ဒါက တကယ်ပဲ နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်မလား...

ထိုအခိုက်အတန့်၌ သာမန်လူများထက် များစွာသာလွန်သော ချူကျန့်၏ အမြင်အာရုံနှင့် အာရုံစူးစိုက်မှုတို့မှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မုတ်ဆိတ်ဖြူသည် ဓားပြများကြားတွင် ရောနှောကာ လှုပ်ယမ်းနေသော မြင်းပေါ်တွင် ရှိနေသော်ငြား ချူကျန့်၏ လက်ထဲမှ အလံတိုင်ကြီးမှာ မျက်စိပါနေသည့်အလား သူ၏နှလုံးသားဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ချိန်ရွယ်ပြီး ဖြစ်နေတော့၏။

'ဒုတ်...' ခနဲ အသံနှင့်အတူ ချူကျန့်သည် အလံတိုင်ကြီးကို ချက်ချင်း ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

စစ်မြင်းကြီး၏ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသော အရှိန်အဟုန်ကို အသုံးချကာ အလံတိုင်ကြီးသည် မုတ်ဆိတ်ဖြူ၏ ကျောဘက် နှလုံးတည်ရှိရာ နေရာမှ ဖောက်ဝင်သွားပြီး ဘယ်ဘက်ရင်အုံမှ ထိုးထွက်သွားတော့၏။

မုတ်ဆိတ်ဖြူသည် ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းမှ သွေးများ ဝေါ့ခနဲ အန်ချလိုက်ပြီး သူနှင့် သူ၏မြင်းပါ အရှိန်လွန်ကာ ရှေ့သို့ လွင့်စဉ်သွားတော့၏။ စစ်မြင်းကြီးသည် ဟီသံပြုကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပစ်ကျသွားသည်။ မုတ်ဆိတ်ဖြူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ ဘေးဘက်သို့ တိမ်းစောင်းလျက် မြေပြင်တွင် စိုက်ဝင်နေသော အလံတိုင်ကြီးဖြင့် ထောက်ထားလျက်သား ထူးဆန်းသော အနေအထားဖြင့် သေဆုံးသွားတော့၏။

ဆွေ့ကျိုးဒေသတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ကျက်စားကာ မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများကို ဒုက္ခပေးခဲ့သည့် ဤဓားပြခေါင်းဆောင်သည် အသံတစ်သံပင် မထွက်နိုင်ဘဲ အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ချူကျန့်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့၏ ခံစစ်ကြောင်းကို ဖောက်ထွက်ကာ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကို သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဓားပြများ ဘယ်တုန်းကမှ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။ မီးလောင်နေသော မြင်းများကလည်း အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပြေးလွှားနေကြသဖြင့် အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားပြီး ချူကျန့်ကို ဆက်လက် ဖမ်းဆီးရန် မည်သူမျှ မတတ်နိုင်ကြတော့ပေ။

"ဒီဘက်မှာ..."

ရုတ်တရက် အဝေးမှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော မိန်းကလေး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချူကျန့်၏ နှလုံးသားမှာ သိမ့်ခနဲ ခုန်သွား၏။

'လီဝမ်ရှို့ လား... သူမ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ...'

သို့သော် ယခုအချိန်သည် ဖောက်ထွက်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်။ ချူကျန့်သည် သူ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ဘယ်ညာ လွှဲယမ်းတိုက်ခိုက်ရင်း ဓားပြများ၏ ဝိုင်းရံမှုကို ဖောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ လီဝမ်ရှို့နှင့် ပြန်လည် ပူးပေါင်းပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အမှောင်ထုထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆယ်လီ (ငါးမိုင်ခန့်) နီးပါးခန့် ဆက်တိုက် မြင်းနှင်လာခဲ့ပြီးနောက် ဓားပြများနောက်မှ လိုက်လာသည့် အသံများ မကြားရတော့ချေ။ ချူကျန့်သည် ချက်ချင်းပင် မြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လီဝမ်ရှို့ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ တုန်းဖန်းပုပိုက်ကို စာအုပ်ထဲမှ ကပျာကယာ ပြန်လည် ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

သူသည် ဓားပြများ၏ ဝိုင်းရံမှုကို ဖောက်ထွက်ပြီးသည်နှင့် တုန်းဖန်းပုပိုက်၏ ဒဏ်ရာများ မြင်းစီးရင်း ပိုမို ဆိုးရွားမသွားစေရန်အတွက် သူမကို စာအုပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည် သွင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ တုန်းဖန်းပုပိုက်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အဖြူရောင် အလင်းလုံးလေးတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည် ပေါ်လာလေပြီ။ မိန်းကလေးငယ်သည် စာအုပ်ထဲသို့ မဝင်မီက အနေအထားအတိုင်း ဖြူဆုတ်နေသော မျက်နှာလေးဖြင့် ရှိနေပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေတတ်သော သူမ၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် နာကျင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

