သွမ့်ယန်ချင်း

ချူကျန့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် အမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလှသော လူဆိုးကြီးလေးယောက်ပင် ဤခံစစ်ကို အဘယ်ကြောင့် မဖောက်ထွက်နိုင်သနည်းဆိုသည်ကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားသည်။

တောင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်ရာ ကျဉ်းမြောင်းသော တောင်တက်လမ်းသည် အင်အားအသာစီးရယူမှုကို လုံးဝ အသုံးမဝင်စေတော့ချေ။ သိုင်းပညာရှင် ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေလျှင်ပင် တစ်ကြိမ်လျှင် လူနှစ်ယောက်သာ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်ရာ အရေးကြီးသော နေရာများတွင် စောင့်ကြပ်နေသည့် ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ၏ အဆိပ်လူး လျှို့ဝှက်လက်နက်များကို ရှောင်တိမ်းရန် အလွန်တရာ ခဲယဉ်းလှသည်။

အကယ်၍ ယဲ့အာနျန် ပြောခဲ့သလို အစိမ်းရောင် မီးစုန်းဓာတ် မီးတောက်များ မှုတ်ထုတ်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် လျှို့ဝှက်လက်နက်များသာ တကယ်ရှိနေပါက ပို၍ပင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်။

သူတို့ကို နှိမ်နင်းရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ လေးရှည်ကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အဝေးမှ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသော သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များကို အသုံးပြုရန်ပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် ဤသို့ပြုလုပ်ရန် အလွန် မြင့်မားသော လေးပစ်စွမ်းရည် လိုအပ်ပြီး ကိုယ်ရံတော်များ၏ လေးကြိုးကို ဆွဲကာ မြှားပစ်လွှတ်နိုင်စွမ်း အကန့်အသတ်ရှိမှုအရ မြှားများကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ရုံသာ ရှိလိမ့်မည်။

ချူကျန့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းသားများကြားတွင် တင်းချွန်းချိုးနှင့် တူသော အဘိုးအိုကို မတွေ့ရသလို ဖမ်းဆီးခံထားရသော ရှောင်လင်တပည့်များ သို့မဟုတ် ဟန်ကူ တံခါးစောင့်ရှစ်ယောက် ကိုလည်း မမြင်တွေ့ရချေ။ သူ့ကို တစ်ခုတည်းသော အနှောင့်အယှက်ပေးနေသည့် အရာမှာ ထူးဆန်းသော သံခမောက်ကို ဆောင်းထားသည့် လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

တောင်ကြားအဝင်ဝ အပြင်ဘက်တွင် သိုင်းသမားအချို့မှလွဲ၍ ယဲ့အာနျန်၊ တောင်ပိုင်းပင်လယ် မိကျောင်းနတ်ဘုရား နှင့် အနက်ရောင် သံတောင်ဝှေးနှစ်ချောင်းကို ထောက်ထားသော အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် ခြေမသန်စွမ်းသူ တစ်ဦးတို့သာ အဝေးရှိ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။

ချူကျန့်တို့ အဖွဲ့ ရောက်ရှိလာခြင်းက လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို သဘာဝကျကျပင် ဆွဲဆောင်သွားတော့၏။ သိုင်းသမားများက အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုနေကြပြီး တောင်ကြားလမ်းဝတွင် စောင့်ကြပ်နေသော ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်နှစ်ဦးက ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ခြိမ်းခြောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဒီလမ်းကို ပိတ်ထားတယ်... အသေမခံချင်တဲ့သူတွေ လစ်ကြစမ်း..."

ချူကျန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ ဤရှင်းရှို့ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် မောက်မာပြီး သြဇာပြတတ်ကာ သူတို့အဖွဲ့က မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုပင် မေးမြန်းရန် အလုပ်မရှုပ်ကြပေ။

သူတို့၏ အပြုအမူက ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း၏ အငွေ့အသက်ကို ဖော်ပြနေသည်။ မောက်မာသည်၊ အကြောင်းပြချက် မရှိ၊ သြဇာပြပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြသည်။

ကိုယ်ရံတော်များ အားလုံးမှာ ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက်နေကြပြီး သူတို့၏ လက်များသည် ဓားရိုးများပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေကာ ချူကျန့်၏ တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ချူကျန့် စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် အဝေးရှိ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်မှ အေးစက်စက် အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် လွင့်ပျံလာတော့၏။

"ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းက တော်တော်လေး သတ္တိကောင်းတာပဲ... တစ်လောကလုံး သိတဲ့ စစ်သူကြီးချူရှေ့မှာတောင် ဒီလောက် မောက်မာရဲတယ်ပေါ့..."

