အရှေ့ပင်လယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့

ဆယ့်တစ်လ လဆန်းပိုင်းသို့ ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ ရာသီဥတုက အေးစိမ့်နေပြီး လမ်းခရီးများမှာလည်း အကြီးအကျယ် ပျက်စီးနေသောကြောင့် ခရီးသွားရသည်မှာ သက်တောင့်သက်သာ မရှိလှချေ။ သို့သော်လည်း ကျူးချွမ်နှင့် အခြားသူများ ပါဝင်လာသဖြင့် ချူကျန့်အတွက် များစွာ ပူပန်စရာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူကိုယ်တိုင် ရန်သူ့အခြေအနေကို ကင်းထောက်ရန် မလိုတော့သလို အစားအသောက်များကိုလည်း အသင့် ချက်ပြုတ်ပေးကြသည်။

အတူလိုက်ပါလာသော ကိုယ်ရံတော်များသည် ကျူးချွမ်မှလွဲ၍ ကျန်သူများအားလုံးမှာ လျန်တူမြို့ ကာကွယ်ရေးတိုက်ပွဲတွင် ချူကျန့်နှင့်အတူ ယှဉ်တွဲတိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသော ရဲရင့်ကြမ်းကြုတ်သည့် စစ်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုသူများသည် ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ချူကျန့်ကိုမူ စိတ်ရင်းဖြင့် အမှန်တကယ် လေးစားကြပြီး အစေခံများထက်ပင် သာလွန်ကာ အလွန်ဂရုတစိုက် ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ် ပြုကြသည်။ ဤသည်က အမြဲတမ်း သိုသိုသိပ်သိပ် နေတတ်သော ချူကျန့်ကို အလွန်နေရထိုင်ရ ခက်စေပြီး သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်စေချေ။

'ကျစ်... ဒါက ငါ့ကို ပိုပြီး သိသာထင်ရှားစေတာ မဟုတ်ဘူးလား... အတိုက်ခံရရင် ငါက အရင်ဆုံး အဝိုင်းခံရမှာပဲ...'

ခေါင်းဆောင်ပိုင်းကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုများ အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသူပီပီ ချူကျန့်သည် စစ်သေနာပတိ အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြနေသော သံချပ်ကာအပျော့စား ဝတ်ဆင်ခြင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ထိုအစား ကိုယ်ရံတော်များနှင့် ပုံစံတူ သိုင်းဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အထူးအခွင့်အရေး မယူဘဲ သူတို့နှင့်အတူ စားသောက်နေထိုင်ခဲ့ပေ၏။ သူ့ကို အရိုအသေပေးခြင်းကိုလည်း တားမြစ်ထားပြီး အားလုံးကို ညီအစ်ကိုများကဲ့သို့ တန်းတူရည်တူ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

သိုသိုသိပ်သိပ် နေထိုင်ရန် သူ၏ကြိုးစားမှုက ကိုယ်ရံတော်များအကြားတွင် ဤမျှလောက်အထိ လှုပ်ခတ်သွားစေလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ကျူးချွမ်နှင့် ကိုယ်ရံတော်များအားလုံးမှာ အောက်ခြေလူတန်းစားများ ဖြစ်ကြပြီး မရေမတွက်နိုင်သော စော်ကားနှိမ့်ချမှုများနှင့် အနိုင်ကျင့်ခံရမှုများကို ခံစားခဲ့ကြရသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရဲရင့်ကြမ်းတမ်းမှုဆိုသည်မှာ အခြေအနေအရ တွန်းအားပေးမှုကြောင့်သာ အများဆုံး ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။ သာမန်ပြည်သူများနှင့်သာ အဓိက ဖွဲ့စည်းထားသော ဖုန်လျန်အဖွဲ့ အတွင်း၌ပင် အထက်အောက် အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုများ ရှိနေခဲ့ပြီး ဤမျှ ရာထူးကြီးမားသူတစ်ယောက်က သူတို့ကို ယခုကဲ့သို့ လေးစားမှုနှင့် ရင်းနှီးမှုမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မပြသခဲ့ဖူးပေ။

စစ်သူကြီးချူ ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ လျန်တူမြို့၏ မဟာခေါင်းဆောင်ကြီး သုံးဦးအနက်မှ တစ်ဦး၊ နာမည်ကျော် သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင် ခန့်မှန်းရခက်ပြီး ပါးနပ်သော နည်းဗျူဟာများ ကြောင့် လူသိများသော ပြိုင်ဘက်ကင်း စစ်သေနာပတိတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီ ရက်များအတွင်းကပင် မရေမတွက်နိုင်သော သူရဲကောင်းများသည် သူ့ထံတွင် လာရောက်ပူးပေါင်းရန် လျန်တူမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

