အခန်း ၁၀၀

အခန်း (၁၀၀) မထင်မှတ်ထားသော အမြတ်၊ ရန်သူ့သူလျှိုများကို ဖော်ထုတ်ခြင်း

ပြည်သူ့စစ်များသည် စွန်းရှန်ရီ သို့မဟုတ် ဆာတိုရှန်ရီကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားကြပြီး မြို့နယ်ရဲစခန်းသို့ ပို့ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြသည်။

လုယက်မှု၊ ရက်စက်စွာ တိုက်ခိုက်မှုနှင့် လူမိုက်ဆန်စွာ ပြုမူမှုတို့ ဖြစ်သည်။

ထိုစွဲချက်သုံးခုသာ ထင်ရှားသွားပါက သေနတ်ကျည်ဆန်များကို သေချာပေါက် လိုအပ်လာမည် ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မင်းကတော့စံပဲ..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် ကျေနပ်သော အပြုံးဖြင့် ရှေ့သို့တက်လာကာ လီလန်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မင်း တကယ်တော်တယ်..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်းမှာလည်း မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

စွန်းရှန်ရီသည် ပေကျင်းမှ လာသော ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် သူ၏အဆင့်အတန်းကို အားကိုး၍ ရွှမ်းရွှေရွာတွင် ဒေသခံလူမိုက်တစ်ဦးပမာ မောက်မာစွာ ပြုမူနေတတ်ကြောင်းကို သူတို့အားလုံး သိထားကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ လုယက်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် သူတို့၏ ညီအစ်ကိုများကို စွန်းရှန်ရီက ရိုက်နှက်ခဲ့ပါက သူတို့တွင် လီလန်ကဲ့သို့ သတ္တိမျိုး ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ပြန်လည်ခုခံရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ဘဲ သည်းခံနေကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ပေကျင်းတွင် အဆက်အသွယ်များနှင့် ခိုင်မာသော နောက်ခံရှိကြသူများ ဖြစ်သောကြောင့် မိမိတို့အနေဖြင့် သည်းခံသင့်သည်ဟု မှတ်ယူထားကြသည်။

သူတို့နှင့်မတူဘဲ လီလန်သည် ဩဇာအာဏာရှိသူများကို မကြောက်ရွံ့ဘဲ ပြတ်သားစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကာ စွန်းရှန်ရီကို ပွဲချင်းပြီး အပြစ်ပေးခဲ့သောကြောင့် ရှန်းဖူကွေ့နှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်းတို့၏ လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

[ဒင်... ရှန်းဖူကွေ့၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၂၀၀ ရရှိပါသည်…]

[ဒင်... ရှန်းဖူကွေ့၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၂၀၀ ရရှိပါသည်…]

[ဒင်... ကျိုးလျဲ့ရှန်း၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၂၀၀ ရရှိပါသည်…]

[ဒင်... ကျိုးလျဲ့ရှန်း၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၂၀၀ ရရှိပါသည်…]

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရှန်းနှင့် ကျိုးတို့၏ ချီးကျူးစကားများကို ကြားသောအခါ လီလန်သည် ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျိုး ဒီကိစ္စက ထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်..."

"ဟင်... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီမှာ ဘယ်လို အကြံဉာဏ်ကောင်းတွေ ရှိနေလို့လဲ..."

ရှန်းဖူကွေ့က မေးလိုက်သည်။

လီလန်သည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"လတ်တလောမှာ ဆိုဗီယက်ယူနီယံလို နိုင်ငံတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေးက တင်းမာနေပြီး နောက်ကွယ်မှာ ဖျက်ဆီးရေးလုပ်ငန်းတွေ လုပ်ဆောင်နေတဲ့ ရန်သူ့သူလျှိုတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်..."

"စွန်းရှန်ရီက ရှောင်ရီကျီဘက်က အလုပ်လုပ်ပေးနေတဲ့ ရန်သူ့သူလျှိုတစ်ယောက် ဖြစ်နေနိုင်တယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ မထင်ဘူးလား..."

