အခန်း ၁၆၂

အခန်း(၁၆၂) သံချောင်းကျဆင်းလာခြင်း၊ ကောင်းကင်ပြစ်ဒဏ် ကျရောက်လာခြင်း

"ခွေးကောင်..."

ရှီလဲ့သည် ထိန်းချုပ်ရေးခလုတ်ခုံပေါ်သို့ လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုချလိုက်ရာ သတ္တုမျက်နှာပြင်မှ တုံးတိတိအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး နဖူးပေါ်တွင်လည်း သွေးကြောများ ထောင်ထနေတော့သည်။

မျက်ကန်းဖြစ်သွားပြီလား... ဤသည်မှာ သူတို့ အလွန်ဂုဏ်ယူနေသော အရာအားလုံးကို လှောင်ပြောင်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်၏။ နည်းပညာ၊ ပစ္စည်းကိရိယာများနှင့် အဖွဲ့လိုက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများ... ဤလူ၏ရှေ့တွင် အရာအားလုံးသည် ဟာသတစ်ခု ဖြစ်သွားရတော့သည်။

"ငါ မယုံဘူး..."

ရှီလဲ့က ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"လေကြောင်း ကင်းထောက်အဖွဲ့... အဝေးထိန်းယာဉ်ပျံ သုံးစင်းနဲ့ အနိမ့်အမြင့် ရောနှောထားတဲ့ ကင်းထောက်ပုံစံ ဖွဲ့လိုက်စမ်း..."

"အပူလှိုင်းပုံရိပ်ဖော် စကင်ဖတ်တဲ့ စွမ်းအင်ကို အမြင့်ဆုံးတင်လိုက်..."

"သူ ကျောက်တုံးတစ်တုံးအဖြစ် ပြောင်းသွားနိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ လုံးဝမယုံဘူး..."

"သူ ဘယ်လောက်ပဲ ပုန်းနေပါစေ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်က လေထဲမှာ ဒီအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"မြေကြီးထဲကနေ သူ့ကို တူးထုတ်လိုက်စမ်း..."

ရူးသွပ်လုမတတ် ခေါင်းမာမှုများ ပါဝင်နေသော အမိန့်က နေရာတိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ကွပ်ကဲမှုယာဉ်အတွင်းရှိ လေထုသည် အသက်ရှူရခက်ခဲလောက်အောင် လေးလံကျပ်တည်းနေတော့သည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သော အဝေးထိန်းယာဉ်ပျံသည် လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်သွားပြီး အခြားနှစ်စင်းမှာမူ ပျံသန်းမှုအနိမ့်သို့ ဆင်းသက်သွားကာ လင်းတသုံးကောင် ပျံဝဲနေသကဲ့သို့ အောက်ဘက်ရှိ လူသူကင်းမဲ့နေသော မပြီးပြတ်သေးသည့် အဆောက်အအုံစုကြီးအား အနီအောက်ရောင်ခြည်များဖြင့် အထပ်ထပ်အခါခါ စကင်ဖတ်နေကြ၏။

အချိန်များသည် တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားတော့သည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရွေ့လျားနေသော မိမိတို့အဖွဲ့သားများ၏ အပြာရောင်အစက်လေးများမှလွဲ၍ အခြား သံသယဖြစ်ဖွယ် အနီရောင်အပူလှိုင်းအရင်းအမြစ်များ မရှိချေ။ ထိုလူသည် သူကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

တိတ်ဆိတ်နေသော စက္ကန့်တိုင်းသည် ရှီလဲ့၏ အာရုံကြောများကို နှေးကွေးနာကျင်စွာ နှိပ်စက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူသည် မျက်နှာပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး အာရုံစိုက်လွန်းသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေတော့၏။

မြေပြင်အဖွဲ့မှာလည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကွပ်ကဲမှုအမြင်၏ လမ်းညွှန်မှုမရှိဘဲ သူတို့သည် ခေါင်းမရှိသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြပြီး အခြေခံအကျဆုံး အဖွဲ့လိုက် ရှာဖွေရေးနည်းလမ်းကိုသာ အားကိုးကာ တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့ဆက်သွားနေရ၏။

အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိဘဲ အန္တရာယ်လည်း များလှသည်။ ထိတ်လန့်မှုများက တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံ့နှံ့လာတော့၏။

ရုတ်တရက်...

