လူဆိုးကြီးလေးယောက်

ချူကျန့်၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်သွားလေပြီ။ တောင်ကြားအဝင်ဝအနီးရှိ တောအုပ်အတွင်းမှ အဝါရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်လာ၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် ခရီးသွားယာဉ်တန်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

ထိုသူ၏ ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်မှာ အလွန်တရာ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်လှသည်။ သာမန်ထက် ကြီးမားသော ခေါင်းကြီး၊ ပြဲလန်နေသော ပါးစပ်ကျယ်ကြီးနှင့် သေးသွယ်သော မျက်လုံးများ ရှိလေ၏။ အရပ်အမောင်းမှာ မနိမ့်မမြင့်ဖြစ်ကာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် တုတ်ခိုင်ပြီး ခြေတံများမှာမူ သေးသွယ်လွန်းလှသဖြင့် ပြောင်းပြန်လှန်ထားသော တြိဂံပုံစံနှင့် တူနေတော့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဖိုးတန် အဝါရောင် ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်ငြား ဘောင်းဘီမှာမူ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အထည်ဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားပြီး မူလအရောင်ကိုပင် မခွဲခြားနိုင်လောက်အောင် အညစ်အကြေးများ ပေကျံနေသည်။

သူ၏ ရုပ်ရည်နှင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှု နှစ်မျိုးစလုံးမှာ ထူးဆန်းနေပြီး သူတို့ကို လာရောက်ကြိုဆိုမည့်သူနှင့် လုံးဝ မတူညီချေ။

မျက်နှာစိမ်းဧည့်သည်၏ ရန်လိုသော အငွေ့အသက်ကို သတိထားမိသည်နှင့် ကျူးချွမ်က လက်ဟန်ဖြင့် အမြန် အချက်ပြလိုက်၏။ ကိုယ်ရံတော်များသည် လက်နက်များကို အသီးသီး ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က အရုပ်ဆိုးဆိုး လူကြီးကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြီး အခြားအဖွဲ့ကမူ ရထားလုံးကို ဝိုင်းရံကာကွယ်လျက် လေးကြိုးများကို တင်းတင်းဆွဲကာ ချိန်ရွယ်ထားလိုက်ကြတော့သည်။

အရုပ်ဆိုးဆိုး လူကြီးသည် သူ၏ သေးသွယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်ကာ အက်ကွဲကြမ်းတမ်းသော အသံကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငါက တောင်ပိုင်းပင်လယ်ရဲ့ မိကျောင်းနတ်ဘုရားပဲ... ချူလော့ကျွင်း ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ... အသေခံဖို့ ထွက်ခဲ့စမ်း..."

ကျူးချွမ်က ချူကျန့်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တီးတိုး သတိပေးလိုက်၏။

"စစ်သူကြီးချူ... ဒီ တောင်ပိုင်းပင်လယ် မိကျောင်းနတ်ဘုရား ဆိုတာက လူဆိုးကြီးလေးယောက်ထဲမှာ တတိယအဆင့်ရှိတဲ့ 'ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နတ်ဆိုး' ပါ..."

ချူကျန့်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ လော့ချီဖေး ပေးထားခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်များအရ ထိုလူဆိုးကြီးလေးယောက် အကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာ သိထားပြီး ဖြစ်၏။ အကြီးဆုံးမှာ 'အယုတ်မာဆုံး' ဟု နာမည်ကြီးသော သွမ့်ယန်ချင်း၊ ဒုတိယမှာ 'အဆိုးရွားဆုံး' ယဲ့အာနျန်၊ တတိယမှာ တောင်ပိုင်းပင်လယ် မိကျောင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်ပြီး စတုတ္ထမြောက်မှာမူ သူ၏ ဓားမြှောင်ဖြင့် အသက်နုတ်ယူခံလိုက်ရသော ယွင်ကျုံးဟယ် ပင် ဖြစ်တော့သည်။

လူဆိုးကြီးလေးယောက် ကလဲ့စားချေရန် လာမည်ကို သူ ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ယာဉ်တန်းတွင် လူနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် ပါဝင်ပြီး ခရီးတစ်လျှောက် မြစ်များကို လှေဖြင့် ဖြတ်ကူးခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် လမ်းခရီးတွင် ကြုံတွေ့ရသော ဒုက္ခသည်များကြား၌ အခြားအင်အားစုများမှ သူလျှိုများစွာ ရောနှောနေသဖြင့် သူတို့၏ သဲလွန်စကို ဖုံးကွယ်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် ချူကျန့်သည် စကားများများ ပြောမနေတော့ဘဲ တောင်ပိုင်းပင်လယ် မိကျောင်းနတ်ဘုရားကို လက်ညှိုးထိုးကာ တည်ငြိမ်အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မြှားတွေ ပစ်လွှတ်လိုက်..."