ချူကျန့်သည် သူမ၏ ဒဏ်ရာအနီးရှိ အဝတ်အစားများကို ဓားဖြင့် ခွဲကြည့်လိုက်ရာ သွေးများက ဒလဟော စီးကျနေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ဒဏ်ရာမှာ အလွန်ပြင်းထန်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ချူကျန့်သည် အံကြိတ်ကာ တုန်းဖန်းပုပိုက်၏ ကိုယ်ထဲမှ ကျိုးနေသော မြှားတံကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သွေးများ မထွက်လာမီ သူမ၏ ဒဏ်ရာတစ်ဝိုက်ရှိ သွေးကြောများကို ချက်ချင်း ပိတ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော ရေဖြင့် ဒဏ်ရာကို လျင်မြန်စွာ ဆေးကြောပြီး အရက်ဖြင့် ပိုးသတ်ကာ ချန်လင်းစု ပေးထားခဲ့သော အကောင်းဆုံး ဆေးများကို လိမ်းကျံ၍ ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်တော့သည်။

တုန်းဖန်းပုပိုက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချူကျန့်က ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူးနော်... ဆယ်ရက်လောက် ဒါမှမဟုတ် လဝက်လောက်ဆိုရင် ပြန်ကောင်းသွားလိမ့်မယ်..."

"ငါ့မုန့်တွေ သွေးပေကုန်ပြီလား မသိဘူး..."

တုန်းဖန်းပုပိုက်က အားပျော့ပျော့ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်ပြီး

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... လျော်ကြေးအနေနဲ့ အရသာရှိတဲ့ မုန့် အခု တစ်ရာ တောင်းမယ်..."

"အေးပါ... အေးပါ... နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်..."

ချူကျန့်မှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားရတော့သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အစားအသောက် ကိုသာ စိတ်ဝင်စားသော လောဘသားကောင်လေးပင်။

ထိုအခါမှသာ တုန်းဖန်းပုပိုက်သည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့၏။

ရင်ခွင်ထဲရှိ မိန်းကလေး၏ ဖြူဆုတ်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ချူကျန့်သည် သူမ၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ သပ်တင်ပေးလိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

တုန်းဖန်းပုပိုက်က နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရွကာ အိပ်မက်ယောင်ရင်း တုန့်ပြန်လာ၏။

"ငါ့ကို မတားနဲ့... သစ်အယ်သီးမုန့် နောက်ထပ် ဆယ်ခုလောက် စားနိုင်သေးတယ်..."

ချူကျန့်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ရယ်မောလိုက်မိပြီး သူမ ကောင်းစွာ အနားယူနိုင်ရန် စာအုပ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီဝမ်ရှို့သည် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး မယုံကြည်နိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ခုနက... အဲဒါ ဓားဝိညာဉ် လားဟင်..."

ဤကမ္ဘာမှ ဇာတ်ကောင်များသည် တုန်းဖန်းပုပိုက်ကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်အသွင် ဇာတ်ကောင်များကို ဓားဝိညာဉ်များအဖြစ် လက်ခံထားပုံရသည်။ ချူကျန့်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"သာမန်လူတွေ မလုပ်နိုင်တဲ့ သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို အများကြီး လုပ်ခဲ့တဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ သတ္တိရှိတဲ့ သူတွေပဲ ဓားဝိညာဉ်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုနဲ့ အလုပ်အကျွေးပြုတာကို ခံရတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာပဲ ရှိတာ... ဒါက ကျွန်မ ဓားဝိညာဉ်ကို ပထမဆုံး အကြိမ် အပြင်မှာ တကယ် မြင်ဖူးတာပဲ..."

လီဝမ်ရှို့က ချူကျန့်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

'အသိအမှတ်ပြုမှုနဲ့ အလုပ်အကျွေးပြုခံရတာ ဟုတ်လား...'

ချူကျန့်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွား၏။ သူက တုန်းဖန်းပုပိုက်၏ အခမဲ့ အစေခံတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသည်ဟု အဘယ်ကြောင့် ခံစားနေရသနည်း။

"ဒါနဲ့... မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာလဲ..."

