ဖောက်ထွက်ခြင်း

ချူကျန့်၏ အသက်ရှူသံများက ပြင်းထန်မြန်ဆန်လာလေပြီ။

အဆက်မပြတ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ပြင်းထန်သည့် တိုက်ပွဲများကြောင့် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားနှင့် အတွင်းအားများမှာ အကြီးအကျယ် ကုန်ခမ်းနေခဲ့၏။ သွေးထွက်သံယို သတ်ပုတ်မှုကြီးမှာ ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်သာ ကြာမြင့်သေးသော်လည်း သူ၏ ဓားချက်အောက်တွင် ဓားပြမည်မျှ ကျဆုံးသွားသည်ကိုပင် သူ မမှတ်မိတော့ချေ။ သူသိသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ ကြီးငယ်မဟူ ဒဏ်ရာ ဆယ်ချက်ထက်မနည်း ရှိနေပြီ ဆိုသည်ကိုပင်။

"ချန်လန်ရှောင်ယောင် ဝတ်ရုံ" အမည်ရ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် "နတ်သိုင်းပညာရပ်ငါးခု၏ ရွှေရောင်အကာအကွယ်" သာ မရှိပါက ဒဏ်ရာများ ဤထက်ပို၍ များပြားနေမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်တော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ဖရိုဖရဲ စစ်မြေပြင်မျိုးတွင် သိုင်းပညာ မည်မျှပင် မြင့်မားနေစေကာမူ လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းရုံ စိတ်ဆန္ဒလေး တစ်ချက်ပေါ်လာရုံမျှဖြင့် အသက်များကို လွယ်ကူစွာ နုတ်ယူနိုင်သော လက်တွေ့ကမ္ဘာမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပမာ စွမ်းရည်မျိုး မရှိသရွေ့ အထိအခိုက်မရှိဘဲ နေနိုင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုး ရှိမှသာ ဤစစ်မြေပြင်၏ မြားမိုး ဓားမိုးများကြားတွင် အန္တရာယ်ကင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူ့အား ဝိုင်းရံထားသော ဓားပြများ ခေတ္တခဏ တွေဝေကြောက်ရွံ့သွားသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ချူကျန့်က တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်၏။

"တုန်းဖန်းပုပိုက်..."

သူနှင့် စိတ်သဘောထား တစ်ထပ်တည်း ကျနေသော တုန်းဖန်းပုပိုက်သည် ချူကျန့်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားတော့၏။

ထိုအမျိုးသမီးငယ်လေး၏ အသက်ရှူသံများမှာလည်း မမှန်တော့ချေ။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးထက်တွင် သွေးများ ပေကျံနေပြီး တစ်ချိန်က နတ်သမီးလေးတစ်ပါးအလား ဖြူလွလွ ဝတ်စုံနှင့် ခြုံထည်တို့မှာလည်း စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား သူမသည် ညည်းညူခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ချူကျန့်ကိုသာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ချူကျန့်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ဓားပြများ လန့်ဖျတ်ပြီး မတိုက်ခိုက်ရဲသည့် အချိန်လေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား နောက်သို့ လျှပ်တစ်ပြက် ဆုတ်ခွာသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျောက်တုံးကြီးနောက်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့၏။

ထို့နောက် သူမသည် မြေပြင်တွင် စိုက်ထူထားသော အလံတိုင်ကြီးကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် အသင့်ပြင်ထားသော မီးရှူးတိုင်ဖြင့် မီးရှို့လိုက်သည်။ ဆီများ လောင်းထားသော အလံတိုင်၏ ထိပ်စွန်းမှာ ချက်ချင်းပင် တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားတော့၏။

"ဖမ်းလိုက်..."