"နေပါဦး..."

အဝေးထိန်းယာဉ်ပျံအား မောင်းနှင်ရသော နည်းပညာရှင်သည် ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ သူ၏ ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလာ၏။ သူက မျက်နှာပြင်၏ ထောင့်တစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် စူးရှကာ ပုံပျက်နေတော့သည်။

"တွေ့ပြီ..."

"ဧရိယာအေ အဆောက်အအုံ(၃) ရဲ့ ခေါင်မိုးပေါ်မှာ အပူလှိုင်း အချက်ပြမှုတစ်ခု လင်းလက်သွားတယ်..."

ထိုအော်ဟစ်သံသည် ရေနက်ပိုင်းတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ ကွပ်ကဲမှုယာဉ်အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် ထိုမျက်နှာပြင်ငယ်လေးပေါ်သို့ ချက်ချင်း အာရုံစိုက်သွားကြသည်။ ရှီလဲ့သည် ရှေ့သို့ ပြေးသွားလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာသည် မျက်နှာပြင်နှင့် ဖိကပ်မိမတတ် ဖြစ်သွားတော့၏။

"မြန်မြန်... ချဲ့ကြည့်လိုက်... သူ့ကို ချိန်မှတ်ထားလိုက်..."

နည်းပညာရှင်၏ လက်ချောင်းများသည် ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် ရိုက်နှိပ်နေစဉ် အရိပ်များပင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ အနိမ့်ပိုင်းတွင် ပျံသန်းနေသော ပိတုန်းငှက် အဝေးထိန်းယာဉ်ပျံသည် ၎င်း၏ ကင်မရာကို ချက်ချင်း လှည့်လိုက်ပြီး အဆောက်အအုံ(၃)၏ ခေါင်မိုးဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းသွားတော့၏။

ကင်မရာသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည့်ကြားမှ လျင်မြန်စွာ ချဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ပုံရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာ၏။ အပျက်အစီးများနှင့် သံချောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသော ခေါင်မိုး၏ အရိပ်ထဲတွင် မှုန်ဝါးဝါး လူရိပ်တစ်ခုသည် မြေပြင်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လာသည်။

"မိပြီ..."

ရှီလဲ့သည် သူ၏ လက်သီးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်ရာ သူ၏ လက်သည်းများမှာ အသားထဲသို့ပင် စိုက်ဝင်လုမတတ် ဖြစ်နေတော့၏။ သူသည် ဤနောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးရန် ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ချက်ချင်း ယူလိုက်သည်။

"မြေပြင်အဖွဲ့အားလုံး... ပစ်မှတ်က ဧရိယာအေ အဆောက်အအုံ(၃) ရဲ့ ခေါင်မိုးပေါ်မှာ..."

"အဖွဲ့တစ်နဲ့ အဖွဲ့နှစ် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ထား... အဖွဲ့သုံးနဲ့ အဖွဲ့လေး ထွက်ပေါက်အားလုံးကို ပိတ်ထားလိုက်..."

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူ့ကို ဝိုင်းထားပြီး သတ်လိုက်တော့..."

သို့သော် သူ စကားမဆုံးမီမှာပင်…

ကွပ်ကဲမှုယာဉ်အတွင်း မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ခေါင်မိုးပေါ်မှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော လူတိုင်းသည် တစ်ပြိုင်နက် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြတော့၏။ အရိပ်ထဲမှ ထရပ်လာသော အမည်းရောင် လူရိပ်မှာ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။ ချူးရှန့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကိုယ်ထည်ကြီးသည် ငရဲပြည်မှ ထွက်ပေါ်လာသော တောင်ကြီးတစ်တောင်နှင့် တူနေတော့၏။ သူ၏ လက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ အပျက်အစီးများထဲမှ ကောက်ယူလာသော သံချေးတက်နေသည့် နှစ်မီတာကျော်ရှည်သော သံချောင်းတစ်ချောင်းပင် ဖြစ်၏။

"ဘာ... သူ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ..."