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည် သူ၏ သံတောင်ဝှေးကို ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထောက်ကာ လေထဲသို့ ခုန်ပျံတက်သွားပြီး ပေအနည်းငယ်အကွာတွင် ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူသည် အခြားတောင်ဝှေးတစ်ချောင်းကို ကျောက်တုံးပေါ် ထပ်မံထောက်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ခုန်ပျံတက်သွားပြန်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် တောင်ကြားလမ်းဝသို့ ရောက်ရှိလာတော့၏။

သူ၏ ခြေထောက်များမှာ မသန်မစွမ်းဖြစ်နေပြီး လေထဲတွင် လုံးဝ တွဲလောင်းဖြစ်နေကာ သံတောင်ဝှေးများကိုသာ အားပြုထားသော်ငြား သူ၏ လှုပ်ရှားမှု ပေါ့ပါးသွက်လက်ပုံမှာ သိုင်းလောကရှိ လူအများစုထက်ပင် သာလွန်နေသည်။

"စစ်သူကြီးချူ" ဆိုသည့် နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သူတို့သည် ချူကျန့်၏ "ကြီးမြတ်သော နာမည်" ကို ကြားဖူးထားကြပြီး ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်က စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိ၏။

'ဒီသွမ့်ယန်ချင်းက ပြဿနာ ရှာနေတာပဲ မဟုတ်လား...'

သူက ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်များကို ပြတ်ပြတ်သားသား တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

" 'အယုတ်မာဆုံး' ဆိုတဲ့လူ ရှေ့မှာ မင်းတို့ သတိထားနေတာ ပိုကောင်းမယ်... ငါက စကားနည်းနည်းလေး ပြောမိရုံနဲ့ မင်းတို့ကို သတ်မှာ မဟုတ်ပေမယ့် သူကတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးဆိုတာ အာမခံတယ်..."

ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်နှစ်ဦးသည် ချူကျန့်နှင့် သွမ့်ယန်ချင်းကို အကဲခတ်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပထမဆုံး စတင် တိုက်ခိုက်ရန် မဝံ့ရဲတော့ဘဲ သံခမောက်ဆောင်းထားသော လူ၏အနောက်သို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကာ တောင်ကြားလမ်းကို ဆက်လက် စောင့်ကြပ်နေကြတော့သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူမှာ အခြားသူမဟုတ် အမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလှသော သွမ့်ယန်ချင်း ပင် ဖြစ်သည်။ သူက မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံး လိုက်၏။

"ငါတို့ရဲ့ သေးနုပ်တဲ့ နာမည်က ပြိုင်ဘက်ကင်း စစ်သူကြီးချူရဲ့ ကျော်ကြားမှုနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် နှိုင်းယှဉ်လို့ ရပါ့မလဲ..."

ချူကျန့်၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားတော့၏။ သူ ကျော်ကြားသည်ဟု လူများ ပြောလာလျှင် သူ အမုန်းဆုံးပင်။

'သေစမ်း... ဒီလို အပြုအမူမျိုးနဲ့ ပူးပေါင်းချင်နေတာလား...'

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ယဲ့အာနျန်နှင့် တောင်ပိုင်းပင်လယ် မိကျောင်းနတ်ဘုရားတို့လည်း ရောက်ရှိလာကြပြီး သွမ့်ယန်ချင်း၏ အနောက်တွင် ရပ်နေကြသည်။ သွမ့်ယန်ချင်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"စစ်သူကြီးချူ... ပူးပေါင်းဖို့ ကိစ္စကို ဘယ်လို သဘောရလဲ... ငါတို့က ရည်ရွယ်ချက်တူနေမှတော့ ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းကို အရင် နှိမ်နင်းဖို့ ဘာလို့ မပူးပေါင်းရမှာလဲ... ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စာရင်းရှင်းဖို့ ကိစ္စကိုတော့ ကျန်းလုံ စစ်တုရင်ပွဲ ပြီးမှ ရှင်းကြတာပေါ့... ဘယ်လိုလဲ..."

ဤလူသည် ယခင်က သူတို့၏ အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုမှုမှတစ်ဆင့် သူ၏ စွမ်းရည်ကို အကဲခတ်ပြီးလောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ချူကျန့် သိသည်။ အလားတူပင် ချူကျန့်သည်လည်း သူပြသခဲ့သော ကိုယ်ဖော့ပညာကို ကြည့်၍ သူ၏ စွမ်းရည်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် သူသည် မြောင်ရန်ဖုန်း ထက် နိမ့်ကျခြင်း မရှိချေ။

သွမ့်ယန်ချင်း တစ်ယောက်တည်းကိုပင် ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ "သေရှင်ခွဲဖြာ ဓားတစ်ချက်" (ဝါ) (အသက်နှင့် သေခြင်းကို ပိုင်းခြားသော တစ်ချက်တည်းသော ဓား) ဖြင့် သူ့ကို မဖြစ်မနေ အနိုင်ယူနိုင်မည် ဆိုလျှင်ပင် ယဲ့အာနျန်နှင့် တောင်ပိုင်းပင်လယ် မိကျောင်းနတ်ဘုရားတို့ကို လျှော့တွက်၍ မရနိုင်ချေ။

ချူကျန့်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဒီရောက်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ လူကြီးမင်းသွမ့်..."

