အခြေအနေဆိုး

'ဒါက... သတိပေးစာလား...'

ချူကျန့်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။

ချင်ရူယွင်ထံမှ စာလိပ်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် တိုတောင်းလွန်းလှပြီး သူမ၏ ပုံမှန် အချိုးကျလှပသော လက်ရေးများမှာလည်း အတော်လေး ရှုပ်ယှက်ခတ်နေ၏။ အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ အရေးကြီးနေကြောင်း သိသာလှသည်။ သူမသည် အရေးအကြီးဆုံး စကားလုံး တစ်ဒါဇင်ခန့်ကိုသာ ကမန်းကတန်း ရေးခြစ်၍ ချက်ချင်း ပေးပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သခင်မလေးချင်ကို ဤမျှလောက်အထိ သတိပေးစာ ထုတ်ပြန်စေလောက်အောင် မည်သည့်အရာကများ တွန်းအားပေးခဲ့သနည်း။ သို့မဟုတ် လျန်တူမြို့တွင် ဘာတွေများ ဖြစ်ပျက်တော့မည်ကို တွေးတောနေမိသည်။

'ငါ့ကို လာရှင်းဖို့အတွက် တစ်ကမ္ဘာလုံးက အစွမ်းထက် ကစားသမားတွေများ လျန်တူမြို့ကို ရောက်လာကြပြီလား...'

သို့သော် ထိုအရာက ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိပေ။ သူ၏ နှိမ့်ချပြီး အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်မှုများအရပင် ဤဆာဗာအသစ်တွင် သူထက် ပိုမို အစွမ်းထက်သော ကစားသမားတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ရန်မှာ အင်မတန် ခဲယဉ်းလှသည်။

ချူကျန့်သည် စာလိပ်ကို ပြန်လည် ခေါက်သိမ်းလိုက်၏။ သူသိထားသော ချင်ရူယွင်၏ စရိုက်အရဆိုလျှင် အကယ်၍ တကယ်သာ အရေးပေါ် အခြေအနေဆိုပါက သူမသည် လော့ဂ်အော့ဖ် ထွက်၍ ဖုန်းဆက်မည် သို့မဟုတ် သူ့အခန်းတံခါးကို လာခေါက်ပြီး နှိုးမည်သာ ဖြစ်သည်...။

'နေဦး... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ...'

ဂိမ်းထဲရှိ အချိန်သည် ပြင်ပကမ္ဘာထက် အများကြီး ပိုမို နှေးကွေးကြောင်း ချူကျန့် ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ အကယ်၍ ချင်ရူယွင်သာ ဂိမ်းထဲမှထွက်ပြီး သူ့ကို ဖုန်းဆက်မည်ဆိုပါက လော့ဂ်အော့ဖ်လုပ်ရန်၊ ဖုန်းဖြေရန်၊ သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရန်နှင့် ဂိမ်းထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်ရန် မိနစ်အနည်းငယ် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်သည် ဂိမ်းကမ္ဘာ၏ အချိန် နှစ်နာရီ သို့မဟုတ် သုံးနာရီနှင့် ညီမျှနေပေမည်။

သူသည် စာလိပ်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ဖွင့်ကာ ပေးပို့သည့်အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ လွန်ခဲ့သော တစ်နာရီက ဖြစ်သည်။ ရွှေလင်းယုန် စာပို့စနစ်၏ အမြန်နှုန်းအရဆိုလျှင် ဖုန်းဆက်ခြင်း သို့မဟုတ် တံခါးလာခေါက်ခြင်းထက် သဘာဝကျကျ အများကြီး ပိုမြန်နေသည်။

ချင်ရူယွင်မှာ စာကြောင်း အနည်းငယ်မျှ ထပ်ရေးရန်ပင် အချိန်မရခဲ့သည်ကို တွေးမိသောအခါ ချူကျန့်၏ မျက်ခုံးများ ပိုမို တွန့်ချိုးသွားတော့၏။

'သွားမယ်...'

ချူကျန့်သည် လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မူလက ထွက်မသွားမီ ကောရှန်ကို တစ်ခေါက် ပြန်သွားကြည့်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ယခုမူ တည်းခိုခန်းရှေ့ရှိ ခရီးသွားယာဉ်တန်းဆီသို့သာ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လိုက်တော့၏။

ချင်ရူယွင်မှာ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို အန္တရာယ်ပေးမည် မဟုတ်သလို အန္တရာယ်ပေးရန် အကြောင်းပြချက်လည်း မရှိကြောင်း သူ ယုံကြည်သည်။

ကျူးချွမ်သည် သူ့အတွက် သတ်မှတ်ပေးထားသော ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဆယ်နှင့်အတူ ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ဖြစ်သည်။ ချူကျန့်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့က ချက်ချင်း အရိုအသေပေးလိုက်ကြ၏။

"သွားကြစို့..."