စစ်သူကြီးချူသည် ပြည်သူများကို မိမိ၏ သားသမီးများကဲ့သို့ ချစ်ခင်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများကို မာနမထားဘဲ ဆက်ဆံတတ်ကြောင်း သူတို့ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တန်းတူရည်တူ လေးစားမှုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူတို့မှာ အလွန်တရာ ကျေးဇူးတင် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်သွားကြရပြီး မိမိကို အသိအမှတ်ပြုသော မိတ်ဆွေအတွက် အသက်ပေးဝံ့သည့် ပညာရှိတစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်မှုများပင် ဖြစ်ပေါ်လာကြတော့သည်။

လျန်တူမြို့သည် လေ့ကုတောင်နှင့် အတော်လေး အလှမ်းဝေးလှပြီး အန္တရာယ်များသော ဒေသများကို ရှောင်ကွင်းရန်နှင့် ရထားလုံး၏ အမြန်နှုန်းကို ထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်ချက်များကို ထည့်တွက်မည်ဆိုလျှင် အသွားခရီးစဉ် တစ်ခုတည်းအတွက်ပင် (၅) ရက်ခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

ခရီးတစ်လျှောက်တွင် ယာဉ်တန်းသည် အကျပ်အတည်းများစွာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း လမ်းရှင်းပေးသော ကင်းထောက်များ၏ ကျေးဇူးကြောင့် ကြီးကြီးမားမား ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ အားလုံးကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပေ၏။

စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် သူတို့သည် လေ့ကုတောင်နှင့် (၁၀၀) လီ ပင် မဝေးတော့ချေ။

ချူကျန့်သည် တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အကဲခတ်နေ၏။ နံနက်ခင်းကတည်းက အန္တရာယ်တစ်ခုခု ချဉ်းကပ်လာနေသည်ဟု ထူးဆန်းသော ကြိုတင်ခံစားမှုမျိုး သူ ရရှိနေခဲ့သော်လည်း ရန်သူ့အခြေအနေကို စုံစမ်းရန် ကင်းထောက် သုံးဖွဲ့ကို စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း ထူးခြားမှု သို့မဟုတ် ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။

အမြဲတမ်း သတိကြီးစွာ ထားတတ်သော ချူကျန့်သည် ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သဖြင့် ယာဉ်တန်းကို ခေတ္တရပ်နားစေကာ အတော်ဆုံး ကင်းထောက် သုံးယောက်ကို နောက်မှ လိုက်လာသူများ ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် စေလွှတ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် တောင်ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမြင်ရသမျှမှာ ဆောင်းရာသီ၏ ညှိုးနွမ်းနေသော အဝါရောင်နှင့် နေရာအနှံ့ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များသာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့က ခြေရာလက်ရာ များစွာကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ချူကျန့်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေစဉ် သူ၏အနောက်ဘက်မှ ခြေသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော လီဝမ်ရှို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ရှီချီကျိန်း၏ အကူအညီဖြင့် ကုသမှု ခံယူပြီးနောက် ထိုမိန်းကလေး၏ ဒဏ်ရာများမှာ လုံးဝနီးပါး သက်သာပျောက်ကင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရထားလုံး စီးရသည်ကို အသားမကျသဖြင့် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး မြင်းပေါ်မှသာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် မျိုးနွယ်စုများကြားတွင် ကြီးပြင်းလာသူပီပီ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် မြင်းစီးကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူမသည် ချူကျန့်နှင့် စကားပြောခဲလှပြီး စားသောက်နေထိုင်ရာတွင် ဝမ်ယွိယန်း နှင့် အားပိ တို့နှင့်သာ အချိန်ဖြုန်းလေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတရံ ချူကျန့်သည် သူမ ရှိနေသည်ကိုပင် မေ့လျော့နေတတ်၏။

"အစ်ကိုချူ... ကျန်းနန်ကို ရောက်ဖူးလား..."

အမြဲတမ်း လွမ်းဆွေးနေသည့် အရိပ်အယောင်လေး ရှိနေတတ်သော သိမ်မွေ့လှပသည့် အမျိုးသမီးငယ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ချူကျန့်သည် ဂိမ်းထဲရှိ ကျန်းနန် သို့ မရောက်ဖူးသည်မှာ သေချာသဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ခါရမ်းပြလိုက်သည်။

"ကျန်းနန်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး... အဘိုး ကျီ ပြောတာကတော့ ကျန်းနန်မှာ မိုးမခပင်တွေ၊ မက်မွန်ပန်းတွေ၊ ပျံလွှားငှက်တွေ၊ ရွှေငါးတွေ... နောက်ပြီး တခြားအရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်တဲ့..."