လူငယ်နည်းပညာရှင်တစ်ဦးက မစဉ်းစားဘဲ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင်ရှိနေသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။

ဘာလုပ်နေတာလဲ။ လေထဲတွင် မီတာဆယ်ဂဏန်းခန့် ပျံဝဲနေသော စွမ်းအားမြင့် သတ္တုစပ် အဝေးထိန်းယာဉ်ပျံကို သံချောင်းတစ်ချောင်းတည်းက ဘယ်လိုလုပ် ခုခံနိုင်မှာလဲ။ ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလိုက်သလဲ။

လူတိုင်း၏ အံ့ဩမှုများနှင့် ယုတ္တိမရှိသော အတွေးများကြားတွင် ချူးရှန့်သည် လှုပ်ရှားလာတော့၏။ သူ၏ လက်မောင်းပေါ်မှ ထောင်ထနေသော ကြွက်သားများသည် လူသားတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်လောက်သည့် အတိုင်းအတာအထိ ချက်ချင်း ဖောင်းကားလာပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံ လက်အိတ်များကို ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။

သူသည် ခါးမှ အားကိုယူကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ကိုင်းလိုက်ပြီး အားအင်များ ပြည့်ဝနေသော လေးတစ်လက်ကဲ့သို့ ပုံဖော်လိုက်၏။ ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ... ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်ထဲမှ ဥပမာတစ်ခုကဲ့သို့ တိကျသော လှံတံပစ်လွှတ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ဝှီ..."

ကွပ်ကဲမှုယာဉ်အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အချက်ပေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဗလာနယ်ဖြစ်သွားတော့၏။ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ လူသည် သူ၏ လက်ထဲမှ သံချောင်းကို အစွမ်းကုန် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်ကို သူတို့ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

"ဝှစ်..."

စူးရှသော အသံတစ်သံသည် လေထုကို ဖြတ်တောက်သွားပြီး အဝေးထိန်းယာဉ်ပျံ၏ မိုက်ခရိုဖုန်းမှတစ်ဆင့် ကွပ်ကဲမှုယာဉ်ဆီသို့ပင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတော့၏။

ပစ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုလေးလံသော သံချောင်းကြီးသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးထံသို့ ပစ်ခတ်လိုက်သော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ တားဆီး၍မရနိုင်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများဖြင့် ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်ကာ အောက်သို့ ဆင်းသက်လာသော အဝေးထိန်းယာဉ်ပျံဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ပစ်ဝင်သွားတော့သည်။

"မလုပ်နဲ့..."

နည်းပညာရှင်က မျက်နှာပြင်ကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသကဲ့သို့ အလိုအလျောက် လက်လှမ်းလိုက်မိ၏။ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဖောက်...ဂျစ်…"

သတ္တုပေါက်ထွက်သွားသည့် တုံးတိတိအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုသံချေးတက်နေသော သံချောင်းသည် အဝေးထိန်းယာဉ်ပျံ၏ ဗိုက်ဗဟိုချက်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တိကျမှုဖြင့် ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ ထိခိုက်လွယ်သော ဆားကစ်ပြားများနှင့် သိမ်မွေ့သော အစိတ်အပိုင်းများသည် ချက်ချင်းပင် သတ္တုအပိုင်းအစများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။ မီးပွားများ လွင့်စင်လာပြီး အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သို့သော် ဤမျှနှင့် မပြီးသေးပေ။ ထိုသံချောင်းထဲတွင် ပါဝင်သော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ရွေ့လျားစွမ်းအင်သည် ပထမဆုံး အဝေးထိန်းယာဉ်ပျံကို ထိုးဖောက်ပြီးနောက်တွင်ပင် အရှိန်လျော့မသွားခဲ့ချေ။ ၎င်းသည် အဝေးထိန်းယာဉ်ပျံ၏ အပျက်အစီးများကို သယ်ဆောင်ကာ အထက်သို့ ဆက်လက်တက်သွား၏။

၎င်း၏ အထက် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် အမြင့်ပိုင်း ကင်းထောက်နေသော ဒုတိယမြောက် အဝေးထိန်းယာဉ်ပျံနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားတော့သည်။

"ဝုန်း..."

တန်ဖိုးကြီးမားသော စစ်တပ်သုံး အဝေးထိန်းယာဉ်ပျံ နှစ်စင်းသည် လေထဲတွင် ဝင်တိုက်မိကာ အမည်းရောင်မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ပံကျိုးနေသော ငှက်နှစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုတ်ကျသွားကြတော့၏။

"..."

