ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း

ချူကျန့်သည် တင်းချွန်းချိုးအကြောင်း များများစားစား မသိချေ။ ယခင်က လော့ချီဖေး၏ ထောက်လှမ်းရေးသတင်းများမှာ လျန်တူမြို့နှင့် သက်ဆိုင်သော အရှေ့ပင်လယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့၊ လီဇီတုန်း၊ ရှောင်ရှန်း စသည့် စစ်ဘုရင်များနှင့် ကြီးမားသော ဓားပြအဖွဲ့များအပေါ်တွင်သာ အဓိကထားခဲ့သည်။ လူဆိုးကြီးလေးယောက် အကြောင်းကိုပင် ချူကျန့်က စတုတ္ထမြောက်လူဆိုး ယွင်ကျုံးဟယ်နှင့် ရန်ငြိုးရှိနေ၍သာ ကြုံကြိုက်သဖြင့် စုံစမ်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ တင်းချွန်းချိုး၏ ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းကို ဂရုမစိုက်မိခဲ့သည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။

ထို့ကြောင့် ချူကျန့်သိသမျှမှာ တင်းချွန်းချိုးသည် အတော်လေး အစွမ်းထက်ပြီး ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း၏ တည်ထောင်သူဖြစ်ကြောင်း ချင်ရူယွင်က စာထဲတွင် ပြောပြခဲ့သည်များသာ ဖြစ်သည်။ တင်းချွန်းချိုး မည်မျှ အစွမ်းထက်သည် သို့မဟုတ် သူ၏ ခွန်အားက မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကိုမူ သူ မသိချေ။

ယခု ယဲ့အာနျန်က သတင်းအချက်အလက်များ ပေးနေပြီဖြစ်ရာ ချူကျန့်က ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံပါမည်လော။ သူသည် သူ၏ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော ဓားချက်များကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားပြီး နောက်ဆုတ်ပေးခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ယဲ့အာနျန်ကို မုသားစကား လွှတ်ခွင့်မပေးဘဲ ဆက်တိုက် ဖိအားပေး မေးမြန်းလိုက်၏။

"တင်းချွန်းချိုးက ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ... သူနဲ့ ချိန်းဆိုထားတဲ့ သူရဲကောင်း သိုင်းသမားတွေ အားလုံးရဲ့ ရန်သူ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ယဲ့အာနျန်မှာ သူ၏ ခန့်မှန်းရခက်သော ဓားသိုင်းများကြောင့် အသက်ရှူပင် မဝတော့ဘဲ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ဇောချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေလေပြီ။ ချူကျန့်သည် သူမ အဖြေမဆုံးမချင်း ရပ်တန့်ပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိထားသဖြင့် စကားများကို ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ပြောလိုက်ရတော့သည်။

"တင်းချွန်းချိုးက ဒီတစ်ခါ တပည့် သုံးရာနီးပါး ခေါ်လာတယ်... အားလုံးက အဆိပ်သုံးတာ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ဆီမှာ အရေပြားနဲ့ ထိတာနဲ့ ငြိမ်းသတ်လို့ မရတဲ့ မီးစုန်းဓာတ် မီးတောက်ကို လောင်ကျွမ်းစေတဲ့ အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက် တစ်မျိုးလည်း ရှိတယ်... အဲဒါက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်... သူတို့က လေ့ကုတောင်ကနေ ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား အဝင်ဝကို ပိတ်ဆို့ထားတာ နေ့တစ်ဝက်လောက် ရှိနေပြီ... ရှောင်လင်ဂိုဏ်းက ဆရာတော်ရွှမ်နန်၊ 'တောင်ပိုင်းမုရုံ' ရဲ့ ကိုယ်ရံတော် လေးယောက်နဲ့ ချုံးပြန့်၊ စုရှင်းဟယ်ရဲ့ တပည့် ရှစ်ယောက်စလုံး သူတို့လက်ထဲ ရောက်သွားပြီ..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချူကျန့် တကယ် အံ့အားသင့်သွားရလေပြီ။

'ငရဲမင်းရန်သူ သမားတော်ရွှယ် က စုရှင်းဟယ်ရဲ့ တပည့်ပဲ... သူရော တင်းချွန်းချိုးရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားပြီလား...'

