အခန်း ၁၆၁

အခန်း(၁၆၁) မင်းတို့မျက်လုံးတွေ ကန်းနေပြီ

တစ္ဆေ၏ အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွား၏။

သူ၏ နှလုံးခုန်သံလည်း ရပ်တန့်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြုတ်ကျသွားသော ထိုစနိုက်ပါရိုင်ဖယ်က သူ၏ ထိပ်တန်း အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဟူသော ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မာနတရားအားလုံးကို ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့လေပြီ။

သူ့လက်ထဲတွင် သေနတ်တစ်လက် ရှိနေသေးသည်ကိုပင် သူ မေ့လျော့နေခဲ့၏။

လက်ချောင်းလေး တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် အမှတ်အသားပြု ဒုံးကျည်တစ်စင်းကို ပစ်လွှတ်နိုင်သည်ဆိုသည်ကိုလည်း မေ့လျော့သွားခဲ့ပေသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားတော့သည်။

မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးမှ ထိုအမျိုးသား၏ အကြည့်နှင့် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လည်ပင်းလှီးဖြတ်ပြသွားသော ဟန်ပန်ကသာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်တလဲလဲ ပေါ်လာနေတော့၏။

ထိုအရာသည် ရန်စခြင်း မဟုတ်ချေ။

ထိုအရာသည် ကြေညာချက်တစ်ခု ဖြစ်၏။

သူ၏ သေဆုံးခြင်းကို ကြေညာလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဘီ... ဘီ... ဘီ..."

တစ္ဆေ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ အသက်ရှူနှုန်းနှင့် နှလုံးခုန်နှုန်း စောင့်ကြည့်ရေးကိရိယာမှ စူးရှသော အချက်ပေးသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းက တစ်ခဏချင်းအတွင်း တစ်ရာကိုးဆယ်အထိ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ကြောင်း စနစ်က ဆုံးဖြတ်လိုက်လေပြီ။

"တစ္ဆေက တိုက်ပွဲအတွင်း ကျဆုံးသွားသည်”

ကွပ်ကဲမှုယာဉ်အတွင်း၌ကား။

သိမ်းငှက်မျက်လုံးပြီးနောက် တစ္ဆေကို ကိုယ်စားပြုသော အပြာရောင်အစက်လေးသည်လည်း စူးရှသော မီးခိုးရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ခေါင်းဆောင်ပိုင်းကို ချေမှုန်းရန်နှင့် ကင်းထောက်ရန် တာဝန်ယူထားရသော အမြင့်ပိုင်းနေရာ နှစ်ခုလုံး လုံးဝ ချေမှုန်းခံလိုက်ရလေပြီ။

ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးသည် တစ်မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ချေ။

"တစ္ဆေ... တစ္ဆေ... မင်းရဲ့ အခြေအနေကို အစီရင်ခံစမ်း..."

ရှီလဲ့က ဆက်သွယ်ရေးစက်ထဲသို့ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အသံများ လုံးဝ ပုံပျက်နေခဲ့၏။

"ခေါင်းဆောင်..."

ဆက်သွယ်ရေးစက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသော တစ္ဆေ၏ အသံမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေတော့သည်။

"ကျွန်တော် သူ့ကို မြင်လိုက်တယ်..."

"သူက အဆောက်အအုံအေရဲ့ ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ရပ်နေတာ... သိမ်းငှက်မျက်လုံးရဲ့ အလောင်းဘေးမှာပဲ..."

"သူက သိမ်းငှက်မျက်လုံးရဲ့ သေနတ်ကို အောက်ပစ်ချလိုက်တယ်..."

"သူ... သူ ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားတယ်..."

ရှီလဲ့၏ ခြေဖဝါးမှစ၍ ခေါင်းထိပ်အထိ အေးစက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

မြင်လိုက်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။

မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးမှနေ၍ နံနက်ခင်းမြူနှင်းများကြားမှ လက်ဗလာဖြင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက အပြည့်အဝ ရုပ်ဖျက်ထားသော အခြားထိပ်တန်း စနိုက်ပါတစ်ဦး၏ တည်နေရာကို တိကျစွာ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ခြင်းပေလော။

မည်သို့လျှင် ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။

"ဒရုန်း... ဒရုန်းတွေက ဘာလုပ်နေကြတာလဲ..."