စောစောကပင် လီလန်နှင့် လုအန်းနာတို့သည် စွန်းရှန်ရီ၏ နောက်ခံနှင့် နေ့စဉ်လုပ်ရှားမှုများကို သိရှိနိုင်ရန် စကားပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် စွန်းရှန်ရီသည် မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ မကြာခဏ သွားလေ့ရှိပြီး ဘောပင်ဖြင့် စာရေးခြင်း၊ ပုံဆွဲခြင်းများ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။

ထိုမျှမက စွန်းရှန်ရီသည် အနီးအနားရှိ တောင်များတွင် ကျောက်မီးသွေး သို့မဟုတ် သံရိုင်းကဲ့သို့သော တွင်းထွက်သယံဇာတများ ရှိ၊ မရှိကို ရွာသားများထံ မကြာခဏ စုံစမ်းမေးမြန်းလေ့ရှိ၏။

ပညာတတ်တစ်ဦးဖြစ်သော စွန်းရှန်ရီသည် ကျေးလက်သို့ဆင်းကြ လှုပ်ရှားမှု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် ကျေးလက်သို့ စေလွှတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဓိကအလုပ်မှာ တောအုပ်စိုက်ခင်းတွင် ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် တောင်ပေါ်သို့ အမြဲတမ်း သွားနေရသနည်း။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများ၏ ပထဝီဝင်အနေအထားကို မှတ်တမ်းတင်ရန်နှင့် တွင်းထွက်သယံဇာတများကို စုံစမ်းရန် မှတ်စုစာအုပ်ကိုပင် ကိုင်ဆောင်ထားသေးသည် မဟုတ်လော။

ဤကိစ္စကို အထူးတလည် စဉ်းစားနေစရာပင် မလိုဘဲ သေချာပေါက် မသင်္ကာစရာတစ်ခုခု ရှိနေသည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှန်းဖူကွေ့နှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်းတို့မှာ အချင်းချင်း အကဲခတ်လိုက်မိကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားသည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က စွန်းရှန်ရီ ငါတို့ရွာမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ အပို့ခံရတုန်းက နောက်တစ်နေ့မှာတင် အနီးအနားမှာ ဘာတောင်တွေရှိလဲ၊ အဲဒီတောင်တွေပေါ်မှာ ကျောက်မီးသွေးတွင်းတွေ ရှိသလားဆိုပြီး ငါ့ကို မေးခဲ့တာ မှတ်မိသေးတယ်..."

ရှန်းဖူကွေ့က ပြန်လည်ပြောပြလာသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျိုး မင်း အဲ့တာကို မှတ်မိလား... ငါ မင်းကို ပြောပြဖူးတယ် ထင်တယ်..."

ရှန်းဖူကွေ့သည် ကျိုးလျဲ့ရှန်းကို မသေချာသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ခင်ဗျား ပြောခဲ့တယ်..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပေကျင်းက လာတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်က ဘာလို့များ ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းရဲ့ တွင်းထွက်သယံဇာတတွေအကြောင်းကို အဲဒီလောက် သိချင်နေရတာလဲဆိုပြီး အဲဒီအချိန်တုန်းက ခင်ဗျား စဉ်းစားနေခဲ့တာလေ..."

"အဲဒါက သံသယဖြစ်စရာအချက်ပဲ..."

လီလန်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးဝေမင်ဆီက ကျွန်တော် ကြားဖူးတာကတော့ ရန်သူ့သူလျှိုတချို့ဟာ နောက်ကွယ်မှာ ခွဲထွက်ရေးလှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်ဆောင်ရုံသာမကဘဲ သူတို့နောက်ကွယ်က အင်အားစုတွေ အကျိုးအမြတ်ရရှိစေဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံရဲ့ သယံဇာတတွေကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြံစည်နေကြတယ်တဲ့..."