မလှမ်းမကမ်းရှိ ရထားလုံးထဲမှ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသော ညည်းတွားသံ နှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချူကျန့်က ထိုဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ယဲ့အာနျန်၏ စကားကို ဖြတ်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဘယ်တပည့် ရှစ်ယောက်လဲ..."

"ကျိန်းသခင် ခန်းကွမ်းလင်း၊ စစ်တုရင်မိစ္ဆာ ဖန်ပိုင်လင်း၊ စာအုပ်ပိုးကောင် ကောက်တု၊ ပန်းချီရူးသွပ်သူ ဝူလင်းကျွင်း၊ နတ်သမားတော် ရွှယ်မုဟွာ..."

ချူကျန့်၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားတော့၏။

'သေစမ်း... ရွှယ်မုဟွာကို တကယ်ပဲ တင်းချွန်းချိုး ဖမ်းသွားတာလား...'

သူ၏ နောက်မှ တပည့်သုံးယောက်ကို သူ သတိပင် မထားမိတော့ချေ။ ရုတ်တရက် သူ၏ ဓားအမြန်နှုန်းကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။ ယဲ့အာနျန်မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး သူမ၏ လက်မောင်းတွင် နက်ရှိုင်းသော ဓားခုတ်ရာကြီး တစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို သူမ ဆက်လက် မထိန်းထားနိုင်တော့ချေ။ ချူကျန့်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားကာ ကလေးငယ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး လီဝမ်ရှို့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးမှ ရောက်လာသူမမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ကလေးငယ်ကို ကပျာကယာ လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို လုံးဝ မသိတော့ချေ။

ချူကျန့်သည် သူမကို ဂရုမစိုက်အားပေ။ လျှို့ဝှက်သိုင်းကမ္ဘာတွင် ကလေးဘဝတုန်းက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော တိုင်းတစ်ပါးဓားပြများသည် မွေးကင်းစကလေးငယ်များကို လှံများဖြင့် ထိုးဆွကစားနေခဲ့ကြသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။ ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော မြင်ကွင်းက သူ၏ စိတ်နှလုံးတွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်နေခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ယဲ့အာနျန်က ကလေးငယ်ကို ဒိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်တရာ ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက်သွားရသည်။ ဤဓားချက်မှာ သူမကို သင်ခန်းစာပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး သူမကို အသုံးမလိုတော့သည့် အချိန်ကျလျှင် သတ်ဖြတ်ရန် သူ အစီအစဉ်ဆွဲထားပြီး ဖြစ်သည်။

သေဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသော ယဲ့အာနျန်မှာ ဇောချွေးများ ရွှဲနစ်နေလေပြီ။ သူမသည် ချူကျန့်ကို အံ့ဩတုန်လှုပ်မှု၊ အမုန်းတရားတို့ဖြင့် စိမ်းစိမ်းကြည့်နေသော်လည်း ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် မဝံ့ရဲဘဲ သူမ၏ ဒဏ်ရာများကိုသာ ကိုယ်တိုင် ပတ်တီးစည်းနေရတော့သည်။

ချူကျန့်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"ဆက်ပြော... မင်းတို့ ဘာလို့ ငါနဲ့ ပူးပေါင်းချင်တာလဲ..."

