အခန်း ၁၆၃

အခန်း(၁၆၃) အမှောင်ထုထဲမှ ခြေသံများ

ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းအတွင်းမှ ရှီလဲ့၏ နောက်ဆုံးစကားလုံးအနည်းငယ်တွင် လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ရသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပါဝင်နေ၏။

ထို့နောက်တွင် လျှပ်စစ်စီးသံနှင့်အတူ သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုက ချက်ချင်းဆိုသလို လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ကွပ်ကဲမှုစင်တာနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

တိုက်ခိုက်ရေးရိုင်ဖယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကျွမ်းယန်၏ လက်များတွင် စေးကပ်အေးစက်သော ချွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူ၏ လေးဦးပါ တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့သည် စွန့်ပစ်ခံထားရသော စျေးဝယ်စင်တာတစ်ခု၏ အဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေကြ၏။

ဤနေရာသည် ချူးရှန့်၏ အချက်ပြမှု နောက်ဆုံးပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာပင် ဖြစ်သည်။

ဧရာမမှန်တံခါးကြီး ကွဲကြေသွားပြီးနောက် ဖုန်မှုန့်များနှင့် ဆွေးမြေ့နေသော စက္ကူစများကို လွင့်စင်စေသည့် လေအေးတစ်ချက် ဝင်ရောက်လာကာ တစ္ဆေငိုသံကဲ့သို့ မြည်တမ်းသံကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

“စိန်ပုံသဏ္ဌာန် အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး တစ်လှည့်စီ အကာအကွယ်ယူကာ ရှေ့သို့ တက်ကြ…”

ကျွမ်းယန်က အသံကိုနှိမ့်၍ သူ၏လည်ပင်းရှိ တုန်ခါနေသော မိုက်ခရိုဖုန်းမှတစ်ဆင့် ညွှန်ကြားချက် ပေးလိုက်သည်။

သူသည် အဖွဲ့၏ ထိပ်တန်းတိုက်ခိုက်ရေးသမားဖြစ်ပြီး စနိုက်ပါသမားပြီးလျှင် ဒုတိယအတော်ဆုံး ဖြစ်၏။

သူသည် ချူးရှန့်၏ လူပုံအလယ်တွင် အရှက်ခွဲခံရသော ပထမဆုံးလူလည်း ဖြစ်သည်။

လက်စားချေလိုသော မီးတောက်များက သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် အစဉ်အမြဲ တောက်လောင်နေခဲ့၏။

သို့သော် ယခုအခါတွင် ဤမီးတောက်သည် ခြေဖဝါးများဆီမှ တက်လာသော အအေးဓာတ်ကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းသတ်ခံနေရသည်။

လေးဦးပါအဖွဲ့သည် ကျောချင်းကပ်ရပ်လျက် သေနတ်များကို အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ချိန်ရွယ်ထားကာ ရွေ့လျားနိုင်သော သံမဏိခံတပ်တစ်ခုကဲ့သို့ အမှောင်ထုထဲသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ခြေလှမ်းလိုက်ကြ၏။

စျေးဝယ်စင်တာ၏ အတွင်းပိုင်းသည် မျှော်မှန်းထားသည်ထက်ပင် ပို၍ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ကာ ခြောက်ကပ်နေသည်။

သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ရှူသံများ၊ မှန်ကွဲစများပေါ်မှ ဖိနပ်များ၏ တကျွတ်ကျွတ်မြည်သံများနှင့် နည်းဗျူဟာသုံး ပစ္စည်းကိရိယာများ၏ တိုးညှင်းသော ပွတ်တိုက်သံများသာ ထွက်ပေါ်နေ၏။

အရာအားလုံးက အလွန်ပီပြင်လွန်းနေသဖြင့် စိတ်ကို မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

‌ရှပ်...

ရှပ်...

ရှပ်…

ရုတ်တရက်။

အပေါ်ထပ် ဒုတိယထပ်ဆီမှ အလျင်စလိုမရှိသော ခြေသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ထိုအသံသည် ရှင်းလင်းပြတ်သားကာ တည်ငြိမ်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရစ်သမ်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ရှာဖွေနေသည့်ပုံ မပေါက်သကဲ့သို့ ထွက်ပြေးနေသည့်ပုံလည်း မပေါ်ချေ။

ယင်းအစား အစားအသောက် စားသောက်ပြီးကာစ အေးဆေးစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသူတစ်ဦးနှင့် တူနေ၏။

ကျွမ်းယန်၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့သွားပြီး သူက လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်ကာ ရှေ့ဆက်မတက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

အဖွဲ့ဝင်လေးဦးသည် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားကာ သူတို့၏ သေနတ်များကို အပေါ်သို့ တည့်မတ်စွာ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြ၏။

