အခန်း ၁၆၉

အခန်း(၁၆၉) သူက ဤနေရာသို့ အဆောင်လက်ဖွဲ့အရုပ်လုပ်ရန် လာခဲ့ခြင်းလော

စည်ပင်သာယာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၊ ညွှန်ကြားရေးမှူးရုံးခန်း။

ကျိုးကျန်ကော်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသောအပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် ချူးရှန့်အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို ကိုယ်တိုင်ဖျော်ပေးနေ၏။

"ရှောင်ချူး မင်း ဒီအထူးရဲတပ်ဖွဲ့လေ့ကျင့်ရေးကာလမှာ အများကြီး ပင်ပန်းခဲ့ပြီ..."

"အဲ့ကောင်လေး ရှီလဲ့က ငါ့နားထဲမှာ နေ့တိုင်း မင်းအကြောင်းပဲ ပြောနေပြီး မင်းက သူတို့တပ်ဖွဲ့ရဲ့ မဏ္ဍိုင်ကြီးပါဆိုပြီး ပြောနေတယ်..."

ချူးရှန့်သည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သော်လည်း မသောက်ခဲ့ချေ။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ တွဲဖက်တာဝန်ချထားမှုကာလက ပြီးဆုံးသွားပါပြီ..."

သူ၏ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှပြီး သူတို့ကို လွှတ်ပေးရမည့်အချိန်ရောက်ပြီ ဟူ၍ပင် ဖြစ်၏။

ကျိုးကျန်ကော်၏ အပြုံးက ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိချေ။ သူသည် အံဆွဲထဲမှ နောက်ထပ် စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာချလိုက်ပြီး ချူးရှန့်၏ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ ယာဉ်တိုက်မှု အစီရင်ခံစာတစ်ခု ဖြစ်၏။

ခေါင်းစဉ်မှာ မျက်စိဖမ်းစားနိုင်လှပြီး "ချင်လုပ်ငန်းစုမှ ပံ့ပိုးပေးထားသော လိုက်ကန် မော်တော်ယာဉ်သည် မြစ်ကူးတံတားပေါ်တွင် တရားဝင်တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ် ပျက်စီးသွားမှုနှင့်ပတ်သက်၍ ကနဦးရှင်းလင်းချက်" ဟု ရေးသားထားသည်။

"အင်း..."

ကျိုးကျန်ကော်က အစီရင်ခံစာပေါ်သို့ လက်ချောင်းဖြင့် ခေါက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည် "ဒီကိစ္စက တကယ်ကို နည်းနည်းတော့ ဒုက္ခပေးနေတယ်..."

"လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရဆိုရင် အရမ်းရှုပ်ထွေးတယ်..."

"ယူရို ၃၈ သန်းဆိုတဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်းကြီးမားတဲ့ ကိန်းဂဏန်းဖြစ်နေတော့ မြို့တော်အစိုးရအဖွဲ့အနေနဲ့ ထပ်ခါတလဲလဲ အစည်းအဝေးတွေ ခေါ်ယူပြီး ဆွေးနွေးဖို့ လိုအပ်တယ်..."

ချူးရှန့်သည် အစီရင်ခံစာကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့..."

ကျိုးကျန်ကော်က စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ပြီး ပြည်နယ်ဌာန၏ ကျွမ်းကျင်မှုပြိုင်ပွဲမှ စာရွက်စာတမ်းကို ယူကာ ယာဉ်တိုက်မှုအစီရင်ခံစာပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ငါတို့ ကျန်းချန်အဖွဲ့က ဒီပြည်နယ်ပြိုင်ပွဲမှာ အဆင့်တစ်နေရာရခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် ချန်ပီယံဆုကိုတောင် ဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်..."

"အဲ့အခါ ငါ့လို အဘိုးကြီးရဲ့မျက်နှာက ပြည်နယ်ခေါင်းဆောင်တွေရှေ့မှာ ဩဇာညောင်းသွားလိမ့်မယ်..."

"ငါ ဒီအစီရင်ခံစာကို ပြန်ထုတ်ပြတဲ့အခါ ပြဿနာတော်တော်များများက ပြဿနာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

ကျိုးကျန်ကော်သည် ချူးရှန့်အား ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်များ ပေါ်လွင်လာတော့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ ရှောင်ချူး..."

"ဒီအဘိုးကြီးကို မျက်နှာသာပေးတဲ့အနေနဲ့ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို သွားပြီး နည်းဗျူဟာ အကြံပေးအရာရှိအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးပါ..."