ဤကိုယ်ရံတော်များ အားလုံးမှာ ဖုန်လျန်အဖွဲ့မှ အသေအချာ ရွေးချယ်ထားသော လက်ရွေးစင်များ ဖြစ်ကြပြီး လျန်တူမြို့မှ မထွက်ခွာမီ ဆယ်ရက်နီးပါးခန့် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုများကို ခံယူထားခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ လေးပစ်စွမ်းရည်မှာ အလွန်တရာ ပြောင်မြောက်လှသည် မဟုတ်သော်ငြား ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးမှနေ၍ မြှားမိုးရွာချရန်အတွက်မူ လုံလောက်လှသည်။ အမိန့်သံကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေးကြိုးများကို တင်းတင်းဆွဲကာ တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ မြှားများကို ပစ်လွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။

“ဝှစ် ဝှစ်..”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လေထုကို ခွင်း၍ ပျံသန်းသွားသော မြှားများ၏ တဝီဝီ မြည်သံများ ဆူညံသွားသည်။ နာမည်ကျော်ကြားလှသော ချူကျန့်က သူနှင့် တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်တိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တောင်ပိုင်းပင်လယ် မိကျောင်းနတ်ဘုရားမှာ အံ့ဩခြင်းနှင့် ဒေါသတရားတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။ သူသည် အလျင်စလို ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် မြှားများ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ အလွန် ပြင်းထန်မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ တောင်ပိုင်းပင်လယ် မိကျောင်းနတ်ဘုရား၏ သိုင်းပညာ မည်မျှပင် မြင့်မားစေကာမူ ပြာယာခတ်သွားပြီး အနောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာလိုက်ရ၏။

သူက ဒေါသတကြီး ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

"ချူ ဆိုတဲ့ကောင်... မင်းက သိုင်းလောကရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို နားမလည်ဘူးလား... သတ္တိရှိရင် ငါနဲ့ ယှဉ်တိုက်လေ... တခြားလူတွေကို မြှားပစ်ခိုင်းနေရအောင် မင်းက ဘယ်လို သူရဲကောင်းမျိုးလဲ..."

ချူကျန့်က မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် လှောင်ရယ်လိုက်၏။

"ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ... လူဆိုးကြီးလေးယောက်က ငါ့ကို သိုင်းလောကရဲ့ စည်းကမ်းတွေအကြောင်း လာပြောနေတယ်ပေါ့လေ... မင်းတို့တွေ လူသတ် မီးရှို့တုန်းကကျတော့ သိုင်းလောက စည်းကမ်းတွေက ဘယ်ရောက်သွားလဲ... မင်းတို့လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားရတဲ့ အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေအတွက်ကျတော့ရော သိုင်းလောက စည်းကမ်းတွေက ဘယ်မှာလဲ..."

ချူကျန့်က မြှားပစ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ခြင်းအတွက် လီဝမ်ရှို့မှာ အစပိုင်းတွင် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ တရားမျှတပြီး ဖြောင့်မတ်သော သူရဲကောင်းဖြစ်သည့် အစ်ကိုချူက အဘယ်ကြောင့် မြှားပစ်သမားများကို အသုံးပြု၍ အနိုင်ကျင့်ရသနည်း။ သို့သော် နောက်ဆုံးစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်တော့ သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

'ဟုတ်တာပဲ... သူပြောတာ ယုတ္တိရှိတယ်... လူယုတ်မာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ သိုင်းလောက စည်းကမ်းတွေအကြောင်း ပြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ...'