လီဝမ်ရှို့သည် စကားကို ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီး "ချောမော၊ ရဲရင့်ပြီး တက်ကြွတဲ့ လူငယ်လေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်" ဆိုသည့် အပိုင်းကိုမူ ချန်လှပ်ထားလိုက်သည်။

ချူကျန့်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆက်လက် အကဲခတ်နေရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကျန်းနန်မှာ ဘာတွေရှိရှိ မရှိရှိ မင်းကတော့ သွားကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားပဲ မဟုတ်လား..."

လီဝမ်ရှို့မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချူက တကယ် ရယ်ရတာပဲနော်..."

'ဒီမှာ ဘာရယ်စရာ ပါလို့လဲ...'

ချူကျန့်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

လီဝမ်ရှို့က ထပ်မေးပြန်၏။

"ကျန်းနန်ကရော ဒီကလိုပဲ စစ်ပွဲတွေထဲ ကျရောက်ပြီး ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်ကြလိမ့်မယ်လို့ အစ်ကိုချူ ထင်လား..."

"ပြောရခက်တယ်... ကျန်းနန်က ပြည်နယ်အတော်များများဟာ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး သူပုန်ထတဲ့သူ နည်းတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို လွယ်ကူတဲ့ ပစ်မှတ်တွေအဖြစ် အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်း အများအပြားက မျက်စိကျနေကြတာဆိုတော့ သိပ်တော့ ငြိမ်းချမ်းလှတာ မဟုတ်ဘူး... စစ်မီးက အဲဒီကိုလည်း တဖြည်းဖြည်း ကူးစက်သွားမှာပဲ..."

ချူကျန့်သည် ဤဂိမ်းကမ္ဘာ၏ အခြေအနေကို များများစားစား မသိပေ။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော သတင်းရင်းမြစ်မှာ သူ့ကို စတင်လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည့် ဆရာဖြစ်သူ အဘိုးအိုထံမှ ကြားခဲ့ရသော ဇာတ်လမ်းများသာ ဖြစ်သည်။

ဤကျောက်မင်းဆက်သည် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြစ်ကာ ကျဆင်းနေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မြောက်ဘက်တွင် ကျင်း၊ မွန်ဂိုနှင့် ခီတန် ကဲ့သို့သော ခြေသလုံးအိမ်တိုင် မျိုးနွယ်စုများက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေပြီး တောင်ဘက်တွင် သူပုန်တပ်များက ပုန်ကန်ထကြွကာ စစ်ပွဲများ ပြင်းထန်နေသည်။ ပြည်တွင်းတွင် သစ္စာဖောက် အမတ်များနှင့် မိန်းမစိုးများက အာဏာကို ချုပ်ကိုင်ထားပြီး ချည်ပန်းထိုး ကိုယ်ရံတော်တပ် နှင့် အရှေ့အနောက် စုံစမ်းရေးတပ်ဖွဲ့များက ပြဿနာများ ဖန်တီးနေကြသည်။ ၎င်းအပြင် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များနှင့် လူလုပ် ဘေးအန္တရာယ်များပါ ပေါင်းထည့်လိုက်သောအခါ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ပုန်ကန်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ ကျောက်မင်းဆက်၏ ပြည်နယ်ငါးဆယ်ကျော်အနက် ထက်ဝက်ကျော်မှာ နန်းတွင်း၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့ဘဲ အင်အားစုအသီးသီးက အာဏာလုနေကြကာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သွေးချောင်းစီးနေကြသည်။ ဆွေ့ကျိုးဆိုသည်မှာ ဤအခြေအနေ၏ ပုံစံငယ်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

လီဝမ်ရှို့သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ မေးလိုက်၏။

"လှပတဲ့ အရာတွေက ဘာလို့ အမြဲတမ်း ဖျက်ဆီးခံရတာလဲဟင်..."

ချူကျန့်သည် ဤမိန်းကလေးမှာ အနည်းငယ် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းနေသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။

"လှပတဲ့ အရာတွေမှ ဖျက်ဆီးခံရတာ မဟုတ်ဘူး... အရာအားလုံးက ဖျက်ဆီးခံရတာပဲ... အရုပ်အဆိုးဆုံး ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကလည်း ညှိုးနွမ်းပျက်စီးသွားသလိုပေါ့... အဲဒီလိုပဲ ရုပ်ဆိုးတဲ့ အရာတွေကလည်း ပြန်လည် မွေးဖွားလာနိုင်တယ်... ဥပမာ ငါတို့ရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ ဒီညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့နေတဲ့ မြင်ကွင်းက နွေဦးရောက်ရင် ပန်းတွေ ဖူးပွင့်လာမယ့် မြင်ကွင်းဖြစ်လာလိမ့်မယ်... လောကမှာ ရှိတဲ့ အရာအားလုံးက အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတာပဲ... မင်း တစ်ချိန်က လှပတယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ အရာတွေတောင်မှ အချိန်တစ်ခု ကြာလာရင် စက်ဆုပ်စရာ ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

