်ကျင်းမှာပဲ ထားခဲ့တယ်..."

"အန်းဟွေးလူမျိုးတွေလား တစ်ဆယ့်လေးနှစ်ကြာ ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေးစစ်ပွဲမှာ အန်းဟွေးလူမျိုးတွေ မပါဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ အန်းဟွေးလူမျိုးတွေ အကုန်လုံး သုတ်သင်ခံလိုက်ရတယ် အန်းဟွေးက ငါတို့အရှေ့မြောက်ပိုင်းထက်တောင် ပိုဆိုးရွားခဲ့သေးတယ် အိမ်ထောင်စု ဆယ်စုမှာ ကိုးစုက သားယောကျ်ားလေး မကျန်တော့ဘူး ပြီးတော့ အန်းဟွေးစစ်သားတွေ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာကြတော့ဘူး ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးက တစ်နိုင်ငံလုံးကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ..."

"ငါ တစ်သက်လုံး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တယ် မင်းတို့ လူငယ်တွေရဲ့ အနာဂတ်အတွက် လဲလှယ်လိုက်ရတာ တန်ပါတယ် ဒီဘဝမှာ ငါ ဘယ်တော့မှ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး..."

"ငါ့အိမ်က အရှေ့မြောက်ပိုင်း စုန့်ဟွာမြစ်ကမ်းမှာ အဲဒီမှာသစ်တောတွေ ကျောက်မီးသွေးမိုင်းတွေနဲ့ တောင်တန်းတွေကို ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ပဲပိစပ်နဲ့ နှံစားပြောင်းခင်းတွေရှိတယ် ငါ့အိမ်က အရှေ့မြောက်ပိုင်း စုန့်ဟွာမြစ်ကမ်းမှာ အဲဒီမှာ ငါ့ရဲ့ တိုင်းရင်းသားညီအစ်ကိုတွေ နေထိုင်ကြပြီး ငါ့ရဲ့ အိုမင်းနေတဲ့ မိဘတွေ နေထိုင်ကြတယ် စက်တင်ဘာလ ဆယ့်ရှစ်ရက် စက်တင်ဘာလ ဆယ့်ရှစ်ရက်..."

"..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်နှင့် ဝမ်ဟုန်ရှင်းတို့၏ နားထဲတွင် ရွာအဝင်ဝရှိ ကျိုင်းပင်အိုကြီးအောက်တွင် ထိုင်ကာ စုန့်ဟွာမြစ်ပေါ်တွင် သီချင်းကို နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်ဖြင့် သီဆိုနေသည့် ဂျပန်ဆန့်ကျင်ရေး သူရဲကောင်းအိုကြီး၏ အသံကို သဲ့သဲ့လေး ကြားနေရလေသည်။

သူက သီချင်းဆိုရင်း ငိုကြွေးလာတော့သည်။

သူတို့လည်း ငိုကြွေးခဲ့ကြလေသည်။

"သေစမ်း ဒီခွေးကောင်က တကယ်တော့ လူယုတ်မာပဲ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်က အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

သူသည် စွန်းရှန်ရီ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို လုအန်းနာထံမှ သိရှိခဲ့ရသည်။

စွန်းရှန်ရီ၏ မိခင်သည် သူမ၏ လူငယ်ဘဝတွင် နိုင်ငံခြား၌ ပညာသင်ကြားနေစဉ် ၎င်း၏ ဖခင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်း၏ ဖခင်သည် မိခင်၏နောက်သို့ လိုက်ကာ တရုတ်နိုင်ငံသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး တရုတ်နိုင်ငံရှိ တက္ကသိုလ်တစ်ခုတွင် နိုင်ငံခြားသား ပါမောက္ခတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤစွန်းရှန်ရီကို တကယ်တော့ စွန်းရှန်ရီဟု မခေါ်ပေ။ သူ၏အမည်မှာ ဆာတိုရှန်ရီ ဖြစ်လေသည်။

လုအန်းနာက မည်သို့သိသနည်း ဆိုသည်မှာ အလွန်ရိုးရှင်းလေသည်။ လုအန်းနာကို ပိုးပန်းစဉ်က သူသည် သူမထံသို့ ရည်းစားစာများစွာ ရေးခဲ့သည်။ စာများထဲတွင် သူက ဂျပန်၌ ပိုင်ဆိုင်မှုများစွာ ရှိကြောင်းနှင့် လုအန်းနာသာ သူ့ကို လက်ထပ်ရန် သဘောတူပါက အနာဂတ်တွင် ဂျပန်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်နိုင်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လုအန်းနာက စွန်းရှန်ရီကို ရွံရှာနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ မျိုးမစစ်လား..."