မြှားပစ်သမား ဆယ်ယောက်ကို အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ခွဲကာ အလှည့်ကျ ပစ်ခတ်နေကြသည်။ ဓားကိုင်ဆောင်ထားသော ကိုယ်ရံတော် ဆယ်ယောက်ကလည်း ရှေ့မှနေ၍ တံတိုင်းကြီးတစ်ခုအလား ပိတ်ဆို့ထားကြ၏။ တောင်ပိုင်းပင်လယ် မိကျောင်းနတ်ဘုရားသည် အနီးကပ် ဝင်ရောက်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း ကိုယ်ရံတော် ဆယ်ယောက်၏ တွန်းထုတ်ခြင်းကိုသာ ခံလိုက်ရသည်။ အဆက်မပြတ် ရွာချနေသော မြှားမိုးများအောက်တွင် သူသည် အချိန်အတန်ကြာ ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ ကျိန်ဆဲရင်း ရှောင်တိမ်းနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ရုတ်တရက် အဝေးမှနေ၍ ဖျော့တော့ပြီး အေးစက်စက်နိုင်သော အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ လွင့်ပျံလာသည်။

"တတိယ မောင်လေး... မင်းရဲ့ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်တဲ့ ရုပ်သွင်ကြီးနဲ့ဆိုတော့ ချူလော့ကျွင်းက မင်းကို ဘယ် တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်တိုက်ရဲပါ့မလဲ..."

ထိုအသံမှာ သိသိသာသာ လှောင်ပြောင်ခနဲ့တဲ့နေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ငိုသံလိုလို ရယ်သံလိုလို နှင့် အလွန်တရာ အသည်းယားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

အသံဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မီးခိုးငွေ့တစ်တန်းအလား ရုတ်ချည်း ပေါ်လာသည်။ သူမသည် အသက် လေးဆယ်ခန့်ရှိပြီး ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော်လည်း ပါးနှစ်ဖက်စလုံးတွင် သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲနေသော ခြစ်ရာသုံးကြောင်းစီ ရှိနေ၏။ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငိုယိုနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ချီထားသည်။ ကလေးငယ်မှာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အော်ဟစ်ငိုယိုနေသော်လည်း သူမကမူ အားရပါးရ ရယ်မောနေကာ မြှားမိုးများကြားသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာပြီး ကလေးငယ်ကို ဒိုင်းကာအဖြစ် မြှောက်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

လေးသမားများမှာ အလန့်တကြားဖြစ်သွားပြီး နောက်ထပ် မြှားပစ်မည့် လုပ်ရပ်ကို အလိုအလျောက် ရပ်တန့်လိုက်မိကြသည်။ အနီရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ကလေးငယ်ကို ပြန်ချကာ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်အလား လက်နက်ကိုင် ကိုယ်ရံတော် ဆယ်ယောက်ဆီသို့ ပျံလွှားလာခဲ့သည်။ သူမ၏ ညာလက်က လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ချွန်ထက်သော လက်သည်းငါးချောင်းသည် ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ကျူးချွမ်ဆီသို့ ရက်ရက်စက်စက် ကုတ်ခြစ်ဝင်ရောက်လာတော့၏။

သူမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သိုင်းပညာအောက်တွင် ကျူးချွမ်အနေဖြင့် သူမ၏ တိုက်ကွက်နှစ်ကွက်ကိုပင် တောင့်ခံနိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

အနီရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး၏ လှုပ်ရှားမှုက မြန်ဆန်လှသော်ငြား ချူကျန့်၏ ဓားချက်က ပို၍ပင် လျင်မြန်လှသည်။ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အမျိုးသမီး၏ လည်ကုပ်ဆီသို့ ထိုးစိုက်လာတော့သည်။

အနီရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးသည် ကျူးချွမ်အား သတ်ဖြတ်ရန် အချိန်မရတော့ဘဲ ဘေးသို့ ကပျာကယာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။ သို့သော် လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းသည် အသက်ဝင်နေသည့်အလား အလွန်တရာ သွက်လက်လှပြီး ဦးတည်ရာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲကာ သူမ၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော လည်ပင်းဆီသို့ သည်းကြီးမည်းကြီး ဆက်လက် ခြေရာခံ လိုက်လာတော့၏။

ထိုစဉ် သူမ၏ အနောက်ဘက်မှ ချူကျန့်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ယဲ့အာနျန်... မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ... မင်း တော်တော် စိတ်ရှည်တာပဲ... ဒါနဲ့... လူဆိုးကြီးလေးယောက်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် 'အယုတ်မာဆုံး' ကရော ဘယ်မှာလဲ..."