လီလန်က ကျန်းဝေမင်၏ အမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သောအခါ ဤစကားမှာ လုံးဝ ယုံကြည်လက်ခံနိုင်စရာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ကျန်းဝေမင်သည် မြို့ပေါ်ရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်နေသူဖြစ်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေး ဌာန၏ အကြီးအကဲလည်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျေးလက်ဒေသများသို့ မကြာခဏ ဆင်းလေ့ရှိသောကြောင့် သဘာဝကျစွာပင် သူတို့ကဲ့သို့ မုဆိုးများထက် သတင်းအချက်အလက် ရရှိနိုင်သော လမ်းကြောင်းများစွာ ရှိနေပေသည်။

ကျန်းဝေမင်အနေဖြင့် မြို့ပေါ်တွင် ရန်သူ့သူလျှိုများအကြောင်း ကြားဖူးရုံသာမက လူကိုယ်တိုင်ပင် တွေ့ဖူးကောင်း တွေ့ဖူးနိုင်ပေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီပြောတာ မှန်တယ်... ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး တာဝန်ခံကျန်းနဲ့ စကားပြောပြီး သူ့ကို စုံစမ်းခိုင်းသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်..."

ရှန်းဖူကွေ့က အကြံပြုလိုက်သည်။

"တာဝန်ခံကျန်းက ရွှမ်းရွှေရွာရဲ့ အားလုံးသိပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပဲဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းဖို့ အရမ်းသင့်တော်တယ်..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်းကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

လီလန်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ဦးလေးဝေမင်ထက် ပိုပြီး သင့်တော်တဲ့သူ ရှိနေတယ်..."

"ဘယ်သူလဲ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်းနှင့် ရှန်းဖူကွေ့တို့ နှစ်ဦးစလုံး လီလန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မင်းလို ကောင်လေးက တကယ်ပဲ အရည်အချင်းတချို့ ရှိနေတာပဲ..."

တောအုပ်ထဲမှ ဩဇာပါသော အသံသြသြကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"စကားတောင် မဆုံးသေးဘူး၊ ရောက်လာပြီပဲ..."

လီလန်က အနည်းငယ် ပြုံးစိစိ လုပ်လိုက်၏။

ရှန်းဖူကွေ့နှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်းတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"အာ... ဦးလေးဟူ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာကို ရောက်လာရတာလဲ..."

ရှန်းဖူကွေ့က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အနီးအနားရှိ ကျေးရွာများထဲတွင် စန်းဟော့ရွာ၌ အများဆုံးနှင့် အင်အားအကောင်းဆုံး မုဆိုးအဖွဲ့များရှိပြီး ဟူရွှယ်ယန်မှာ စန်းဟော့ရွာတွင် အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြသော ရှန်းဖူကွေ့နှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်းတို့ကလည်း သဘာဝကျစွာပင် သူ့ကို သိကျွမ်းကြလေသည်။

"ဟွန့်... မင်းတို့ လာလို့ရပြီး ငါက လာလို့မရဘူးလား..."

ဟူရွှယ်ယန်သည် တောက်ပနေသော ငွေရောင် သံဘောလုံး နှစ်လုံးကို ကစားရင်း ရှန်းဖူကွေ့ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လီလန်အပေါ် ကြင်နာယဉ်ကျေးနိုင်သော်လည်း အခြားသူများအားလုံးကို ထိုနည်းတူ ဆက်ဆံမည်ဟု မဆိုလိုပေ။

"သေချာပေါက် လာလို့ရပါတယ် ခင်ဗျာ..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက ပြုံး၍ ရိုသေလေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ သဘောထား ကောင်းမွန်သည်ကို မြင်သောအခါ ဟူရွှယ်ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်သွားတော့သည်။

"လူငယ်လေး မင်းက ငါတို့ စန်းဟော့ရွာကို အသား ကျင်း (၃၅၀၀)အကြွေးတင်နေတာလေ... ဘယ်တော့ ပြန်ဆပ်မှာလဲ..."

ဟူရွှယ်ယန်က လှောင်ပြုံးပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ နောက်ထပ် (၅၀၀) ကျင်း ပိုလာရတာလဲ... ကျင်း(၃၀၀၀) မဟုတ်ဘူးလား..."

ရှန်းဖူကွေ့က ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အကြွေးတင်နေတာ နှစ်နှစ်တောင် ရှိနေပြီလေ၊ အတိုးတချို့ မယူသင့်ဘူးလား..."

ဟူရွှယ်ယန်က စိတ်အိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"..."