တုန်းဖန်းပုပိုက်က ပစ်ပေးလိုက်ရာ မီးတောက်နေသော အလံတိုင်ကြီးသည် ချူကျန့်ဆီသို့ လွင့်ပျံလာသည်။ ချူကျန့်က ၎င်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ညာသံပေးကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ ခွန်အားအပြည့်ကို ထုတ်ဖော်ကာ "စစ်သည်တစ်ထောင်ကို တံမြက်လှည်းခြင်း" သိုင်းကွက်ဖြင့် ပေဆယ်ဆယ်ခန့် ရှည်လျားသော မီးတောက်အလံတိုင်ကြီးကို အလျားလိုက် အားကုန် ရမ်းခါပစ်လိုက်တော့သည်။

ထူထဲပြီး ကြံ့ခိုင်လှသော ဝါးအလံတိုင်ကြီးသည် သူ၏ ကြီးမားလှသော အတွင်းအား နှစ်ရပ် ပေါင်းစပ်စီးဆင်းသွားမှုကြောင့် သံမဏိတုတ်တံကြီးတစ်ချောင်းအလား ဖြစ်သွားလေပြီ။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေပြင်းများ ဟိန်းဟောက်တိုက်ခတ်သွားပြီး အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသော ဓားပြ ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ အဟုန်ပြင်းစွာ လွင့်စင်သွားကြကာ စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံး နောက်တစ်ကြိမ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားပြန်သည်။

မြင်းဟီသံတစ်ခုနှင့်အတူ တုန်းဖန်းပုပိုက်သည် "လေအဟုန်" ကို စီးနင်းကာ ထွက်လာပြီး ချူကျန့်ဆီသို့ သူမ၏ လက်ကလေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ချူကျန့်က သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ထိုအရှိန်ဖြင့် ကုန်းနှီးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်တော့သည်။

"လေအဟုန်... တိုက်စမ်း..."

ချူကျန့်က မြင်းကို နှင်လိုက်ရာ သူ၏ နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ အတွင်းအားများသည် လေအဟုန်ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ စီးဝင်သွားသည်။

လေအဟုန်သည် မူလကပင် အလွန်ကောင်းမွန်သော စစ်မြင်းတစ်စီး ဖြစ်သော်လည်း ယခု ချူကျန့်၏ အတွင်းအားများ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ပို၍ပင် အစွမ်းထက်သွားတော့၏။ သုံးကျန်း (ဆယ် မီတာခန့်) အထိ အဝေးသို့ ခုန်ပျံကျော်လွှားကာ ဓားပြအုပ်ကြီး၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်ကျော်သွားပြီး မြေပြင်သို့ အကျတွင် ဓားပြ အမြောက်အမြားကို ဝင်တိုက်မိသွားသည်။

မီးတောက်နေသော အလံတိုင်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် ချူကျန့်သည် ဟန်ဟောက် လှံသိုင်း ကို အသုံးပြုကာ တားဆီး၍မရသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးစိုက်၊ ပင့်ခုတ်၊ ရိုက်ချကာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ပြည့်နှက်နေသော ရန်သူ့တပ်များကြားတွင် သွေးချောင်းစီးနေသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖောက်ထွင်းကာ တောင်အောက်သို့ ဒရောသောပါး ဆင်းချလာတော့၏။

တိုက်ပွဲမှာ ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးလာလေပြီ။ ဓားပြများက မြင်းများကို နှင်၍ လာရောက် ပိတ်ဆို့ကြသလို ကျွမ်းကျင်သော ခီတန်ဓားပြများကလည်း မြှားများဖြင့် အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နေကြသည်။

ချူကျန့်သည် အလံတိုင်ကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်ကာ ရန်သူများ၏ လွတ်လမ်းကို ပိတ်ဆို့သုတ်သင်ရင်း လွင့်လာသော မြှားများကိုပါ ပုတ်ထုတ်နေရသည်။ သို့သော်လည်း မြှားများမှာ သိပ်သည်းလွန်းလှသဖြင့် တုန်းဖန်းပုပိုက်၏ အကူအညီသာ မပါပါက သူသည် ဤဖရိုဖရဲကြားတွင် မြှားနှစ်စင်းခန့် အတိအကျ အထိခံရမည်မှာ သေချာလှသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ တုန်းဖန်းပုပိုက် ညည်းတွားလိုက်သံကို ချူကျန့် ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။ သူ အလျင်စလို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မြှားတစ်စင်းက သူမ၏ ခါးဘေးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တုန်းဖန်းပုပိုက်၏ မျက်နှာလေးမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်နေပြီး ဒဏ်ရာကို ဖိထားသော်ငြား သွေးများက ဒလဟော ပန်းထွက်နေဆဲပင်။