သူ စကားပြောနေစဉ်အတွင်းမှာပင် အနီရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ ကိုယ်ဟန်လှုပ်ရှားမှုများကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲခဲ့သော်လည်း လိမ္မော်ရောင် ဓားအလင်းတန်းကိုမူ လုံးဝ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။ ချူကျန့်၏ ဓားသိုင်းပညာသည် စကားပြောနေခြင်းကြောင့် အနည်းငယ်မျှ နှေးကွေးသွားခြင်း သို့မဟုတ် တုံ့ဆိုင်းသွားခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

ယဲ့အာနျန် တစ်ကိုယ်လုံး ဇောချွေးများ ပြန်လာတော့သည်။ ချူလော့ကျွင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများက မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်လွန်းလှပြီး သူ၏ ဓားသိုင်းမှာလည်း ခန့်မှန်းရခက်ကာ အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုသည့်အလား ချောမွေ့နေ၏။

'ဘုရားရေ... ဒီလူက ကောလာဟလတွေထဲကထက်တောင် အများကြီး ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေပါလား...'

လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်ကတည်းက ချူကျန့်၏ သိုင်းပညာသည် ယွင်ကျုံးဟယ်ထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့ပြီ ဆိုသည်ကို သူမ မသိခဲ့ရှာပေ။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးနောက် သူ၏ "ကုန်ခမ်းခြင်းမရှိနိုင်" ဟု ယူဆရသော နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ အတွင်းအားမှာ အကြိမ်ကြိမ် ကုန်ခမ်းလိုက် ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလိုက် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ပို၍ပင် သန့်စင်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ချူကျန့်သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပြင်းထန်သော အဆိပ်များကို စားသုံးကာ အတွင်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး ခရီးသွားနေစဉ်တွင်ပင် နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ ကျင့်စဉ်ကို အဆက်မပြတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့၏။ မနေ့ကဆိုလျှင် နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ ကျင့်စဉ်သည် သတ္တမအဆင့်သို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ သိုင်းပညာအဆင့် သတ်မှတ်ချက်မှာလည်း အမှတ် (၅၀၀) အထိ တစ်ဟုန်ထိုး တက်သွားခဲ့လေပြီ။

ယဲ့အာနျန်၏ စွမ်းအားမှာ ယွင်ကျုံးဟယ်ထက် အနည်းငယ်သာ ပို၍ သာလွန်ပြီး ဟူဖေး၏ (၄၅၀) မှတ်ခန့်နှင့် ညီမျှသည်။ သူမသည် ချူကျန့်ကို မည်သို့လုပ် ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ယဲ့အာနျန်သည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကလေးငယ်ကို ဒိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုကာ ဓားချက်ကို ကာကွယ်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ လက်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချူကျန့်၏ ဓားချက်က သူမ၏ လည်ကုပ်နှင့် လက်မအနည်းငယ် အကွာအထိ ရောက်ရှိလာစမြဲပင်။ သူမမှာ အစွမ်းကုန် ရှောင်တိမ်းနေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ကလေးငယ်ကို အချိန်မီ မြှောက်ကိုင်နိုင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

အချိန်အနည်းငယ် ထပ်ကြာသွားပါက သူမ၏ ခေါင်းပြတ်သွားတော့မည်ကို သိလိုက်သဖြင့် ယဲ့အာနျန်က ကပျာကယာ လှမ်း၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးချူ... ရှင်နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဆွေးနွေးဖို့ ကျွန်မတို့ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမိန့်နဲ့ လာခဲ့တာပါ..."

တောင်ပိုင်းပင်လယ် မိကျောင်းနတ်ဘုရားမှာလည်း ပေအတော်အတန် အကွာသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲကို ရပ်တန့်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ရင်း လိုက်ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ပူးပေါင်းဖို့ပါ..."

သူ၏ သိုင်းပညာသည် ယဲ့အာနျန်ထက် နိမ့်ကျကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာ သိထားသည်။ ယခု ယဲ့အာနျန်ပင်လျှင် ချူကျန့်၏ ဖိအားကြောင့် အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်တိုက်ရန် သူ လုံးဝ မဟဟဝံ့တော့ချေ။

ချူကျန့်သည် ပုံရိပ်ယောင် ကိုယ်ဖော့ပညာ ကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ ယဲ့အာနျန်ထက်ပင် ကျော်လွန်သွားပြီး သူ၏ ဓားချက်များက သူမ၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများဆီသို့သာ ဆက်လက် ဦးတည်နေဆဲပင်။