သူမသည် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည့်တိုင်အောင် ချူကျန့်က ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ မှောင်မိုက်မှုနှင့် လောကငရဲများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသူ သူ့လိုလူတစ်ယောက်အတွက်မူ ထိုကဲ့သို့သော "စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှုများ" ဆိုသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် လုံးဝ အသုံးမဝင်ချေ။ ထို့အပြင် ဤမိန်းကလေးသည် အလွန်တရာ ခေါင်းမာကြောင်းကို သူ သိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆက်လက် သတိပေးလိုက်သည်။

"လောကမှာ တစ်ခုတည်းသော လှပတဲ့အရာက ပျောက်ဆုံးသွားပြီး မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာပဲ ကျန်ရစ်တော့တဲ့ အတိတ်ကာလပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာပဲ ထာဝရ ရှင်သန်နေတဲ့သူတွေက သနားစရာ အကောင်းဆုံးပဲ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အနာဂတ်မှ မရှိတော့တာကိုး..."

လီဝမ်ရှို့မှာ ထပ်မံ၍ မှင်တက်သွားရပြန်သည်။ သူမရှေ့ရှိ အမျိုးသားမှာ အလွန်တရာ ဉာဏ်ကောင်းကြောင်းကို သူမ သိထားပြီး ဖြစ်သည်။ "ကိုရမ်ကျမ်း" ကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်ထားသော ထျဲ့ယန် မျိုးနွယ်စုတွင် အသိဉာဏ်အရှိဆုံးနှင့် ပညာအပြည့်ဝဆုံး အဘိုးအိုဖြစ်သူ ဟာဘရမ် ထက်ပင် ပိုမို ဉာဏ်ကောင်းပြီး ပညာပြည့်ဝနိုင်ကောင်းသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟာဘရမ်သည် လူတစ်သောင်းကျော်ပါဝင်သော ကျူးကျော်စစ်တပ်ကြီးကို နည်းဗျူဟာတစ်ခုတည်းဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် သူ့ထံမှ ဤမျှလောက်အထိ တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော စကားမျိုး ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လီဝမ်ရှို့သည် စုဖူ အပေါ် သူမ မေ့ဖျောက်မရနိုင်ဘူးဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော ခံစားချက်များအားလုံးသည် သူမ၏ ကလေးဘဝ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် စိတ်ကူးယဉ်မှုများအပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ အခြေခံနေကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ လက်တွေ့ဘဝတွင် ကြီးပြင်းလာသော စုဖူသည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲက စုဖူနှင့် တူညီမှု ရှိမရှိ ဆိုသည်ကို သူမ ဘယ်တုန်းကမှ အလေးအနက် မစဉ်းစားခဲ့ဖူးချေ။ သူသည် ယခင်ကအတိုင်း အတူတူပင် ဖြစ်နေသေးသည်ဟုသာ ခေါင်းမာမာဖြင့် အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအသိတရားက သူမကို အလွန်တရာ ကြောက်လန့်သွားစေသည်။ သူမ ဂရုတစိုက်နှင့် ခေါင်းမာမာဖြင့် လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သော အဖိုးတန် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း တစ်ခုသည် အလှအပရေးရာအရ တန်ဖိုးမရှိသော ကျိုးပဲ့နေသည့် ကြွေထည်စ တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ချူကျန့်ကမူ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသော လီဝမ်ရှို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ အာရုံများက အဝေးမှ ပျံသန်းသွားသော ငှက်အုပ်ကြီးဆီသို့သာ ရောက်ရှိသွားသည်။

ငှက်များ ပျံသန်းသွားသော ဦးတည်ချက်နှင့် အမြန်နှုန်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကြီးမားသော မြင်းတပ်ကြီးတစ်ခုက သူတို့၏ အနောက်ဘက်မှနေ၍ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် လာနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ချူကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လီဝမ်ရှို့ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

"သွားမယ်..."

သူသည် ယာဉ်တန်းဆီသို့ ပြေးလွှားသွားတော့၏။ ယာဉ်တန်းဆီသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူစောစောက စေလွှတ်ခဲ့သော ကင်းထောက် သုံးယောက်မှာ မြင်းများကို အပြင်းနှင်၍ ပြန်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဒဏ်ရာကိုယ်စီ ရထားကြပြီး တစ်ယောက်မှာ ပုခုံးတွင် မြှားတစ်စင်း စိုက်ဝင်နေသည်။

ချူကျန့်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဆုတ်သွားကာ အလျင်စလို သတင်းပို့လိုက်ကြသည်။

"စစ်သူကြီးချူ... အရှေ့ပင်လယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဒုတိယခေါင်းဆောင် မုတ်ဆိတ်ဖြူ က ဓားပြ တစ်ထောင်ကျော်ကို ဦးဆောင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အနောက်ကနေ ခြုံခိုတိုက်ဖို့ လာနေပါပြီ…”