ရှီလဲ့က ရုတ်တရက် လှည့်ကာ နည်းပညာရှင်ကို အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အဆောက်အအုံအေရဲ့ ခေါင်မိုးကို ချဲ့ကြည့်စမ်း... အဲဒီအပေါ်မှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ သေချာကြည့်ရမယ်..."

နည်းပညာရှင်၏ မျက်နှာမှာ တစ္ဆေထက်ပင် ပို၍ ဖြူရော်နေတော့သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းများက ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဒရုန်းသုံးစီးမှ စောင့်ကြည့်ရေး ရုပ်သံမှတ်တမ်း အားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

သာမန်အမြင် ရုပ်သံနှင့် အပူလှိုင်းပုံရိပ်ဖော် ရုပ်သံတို့အကြား ထပ်တလဲလဲ ပြောင်းလဲကြည့်ရှုနေတော့သည်။

"အစီရင်ခံပါတယ် ကပ္ပတိန်..."

နည်းပညာရှင်၏ အသံမှာ ငိုသံပါလျက် တုန်ယင်နေ၏။

"အပေါ်မှာ ဘာမှမရှိပါဘူး..."

"အပူလှိုင်းပုံရိပ်ဖော် စကင်ဖတ်တာလည်း... လုံးဝ ဗလာဖြစ်နေပါတယ်..."

"သူ... သူက တစ္ဆေတစ်ကောင်လိုပဲ... လုံးဝကို မရှိနေသလိုပဲ..."

ရှီလဲ့က သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြင်အနီးသို့ ကိုယ်တိုင် တိုးကပ်သွားလေသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်ကား အဆောက်အအုံအေ၏ ခေါင်မိုးပေါ်၌ ဆောက်လုပ်ရေး အပျက်အစီး အပုံလိုက်နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လဲကျနေသော သိမ်းငှက်မျက်လုံကို ကိုယ်စားပြုသည့် အပူအရင်းအမြစ် အချက်ပြတစ်ခုမှလွဲ၍ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။

ထိုအရာများမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာမျှ မရှိချေ။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ရှီလဲ့၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး ဘေးနားရှိ အခြားနည်းပညာဆန်းစစ်သူတစ်ဦး၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

"ငါ့ကို ရှင်းပြစမ်း... အပူလှိုင်းပုံရိပ်ဖော်က ဘာလို့ အလုပ်မလုပ်တာလဲ..."

"သူ ဘယ်မှာလဲ... အဲဒီလောက်ကြီးတဲ့ ပစ်မှတ်ကြီးက လေထဲ ပျောက်ကွယ်သွားတာလား..."

ဆန်းစစ်သူမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် တုန်ယင်နေပြီး ယုတ္တိမတန်သော ကောက်ချက်ချမှုတစ်ခုကို ဗလုံးဗထွေး ပြောလိုက်တော့သည်။

"ကပ္ပတိန်... ဖြစ်နိုင်ခြေနှစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်..."

"ပထမတစ်ခုက သူ ကိုယ်တိုင်ရဲ့ အပူကို စုပ်ယူနိုင်တဲ့ ဒါမှမဟုတ် ခွဲထုတ်နိုင်တဲ့ စစ်တပ်သုံး အပူလှိုင်းပုံရိပ်ဖော် ကာကွယ်ရေးကိရိယာ ပါလာတာဖြစ်နိုင်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့... စည်းမျဉ်းတွေအရ သူ့မှာ ဘာကိရိယာမှ မရှိပါဘူး..."

"ဒါဆိုရင်... ဒုတိယဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်..."

ဆန်းစစ်သူက တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ ခပ်တိုးတိုးသာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"သူ့ရဲ့ ကိုယ်အပူချိန်က... ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်နဲ့ လုံးဝ တူညီသွားအောင် သူ့အလိုလို ချိန်ညှိနိုင်တာပါပဲ..."

ကွပ်ကဲမှုယာဉ်အတွင်း ချက်ချင်းပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ကျရောက်သွားတော့သည်။

လူတိုင်းသည် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိသောအရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ အေးခဲတောင့်တင်းသွားကြ၏။

ကိုယ်အပူချိန်ကို အလိုအလျောက် ချိန်ညှိနိုင်သည် ဟုတ်လား။

ထိုအရာသည် မြွေနှင့် ပုတ်သင်ညိုကဲ့သို့သော သွေးအေးသတ္တဝါများသာ ပိုင်ဆိုင်သည့် စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်၏။

သူသည် ကာဗွန်အခြေခံ သက်ရှိတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့လျှင် ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။

"အစီရင်ခံပါတယ်... တပ်ဖွဲ့ ၁ က အဆောက်အအုံအေကို ရောက်ရှိနေပါပြီ..."

"စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ အပေါ်တက်ခွင့် တောင်းခံပါတယ်..."

မြေပြင်တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့ထံမှ အစီရင်ခံသံက သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်၏။

ကျွမ်းယန်၏ အသံက ဆက်သွယ်ရေးစက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး အလျင်စလိုဖြစ်မှုနှင့် ကလဲ့စားချေလိုသော ဒေါသများ ပါဝင်နေတော့သည်။

"စစ်ဆင်ရေးကို ခွင့်ပြုတယ်..."

ရှီလဲ့က အံကြိတ်ကာ စကားလုံးအနည်းငယ်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်၏။

"အားလုံး သတိထား... ပစ်မှတ်က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်... အချင်းချင်း အကာအကွယ်ပေးပြီး စုံတွဲလိုက် ရှေ့ဆက်တက်... အချိန်ကြာမြင့်တဲ့ တိုက်ပွဲကို မဆင်နွှဲနဲ့..."

"လက်ခံရရှိပါတယ်..."

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၌ကား။

ကျွမ်းယန်က အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးနှင့်အတူ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ သွားရာ သံတံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်လေသည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော ခက်ထန်သည့် အမျိုးသားသုံးဦးကိုပင် အံ့အားသင့်ကာ အသက်ရှူမှားသွားစေ၏။

သူတို့၏ ထိပ်တန်း စနိုက်ပါဖြစ်သော အမဲလိုက်သိမ်းငှက်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေ၏။

သူ၏ ကိရိယာတန်ဆာပလာများမှာ အပျက်အစီးမရှိ ပကတိအတိုင်း ရှိနေပေသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်နေသော အမူအရာပင်မရှိချေ။

သို့သော် သူ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်တွင် ရှင်းလင်းနက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ခွက်ရာတစ်ခု ရှိနေ၏။

မှုခင်းဆရာဝန်၏ ကနဦး အကဲဖြတ်ချက်များအရ လည်ပင်းရိုးသည် အလွန်ကြီးမားသော ခွန်အားနှင့် အလွန်မြင့်မားသော တိကျမှုကို အသုံးပြုသူတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်း ကြေမွသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

သူတို့ကို ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသောအရာမှာ…

အမဲလိုက်သိမ်းငှက်၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ အချက်ပေးသံမြည်ရမည့် ကိရိယာမှာ လိမ်ကောက်နေသော အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

သူတို့သည် အကူအညီတောင်းခံသည့် အချက်ပြမှုတစ်ခုကိုပင် မပေးပို့နိုင်ခဲ့ချေ။

"ခေါင်းဆောင်..."

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွမ်းယန်၏ အသံများ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေတော့သည်။

"ဒီနေရာက... တိတ်ဆိတ်တဲ့ ကွပ်မျက်စင်တစ်ခုလို ခံစားရတယ်..."

ရှီလဲ့က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။

သူ၏ ကွပ်ကဲမှုစင်တာသည် အဝတ်အစားများ ချွတ်ခံထားရပြီး ခွဲစိတ်ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသော လူနာတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ချူးရှန့်ဟု အမည်ရသော အမျိုးသားသည်ကား ခွဲစိတ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်နေ၏။

သူသည် သူလိုချင်သော မည်သည့်ထောင့်မှမဆို သူတို့၏ သွေးလွှတ်ကြောများကို တစ်ချက်ချင်း တိကျစွာ ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သို့သော် သူတို့ကမူ တစ်ဖက်လူ၏ တည်နေရာကိုပင် ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ချေ။

ထိုစဉ်။

လူတိုင်း၏ ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းများတွင် သတိပေးချက်မရှိဘဲ တိုးညင်းသော လေမှုတ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထိုအသံမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းအနီးသို့ တေ့လိုက်သကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

လူတစ်ရာကျော်ရှိသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံး ထိုခဏတွင် အေးခဲသွားတော့သည်။

လူတိုင်းက အသက်အောင့်ထားလိုက်ကြ၏။

ထိုအခိုက်

နားကလောစရာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အသံတစ်ခုက လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကန်းနေပြီ..."