အခန်း ၁၇၀

အခန်း(၁၇၀) နောက်ဆုံးရန်သူ သားသတ်သမား

ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ပြိုင်ပွဲကြီး၏ ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားကို နံနက် ကိုးနာရီတိတိတွင် စတင်လိုက်၏။ ပြည်နယ်မြို့တော် ဆင်ခြေဖုံးရှိ နည်းဗျူဟာ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတွင် ဆောင်းဦးပေါက်နေရောင်အောက်၌ အနည်းငယ် ပူပြင်းနေပေသည်။

ဧရာမကွင်းပြင်ကြီးထဲတွင် အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ထောင်ကျော် ပါဝင်သော အဖွဲ့ဆယ့်ခုနစ်ဖွဲ့သည် စတုရန်းပုံစံ အစီအရီ တန်းစီနေကြ၏။ လေတွင် လွင့်ခါနေသော အလံနီများအောက်၌ လူအုပ်ကြီး ပြည့်နှက်နေပြီး ခက်ထန်ပြင်းထန်သော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု အငွေ့အသက်များက လွှမ်းခြုံထားချေသည်။

ပြည်နယ်ဌာနမှ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် မိုက်ခရိုဖုန်းကိုကိုင်ကာ စကားပြောနေ၏။ အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသော သူ၏အသံသည် စခန်းတစ်ခုလုံး၏ ထောင့်စေ့ချောင်ကြိုအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားပေသည်။

"ရဲဘော်တို့ ငါ အချက်တစ်ချက်ကိုပဲ အလေးပေး ပြောချင်တယ်..."

"ဒီပြိုင်ပွဲကြီးအတွက် သရုပ်ပြပွဲ အစီအစဉ် အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီ..."

"စည်းမျဉ်းအားလုံးက တကယ့်တိုက်ပွဲနဲ့ အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်ရမယ်..."

"မင်းတို့ ပစ်မှတ်ကို ဘယ်လောက်ထိမှန်အောင် ပစ်နိုင်လဲဆိုတာ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လောက် ညီညီညာညာ ချီတက်နိုင်လဲဆိုတာကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး တကယ့်စစ်မြေပြင်နဲ့ အနီးစပ်ဆုံး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းနဲ့ ရန်သူကို ရှင်းလင်းနိုင်စွမ်းကိုပဲ ငါ မြင်ချင်တယ်..."

"ဒါက ကစားပွဲ မဟုတ်တော့ဘူး စစ်ပွဲအတွက် ဇာတ်တိုက်လေ့ကျင့်မှုပဲ..."

ခေါင်းဆောင်၏ မိန့်ခွန်းက တိုတောင်းသော်လည်း အင်အားပါလှသဖြင့် ကွင်းပြင်ထဲရှိ လေထုကို ချက်ချင်း အသက်ဝင်သွားစေကာ လေထုမှာ တင်းမာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ မိန့်ခွန်းအပြီးတွင် ဒိုင်လူကြီးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးက စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာ၏။ သူက လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပေသည်။

"အခု ဒီပြိုင်ပွဲရဲ့ နောက်ဆုံးအစီအစဉ်ကို ငါ ကြေညာမယ်..."

"ခေါင်းဖြတ်တိုက်ခိုက်ခြင်း စစ်ဆင်ရေးပဲ..."

"ပြိုင်ပွဲဝင် အဖွဲ့တိုင်းက အကြမ်းဖက်သမားတွေ သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ ဓာတုစက်ရုံကို တစ်နာရီအတွင်း ဝင်ရောက်စီးနင်းပြီး ပြန်ပေးဆွဲခံထားရတဲ့ သိပ္ပံပညာရှင်ချုပ်ကို ကယ်တင်ရမယ်..."

စင်မြင့်အောက်ရှိ လူအုပ်ကြားတွင် အနည်းငယ် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြ၏။ ယခင်နှစ်များကလည်း ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသော ပုံမှန်အစီအစဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် စိန်ခေါ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါပေါ့ ဒီနှစ်ကတော့ နည်းနည်း ကွာခြားတယ်..."

တာဝန်ရှိသူက လူတိုင်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်းအတွက် ကျေနပ်နေပုံရကာ တမင်သက်သက် စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်၏။

"အရင်နှစ်တွေက နောက်ဆုံးရန်သူကို ငါတို့စခန်းရဲ့ နည်းပြချုပ်အဖွဲ့က သရုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်..."

"အခုနှစ်မှာတော့ မင်းတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးရန်သူအဖြစ် အထူးဧည့်သည်တော်တစ်ဦးကို ကံကောင်းစွာနဲ့ ဖိတ်ကြားထားတယ်..."