ချူကျန့်က အလျင်စလို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ကျူးချွမ်က ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဆယ်ကို ရထားလုံးအား ဝိုင်းရံလိုက်ရန် အလျင်အမြန် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီးနောက် ရထားလုံးကြီး စတင် ထွက်ခွာသွားတော့၏။ သူတို့အဖွဲ့သည် မြို့ထဲမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး လေ့ကုတောင်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။

လျန်တူမြို့မှ ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်မှသာ ချူကျန့်၏ တင်းမာနေသော စိတ်အခြေအနေမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားတော့၏။

ကစားသမားများက ကောရှန်ကို အန္တရာယ်ပေးမည်ကို သူ မစိုးရိမ်ပေ။ စစ်ပွဲများကြောင့် ပျက်စီးနေသော ဆွေ့ကျိုးပြည်နယ်သည် လတ်တလောတွင် သာမန် ကစားသမားများ ဝင်ရောက်လာရန် အလွန် ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသည်။ ကစားသမားများ၏ ပျမ်းမျှ သိုင်းပညာအဆင့် တစ်ရာ့နှစ်ဆယ် ဖြင့် ဆွေ့ကျိုးသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းမှာ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်သည် ဆွေ့ကျိုးသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက ကစားသမားများကို တွေ့ရခဲပြီး အထူးသဖြင့် ဆွေ့ကျိုး၏ အချက်အချာကျသော ဒေသများတွင် လုံးဝ မတွေ့ရခြင်းက အကောင်းဆုံး သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဝါရင့်ကစားသမားဖြစ်သူ ချင်ရူယွင်၏ ပြောပြချက်အရ ကစားသမားများအကြားတွင် ဂုဏ်သတင်း ပိုမိုကြီးမားသော ဂိမ်းဇာတ်ကောင် များကို ကစားသမားများ အနေဖြင့် ရှာတွေ့ရန် ပိုမို ခဲယဉ်းသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုသို့ တွေ့ဆုံရန်အတွက် သီးသန့် တာဝန်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိထားရန် လိုအပ်ပြီး တိကျသော ဂိမ်းဇာတ်ကောင် ကို တွေ့ဆုံရန် ကံကြမ္မာ သို့မဟုတ် မြင့်မားသော ကံကောင်းမှု လိုအပ်သည်။ ယင်းမှာ ဘီလူးဖမ်းသည့် ဂိမ်းများတွင် ရှားပါးဘီလူးများနှင့် တွေ့ဆုံရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ပိုမို ရှားပါးသော ဇာတ်ကောင်များကို ရှာတွေ့ရန် ပိုမို ခက်ခဲသည်။ ထို့သို့မဟုတ်ပါက သတ်မှတ်ထားသော နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလျှင်ပင် ထိုဇာတ်ကောင်ကို တွေ့ရမည် မဟုတ်ဘဲ ၎င်းဇာတ်ကောင်ကလည်း ကစားသမားကို မြင်တွေ့ရမည် မဟုတ်ချေ။ သူတို့သည် အချိန်နှင့် နေရာ တစ်ခုတည်းတွင် အတူတကွ တည်ရှိနေသော မျဉ်းပြိုင်ကမ္ဘာ နှစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ဥပမာအားဖြင့် ချန်လင်းစုကို ရှာဖွေရာတွင် ထိုအစပြုသူ လမ်းညွှန်စာအုပ်အရဆိုလျှင် ကံကြမ္မာ မလုံလောက်သော ကစားသမားများသည် ပိုင်မာကျောင်းတော် မြို့စွန်တွင် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ခန့် လှည့်လည်သွားလာပြီးမှ ချန်လင်းစုကို တွေ့ဆုံရလျှင်ပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ အဖြစ်အပျက်များကို ဆက်လက် ဖော်ဆောင်နိုင်ရန် ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။