ချူးရှန့်ခမျာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

သူသည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် သောက်ချလိုက်တော့သည်။

"အိုကေ..."

တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ပြည်နယ်မြို့တော်တွင်။

ပြည်နယ်တစ်ဝန်း အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုပြိုင်ပွဲအတွက် စုရပ်ကို ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ရှိ နည်းဗျူဟာလေ့ကျင့်ရေးစခန်း တစ်ခုတွင် သတ်မှတ်ထား၏။

စခန်းမှာ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် စည်ကားနေပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော လေထုတစ်ခု ရှိနေသည်။

ပြည်နယ်တစ်ဝန်းရှိ မြို့ပေါင်း ၁၇ မြို့မှ ရွေးချယ်ထားသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ စုရုံးရောက်ရှိနေကြကာ သူတို့၏ မတူညီသော လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံများက သူတို့ကို ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားပေးထားပြီး လေထုထဲတွင် ယမ်းငွေ့နံ့များ ပြည့်နှက်နေ၏။

ကျန်းချန်အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ ယာဉ်တန်း ရောက်ရှိလာမှုက အနည်းငယ် ဆူညံသွားစေခဲ့သည်။

အခြားအကြောင်းအရင်းမရှိဘဲ ဤအဖွဲ့တွင် အလွန်ထူးခြားသော အငွေ့အသက် ရှိနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်၏။

အခြားအဖွဲ့များသည် အုပ်စုငယ်လေးများဖွဲ့ကာ အသံကျယ်လောင်စွာ စကားပြောဆို ရယ်မောနေကြသလို တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

လူတစ်ရာကျော် ပါဝင်သော ကျန်းချန်အဖွဲ့သာလျှင် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် အချိန်မှစ၍ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြ၏။

သူတို့သည် သပ်ရပ်သော တန်းစီအနေအထားဖြင့် ရပ်နေကြပြီး ခြေလှမ်းများ တည်ငြိမ်ကာ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပြီး အေးစက်ကာ ချဉ်းကပ်ရန်ခက်ခဲသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် အဖွဲ့၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် လျှောက်လာသော အမျိုးသားပင် ဖြစ်၏။

သူသည် သာမန် အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းမရှိဘဲ ရိုးရှင်းသော အနက်ရောင် အားကစားဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖွဲ့စည်းပုံမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားခန့်ညားကာ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

သူသည် လက်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ ခေါင်းကိုပင် မော့မကြည့်ဘဲ လျှောက်လာခဲ့၏။

ကျန်းချန်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးသည် သူ့ကိုဗဟိုပြု၍ ရွေ့လျားနေကြပြီး မမြင်နိုင်သော်လည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော အစီအရီဖွဲ့စည်းမှုတစ်ခုကို ဖန်တီးထားကြသည်။

"ဒီအဖွဲ့က ကျန်းချန်အဖွဲ့လား... ဒီနှစ်မှာ သူတို့ရဲ့ စတိုင်က ဘာလို့ ပြောင်းသွားတာလဲ..."

"သူတို့ နည်းပြအသစ်တစ်ယောက်ရထားပြီး တစ်လတိတိ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေ လုပ်ခဲ့ရတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်..."

"အလယ်က သာမန်အဝတ်အစားနဲ့ လူက ဘယ်သူလဲ... သူက လူကောင်းပုံ မပေါက်ဘူး..."

ပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားပြောသံများကြားတွင် လူတစ်စုသည် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာကြ၏။

သူတို့သည် ရေတပ်ပြာရောင် လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အားလုံးမှာ အရပ်ရှည်ကြကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်မထားသော မာနတရားများ ရှိနေကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အရပ် ၁.၉ မီတာနီးပါးခန့်ရှိပြီး လေးထောင့်ကျကျ မျက်နှာ၊ အသားညိုညိုနှင့် နားထင်ရိုးများ အထင်းသားပေါ်လွင်နေကာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သုံးနှစ်ဆက်တိုက် ပြိုင်ပွဲတွင် အနိုင်ရထားသော လန်ဟိုင်မြို့ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့၏ ကပ္ပတိန်လဲ့ကျန်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ဟေး အဘိုးကြီးရှီ... ရှားရှားပါးပါး ဧည့်သည်ပါလား..."