တာဝန်ရှိသူ၏ စကားအဆုံးတွင် သူ၏အနောက်ဘက်ရှိ ကန့်လန့်ကာက ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်သွားပေသည်။ လူရိပ်တစ်ခုက မှောင်ရိပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူက အရပ်သိပ်မရှည်ဘဲ အရောင်လွင့်နေသော ရှေးဟောင်းပုံစံ စစ်ဝတ်စုံနှင့် သာမန်တိုက်ခိုက်ရေးဖိနပ်တို့ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မည်သည့် အပိုပစ္စည်းမှ မပါရှိဘဲ နည်းဗျူဟာသုံး အင်္ကျီပင် ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိချေ။ သို့သော် သူ လှမ်းထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထောင်ပေါင်းများစွာသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ပြည့်နှက်နေသည့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံး အသက်ရှူကျပ်မတတ် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။ ပိုင်နက်အတွက် တိုက်ခိုက်နေကြသော ဝံပုလွေအုပ်ကြီးက သူတို့၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ သမိုင်းမတင်မီခေတ်က ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ထိုလူက မည်သူ့ကိုမျှ မကြည့်ဘဲ စင်မြင့်၏ အရှေ့ဘက်ဆုံးသို့ လျှောက်သွားကာ ရပ်လိုက်သည်။

ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး အသံတိတ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။ ယခင်က မောက်မာပြီး သြဇာညောင်းလှသော လန်ဟိုင်မြို့ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် လဲ့ကျန်းသည် ထိုလူ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူသေအလား ဖြူလျော့သွားတော့သည်။

"သူပဲ..."

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားပြီး စကားလုံးအချို့ကို အလိုအလျောက် ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

"ခေါင်းဆောင် ဘယ်သူမို့လို့လဲ ကြည့်ရတာ အရမ်းလန့်နေသလိုပဲ..."

သူ၏ဘေးမှ လူငယ်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက ဘာဖြစ်နေမှန်း နားမလည်ဘဲ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ လဲ့ကျန်းက မကြားသကဲ့သို့ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ထိုသူကိုသာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေပေသည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပျံ့နှံ့နေပြီ ဖြစ်၏။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား..."

သူက အသံကိုနှိမ့်၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"အဲဒါ ချင်ရှန်းပဲ..."

"သားသတ်သမား ချင်ရှန်းလေ..."

"သားသတ်သမား..."

လူငယ်အဖွဲ့ဝင်လေးမှာ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။

"သူက အရမ်းလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ တပ်ဖွဲ့ရဲ့ နည်းပြချုပ်ဟောင်းပဲ..."

လဲ့ကျန်း၏ အသံက အက်ကွဲနေပြီး နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"အလောင်းကောင်တွေနဲ့ သွေးပင်လယ်တွေထဲကနေ တကယ် တွားသွားထွက်လာခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာကောင်ကြီးပဲ..."

"သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ တပ်ရင်းတစ်ရင်းလုံးကို ရင်ဆိုင်နိုင်တယ်လို့တောင် ဒဏ္ဍာရီတွေ ရှိတယ်..."

ချင်ရှန်း စစ်သည်တော်များ၏ ဘုရင်ဖြစ်၏။ ဤအမည်ကို ရဲတပ်ဖွဲ့အတွင်းရှိ လူအများစု သိချင်မှ သိကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ဒေသအသီးသီးရှိ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းကြားတွင်မူ ကလေးငိုနေလျှင်ပင် တိတ်သွားစေနိုင်လောက်အောင် နာမည်ကြီးသော ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ လဲ့ကျန်း၏ စကားများက ဗုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဖွဲ့များကြားတွင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

"ဘာ သူလား..."

"စီစဉ်သူတွေ ရူးနေကြတာလား သူ့ကို ဘာလို့ နောက်ဆုံးရန်သူအဖြစ် ဖိတ်ရတာလဲ..."

"ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် တိုက်နိုင်မှာလဲ ဒါက ငရဲခက်ခဲတဲ့ အဆင့်ပဲ..."