ယဲ့အာနျန်သည် အံကိုကြိတ်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ နာကြည်းချက်များကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး အတင်းအကျပ် ပြုံးပြကာ ပြောသည်။

"ကျွန်မတို့ စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ... စစ်သူကြီးချူလို သိုင်းပညာရှင် မျိုးကို အခုမှ မြင်ဖူးတော့တယ်... ကျန်တဲ့သူတွေက အဆင့်နိမ့်တဲ့ အမှိုက်တွေချည်းပဲ... ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းကြောင့် ကြောက်ပြေးတဲ့သူက ပြေး၊ သေတဲ့သူက သေနဲ့... စစ်သူကြီးချူက ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားပြီး အကြံအစည် ပေါများတဲ့သူပါ... ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းရဲ့ ပိတ်ဆို့မှုကို ဖောက်ထွက်ပြီး ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြားထဲကို ဝင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာတွေ့မှာ သေချာပါတယ်... ဒါကြောင့် ရှင့်ကို ပူးပေါင်းဖို့ ဆွေးနွေးဖို့ ကျွန်မတို့ ခေါင်းဆောင်က လွှတ်လိုက်တာပါ... ကျွန်မတို့ရဲ့ ပေါင်းစပ် အားထုတ်မှုတွေက အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းကို အမြင့်ဆုံး ဖြစ်စေလိမ့်မယ်... တောင်ကြား အဝင်ဝက သစ်တောအုပ်ထဲမှာ စစ်သူကြီးချူကို ကျွန်မတို့ စောင့်နေပါ့မယ်... ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းရဲ့ အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ပြီးမှ ပူးပေါင်းမလား ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်လည်း မနောက်ကျသေးပါဘူး..."

သိုင်းလောကတွင် ပါးရည်နပ်ရည် ရှိလှသော ယဲ့အာနျန်သည် ချူကျန့်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော လူသတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ သူမ၏ နောက်ဆုံးစကား မဆုံးခင်မှာပင် ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုကာ ထွက်ပြေးသွားတော့၏။ တောင်ပိုင်းပင်လယ် မိကျောင်းနတ်ဘုရားသည်လည်း သူမနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

ချူကျန့်သည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်မသွားပေ။ အကြောင်းမှာ အမှောင်ထုထဲမှ အလွန် အစွမ်းထက်သော လူတစ်ယောက်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု သူ ခပ်ရေးရေး ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသာ အလျင်စလို လိုက်သွားပါက ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

နာမည်ကျော်ကြားလှသော သွမ့်ယန်ချင်း၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည်မှာ အခြားလူဆိုး သုံးယောက်ထက် အဆမတန် သာလွန်ကြောင်း ကြားသိထားပြီး ဖြစ်ရာ အကယ်၍ အမှောင်ထုထဲမှ စောင့်ကြည့်နေသူမှာ သွမ့်ယန်ချင်းသာ ဖြစ်ပါက သူ၏ စွမ်းရည်မှာ မြောင်ရန်ဖုန်း ထက် မနိမ့်ချေ။

ချူကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ ယဲ့အာနျန်ကို သတ်ရန်မှာ သူ့အတွက် ခက်ခဲမည် မဟုတ်သော်ငြား သွမ့်ယန်ချင်းကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာမူ အခြားကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

"အစ်ကိုချူ... ဒီကလေးကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ..."

ငိုယိုနေသော ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီထားရင်း လီဝမ်ရှို့က မေးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

ချူကျန့်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်၏။

"မင်း လောလောဆယ် ပြုစုထားလိုက်ပေါ့... နောက်မှ သူ့မိဘတွေဆီ ပြန်ပို့ပေးလိုက်တာပေါ့..."

"ရှင်..." လီဝမ်ရှို့မှာ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားရတော့သည်။ သူမ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးပေ။ ကလေးတစ်ယောက်ကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် ပြုစုပျိုးထောင်တတ်မည်နည်း။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ရထားလုံး တံခါးပွင့်လာပြီး ဝမ်ယွိယန်း နှင့် အားပိ တို့ ဆင်းလာကြသည်။ ဝမ်ယွိယန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလာ၏။

"သူရဲကောင်းချူ... ခုနက အမျိုးသမီး ပြောသွားတာက ကျွန်မ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ ကိုယ်ရံတော် လေးယောက်စလုံး တင်းချွန်းချိုးရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားပြီတဲ့... သူတို့ကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာပေးလို့ ရမလားဟင်..."