အဖွဲ့ဝင်များ၏ နဖူးများမှ ချွေးများ စီးကျလာသည်။

သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော ဤအမဲလိုက်ကွင်းတွင် ယခုကဲ့သို့ ပေါ်တင် အသံပြုရန်မှာ အရူးတစ်ယောက် သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားတစ်ပါးသာ ဖြစ်ရပေမည်။

“အပေါ်တက်…”

ကျွမ်းယန်က အံကိုကြိတ်၍ လက်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်၏။

သွက်လက်သော ကျားသစ်လေးကောင်ကဲ့သို့ သူတို့သည် ဒုတိယထပ်သို့သွားရာ လှေကားဆီသို့ တိတ်တဆိတ် တက်သွားကြသည်။

ခြေသံများက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်…

သူတို့ကို လမ်းပြခေါ်ဆောင်နေသည့်အလား ပင်။

သူတို့၏ အသက်များကို နောက်ပြန်ရေတွက်နေသည့်အလားပင်။

လူလေးဦးသည် ဒုတိယထပ် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ရုံသာရှိသေးပြီး နေရာဖြန့်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ချေ။

ကျိန်စာသင့်ဖွယ် ထိုခြေသံများသည် ပထမထပ်တွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တူညီသော နေရာ၊ တူညီသော အသံအနိမ့်အမြင့်။

“ရပ်…”

အငယ်ဆုံးအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်မိတော့၏။

ကျွမ်းယန်၏ နှလုံးသားပင် နာကျင်စွာ ကျုံ့သွားသည်။

သူတို့ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီဖြစ်၏။

“နောက်ဆုတ်…”

သူက ပြတ်သားစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏အဖွဲ့ကို လှေကားမှ ပြန်လည် ဆင်းသွားရန် ဦးဆောင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့၏ ခြေဖျားများ မြေညီထပ်သို့ ပြန်လည်ထိတွေ့မိသောအခါ။

ခြေသံများသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တတိယထပ်ဆီမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့၏။

ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်…

အဖွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုစည်းချက်မှာ လုံးဝကို ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ထိုအသံသည် မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ကဲ့သို့ အဆောက်အအုံ၏ ထောင့်တိုင်းတွင် ကမောက်ကမ ရွေ့လျားနေပြီး သူတို့၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများကို ရမ်းကားစွာ ဆွပေးနေ၏။

“သေစမ်း... သူက ငါတို့ကို ကစားနေတာပဲ…”

“ကပ္ပတိန်... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ဝင်္ကပါထဲ ပိတ်မိနေသလိုပဲ…”

အဖွဲ့ဝင်များ၏ အသံများတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“ငြိမ်ငြိမ်နေ…”

ကျွမ်းယန်က သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်၏။

“သူက ငါတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာ... ငါတို့ တည်ငြိမ်မှုကို အပျက်ခံလို့ မရဘူး…”

“နံပါတ်နှစ်... နောက်ကျောကို သတိထား…”

နောက်ပိုင်းကို အကာအကွယ်ပေးရမည့် တာဝန်ရှိသူ အဖွဲ့ဝင်များကို သူက တင်းမာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။

လီမော့အမည်ရှိသော အဖွဲ့ဝင်သည် အဖွဲ့၏ အငယ်ဆုံးသူ ဖြစ်၏။

သူက အဖွဲ့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် မဟုတ်ဘဲ သူတို့ ဝင်လာခဲ့သော အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသည့် အဝင်ပေါက်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ ဂုတ်ပိုးတွင် အအေးဓာတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

မျက်နှာကြက်မှ ရေခဲရေတစ်စက် ကျလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ရေယိုနေခြင်းဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်မိ၏။

သူသည် မသိစိတ်က အာရုံလွင့်သွားပြီး လက်လှမ်းကာ စမ်းကြည့်ချင်သွားသည်။

ထိုခဏလေးတွင်ပင်။

လေဝင်လေထွက်ပေါက်အတွက် သံဇကာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော သူ၏ခြေအောက် ကြမ်းပြင်မှ ဖြူလျော့သော်လည်း အားကောင်းသော လက်တစ်ဖက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ထိုလက်က သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို တိကျစွာ ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။

“အု…”

လီမော့၏ အာမေဍိတ်အသံမှာ တစ်ဝက်သာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

အောက်ဘက်မှ တွန်းလှန်၍မရသော အင်အားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူက ချက်ချင်း ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ အောက်ဘက်ရှိ အောက်ခြေမရှိသော အမှောင်ပိုက်လုံးကြီးထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရတော့သည်။

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးသည် တစ်စက္ကန့်ပင် မကြာလိုက်ချေ။