သူက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်သဖြင့် သွမ့်ယန်ချင်း အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"နှစ်နာရီလောက် ရှိပြီ..."

'သူက ငါတို့ ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား ထဲကိုတောင် မဝင်နိုင်ဘဲ ဒီမှာ နှစ်နာရီလောက် အချိန်ဖြုန်းနေရတာကို လှောင်ချင်နေတာလား...'

သွမ့်ယန်ချင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် ချူကျန့်၏ မေးခွန်းက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် အံ့အားသင့်သွားစေပြန်သည်။

"တင်းချွန်းချိုးနဲ့ သူဖမ်းသွားတဲ့ ဟန်ကူ တံခါးစောင့်ရှစ်ယောက် အားလုံး ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား ထဲကို ဝင်သွားကြပြီလား..."

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ ရောက်လာတော့ သူတို့ တောင်ကြားထဲ ဝင်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်..."

"မုရုံဖူ ဆိုတဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက်လည်း ရောက်လာတယ်လို့ ကြားတယ်... သူ့ကိုရော တွေ့မိသေးလား..."

" 'တောင်ပိုင်းမုရုံ' မုရုံဖူ ဟုတ်လား... ငါ မတွေ့မိဘူး..."

သွမ့်ယန်ချင်းက မုရုံဖူကို မတွေ့မိသည်မှာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ယွိယန်း၏ အဆိုအရ မုရုံဖူသည် လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်ကတည်းက ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ တောင်ကြားထဲသို့ ရောက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျှင် ပြဿနာများစွာ လျော့ပါးသွားလိမ့်မည်။ သူ၏ ကိုယ်ရံတော် လေးယောက်ကို သူ့ဘာသာသူ ကယ်တင်ခွင့်ပေးလိုက်ပြီး ဝမ်ယွိယန်းနှင့် အခြားသူများကို မုရုံဖူထံ အပ်နှံလိုက်နိုင်သရွေ့ သူ၏ ကျေးဇူးကြွေးကို ဆပ်ပြီးသား ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ ထိုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိတော့ပါက ရွှယ်မုဟွာကို ကယ်တင်ပြီး ထွက်ပြေးရန် အများကြီး ပိုမို လွယ်ကူသွားလိမ့်မည်။

ချူကျန့်က ပူးပေါင်းရန် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မဖြေကြားသေးသည်ကို မြင်သောအခါ သွမ့်ယန်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

"စစ်သူကြီးချူ... အချိန်က အရမ်း အရေးကြီးနေပြီ... တင်းချွန်းချိုး တောင်ကြားထဲ ဝင်သွားတာ နှစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီ... ငါတို့ အရမ်း နောက်ကျမှ ဝင်သွားရင် ကျန်းလုံ စစ်တုရင်ပွဲ ကြီး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်..."

သွမ့်ယန်ချင်းက သူ့ကိုလည်း ရှောင်ယောင် ဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သိုင်းပညာ အမွေအနှစ်များကို လိုချင်၍ ရောက်လာသည်ဟု ထင်နေကြောင်းကို ချူကျန့် ကောင်းစွာ နားလည်သည်။

သူက ထုတ်မပြောဘဲ ပြုံး၍သာ ဆိုလိုက်၏။

"အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာကနေ သူတို့ကို ကျုပ် မောင်းချလိုက်မယ်... ပြီးတော့ သူတို့ကို လူကြီးမင်းသွမ့်တို့ သုံးယောက်က ရှင်းလိုက်ပေါ့... ဘယ်လိုလဲ..."

သွမ့်ယန်ချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ဒါဆိုရင် စစ်သူကြီးချူရဲ့ နတ်ဘုရားလို သိုင်းပညာတွေကို ငါ လေ့လာကြည့်တာပေါ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ သံတောင်ဝှေးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဘေးတစ်ဖက်သို့ ကျက်သရေရှိစွာ ရပ်နေလိုက်သည်။ ယဲ့အာနျန်က ချူကျန့်ကို ဖိနှိပ်ထားသော နာကြည်းချက်များဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တောင်ပိုင်းပင်လယ် မိကျောင်းနတ်ဘုရားနှင့်အတူ သွမ့်ယန်ချင်း၏ ဘေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားတော့၏။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ "ပူးပေါင်းရန်" တိတ်တဆိတ် သဘောတူညီသွားကြပုံပေါ်သည်ကို မြင်သောအခါ လီဝမ်ရှို့မှာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး တီးတိုး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ဒီလူဆိုးတွေနဲ့ တကယ် ပူးပေါင်းမလို့လား..."