လီဝမ်ရှို့က သူမ၏ နားထင်မှ ဆံပင်တစ်စကို သပ်တင်လိုက်ပြီး ရှင်းပြသည်။

"ယာဉ်တန်းက ဘေးကင်းကင်းနဲ့ လွတ်မြောက်သွားပါပြီ... လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဘယ်ဓားပြမှလည်း လိုက်မလာဘူးလေ... ကျူးချွမ်နဲ့ အခြားသူတွေက နည်းနည်း စိုးရိမ်နေကြပေမယ့် အစ်ကိုချူရဲ့ အမိန့်ကို မဖီဆန်ရဲလို့ နောက်လှည့်ပြီး မလာခဲ့ကြဘူး... နောက်တော့ ဒီမှာ မီးတောက်တွေ ထတောက်တာကို မြင်တော့ ကျွန်မ ပြန်လာကြည့်တာ... ရောက်တော့ အစ်ကိုချူက တောင်ပေါ်ကနေ ဖောက်ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်... ပြီးတော့ ဓားပြတွေရဲ့ စစ်မြင်းတချို့ကို ခိုးပြီး သစ်ကိုင်းတွေနဲ့ ချည်ကာ မီးရှို့လိုက်တာလေ... ပြီးတော့ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ အစ်ကိုချူ သိပါတယ်..."

ဤမိန်းကလေးသည် ကျန်းနန်ရေမြေမှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် တူသော်ငြား သူမ၏ လုပ်ရပ်များမှာ အလွန်တရာ ရဲရင့်လှသည်။ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် မျိုးနွယ်စုများကြားတွင် ကြီးပြင်းလာသူပီပီ ကျန်းနန်မှ ကြောက်ရွံ့ တုံ့ဆိုင်းတတ်သော အမျိုးသမီးများနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ကွာခြားလှသည်။

"ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မင်းသာ မကူညီခဲ့ရင် မုတ်ဆိတ်ဖြူကို ငါ သတ်နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချူကျန့်က ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ပုံစံကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လာ... ငါ့ကျောက ဒဏ်ရာကို လာကြည့်ပေးပါဦး... သေစမ်း... အထိုးခံလိုက်ရတာ ထင်တယ်... အရမ်းနာတာပဲ..."

လီဝမ်ရှို့မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"အစ်ကိုချူကလည်း... ခုနလေးတင်ကပဲ ရက်စက်တဲ့ ဓားပြ တစ်ထောင်ကျော်ကို တိုက်ခိုက်နေတဲ့ သူရဲကောင်းကြီးက အခုကျတော့ ဘာလို့ ကြောက်တတ်တဲ့ သူရဲဘောကြောင်လေး ဖြစ်သွားရတာလဲ..."

"မင်းကမှ သူရဲကောင်းပါ... မိန်းကလေး တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဓားပြ အများကြီးကို လာတိုက်ရဲတာ... မင်းက ငါ့ထက် အများကြီး ပိုတော်ပါတယ်... ကဲပါ ကဲပါ... အပြန်အလှန် မြှောက်ပင့်နေတာတွေကို ရပ်ပြီး သွေးတိတ်အောင် မြန်မြန် လုပ်ပေးပါဦး..."

ချူကျန့်သည် အလွန်ကောင်းမွန်သော ကာကွယ်မှုပေးစွမ်းနိုင်သည့် "ချန်လန် ရှောင်ယောင် ဝတ်ရုံ" အမည်ရ ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ချက်ချင်း ချွတ်လိုက်သည်။ ထိုဝတ်ရုံပေါ်တွင်လည်း ဓားခုတ်ရာ ဆယ်ချက်ထက် မနည်း ရှိနေပြီး တိုက်ပွဲ မည်မျှ ပြင်းထန်ခဲ့ကြောင်းကို ပြသနေသည်။

သူသည် လက်နှင့် ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို အလျင်စလို ပတ်တီးစည်းလိုက်ပြီး လီဝမ်ရှို့ကမူ မျက်နှာ ရဲသွေးဆင်လျက် သူ၏ ကျောပြင်ရှိ ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးနေသည်။

သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ပြီးနောက် ချူကျန့်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

"ကဲ ရပြီ... ငါ အရင် ဒဏ်ရာတွေကို ကုသရမယ်... မင်း ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးထား..."

သူသည် အကူအညီရခဲသူ ဖြစ်သဖြင့် အမိန့်ပေးရန် အလွန် လွယ်ကူနေတော့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ စစ်သူကြီးချူ..."

လီဝမ်ရှို့က ကိုယ်ရံတော်များ၏ အပြုအမူကို အတုခိုးကာ ချူကျန့်ကို အရိုအသေပေးလိုက်၏။

"မင်း အရင်ကထက် နည်းနည်း ပိုပျော်နေသလိုပဲနော်..." ချူကျန့်က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

လီဝမ်ရှို့က ဖြေသည်။

"စစ်သူကြီးချူရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် အရာတချို့ကို ကျွန်မ သဘောပေါက်သွားပါပြီ... ဒါပေမဲ့ နားမလည်သေးတာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်... အစ်ကိုချူဆီက အကြံဉာဏ် တောင်းချင်လို့ပါ..."