ချူကျန့်မှာ ကြက်သီးထသွားရသည်။ ကိုယ်ပျောက်နေသည့် အချိန်မှလွဲ၍ တုန်းဖန်းပုပိုက်သည် အခြားသော သာမန်မိန်းကလေးများကဲ့သို့ပင် အသွေးအသားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားကာ နာကျင်တတ်၊ သေဆုံးတတ်သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ အသက်သည် ချူကျန့်နှင့် ဆက်နွယ်နေ၏။ သူမ သေဆုံးပါက ချူကျန့်လည်း သေဆုံးရမည် ဖြစ်သည်။

ချူကျန့် သေဆုံးပါက ရှစ်ရက်အကြာတွင် ပြန်လည် ရှင်သန်လာမည် ဆိုသော်ငြား တုန်းဖန်းပုပိုက်ပါ ပြန်လည် ရှင်သန်လာနိုင်မည်လား ဆိုသည်ကိုတော့ မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

ချူကျန့်က သူ၏ ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ဖြင့် မြှားတံကို သံညှပ်ကြီးတစ်ခုအလား တင်းကျပ်စွာ ညှပ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် 'ဒေါက်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်နေသော မြှားတံကို နှစ်ပိုင်း ကျိုးသွားအောင် ချိုးပစ်လိုက်၏။

"ကိုယ်ပျောက်..."

ချူကျန့်သည် တုန်းဖန်းပုပိုက်အား ကိုယ်ပျောက်ဝိညာဉ်စနစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် ချက်ချင်း ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း တုန်းဖန်းပုပိုက်က ခေါင်းခါကာ အမိန့်ကို နာခံရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ သူမက ခေါင်းမာမာဖြင့် ပြောလာ၏။

"ငါ မြှားတွေကို ဆက်ကာပေးမယ်... နင် မြန်မြန်ပြေး... ငါ့အိတ်ထဲက မုန့်တွေ သွေးပေကုန်လိမ့်မယ်..."

အစပိုင်းတွင် ချူကျန့်မှာ များစွာ ကြည်နူးသွားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးစကားကြောင့် သူ ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်ကာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားရတော့သည်။

သို့သော် အခြေအနေမှာ အလွန် အရေးပေါ်နေသဖြင့် တုန်းဖန်းပုပိုက်ကို စကားဆက်ပြောနေရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။

"နားကို ပိတ်ထား..."

သူ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့နေသော ဓားပြအချို့ကို မြင်းပေါ်မှ လွင့်စဉ်သွားအောင် သူ ရိုက်ချလိုက်သည်။ တုန်းဖန်းပုပိုက်က သူပြောသည့်အတိုင်း နားနှစ်ဖက်ကို ပိတ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ချူကျန့်သည် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းကာ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ ခြင်္သေ့ဟိန်းဟောက်သံ ဖြင့် အရှေ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ဖယ်စမ်း..."

ဧရာမ အသံလှိုင်းကြီးများသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့ရိုက်ခတ်သွားပြီး အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသော အသံလှိုင်းများမှာ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုအလား ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဓားပြများအားလုံးမှာ သိမ့်သိမ့်ခါအောင် လှုပ်ယမ်းခံလိုက်ရပြီး နားနှစ်ဖက်ကို အတင်းပိတ်ထားကြရသည်။ အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသူများဆိုလျှင် နားစည်များ ပေါက်ပြဲကာ သတိလစ် မေ့မြောသွားကြတော့သည်။