ချူကျန့်က ခပ်ဟဟ ရယ်လိုက်သော်လည်း မဖြေကြားခဲ့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပုံရသော်လည်း အကယ်၍ အဆင့်တူ သိုင်းပညာရှင် တတိယလူတစ်ယောက်သာ ရှိနေပါက သူတို့နှစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာချိန်မှစ၍ သူတို့၏ သတိဝီရိယမှာ တစ်စက္ကန့်မျှပင် လျော့ကျသွားခြင်း မရှိကြောင်းကို သတိထားမိလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်သာ စက္ကန့်ဝက်ခန့် အာရုံလွင့်သွားပါက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ပူးပေါင်းခြင်း ဟုတ်လား ဟက်... ကလေးတွေကသာ သူတို့ရဲ့ ရန်သူတွေကို ယုံကြတာပါ။

အနည်းဆုံးတော့ ချူကျန့်ကဲ့သို့သော သိုင်းလောကတွင် ကျင်လည်ခဲ့သူ တစ်ယောက်အတွက် မိသားစုနှင့် မိတ်ဆွေများကို ပေးထားသော ကတိများမှလွဲ၍ အခြားသူများကို ပေးထားသော ကတိအားလုံးသည် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပြီး မေ့ပျောက်သွားနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် ရန်သူများကို ပေးထားသော ကတိများဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။

"အကောင်းဆုံး လေးကို ယူခဲ့..."

ချူကျန့်က ကိုယ်ရံတော်များကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ရံတော် တစ်ယောက်က ခိုင်ခံ့သော လေးရှည်တစ်လက်နှင့် မြှားတောင့်တစ်ခုကို ရိုသေစွာ ကမ်းပေးလာ၏။ ချူကျန့်က ၎င်းကို ယူလိုက်ပြီး လေးနှင့် မြှားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။

'ဒီ ချူလော့ကျွင်း က လေးနဲ့ မြှားတွေကိုပါ ကျွမ်းကျင်တာလား...'

ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်များ၏ မျက်နှာများ နောက်ဆုံးတွင် ဖြူဆုတ်သွားကြတော့သည်။ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် မျိုးနွယ်စုများမှလွဲ၍ သိုင်းသမားများသည် တိုက်ပွဲများတွင် လေးရှည်နှင့် မြှားများကို အသုံးပြုလေ့ မရှိကြပေ။ အကြောင်းမှာ သင်ယူရန် ခက်ခဲပြီး သယ်ဆောင်သွားရန် အဆင်မပြေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အများဆုံး ဒူးလေးငယ်များကိုသာ အသုံးပြုကြ၏။ သို့သော် ထိုလေးရှည်များ၏ စွမ်းအားကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိရှိထားကြပြီး အကယ်၍ ချူလော့ကျွင်းသာ ၎င်းတို့ကို တကယ် အသုံးပြုလာပါက ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်။

သူတို့သည် မြှားများကို ကာကွယ်ရန် လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီး တောင်ကြားအဝင်ဝကို စောင့်ကြပ်နေသော တပည့် ခုနစ်ယောက်မှာ ချူကျန့်အား အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် မြှားပစ်ရန် အလှမ်းဝေးစေရန် ရည်ရွယ်ကာ သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

သွမ့်ယန်ချင်းက သူ၏ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ယဲ့အာနျန်နှင့် တောင်ပိုင်းပင်လယ် မိကျောင်းနတ်ဘုရားတို့သည် ထိုတပည့်များကို တားဆီးရန် ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။ ကျဉ်းမြောင်းသော တောင်တက်လမ်းပေါ်တွင် ဤရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်များကို သူတို့ သတိထားရသော်လည်း ပွင့်လင်းသော လွင်ပြင်တွင်မူ အခြေအနေက ကွာခြားသွားလေပြီ။ ပြိုင်ဘက်များက အဆိပ်နှင့် လျှို့ဝှက်လက်နက်များကို ကျွမ်းကျင်သော်ငြား အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းဖြင့် အထိမခံရအောင် ရှောင်တိမ်းနိုင်သည်။

သွမ့်ယန်ချင်းက သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားကာ သူ၏ စွမ်းရည်ကို ကြည့်ရှုချင်နေပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ယဲ့အာနျန်နှင့် တောင်ပိုင်းပင်လယ် မိကျောင်းနတ်ဘုရားတို့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး ယူမည်ကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို ချူကျန့် မြင်လိုက်ရသည်။

သက်ကျားအို မြေခွေးကြီးဟု သွမ့်ယန်ချင်းကို ချူကျန့် စိတ်ထဲမှ မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

'သူက ငါ့အတွေးတွေကို တကယ်ပဲ ထိုးထွင်းသိမြင်နေတာပဲ…’