"အိုး... ဦးလေးဟူ၊ ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ်လောက် သက်ညှာပေးပါဦး... ဆောင်းရာသီလည်း ရောက်နေပြီဆိုတော့ တောင်ပေါ်မှာ သားကောင် သိပ်မရှိတော့ဘူး၊ လူတိုင်းက ခက်ခဲနေကြတယ်..."

ရှန်းဖူကွေ့က ခေါင်းငုံ့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွာက စန်းဟော့ရွာကို အသား ကျင်း (၃၅၀၀) အကြွေးတင်နေဆဲလား။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်က ယူခဲ့သော အကြွေးလောဟု လီလန် တွေးတောနေမိသည်။

ထိုအခါမှ ရှန်းဖူကွေ့နှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်းတို့က သူ့ကို အဖွဲ့ထဲ ဝင်ရန်နှင့် မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းရန် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်ကို သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားတော့သည်။

ဟူရွှယ်ယန်သည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ရှန်းဖူကွေ့ကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်တော့ဘဲ လီလန်ကိုသာ ခေါင်းအစခြေအဆုံး အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဟူရွှယ်ယန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ဟေ့ကောင်လေး၊ မင်းက တကယ့်လူပဲ... ထို ဂျပန်မိစ္ဆာတွေကိုတောင် မင်းက အဖမ်းခံရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်..."

အရှေ့မြောက်ပိုင်းတစ်ခွင်တွင် စီးပွားရေးသမားအဖြစ် ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော အဘိုးဟူသည် မြက်ခင်းပြင် တောအုပ်စိုက်ခင်းသို့ လာရာလမ်းတွင် ဂျပန်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် လီလန်၏ သူရဲကောင်းဆန်သော လုပ်ရပ်များအကြောင်း ကြားသိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

"အဘိုးဟူ ခင်ဗျား သိနှင့်ပြီးသားလား..."

လီလန်သည် အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်၍ ရိုသေလေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ငါ့မှာ ပေကျင်းက အဆက်အသွယ်တချို့ ရှိတယ်လေ၊ ဒါကြောင့် စုံစမ်းဖို့က ငါ့အတွက် သိပ်မခက်ခဲလှပါဘူး..."

ဟူရွှယ်ယန်သည် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဆက်ပြောလေသည်။

"ဒီကောင်တွေက ငါ့အိမ်ကို တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်တွေနဲ့ လာကြပေမယ့် ငါကတော့ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး..."

"ဒီကောင်လေးက တခြားရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတာ... သူက ငါ့ဆီကို အကြောင်းပြချက်တစ်ခုနဲ့ လာလည်တာပါ၊ တကယ်တော့ သူက ငါ့ဆီကနေ သတင်းအချက်အလက်တွေ ရယူချင်နေတာပဲ..."

"အာ..."

လီလန်က ရုတ်တရက် နားလည်သွားတော့သည်။

"ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ သုံးသပ်ချက်က မှန်ကန်နေခဲ့တာပဲ..."

"လီလန် မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ဘာက မှန်တာလဲ..."

ရှန်းဖူကွေ့နှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်းတို့မှာ အဘိုးအိုနှင့် လူငယ်လေးတို့ မည်သည့်ပဟေဠိမျိုး ကစားနေကြသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ အချင်းချင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ထုံအတဲ့ကောင်နှစ်ကောင်... ဒီလောက်နဲ့ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တွေလို့ ခေါ်နေကြသေးတယ်... မင်းတို့က ကောင်လေးလီလောက်တောင် ဉာဏ်မကောင်းကြဘူး..."

အဘိုးဟူသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်၍ ခေါင်းခါမ်းပြလိုက်သည်။

ကျိုးလျဲ့ရှန်းနှင့် ရှန်းဖူကွေ့တို့သည် အဘိုးအို၏ အပြစ်တင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် အလွန်ရှက်ရွံ့သွားကာ မျက်နှာများ နီရဲသွားကြတော့သည်။

"အဘိုးဟူ စွန်းရှန်ရီက ရန်သူ့သူလျှိုတစ်ယောက်လား..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

ဟူရွှယ်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"သေချာသလောက်ပါပဲ..."

"ကောင်လေးလီ မင်း ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်..."