ပြိုင်ပွဲဝင် အဖွဲ့အားလုံးမှာ ကြီးစွာသော ဆူပူအုတ်အော်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားကြ၏။ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ တိတ်ဆိတ်နေသော ထိုသူကိုကြည့်ရင်း သူသည် လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ကျော်လွှား၍မရနိုင်သော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ခံစားလိုက်ကြရသည်။ နောက်ဆုံးအဆင့် မစတင်မီကပင် သူတို့၏ ယုံကြည်မှုများ တစ်ဝက်ခန့် ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးရှိ တင်းမာပြီး ဖိနှိပ်ခံထားရသော လေထုထဲတွင် ထူးခြားနေသည့် ထောင့်တစ်နေရာသာ ရှိပေသည်။ ကျန်းချန်အဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်တွင် ချူးရှန့်သည် သစ်ပင်ကို မှီလျက် မျက်လုံးများ မှိတ်ထားကာ အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ ရင်ဘတ်က မှန်မှန် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံများနှင့် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ စစ်သည်တော်များ၏ ဘုရင်သည် သူနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ပင်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ချင်ရှန်းက မတ်တတ်ရပ်လျက် လင်းယုန်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် အောက်ဘက်ရှိ အဖွဲ့တိုင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေ၏။ သူ အကဲခတ်လိုက်သော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တိုင်းသည် အဝတ်ချွတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ အတွေးများနှင့် အားနည်းချက်များ အားလုံး ပေါ်လွင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျန်းချန်အဖွဲ့ ရှိနေသော နေရာကို သူ၏ အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ရုတ်တရက် ၀.၁ စက္ကန့်ခန့် ရပ်တန့်သွား၏။ သူ၏ မျက်ခုံးများက မသိမသာ တွန့်ကွေးသွားပေသည်။ ထို့နောက် ယခုလေးတင် ရပ်တန့်သွားမှုက စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။

ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေထုထဲတွင် ပြီးဆုံးသွား၏။ အဖွဲ့တိုင်းကို နောက်ဆုံး အနားယူရန်နှင့် ပြင်ဆင်ရန် သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ စခန်းများသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းချန်အဖွဲ့၏ စခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန် တင်းမာနေပေသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ ဘယ်လိုလုပ် ချင်ရှန်း ဖြစ်နေရတာလဲ..."

"ငါ့ရဲ့ တပ်ခွဲမှူးဟောင်းပြောတာ ကြားဖူးတယ် သူက လူမှ မဟုတ်တာ စစ်ပွဲစက်ရုပ်ကြီးတဲ့..."

"ဒါကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ရမှာလဲ ခေါင်းနဲ့ တိုက်ရမှာလား..."

အဖွဲ့ဝင်အားလုံး စိုးရိမ်နေပုံရပြီး သူတို့၏ ယခင်က တိုက်ခိုက်လိုစိတ်နှင့် မာနများမှာ ချင်ရှန်းဟူသော အမည်ကြောင့် လုံးဝ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။ ကျွမ်းယန်သည်လည်း လေးနက်သော အမူအရာရှိနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို စုစည်းကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့က ဘာတွေ အော်နေကြတာလဲ တိုက်ပွဲတောင် မစရသေးဘူး ကြောက်နေကြပြီလား..."

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်လလုံး ငါတို့ ဘယ်လို ဖြတ်သန်းခဲ့ရလဲဆိုတာ မမေ့ကြနဲ့..."

"သူက သားသတ်သမား ဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ ထိပ်တန်းစစ်သည်တော်ဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ ငါတို့မှာ နည်းပြရှိတယ်..."

ဤစကားက အားဆေးတစ်ခွက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ မျက်လုံးများအားလုံးက စခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ လှည့်သွားကြသည်။ ချူးရှန့်သည် ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ပန်းရောင် ကာတွန်းရေဘူးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်နေ၏။ သူက ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားသည်များကို လုံးဝ သတိမထားမိသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။ ရှီလဲ့က စိုးရိမ်နေသော အမူအရာဖြင့် လျှောက်သွားကာ ချူးရှန့်၏ အရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် မဲ့ရွဲ့နေသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်း ဖန်တီးလိုက်သည်။

"နည်းပြ... အမ်း... ချင်ရှန်း..."

သူက ချူးရှန့်တွင် ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းရှိမရှိ မေးချင်သော်လည်း စကားလုံးများက နှုတ်ခမ်းဖျားသို့ ရောက်လာချိန်တွင် မည်သို့ မေးရမည်ကို မသိတော့ချေ။ ကျန်းချန်၏ အသက်ရှင်နေသည့်ငရဲမင်းနှင့် တပ်မတော်မှ ဒဏ္ဍာရီလာ စစ်သည်တော်များ၏ ဘုရင်တို့ တွေ့ဆုံချိန်တွင် မည်သို့သော မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်လာမည်ကို သူ မသိသကဲ့သို့ တွေးပင် မတွေးရဲချေ။ ချူးရှန့်က ကြက်သားစွပ်ပြုတ် တစ်ဇွန်းကို ခပ်ယူကာ မှုတ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ အဖွဲ့ဝင်များက သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

"ဆူညံနေတာပဲ..."

စကားတစ်ခွန်းက စခန်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း အသံတိတ်သွားစေတော့သည်။ ရှီလဲ့က ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပိတ်ထားရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ထိုဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် သူတို့၏ နည်းပြများတွင် တကယ်ပင် နည်းလမ်းရှိမည်ဟု သူ မျှော်လင့်နိုင်ရုံသာ ရှိတော့ပေသည်။