ကွပ်ကဲမှုယာဉ်အတွင်း၌ သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။ တစ်ခုတည်းသော အသံမှာ စက်ပစ္စည်းများ လည်ပတ်နေသည့် တိုးညှင်းသော အသံသာဖြစ်ပြီး ထိုအရာက တိတ်ဆိတ်မှုကို ပိုမို အသက်ရှူကျပ်စေ၏။ လေ့လာဆန်းစစ်သူတစ်ဦး၏ နည်းဗျူဟာသုံး တက်ဘလက်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။ မျက်နှာပြင်မှာ ကွဲကြေသွား၏။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ နှလုံးသားများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းဆောင်..."

နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သော အဝေးထိန်းယာဉ်ပျံကို မောင်းနှင်ရသူ၏ အသံမှာ ငိုတော့မည့်အလား တုန်ယင်နေတော့၏။

"ချက်ချင်း အပေါ်တက်... အမြင့်ဆုံးကို တင်လိုက်... မြန်မြန်လုပ်..."

ရှီလဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်၊ သူတို့၏ နောက်ဆုံး မျက်လုံးအစုံကို ထပ်မံပျက်စီးခံ၍ မဖြစ်တော့ပေ။ အဝေးထိန်းယာဉ်ပျံသည် ချက်ချင်းပင် လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်သွားတော့၏။ ကင်မရာကလည်း အောက်ဘက်ရှိ ခေါင်မိုးပေါ်မှ မြင်ကွင်းကို သစ္စာရှိစွာ ပေးပို့နေသည်။

ချူးရှန့်က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ အောင်ပွဲအတွက် လုံးဝ ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ သူက ငုံ့လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ သူ၏ ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့်ရှိသော ဘိလပ်မြေတုံးတစ်တုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ကင်မရာကို မျက်နှာမူကာ ၎င်းကို သူ၏ လက်ထဲတွင် ညင်သာစွာ ချိန်တွယ်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအရာသည် နောက်ဆုံးတစ်စင်းကို ချပစ်ရန် ဤကျောက်တုံးကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ တွက်ချက်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

မောင်းနှင်သူ၏ နှလုံးသားမှာ သူ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ပင် ရောက်ရှိသွားတော့၏။ သို့သော် ချူးရှန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို မပစ်လွှတ်ခဲ့ချေ။

သူသည် အဝေးထိန်းယာဉ်ပျံ၏ ကင်မရာကို မော့ကြည့်လိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။ သူ ပြုံးလိုက်၏။ နျူကလီးယား မေတ္တာရှင် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော ကိုယ်ပိုင်အပြုံးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ရုပ်ထွက်မြင့် ကင်မရာများမှ ဖမ်းယူထားပြီး ကြီးမားသော အီလက်ထရွန်နစ် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြသထားသည့် ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးက ကွပ်ကဲမှုယာဉ်အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်သွားတော့၏။

ရှီလဲ့သည် ဆက်လက်တောင့်ခံမထားနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ကွပ်ကဲရေးမှူး၏ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ အားပျော့စွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှန်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားကာ မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ကောင်းကင်မျက်လုံး..."

"ကန်းသွားပြီ..."

သူသည် အလွန်လေးလံနေသော ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လက်မောင်းဆန့်ကာ ယူလိုက်သည်။ သူသည် လေကြောင်းအသာစီးရမှုနှင့် သတင်းအချက်အလက် အရင်းအမြစ်များအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။ လာမည့် မြေပြင်တိုက်ပွဲများတွင် ဝိုင်းဝန်းဖမ်းဆီးခြင်းများ ပါဝင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ ၎င်းသည် တစ်ဖက်သတ် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။

"မြေပြင်အဖွဲ့အားလုံးကို အကြောင်းကြားလိုက်..."

ရှီလဲ့၏ အသံမှာ သဲများဖြင့် ပွတ်တိုက်ထားသကဲ့သို့ အက်ကွဲနေတော့သည်။

"ကိုယ့်တိုက်ပွဲကို ကိုယ်တိုက်ကြဖို့..."

"ပြင်ဆင်ထားကြ... ထိခိုက်မှုအတွက်..."