ဤ ခြင်္သေ့ဟိန်းဟောက်သံ သည် အတွင်းအားကို အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းစေသည်။ ချူကျန့်၏ ကျန်ရှိနေသော သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမျှသော အတွင်းအားများ အားလုံးမှာ ဤဟိန်းဟောက်သံ တစ်ချက်တည်းတွင် လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားတော့၏။ သို့သော် ရလဒ်ကလည်း အလွန် သိသာထင်ရှားလှသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လမ်းပိတ်နေသော ဓားပြများမှာ ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြစ်ကာ ဖရိုဖရဲ လဲကျကုန်ကြတော့သည်။

ချူကျန့်က မြင်းကို နှင်လိုက်ပြီး တောင်ပေါ်ရှိ ရာနှင့်ချီသော ဓားပြများ၏ ဝိုင်းရံမှုကို လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဖောက်ထွက်သွားတော့၏။

သူ့ရှေ့တွင် ဖောက်ထွက်ရန် ခက်ခဲသော တောင်ခြေမှ ဓားပြ အလွှာနှစ်ခုက တံတိုင်းကြီးအလား ပိတ်ဆို့နေဆဲပင်။ ချူကျန့်သည် မြင်းနှင်နေရင်းကပင် သူ၏ နတ်ဘုရား အလင်းဖြာကျင့်စဉ်ကို လှည့်ပတ်ကာ စောစောက သူသောက်ထားသော ပန်း ကိုးပွင့် ကျောက်စိမ်းနှင်းရည် ဆေးလုံး နှစ်လုံး၏ အာနိသင်ကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး အတွင်းအားများကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည် ဖြည့်တင်းနေသည်။ တစ်ဆက်တည်း၌ပင် သူ၏ အကြည့်များက အဝေးမှ ဓားပြခေါင်းဆောင် မုတ်ဆိတ်ဖြူဆီသို့ စူးစိုက်သွားတော့၏။

သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အမြင်အာရုံကြောင့် တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေသော မီးရှူးမီးတိုင်များအောက်ရှိ မုတ်ဆိတ်ဖြူ၏ အရုပ်ဆိုးသော မျက်နှာကြီးကို ချူကျန့် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရဆဲပင်။

ချူကျန့်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်စက် အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သိုသိုသိပ်သိပ် နေတတ်သူ ဖြစ်သော်ငြား ဘယ်သောအခါမှ သဘောထားကြီးသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် သူသည် အနည်းငယ် အငြိုးအတေးကြီးပြီး လက်စားချေတတ်သူပင်။

ယခုကဲ့သို့ သည်းကြီးမည်းကြီး လိုက်လံခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရပြီး အလွန်အထိနာခဲ့သည့်အပြင် တုန်းဖန်းပုပိုက်ကိုပင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရစေခဲ့သော ဤအရှက်ရမှုကို မုတ်ဆိတ်ဖြူအား မသတ်ဘဲ ချူကျန့် လုံးဝ မျိုသိပ်ထားမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် မုတ်ဆိတ်ဖြူသည် ချူကျန့်၏ ခေါင်းဆောင်ကို လုပ်ကြံခြင်း မှ ကာကွယ်ရန်အတွက် အနောက်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သော ဓားပြ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ အကာအကွယ်ကို ရယူထားသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့နေသော ဓားပြ နှစ်ရာကျော်ကို ဖောက်ထွက်ရန်မှာ ချူကျန့်အတွက် မလွယ်ကူလှသလို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မိန်းကလေး၏ ဒဏ်ရာကိုလည်း ပိုမို ဆိုးရွားသွားစေနိုင်သည်။

ချူကျန့်သည် မုတ်ဆိတ်ဖြူကို ယာယီ လွှတ်ပေးထားလိုက်ရန် မကျေမချမ်း တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ဓားပြများ၏ အနောက်ဘက်တန်းတွင် ရုတ်တရက် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချူကျန့် အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အမြီးများတွင် မီးလောင်နေသော သစ်ကိုင်းများ ချည်နှောင်ထားသည့် မြင်းအချို့သည် အမှောင်ထုထဲမှ ဒရောသောပါး ထွက်လာပြီး မုတ်ဆိတ်ဖြူဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကာ ယခင်က ထိုးဖောက်၍မရနိုင်သော ခံစစ်ကြောင်းကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ဓားပြများမှာ မီးလောင်နေသော မြင်းများကို တားဆီးရန် ပြာယာခတ်သွားကြပြီး မုတ်ဆိတ်ဖြူ၏ အနားတွင် ကိုယ်ရံတော် ဆယ်ယောက်ပင် မပြည့်တော့ချေ။

'အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ...'