လဲ့ကျန်းသည် အဝေးမှနေ၍ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှီလဲ့ထံသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားကာ သူ၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်၏။

ရှီလဲ့သည် မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။

"တပ်ဖွဲ့မှူးလဲ့ မတွေ့ရတာကြာပြီ..."

"မတွေ့ရတာ ကြာပြီဆိုတာ ဘာသဘောလဲ... မနှစ်ကပဲ ပြိုင်ပွဲကွင်းထဲမှာ မင်းတို့ကို ငါ အနိုင်ယူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လဲ့ကျန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အသံတွင် ကြွားဝါမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

သူ၏နောက်မှ လန်ဟိုင်အဖွဲ့ဝင်များကလည်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ကျန်းချန်အဖွဲ့ဝင်များအားလုံး၏ မျက်နှာများ မှုန်ကုပ်သွားကြပြီး ကျွမ်းယန်၏ လက်သီးများမှာလည်း အသံမြည်သည်အထိ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိတော့သည်။

လဲ့ကျန်း၏ အကြည့်က ကျန်းချန်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချူးရှန့်ထံသို့ ကျရောက်သွားကာ သူ၏ အပြုံးက နောက်ပြောင်ချင်သော အသွင်သို့ ပြောင်းသွား၏။

"အဘိုးကြီးရှီ သူက မင်းတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်လား..."

"ကျန်းချန်က ဒီနှစ်မှာ အပြင်လူအကူအဖြစ် ရာဇဝတ်ရဲအရာရှိတစ်ယောက်ကို ငှားထားတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... သူများ ဖြစ်နေမလား..."

ရှီလဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အတော်လေး ကြည့်ရဆိုးနေခဲ့သည်။

"နည်းပြချူးက ငါတို့အဖွဲ့ရဲ့ နည်းဗျူဟာ အကြံပေးအရာရှိပဲ..."

"နည်းဗျူဟာ အကြံပေးအရာရှိဟုတ်လား..."

လဲ့ကျန်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရယ်ရဆုံး ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ လဲကျမတတ် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ရှီလဲ့ ကျန်းချန်မှာ လူမရှိတော့ဘူးလား... ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့က အခုမျက်နှာကိုကြည့်ပြီး အမှုဖော်ထုတ်တာကို သုတေသနလုပ်နေကြပြီလား..."

သူက ချူးရှန့်အား လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားကာ စုရပ်တစ်ခုလုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

"မင်းတို့က ကိုယ့်အသုံးအဆောင်ကိုတောင် သေချာမဝတ်ဆင်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ပြိုင်ပွဲဝင်ခိုင်းပြီး ငါတို့ကို အဆောင်လက်ဖွဲ့အရုပ် လာလုပ်ပြနေတာလား..."

ထိုစကားသည် ယမ်းအိုးထဲသို့ မီးခြစ်ဆံတစ်ချောင်း ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားသည်။

"မင်း ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ..."

ကျွမ်းယန်သည် ဆက်၍သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးထွက်လာခဲ့၏။

ကျန်းချန်အဖွဲ့ဝင်အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး ရာကျော်သော အေးစက်သည့် အကြည့်များက လဲ့ကျန်းထံသို့ ချက်ချင်း စူးစိုက်သွားကြတော့သည်။

သိသာထင်ရှားသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကိုပင် အေးခဲသွားစေသည်။

လဲ့ကျန်း၏ အပြုံးမှာ အေးခဲသွားပြီး သူသည် မသိစိတ်က နောက်သို့ ခြေတစ်ဝက်ခန့် ဆုတ်လိုက်မိ၏။

သူ၏နောက်မှ အဖွဲ့ဝင်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားကြပြီး ခံစစ်အနေအထားကို ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်မလို့လဲ... ရန်ဖြစ်ချင်တာလား..."

"မကျေနပ်ဘူးလား... ပြိုင်ပွဲကွင်းထဲမှာ ဘယ်သူက အစစ်အမှန်လဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

ပဋိပက္ခတစ်ခု ဖြစ်ပွားတော့မည့်အသွင် ရှိနေ၏။

"အားလုံး အဲဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်စမ်း..."