နောက်ထပ် သက်သေတစ်ခုမှာ ချင်ရူယွင် ပြောဖူးသော စကားပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည်သာ တံတားတစ်စင်းအဖြစ် မရှိခဲ့ပါက နှင်းတောင်ကြားသို့ ရောက်လျှင်ပင် တိယွင်နှင့် ရွှေရှန်း တို့ကို တွေ့ဆုံနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။ ချူကျန့်သည် ထိုဂိမ်းအပြင်အဆင်များကို နားမလည်သော်လည်း ချင်ရူယွင်၏ စကားများကိုမူ ယုံကြည်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ လျန်တူမြို့တွင် မရှိနေသရွေ့ ကစားသမားများ ရောက်လာလျှင်ပင် သူတို့၏ တံတား မပါဘဲ ကောရှန်းကို ရှာတွေ့ရန် အလွန် ခဲယဉ်းလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ရွှီဇီလင်နှင့် လျန်တူမြို့သို့ ရောက်ရှိလာသော ကျွမ်းကျင်သည့် သိုင်းပညာရှင် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရှိနေသဖြင့် တောင်တန်းကြီးတစ်ခုပမာ လုံခြုံစိတ်ချရလှ၏။

ခရီးစဉ် မိုင်အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသေးချိန်တွင် ရွှေလင်းယုန်၏ အော်သံက ကောင်းကင်ထက်မှ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။ ချင်ရူယွင်၏ ဒုတိယမြောက် စာပို့ရွှေလင်းယုန် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ချူကျန့် ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ စရိုက်ကို သိထားသည့်အတိုင်း ဤမျှ အရေးကြီးသော သတိပေးချက်၏ နောက်တွင် အသေးစိတ် ရှင်းပြထားသော စာလိပ်များ အများအပြား ဆက်တိုက် ရောက်လာမည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် စာလိပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော ချင်ရူယွင်၏ သပ်ရပ်လှပသည့် လက်ရေးများက သူ၏ မျက်လုံးထဲသို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်လာတော့သည်။

လက်ရေးမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်စာလိပ်ထက် အများကြီး ပိုမို ကောင်းမွန်နေသည်။

"နင် လျန်တူမြို့ကနေ ထွက်လာခဲ့ပြီလား ဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး... မထွက်ရသေးရင် ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့တော့... ဒီစာကို မြို့ပြင်ရောက်မှ သေသေချာချာ ဖတ်ပါ... လိုရင်းတိုရှင်း ပြောရရင် ဂိုဏ်းဂဏတည်ထောင်ခွင့် အမိန့်လွှာ ကို ရပြီးတဲ့နောက်မှာ နင့်ရဲ့ အခြေအနေက အလွန်တရာ အန္တရာယ် များနေပြီ... ဖြစ်နိုင်ရင်ဂိမ်းကထွက်ပြီး တစ်နှစ် နှစ်နှစ်လောက် ပုန်းနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ... ဒါပေမဲ့ နင်က နင့်ရဲ့ လှပတဲ့ ဂိုဏ်းတူညီမလေးကို ရှာနေတယ် ဆိုတော့ သေချာပေါက် ဂိမ်းကထွက်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ... အဲဒါကြောင့် ပြီးခဲ့တဲ့ စာမှာ လျန်တူမြို့ကနေ မြန်မြန် ထွက်ပြေးဖို့ ငါ အထူးတလည် သတိပေးခဲ့တာ..."

"ငါ အခုလေးတင် ရလိုက်တဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ သတင်းတွေအရ ဂိမ်းထဲက အဆိုးယုတ်ဆုံး အဖွဲ့အစည်းကြီး ဆယ်ခုက ပူးပေါင်းပြီး ဆုကြေးငွေ ထုတ်ထားတယ်... နင့်ဆီက ဂိုဏ်းဂဏတည်ထောင်ခွင့် အမိန့်လွှာ ကို ရတဲ့သူတိုင်းကို ယွမ်ဆယ်သန်း ဆုချမယ်တဲ့... ဟန်လုပ်နေကြတဲ့ အဖွဲ့အစည်း တွေကလည်း ဒီလောက် ဗြောင်မကျပေမယ့် နင့်ရဲ့ ဂိုဏ်းဂဏတည်ထောင်ခွင့် အမိန့်လွှာ ကို ရဖို့အတွက် လျှို့ဝှက်ပြီး နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးကြလိမ့်မယ်..."