လီလန်မှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ၏ဖခင်မှာ ဂျပန်လူမျိုးဖြစ်ပြီး မိခင်မှာ တရုတ်လူမျိုး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တရုတ်-ဂျပန် ကပြားများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့ရာတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်သောအခါ သူမ၏ မျိုးရိုးအမည်ကို အမျိုးသား၏ မျိုးရိုးအမည်သို့ ပြောင်းလဲရမည်ဖြစ်သည်။

စွန်းရှန်ရီ၏ ဖခင်အမည်မှာ ဆာတိုဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ စွန်း မဟုတ်ဘဲ ဆာတိုသာ ဖြစ်လေသည်။

"ဝိုး…ဒါက ကံကောင်းတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ...

လီလန်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် တွေးလိုက်လေသည်။

သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျန်းဝေ့ကော်၏ အဘိုးဖြစ်သူ ကျန်းတာပေါင်ကို အားကျခဲ့လေသည်။ သူသည် ဂျပန်ကျူးကျော်သူများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ဇာတ်လမ်းများ ပြောပြရန် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းကို ပူဆာလေ့ရှိသည်။ ဓားကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အဘိုးကျန်းကို သူ အလွန်လေးစားအားကျခဲ့သည်။

ငယ်စဉ်က ကြီးလာလျှင် အဘိုးကျန်းကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်ဟု အိပ်မက်မက်ခဲ့ပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ချင်ခဲ့လေသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ဆာတိုရှန်ရီ အမည်ရသော သတ္တဝါတစ်ကောင်က တံခါးဝသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဝင်လာခဲ့လေပြီ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း လုအန်းနာက စွန်းရှန်ရီ၏ အမှန်တကယ် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှမ်းရွှေရွာမှ လူများက သူ့အပေါ် ဆက်ဆံပုံ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို စွန်းရှန်ရီ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း ကျေးဇူးပြုပြီး..."

"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ ရွှမ်းရွှေရွာကို ကျေးလက်ဒေသမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ရောက်လာတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်ပါ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ဒုတိယမြို့တော်ဝန်ကျန်းကို ခင်ဗျား ကတိပေးခဲ့တယ်လေ..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်သောအခါ စွန်းရှန်ရီက အကူအညီတောင်းရန် ကျိုးလျဲ့ရှန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကျိုး ကျွန်တော်တို့ အရင်က အတူတူ အရက်တောင် သောက်ဖူးတယ်လေ..."

"ထွက်သွားစမ်း ဘယ်ခွေးက မင်းနဲ့ အရက်သောက်ဖူးလို့လဲ အိုးတစ်အိုးတည်းကနေ အတူတူ စားတာကို အရက်သောက်တယ်လို့ မသတ်မှတ်ဘူးကွ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်က ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

"တာဝန်ခံဟွမ်..."

စွန်းရှန်ရီသည် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးရှိ သူ၏ အထက်လူကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

တာဝန်ခံဟွမ်က စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ပြောလေသည်။

"ငါ့အဘိုးက အဲဒီလူယုတ်မာတွေ လက်ချက်နဲ့ သေခဲ့တာ ငါ သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး..."

"ကဲ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ တော်လောက်ပြီ မင်းလို လူယုတ်မာလေးက ငါတို့ တရုတ်တွေကို အကူအညီတောင်းနေတာလား ရယ်စရာမကောင်းဘူးလား..."

"ရုန်းကန်မနေနဲ့တော့ အသာတကြည် အိပ်ပြီး အရိုက်ခံလိုက်စမ်း..."

လီလန်သည် ရှန်းဖူကွေ့ ကျိုးလျဲ့ရှန်နှင့် သူတို့၏ အဖွဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူ အရင်စချင်လဲ..."