ရှီလဲ့သည် တိုးညင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျွမ်းယန်၏ ပခုံးကို ခပ်တင်းတင်း ဖိချထားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အားလုံး၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံနေရသော အမျိုးသားက နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာခဲ့၏။

ချူးရှန့်သည် အစမှအဆုံးတိုင်အောင် မျက်ခွံကို တစ်ကြိမ်မျှပင် ပင့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ငြင်းခုံမှုများနှင့် စော်ကားမှုများကို လုံးဝ သတိမထားမိပုံပေါ်ပြီး ဤနေရာက လူရှုပ်လွန်းကာ ဆူညံလွန်းနေသည်ဟုသာ ထင်မြင်နေပုံရသည်။

သူက သမ်းဝေလိုက်၏။

ထို့နောက် လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် ဘေးရှိ ပန်းခင်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုင်ချလိုက်၏။

သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို မှီလိုက်၏။

သူ မျက်စိမှိတ်လိုက်၏။

စုရပ်တစ်ခုလုံး သုဿန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

လဲ့ကျန်း၏ အံ့ဩမှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်သော ရွံရှာမှုနှင့် အထင်အမြင်သေးမှုအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူက ရှီလဲ့အား ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်၏။

"အဲဒါကို မြင်လား အဘိုးကြီးရှီ... သူက မင်းတို့ရဲ့ နည်းဗျူဟာ အကြံပေးအရာရှိလား..."

"သူက အသံလေးတစ်ချက်တောင် မထွက်ရဲကြဘူး..."

သူက အသင်းဖော်များကို လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး သူ၏ မာနတရားမှာ ပို၍ပင် ကြီးထွားလာတော့သည်။

"သေချာကြည့်ထားကြ... အဲဒါ ကျန်းချန်ရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက် သတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်ပဲ..."

"ဒီနှစ်ရဲ့ ချန်ပီယံဆုက ငါတို့ဆီမှာပဲ ရှိသေးတယ်... သွားကြစို့..."

လန်ဟိုင်မြို့ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့က မာနထောင်လွှားသော ရယ်မောသံများကြားတွင် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

စုရပ်တွင် အခြားအဖွဲ့များမှ အဖွဲ့ဝင်များက ကျန်းချန်အဖွဲ့အား သနားစိတ်နှင့် ရယ်ချင်စိတ် ရောထွေးနေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။

"တောက်..ခွေးမသားတွေ."

ကျွမ်းယန်သည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ သူ၏ ပေါင်ကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်သည်။

"နည်းပြ ဒါက ဘာသဘောလဲ..."

"ဘာလို့ သူတို့က ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ခွင့် မပေးရတာလဲ... ငါ ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း မမျိုချနိုင်ဘူး..."

အဖွဲ့ဝင်အားလုံးမှာ ဒေါသထွက်နေကြပြီး အလွန်အမင်း မတရားခံရသည်ဟု ခံစားနေကြရ၏။

သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ချူးရှန့်က နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါးက သာမန်လူတွေရဲ့ ဤကဲ့သို့ စော်ကားမှုကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခံနိုင်မှာလဲ။

အနားယူရန် မျက်စိမှိတ်ထားနှင့်ပြီးဖြစ်သော မလှမ်းမကမ်းမှ လူရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ရှီလဲ့သည် သူ၏ဒေါသကို မျိုသိပ်ကာ အသင်းဖော်များအား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"အားလုံး စိတ်အေးအေးထားကြ..."

"နည်းပြတွေမှာ သူတို့လုပ်စရာရှိတာကို လုပ်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်စတိုင်ရှိတယ်..."

"မင်းတို့ရဲ့ အသက်ရှူသံနဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ထိန်းထားကြ..."

သူက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သော သူ၏ စစ်သည်များကို ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်လုံးချင်း စတင် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ပြိုင်ပွဲအတွက် မင်းတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို သိမ်းထား..."

"ငါတို့ကို လှောင်ပြောင်တဲ့သူတွေ အားလုံးရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပစ်ဖို့ ငါတို့ရဲ့ ခွန်အားကို အသုံးပြုရမယ်..."

အဖွဲ့ဝင်များ၏ ရင်ဘတ်များမှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ဒေါသနှင့် မကျေနပ်မှုများအားလုံးကို ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မျိုသိပ်ရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြ၏။

သူတို့သည် အိပ်ပျော်နေပုံရသော သစ်ပင်ကို မှီထားသည့် အမျိုးသားထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သံသယဖြစ်သည့် အရိပ်အယောင် တစ်စက်မျှ မရှိချေ။

ပြင်းပြသော ယုံကြည်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များသာ ရှိနေ၏။

သူတို့အားလုံး သိကြသည်။

သူတို့၏ နည်းပြက မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်လာသည့်အခါ။

ပြပွဲက စတင်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်းကိုပင်တည်း။