"နင့်ဆီမှာ ရှိနေတဲ့ ဂိုဏ်းဂဏတည်ထောင်ခွင့် အမိန့်လွှာ က ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ နင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီလို ရှင်းပြမယ်... တစ်နှစ်နဲ့ နှစ်နှစ်လောက် အွန်လိုင်းမှာ လွှင့်တင်ထားခဲ့တဲ့ အခြေခံ ဆာဗာဟောင်း နှစ်ခုပေါင်းမှာတောင် ဂိုဏ်းဂဏတည်ထောင်ခွင့် အမိန့်လွှာ စုစုပေါင်း ခုနစ်ခုပဲ ရှိတယ်... ဂိုဏ်းတစ်ခု တည်ထောင်ပြီး ခမ်းနားတဲ့ အင်ပါယာတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ဆိုတာ ဂိမ်းထဲမှာ အမြင့်ဆုံး ဂုဏ်ကျက်သရေပဲ... အဲဒါကို မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ ကစားသမားတွေက မက်မောနေကြတာ... ဂိမ်းလောကထဲက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကစားသမားတွေတောင် အဲဒါကို ရဖို့ ဆာလောင်နေကြတယ်... ဒါကြောင့် ဆုကြေးငွေ ယွမ်ဆယ်သန်း ဆိုတာ ချမ်းသာတဲ့ ကစားသမားတွေအတွက် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး... ဆာဗာအသစ်မှာ ပထမဆုံး ကစားသမားဂိုဏ်း တည်ထောင်နိုင်တဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကနေ ရလာမယ့် ကြီးမားတဲ့ စီးပွားရေး သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကိုတော့ ထည့်ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

"အဲဒါကြောင့် သူတို့က နင့်ဆီမှာ ရှိတဲ့ အမိန့်လွှာကို ရအောင် ယူဖို့ အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထားကြတာ... ပြီးတော့ ရှင့်ဆီကနေ ဂိုဏ်းဂဏတည်ထောင်ခွင့် အမိန့်လွှာ ကို ယူဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက နင့်ကို ဂိမ်းကထွက်သွားတဲ့အထိ အကြိမ်ကြိမ် သတ်ဖို့ပဲ... အချိန်တစ်ခု ရောက်ရင် အဲဒီအမိန့်လွှာ ကျလာဖို့ အခွင့်အလမ်း ရှိတယ်လေ..."

"ဒါ့အပြင် ရှင်းရှို့ပင်လယ် မှာ စိမ့်ဝင်နေတဲ့ လူဆိုးကစားသမားတွေက အခု ဆွေ့ကျိုးမှာ ရောက်နေတဲ့ ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းရဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီး တင်းချွန်းချိုး ကို နင့်ကို နှိမ်နင်းဖို့ ကြီးမားတဲ့ ငွေကြေးနဲ့ ရတနာတွေ သုံးပြီး သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်... ပြီးတော့ လူဆိုးကြီးလေးယောက် ကလည်း နင် သတ်လိုက်တဲ့ ယွင်ကျုံးဟယ် အတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ ကျိန်ဆိုထားကြတယ်... နောက်ပြီး လီဇီတုန်း၊ ရှောင်ရှန်း နဲ့ အရှေ့ပင်လယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဓားပြတွေ အပါအဝင် ဆွေ့ကျိုးက ဂိမ်းဇာတ်ကောင် အင်အားစု အများအပြားကလည်း နင့်ကို မျက်စိစူးနေကြတယ်... နင်သာ ဆွေ့ကျိုးကနေ မထွက်ပြေးရင် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း လုံးဝ မရှိသလောက်ပဲ... ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံး အဆုံးသတ်ကတော့ နင့်ကို သတ်မယ်... နောက်ရှစ်ရက် အကြာမှာ နင် အဲဒီနေရာမှာပဲ ပြန်ရှင်လာမယ်... ပြီးရင် ထပ်သတ်ခံရပြီး ဂိမ်းက ထွက်သွားမယ်...နင့်ဆီက အမိန့်လွှာ ကျလာတဲ့အထိ အဲဒီလို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် နင့်အကောင့်လည်း ပျက်စီးသွားပြီပဲ... ဒါ ချဲ့ကားပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

"တခြားနည်းနဲ့ ပြောရရင် နင်ဟာ အခု လူတိုင်းရဲ့ ဒေါသကို ခံရမယ့် ပစ်မှတ်ဖြစ်နေပြီ... လူတိုင်းရဲ့ နံပါတ်တစ် ပစ်မှတ်ကြီးပဲ..."

"ငါက ဂိုဏ်းထဲက အတော်ဆုံး လူတွေကို ခေါ်ပြီး ဆွေ့ကျိုး နယ်စပ်ကို ရောက်နေပြီ... အခြေအနေ ဆိုးလာရင် ပုန်းဖို့ နေရာတစ်ခု အရင်ရှာပါ... ရွှေလင်းယုန်နဲ့ ငါ့ဆီ စာပို့လိုက်...ကြိုးကြာဖြူ စီးပြီး နင့်ကို လာကြိုမယ်..."