အားပိ ကလည်း အရိုအသေပေးကာ တောင်းပန်လာသည်။

"သူရဲကောင်းချူ... ကျွန်မရဲ့ ဆရာ ကျိန်းသခင် ခန်းကွမ်းလင်းလည်း အဖမ်းခံရတဲ့အထဲမှာ ပါသွားပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး နည်းလမ်း တစ်ခုလောက် စဉ်းစားပေးပါ..."

ကျေးဇူးကြွေးများ တင်နေဆဲဖြစ်သော ချူကျန့်သည် အနည်းငယ်မျှသာ ကူညီထောက်ပံ့ပေးသည့် ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်ရသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... သမားတော်ရွှယ်ကိုလည်း ကျွန်တော် ကယ်ရဦးမှာပဲ... ဒီလူတွေကို တစ်ခါတည်း ကယ်ထုတ်လို့ ရပါတယ်..."

ဝမ်ယွိယန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်မ ဝမ်းကွဲအစ်ကို တင်းချွန်းချိုး အကြောင်း ပြောတာ ကြားဖူးပါတယ်... သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာက အရမ်း... အရမ်းကို အစွမ်းထက်တယ်တဲ့... အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ 'အင်အားပျော်ဝင်ခြင်း ကျင့်စဉ်' က ပိုဆိုးတယ်... အဲဒါက လက်ဝါးရိုက်ချက်ကနေတစ်ဆင့် ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်တွေကို ပြိုင်ဘက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပို့လွှတ်ပြီး ခြေလက်တွေကို လေဖြတ်စေတယ်... သွေးကြောတွေကို ပျက်စီးစေပြီး အတွင်းအားကို သုံးလို့မရအောင် လုပ်ပစ်တာ... အတွင်းအားတွေ အကုန်လုံး အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသလိုပဲ... အဲဒါက အရမ်းကို အစွမ်းထက်တယ်... သူရဲကောင်းချူ... သူ့ရဲ့ လက်ဝါးနဲ့ မထိအောင် အထူး ဂရုစိုက်ရမယ်နော်..."

ချူကျန့်သည် ဝမ်ယွိယန်းနှင့် စကားပြောခဲလှသော်လည်း ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းအကြောင်း သူမ ဤမျှလောက်အထိ သိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ သူက မေးလိုက်၏။

"သခင်မလေးဝမ်... ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းက အဆိပ်သုံးတဲ့ ဂိုဏ်းလား..."

အမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလှသော ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းအကြောင်းကို ချူကျန့် မသိသည်ကို ဝမ်ယွိယန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အသေးစိတ် ရှင်းပြလာသည်။

တင်းချွန်းချိုးသည် ရှောင်ယောင် ဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြား သူ၏ သိုင်းပညာများမှာ ရှောင်ယောင် ဂိုဏ်းနှင့် အလွန် ကွာခြားလှသည်။ သူသည် အဆိပ်လက်ဝါး သိုင်းကွက်များကို အဓိက အသုံးပြုပြီး ထိုအထဲတွင် "အင်အားပျော်ဝင်ခြင်း ကျင့်စဉ်"၊ "ရယ်မောသံ သုံးချက် လွတ်လပ်ခြင်း အမှုန့်"၊ "အရိုးအရည်ပျော် လက်ဝါး" နှင့် "မိုးပြာရောင် မီးစုန်းဓာတ် အပ်" တို့မှာ အလွန် ကျော်ကြားလှသည်။ သူ့ထံတွင် တပည့်ငါးရာထက်မနည်း ရှိပြီး အားလုံးမှာ အဆိပ်အသုံးပြုရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် တိုက်ပွဲမစတင်မီတွင် ပြင်းထန်သော အဆိပ်များကို လျှို့ဝှက်စွာ ခတ်လေ့ရှိပြီး ပြိုင်ဘက်များကို သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင် ဒုက္ခရောက်စေကာ တိုက်ပွဲမစမီကပင် ရှုံးနိမ့်သွားစေတတ်သည်။