"အို... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... လူဆိုးကြီးလေးယောက်က ငါနဲ့ ပူးပေါင်းချင်တယ်ပေါ့လေ..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ယဲ့အာနျန်က အလျင်စလို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တကယ်ပြောတာပါ... လောလောဆယ် ရှင်းရှို့ မိစ္ဆာအိုကြီး တင်းချွန်းချိုး နဲ့ သူ့ရဲ့ တပည့်တွေက ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား အဝင်ဝကို ပိတ်ဆို့ထားတယ်... ဘယ်သူမှ ဝင်လို့ မရဘူး... ရှောင်လင်သိုင်းသမားတွေ အားလုံးလည်း သူတို့လက်ထဲ ရောက်သွားပြီ... ရှင်းရှို့ မိစ္ဆာအိုကြီးကို နှိမ်နင်းဖို့ ရှင့်နဲ့ ပူးပေါင်းချင်လို့ ကျွန်မတို့ ခေါင်းဆောင်က လွှတ်လိုက်တာပါ... သူ့ကို ရှင်းလင်းပြီးသွားမှ ကျွန်မတို့ရဲ့ စာရင်းကို ပြန်ရှင်းကြတာပေါ့..."

ချူကျန့်က စိမ်းစိမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"မင်းတို့ လူဆိုးကြီးလေးယောက်ရော... ရှင်းရှို့ မိစ္ဆာအိုကြီးရော... အားလုံးက ကျန်းလုံ စစ်တုရင်ပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့ ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား ထဲကို ဝင်ချင်နေကြတာလား... ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာ ပြောစမ်း..."

ချူကျန့်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်အေးစက်နေသော်လည်း သူ၏ ဓားထဲမှ လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်များက ယဲ့အာနျန်၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်ခနဲ အေးစက်သွားစေသည်။ တောင်ပိုင်းပင်လယ် မိကျောင်းနတ်ဘုရားသည် ရှေ့သို့ တိုး၍ ကူညီရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ကျူးချွမ်က လေးသမားများကို အမိန့်ပေးကာ မြှားမိုးများဖြင့် သည်းကြီးမည်းကြီး တားဆီးလိုက်သည်။

ယဲ့အာနျန်က မယုံနိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြန်မေးလိုက်၏။

"သိုင်းလောကက လူတော်တော်များများ ဒါကို ခန့်မှန်းမိနေကြပြီလေ... စစ်သူကြီးချူက မသိဘူးလား..."

ချူကျန့်က ပြတ်ပြတ်သားသား အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ပြောစမ်း..."

ယဲ့အာနျန်သည် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ကပျာကယာ ရှင်းပြလိုက်ရတော့သည်။

"ကောလာဟလတွေအရ ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား ရဲ့ တောင်ကြားသခင် ချုံးပြန့် ဟာ တစ်ချိန်က ရှောင်ယောင် ဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်တန်း တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်တဲ့... ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်သွားတဲ့ တင်းချွန်းချိုး ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး နှစ်ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ဆွံ့အနားမကြား ဟန်ဆောင်နေရမယ်ဆိုတဲ့ အဆိပ်ကျိန်စာ တစ်ခုကို ကျိန်ဆိုခဲ့ရတယ်လို့ ဆိုကြတယ်..."

သူမသည် စကားများကို တရစပ် ဆက်ပြောသည်။

"မကြာသေးခင်ကမှ သူက ကျန်းလုံ စစ်တုရင်ပွဲကို ဖန်တီးလိုက်တယ်... ဒါက သူ့ရဲ့ ဆက်ခံသူကို ရှာဖွေပြီး ဂိုဏ်းကို သန့်စင်ဖို့အတွက် သစ္စာဖောက် တင်းချွန်းချိုးကို ချေမှုန်းဖို့ အခွင့်အရေးကို အသုံးချချင်လို့ပဲ... ရှောင်ယောင် ဂိုဏ်းက သိုင်းလောကမှာ အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ သိုင်းပညာတွေကလည်း အဆုံးအစမရှိ နက်နဲတယ်လေ... ကျွန်မတို့ကလည်း ကံစမ်းချင်လို့ လာခဲ့တာပါ... တင်းချွန်းချိုးကလည်း ကျန်းလုံ စစ်တုရင်ပွဲ အကြောင်း ကြားတော့ သူ့တပည့်တွေကို ခေါ်ပြီး လာခဲ့တာပဲ... သူက တောင်ကြားအဝင်ဝကိုပါ ပိတ်ဆို့ထားတယ်ဆိုတော့ ရှောင်ယောင် ဂိုဏ်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာတွေကို တစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်ချင်နေတာ သေချာတယ်…”