လူယုတ်မာတစ်ကောင်ကို ရိုက်နှက်ရခြင်းက ဘဝရှစ်ဆက်လောက်တောင် ရနိုင်မည်မဟုတ်သော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လုအန်းနာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်မြှောက်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ အရင်စမယ်..."

"ကောင်းပြီ ဒါဆို ရဲဘော်အန်းနာ အရင်စလိမ့်မယ်..."

လုအန်းနာသည် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စွန်းရှန်ရီကို စတင်ရိုက်နှက်တော့သည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို ပစ်မှတ်ထားလေသည်။

"နင့်လို ညစ်ပတ်တဲ့ လူယုတ်မာ ငါ့ကို ရွံစရာကောင်းအောင် အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့စာတွေ နင် ရေးရဲသေးတယ်ပေါ့..."

"နင့်လို ညစ်ပတ်တဲ့ လူယုတ်မာ နင့်ကို သေတဲ့အထိ ရိုက်သတ်ပစ်မယ် သေအောင်ကို ရိုက်သတ်ပစ်မယ်..."

ဒုတ်…ဒုတ်…

လုအန်းနာက သူ့ကို လူယုတ်မာဟု အဆက်မပြတ် ခေါ်ဝေါ်ကာ စွန်းရှန်ရီကို တုတ်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်နေသဖြင့် ထို တရုတ်-ဂျပန် ကပြားမှာ နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်နေရတော့သည်။

လီလန်သည် ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေမိသည်။ ဤအမျိုးသမီးငယ်လေးမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာလေး ရှိပြီး ကြော့ရှင်းကာ ပညာတတ်ပုံပေါက်သော်လည်း အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းနေသည်။

သူမက စွန်းရှန်ရီ၏ ပေါင်ခြံကိုတောင် တမင်သက်သက် ရိုက်နေတာလား

ဤသည်က ဤသည်က သူမ၏ အများမြင်ပုံရိပ်နှင့် လုံးဝ ကိုက်ညီပုံမပေါ်ပေ အနည်းငယ် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်

ဖူး..

လုအန်းနာသည် သူ့ကို ရိုက်ရသည်မှာ ပင်ပန်းသွားသဖြင့် တုတ်ကို ဘေးသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး လီလန်ကို ချိုမြိန်သော အပြုံးလေးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျွန်မ ကစားရတာ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတယ်..."

လီလန်- "..."

လီလန်သည် သတိလစ်သွားပြီး ခေါင်းတစ်ပြင်လုံး အနီရောင်အဖုအပိမ့်ကြီးများ ထွက်နေသော စွန်းရှန်ရီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကဲ တော်လောက်ပြီ ဆက်ရိုက်နေရင် လူသေလိမ့်မယ်..."

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း မြို့ရဲစခန်းက အရာရှိတွေကို ခေါ်ပေးလို့ရမလား..."

"ရဲတွေ ရောက်လာရင် ဒီကောင်က ကျွန်တော့်ညီကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီကနေ ယွမ် (၁၀၀)ခိုးသွားတယ်လို့ ပြောလိုက်..."

လီလန်သည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ စုဆောင်းထားသော ယွမ် (၄၀) ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျန်းဝေ့ကော်ထံမှ ပညာတတ်လူငယ်၏ လျော်ကြေးငွေ ယွမ် (၆၀)ကို လက်ခံရယူလိုက်လေသည်။

လီလန်သည် ထိုငွေများကို အတူတကွ စုပုံလိုက်ပြီး ပညာတတ်လူငယ်များ ရှန်းဖူကွေ့ ကျိုးလျဲ့ရှန်နှင့် အခြားသူများ၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် စွန်းရှန်ရီ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ဆွဲဖွင့်ကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်လေသည်။

ငွေများ ထည့်ပြီးနောက် လီလန်သည် လှည့်ကာ လုအန်းနာကို ကြည့်၍ ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ရဲဘော်အန်းနာ ခဏနေရင် ရဲအရာရှိတစ်ယောက်ကိုရှာဖို့ မမေ့နဲ့နော်..."

"လူဆိုးလူမိုက်လုပ်ရပ်က သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်ခံရတဲ့အထိ အပြစ်ပေးခံရနိုင်တယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ်..."