ချူကျန့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်လေပြီ။

"အဆိပ်သုံးတာ ကျွမ်းကျင်တယ်... သိပ်ကောင်းတာပေါ့... ချန်လင်းစု ပေးထားတဲ့ အဆိပ်တွေ အကုန်လုံးနီးပါး သုံးလို့ ကုန်သွားပြီ... ပိုကောင်းတဲ့ အဆိပ်တွေကို ဘယ်ကရမလဲလို့ တွေးနေတာ... ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းဆီကနေ ခိုးယူလို့ ရတာပဲ..."

"သွားကြစို့..."

သမားတော်ရွှယ် အန္တရာယ်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချူကျန့်သည် ခရီးဆက်ရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီဝမ်ရှို့သည် ကလေးငယ်ကို နှစ်သိမ့်ရန် ပြာယာခတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း ကလေးငယ်မှာ ဆာလောင်၍ဖြစ်စေ၊ ကြောက်လန့်၍ဖြစ်စေ အဆက်မပြတ် ငိုယိုနေဆဲပင်။

ချူကျန့်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကျူးချွမ်အား ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"အနီးအနားမှာ ရွာတွေရှိမရှိ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်ကို သွားရှာခိုင်းလိုက်ပါ... ဒီကလေးကို မွေးစားမယ့် မိသားစုကို ရှာတွေ့ရင် ပြန်လာပြီး ချက်ချင်း သတင်းပို့ပါ..."

ကျူးချွမ်က အမိန့်နာခံ၍ ထွက်သွားသည်။ ချူကျန့်သည် လီဝမ်ရှို့ အနားသို့ သွားကာ ကလေးငယ်ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်၏။ သူ၏ နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ အတွင်းအားများသည် ကလေးငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နွေးထွေးညင်သာစွာ စီးဝင်သွားပြီး ကလေးငယ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားတော့၏။

လီဝမ်ရှို့မှာ အလွန်တရာ ကျေးဇူးတင်သွားပြီး ငိုယိုလုမတတ်ပင် ဖြစ်သွားရသည်။ ချူကျန့်မှာမူ သူမကို ဆက်လက် ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ ရထားလုံးကို ခရီးဆက်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်တော့သည်။

နှစ်မိုင်ခန့် ခရီးဆက်ပြီးနောက် သစ်တောအုပ်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းကာ အတော်လေး ကျဉ်းမြောင်းသော တောင်ကြား အဝင်ဝတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤနေရာရှိ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန် ကြမ်းတမ်းလှပြီး တောင်တက်လမ်းမှာ လူနှစ်ယောက်ယှဉ်လျှောက်ရန်သာ လုံလောက်ကာ ချွန်ထက်သော ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ထူးဆန်းသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူအုပ်ကြီးက အရေးကြီးသော နေရာများကို စောင့်ကြပ်နေကြပြီး ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းမှ လူများဖြစ်ပုံရသည်။

တောင်ကြား အဝင်ဝနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် လူနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် သေဆုံးနေ၏။ အချို့မှာ မည်းတူးနေကာ အချို့မှာ စိမ်းညိုရောင် သန်းနေ၏။ သူတို့၏ သေဆုံးမှုမှာ ထူးဆန်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သိုင်းသမား တစ်ဒါဇင်ခန့်သည် တောင်ကြားအဝင်ဝဆီသို့ အဝေးမှနေ၍ လှမ်းကြည့်နေကြသော်လည်း အနားသို့ မကပ်ဝံ့ကြချေ။