ချူကျန့်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အလံတိုင်ကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ အနောက်ဘက် ခံစစ်ကြောင်း၏ ဗဟိုချက်ဆီသို့ မြင်းကို နှင်လိုက်ပြီး မုတ်ဆိတ်ဖြူဆီသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးဝင်သွားတော့၏။

မုတ်ဆိတ်ဖြူသည် အလွန်တရာ သတိဝီရိယ ကြီးမားသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အာရုံများမှာ အနောက်ဘက်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဖရိုဖရဲ အခြေအနေဆီသို့ ခေတ္တ ရောက်ရှိသွားသော်ငြား သူ၏ မျက်လုံးများက တောင်ကုန်းဆီသို့ မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေဆဲပင်။

သွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး တားဆီး၍မရနိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တောင်အောက်သို့ ဒရောသောပါး ပြေးဆင်းလာသည့် ချူကျန့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မုတ်ဆိတ်ဖြူမှာ အသည်းခိုက်မတတ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ထိပ်တိုက် လုံးဝ ရင်မဆိုင်ရဲတော့ချေ။

သူသည် ချူကျန့်အား တားဆီးရန် သူ၏လူများကို ချက်ချင်း လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ မြင်းကို နောက်သို့ ချာခနဲ လှည့်ကာ ဓားပြများ အထူထပ်ဆုံး နေရာဆီသို့ တိုးဝင် ထွက်ပြေးတော့သည်။

ဤကောင်သည် ဤမျှလောက်အထိ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာကောင်းသော ပါရမီ ပါသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် မိမိအသက်ကို အလွန် ဂရုစိုက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ အံ့ဩစရာ အကောင်းဆုံးမှာ မိမိအသက်ကို ဤမျှ တန်ဖိုးထားတတ်သူက အလွန် ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော ဓားပြများကို သူ့အတွက် အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ပေးရန် အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိနေခြင်းပင်တကား။

သို့သော် မုတ်ဆိတ်ဖြူသည် မည်မျှပင် စနစ်တကျ အကွက်ချ ကြံစည်ထားပါစေ ချူကျန့်၏ မြင်းက ဤမျှ မြန်ဆန်စွာဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေသော မမျှော်လင့်ထားသည့် အဖြစ်အပျက်များကြောင့် တွေဝေသွားကြသော ဓားပြများမှာ သူ့ကို တားဆီးရန် အချိန်မရှိသလို သတ္တိလည်း မရှိကြတော့ချေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချူကျန့်သည် ပေဆယ်ဂဏန်းခန့် အကွာအဝေးကို လေပွေတစ်ခုအလား ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီး သူ၏ အလံတိုင်ထိပ်စွန်းကို မုတ်ဆိတ်ဖြူ၏ ကျောပြင်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားလိုက်လေပြီ။

ဤအခိုက်အတန့်၌ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားနှင့် အတွင်းအားများမှာ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ပြန်လည် ပြည့်ဝသေးသဖြင့် မည်သည့် သိုင်းကွက်ကိုမှ အသုံးပြု၍ မရနိုင်တော့ချေ။ သို့သော် သူသည် လေအဟုန်၏ အရှိန်အဟုန်ကို အသုံးချကာ မုတ်ဆိတ်ဖြူကို စစ်မြင်းတပ်များ၏ ရိုးရှင်းသော တိုက်ခိုက်မှု နည်းဗျူဟာဖြင့်ပင် အဆုံးသတ်ပေးလိုက်တော့သည်။