သခင်မလေးချင်သည် သူ့အပေါ် အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ယခုလို အချိန်တွင် သူ့ကို ထောက်ခံပေးခြင်းသည် အခြားသော ကစားသမား အဖွဲ့အစည်းများကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်သည် ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာသော စာလိပ် အများအပြားကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

'လူဆိုးကြီးလေးယောက်...'

အခြား ရန်သူများအကြောင်းကို ချူကျန့် များများစားစား မသိသော်လည်း လူဆိုးကြီးလေးယောက် ကလဲ့စားချေရန် ကြိုးစားနေခြင်းမှာ ကောရှန်၏ ဒဏ်ရာကြောင့် စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဖြစ်နေစဉ်က သူ၏ ပေါ့ဆမှုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ယွင်ကျုံးဟယ်ကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းက ဆက်စပ် အဖြစ်အပျက်များနှင့် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို သိုင်းလောက တစ်ခွင်သို့ လျင်မြန်စွာ ကျော်ကြားသွားစေမည်ကို သူ မေ့လျော့နေခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ကလဲ့စားချေရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။

ချူကျန့်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ငြင်သာစွာ ချလိုက်သည်။

သူသာ တစ်ယောက်တည်း ဆိုလျှင် ထိုလူများကို ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ချေ။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုများကို ရှောင်တိမ်းနိုင်သော သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း စွမ်းရည်နှင့်ဆိုလျှင် သူ့ကို ရှာတွေ့ရန် သူတို့အတွက် အလွန်တရာ ခဲယဉ်းလှလိမ့်မည်။

ပြဿနာက ကြီးမားသော ယဉ်တန်းကြီးနှင့် အနောက်မှ ရထားလုံးပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယွိယန်း၊ အားပိ နှင့် လီဝမ်ရှို့ တို့ကို ခေါ်လာရန် သဘောတူခဲ့မိခြင်းအတွက် သူ ကြိတ်၍ နောင်တရမိတော့၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဝမ်ယွိယန်း နှင့် အားပိ တို့သည် မုရုံဖူ ကို ရှာဖွေရန် လေ့ကုတောင် သို့ အတူတကွ ခရီးသွားလိုကြောင်း ဖွင့်ဟခဲ့ကြသည်။ ချူကျန့်သည် သူတို့အပေါ် ကျေးဇူးကြွေး ကြီးကြီးမားမား တင်နေခဲ့သဖြင့် မငြင်းဆန်နိုင်ဘဲ သဘောတူခဲ့ရသည်။

လီဝမ်ရှို့ မှာလည်း ကျန်းနန် သို့ သွားမည်ဖြစ်ရာ ယာဉ်တန်းနှင့် အတူ ပူးပေါင်းခဲ့၏။

သို့သော် မိန်းကလေး သုံးယောက် ထပ်တိုးလာသဖြင့် သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မြင်းတစ်စီးတည်းဖြင့် ခရီးသွားကာ တောတောင်များထဲတွင် စခန်းချ၍ မရနိုင်တော့သလို စစ်ပွဲများ ပြင်းထန်နေသော မြို့များအနီးသို့လည်း မချဉ်းကပ်နိုင်တော့ချေ။

ထို့ကြောင့် ချူကျန့်သည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ရန် အချိန်အများအပြား ပေးခဲ့ရသည်။ ဆွေ့ကျိုးဒေသကို ကျွမ်းကျင်သော ကျူးချွမ် ကို ရှာဖွေကာ အထောက်အကူပြု အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းခြင်း၊ အသေးစိတ် ခရီးစဉ်များနှင့် ပိုမို ဘေးကင်းသော လမ်းကြောင်းများကို လေ့လာခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။

ယင်းက ဤအနည်းငယ် သိသာထင်ရှားသော ယာဉ်တန်းကြီးကို ဖြစ်ပေါ်လာစေခြင်းပင်။

သို့သော် အခြေအနေ မည်မျှပင် ဆိုးရွားနေပါစေ ကောရှန်၏ ရောဂါမှာ အချိန်ဆွဲနေ၍ မရတော့သဖြင့် သမားတော်ရွှယ်ကို ရှာဖွေရန် လေ့ကုတောင်သို့ သူ ရောက်အောင် သွားရမည်သာ။ ချူကျန့်သည် သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး လျန်တူမြို့ဘက်သို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်ကာ ယာဉ်တန်းကို ခရီးအရှိန်မြှင့်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်တော့သည်။