ရုန်းကန်သံပင် မထွက်လိုက်ရပေ။

အမှောင်ထုက အရာအားလုံးကို မျိုချသွားခဲ့၏။

“လီမော့... လီမော့…”

ကျွမ်းယန်က သူ၏ နားကြပ်မှတစ်ဆင့် ရူးသွပ်စွာ အော်ခေါ်လိုက်သော်လည်း သူရရှိလိုက်သော တုံ့ပြန်မှုမှာ စူးရှသော လျှပ်စစ်စီးသံတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် အောက်သို့ ထိုးကျသွားပြီး အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အအေးဓာတ်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

“ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီ”

“ပြန်စု... ကျောချင်းကပ်ထားကြ…”

ကျွမ်းယန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

အဖွဲ့၏ ဘေးဘက်တွင် ဝမ်ဟိုင်ဟုခေါ်သော အခြားအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော လူပုံစံအရုပ်များတန်းကို အာရုံကြော တင်းမာစွာဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားနေသည်။

အရုပ်များသည် လက်များ ခြေထောက်များ ပျောက်ဆုံးနေပြီး ဖုန်များဖုံးလွှမ်းနေကာ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် အလွန် အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်နေ၏။

ရုတ်တရက်။

စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ယောက်ျားလေး အရုပ်တစ်ရုပ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုက လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လွန်းလှ၏။

ဝမ်ဟိုင်သည် သေနတ်ကို လှည့်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ချေ။

ထိုအရုပ်က သူ၏ မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထူထဲသော ကြွက်သားများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လူသားတစ်ယောက်နှင့် မတူလောက်အောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ထိုမျက်နှာသည် ချူးရှန့်၏ မျက်နှာပင် ဖြစ်၏။

ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများက ရေခဲတမျှ အေးစက်နေပြီး ဝမ်ဟိုင်၏ ဂုတ်ပိုးကို တိကျစွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။

တိုးညှင်းသော ဂျွတ် ဟူသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဝမ်ဟိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျော့ခွေသွားကာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ကွပ်ကဲမှုယာဉ်အတွင်းတွင် သူ့ကို ကိုယ်စားပြုသော အပြာရောင်အစက်လေး ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကျွမ်းယန်နှင့် ကျောက်ချန်ဟုခေါ်သော အခြားအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ခန်းမအလယ်တွင် အထီးကျန် ကျွန်းနှစ်ကျွန်းကဲ့သို့ ကျောချင်းကပ်လျက် ရပ်နေကြသည်။

အေးစက်သော ချွေးများက သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံများကို စိုရွှဲနေစေ၏။

သူတို့သည် အရိပ်များ ထိုင်းမှိုင်းနေသော အမှောင်ထုကို ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အရိပ်တိုင်းမှ မျက်လုံးတစ်စုံက သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ရုတ်တရက်။

ကျွီ……

သူတို့အပေါ်မှ သတ္တုအချင်းချင်း ပွတ်တိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသား ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မျက်နှာကြက်ပေါ်ရှိ အပေါက်ကြီးတစ်ခုမှ ကြိုးတစ်ချောင်း ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းလာ၏။

ကြိုး၏ အဆုံးတွင် အခြားမည်သည့်အရာမှ ချည်နှောင်ထားခြင်းမရှိပေ။

ထို့အစား ယခင်က သူတို့ သိမ်းဆည်းခဲ့သော သိမ်းငှက်မျက်လုံး၏ စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်သာ ပါလေသည်။

သေနတ်၏ အမည်းရောင် ပြောင်းဝသည် သေမင်း၏ မျက်လုံးကဲ့သို့ သူတို့၏ နဖူးများဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ချိန်ရွယ်ထား၏။

“အား…”

ကျောက်ချန်၏စိတ်အခြေအနေမှာ လုံးဝကို ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူက သေနတ်ခလုတ်ကိုဆွဲကာ အပေါ်သို့ ရူးသွပ်စွာ ပစ်ခတ်တော့၏။

ဒိုင်း… ဒိုင်း…ဒိုင်း…. ဒိုင်း…

သေနတ်မှ မီးတောက်များက အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသော ထိုလူနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ကျည်ဆန်များက မျက်နှာကြက်ကို ကွဲကြေစေပြီး ကျောက်ခဲစများ နေရာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားစေ၏။

သေနတ်သံအဆုံးတွင် စနိုက်ပါရိုင်ဖယ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အရာအားလုံး သုဿန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်မှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။

ကျွမ်းယန်သည် အန္တရာယ်ကင်းသွားပြီဟု တွေးကာ အသက်ရှူဝအောင် ရှူနေစဉ်မှာပင်။

သူ၏ ဂုတ်ပိုးကို ကပ်၍ တီးတိုးပြောလိုက်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မင်းလွဲသွားတယ်…”