ချူကျန့်က စဉ်းစားကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ဆီက အကြံဉာဏ် မတောင်းပါနဲ့... ကိုယ့်ဘဝလမ်းကို ကိုယ်တိုင်ပဲ လျှောက်ရမှာ... တခြားသူတွေရဲ့ အဖြေတွေက မင်းနဲ့ ကိုက်ညီချင်မှ ကိုက်ညီမှာ... တကယ်လို့ မင်း စဉ်းစားလို့ မရဘူးဆိုရင် မင်းလေးစားအားကျရတဲ့ သူတွေက အဲဒီပြဿနာမျိုးကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းသလဲဆိုတာ ကြည့်ပါ... အဲဒီကနေ မင်းရဲ့ လိုအပ်ချက်နဲ့ အကိုက်ညီဆုံး အဖြေကို ရှာတွေ့ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်ပါလိမ့်မယ်..."

"လေးစားအားကျရတဲ့ သူတွေကို ကြည့်ပါ ဟုတ်လား..."

လီဝမ်ရှို့၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး သူမ၏ အကြည့်များက အတွင်းအား လှည့်ပတ်ရန် မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသော ချူကျန့်ဆီသို့ ကျရောက်သွားတော့၏။

'ဒါက တကယ်ပဲ နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်မလား...'

လမင်းကြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ချူကျန့်သည် အပြည့်အဝ ပြန်လည် နာလန်ထူလာလေပြီ။ တကယ်တမ်းတွင် သူ၏ အတွင်းအား ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် လှည့်ပတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အော့ဖ်လိုင်းထွက်ကာ ရေသွားသောက်ခြင်း၊ မျက်နှာသစ်ခြင်းနှင့် အစားစားခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် ဤဟန်ဆောင်ကောင်းသော မိန်းကလေးနှင့် စကားမပြောလိုသောကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လေ့ကုတောင်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက သူတို့၏ လမ်းခရီးများ ခွဲထွက်သွားကြမည် ဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရမည် မဟုတ်တော့ပေ။

အစားအသောက်နှင့် ရေများကို ခွဲဝေစားသောက်ပြီးနောက် ချူကျန့်သည် ယာဉ်တန်းကို မီအောင် ညတွင်းချင်း ခရီးဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

လီဝမ်ရှို့မှာ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဘဲ မြင်းပေါ်တက်ကာ သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခရီးတစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြ၏။ ချူကျန့်သည်လည်း စကားများများ ပြောလိုစိတ် မရှိခဲ့ပေ။ အဝေးမှ သွေးရောင်လွှမ်းနေသည်ဟု ထင်ရသော လမင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်းက ဆက်တိုက် ဖြစ်ပွားခဲ့သော သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲများကို ပြန်လည် တွေးတောမိကာ သူ၏ နဖူးကို မပွတ်သပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

'ဘာလို့ လျှို့ဝှက်သိုင်းကမ္ဘာက သွေးထွက်သံယို ကလဲ့စားချေမှုတွေ ကြားထဲ ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားနေရတာလဲ...'

လေ့ကုတောင်သို့ ချောချောမွေ့မွေ့ ရောက်ရှိပြီး အခြားဘာပြဿနာမှ မပေါ်ပေါက်လာစေရန် သူ ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံက သူ၏ အသံကို ကြားသွား၍လော သို့မဟုတ် မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်များကြားရှိ မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သော အနားယူချိန်ကြောင့်လော မသိနိုင်သော်ငြား ချူကျန့်နှင့် လီဝမ်ရှို့တို့သည် ယာဉ်တန်းနှင့် ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည် ပူးပေါင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ကိုယ်ရံတော်များ၊ ဝမ်ယွိယန်း နှင့် အားပိ တို့သည် သူတို့နှစ်ဦး ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားကြသည်။ သူတို့သည် ခရီးကို အမြန်ဆက်ခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် နောက်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်း၌ လေ့ကုတောင် ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

ချူကျန့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်လေပြီ။ ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး သမားတော်ရွှယ်အား ကောရှန်းကို ကယ်တင်ရန် ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပါက သူ၏ ဖရိုဖရဲ ဆွေ့ကျိုး ခရီးစဉ်မှာ အဆုံးသတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်၌ အဝေးရှိ တောအုပ်ထဲမှ စူးရှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထိုအသံသည် တောင်တန်းများနှင့် တောအုပ်များတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားကာ သရဲတစ္ဆေများနှင့် ဝံပုလွေများ၏ အူဟစ်သံများကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာတော့သည်။

လီဝမ်ရှို့၏ မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက်သွားသည်။

"ဒီလူက မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်တဲ့ အတွင်းအား ရှိတယ်..."

ချူကျန့်သည် "ခြင်္သေ့ဟိန်းဟောက်သံ" ကို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သော်ငြား အသေးစိတ်ကို ပိုမို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။ ထိုဟိန်းဟောက်သံမှာ အင်အားပြသခြင်း ဖြစ်ပြီး အသံလာရာ အရပ်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပစ်မှတ်မှာ သူတို့အဖွဲ့ ဖြစ်နေပုံရသည်။