အခန်း ၂၅၂

အခန်း (၂၅၂) ကျန်းချောင်ခန်းမ၏ ပထမဆုံး အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်ခြင်း

ရှောင်ယွင်တောင်ထိပ်မှ ရှင်းပါရွှယ်နှင့် အခြားသူများသည် လုံးဝ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြလေသည်။

သူတို့ထဲမှ အများအပြားသည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မပိတ်နိုင်ကြချေ။

သို့သော် သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွန်းလင်းလာလေ၏။

ဤတောင်ထိပ်သခင်ကျိုးသည် လွန်စွာ အစွမ်းထက်လှပေသည်။

ယခုအခါ သူတို့၏ ရှောင်ယွင်တောင်ထိပ်ကို အခြားသူများ အနိုင်ကျင့်ရဲသေးသလား ကြည့်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ကျောက်စစ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ နာကြည်းမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျိုးယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေလေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်စစ်သည် အလောင်းတောင်များနှင့် သွေးပင်လယ်များဖြင့် ဝန်းရံခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်လာလေသည်။

"မင်း ကျေနပ်သေးဘူး မဟုတ်လား!"

ကျိုးယွမ်သည် ကျောက်စစ်ကို ပြင်းထန်စွာ နှစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေ၏။

'ဝုန်း!' ခနဲ အသံနှင့်အတူ ကျောက်စစ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားလေသည်။

ကျောက်စစ်သည် တစ်ကိုယ်လုံး ပြုတ်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးများ ဆက်တိုက် အန်ချလိုက်လေ၏။

"တောင်ထိပ်သခင်ကျိုး... သနားညှာတာပေးပါဦး!"

ကျန်းချောင်ခန်းမသခင် ဝမ်ကျိန့်ဖျင် သည် အဝေးမှ ပျံသန်းလာပြီး အခိုက်အတန့်လေးအတွင်းမှာပင် ရှောင်ယွင်တောင်ထိပ်၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာကာ ကျိုးယွမ်ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေ၏။

ခန်းမသခင် ဝမ်ကျိန့်ဖျင်သည် ကျင့်ကြံနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို တကယ်တမ်း မသိခဲ့ချေ။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အကြောင်းမကြားခဲ့ပါက သူ ယခုတိုင် သိမည် မဟုတ်ချေ။

ခန်းမသခင် ဝမ်ကျိန့်ဖျင်သည်လည်း အလွန် အံ့အားသင့်နေလေသည်။

အကြောင်းမှာ ဤတောင်ထိပ်သခင်ကျိုးသည် သူ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခေါ်ယူခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူက ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်နေမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျောက်စစ်သည် ရွှေအမြုတေ နှောင်းပိုင်းအဆင့် ဖြစ်သော်လည်း တောင်ထိပ်သခင်ကျိုး၏ လက်ထဲတွင် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိခဲ့ကြောင်း သူ သိထားပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခန်းမသခင် ဝမ်ကျိန့်ဖျင်သည် ဤတောင်ထိပ်သခင်ကျိုးအပေါ် အနည်းငယ် ပို၍ သတိထားလာမိလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် ခန်းမသခင် ဝမ်ကျိန့်ဖျင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် ဤရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို တိုက်ခိုက်ရခြင်းမှာ သူ၏အတွက် အလွန် ပျင်းစရာကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် ဤလူများက သူ့ကို ပြဿနာရှာရန် အတင်းအကြပ် လုပ်ဆောင်နေကြသဖြင့် သူ ဘာပြောရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်နေရလေ၏။

ထို့ကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အခြားသူများ လာရောက်ခြင်းမှ တားဆီးရန်အတွက် တစ်စုံတစ်ဦးကို စံနမူနာပြရန် သူ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အများဆုံး တစ်နှစ်အတွင်း သူသည် အဆင့် ၄ မှော်အဆောင်သခင်မှ အဆင့် ၅ မှော်အဆောင်သခင်အဖြစ်သို့ ကိုယ်တိုင် တက်လှမ်းနိုင်မည်ဟု ကျိုးယွမ် ယုံကြည်ထားပေသည်။

"ခန်းမသခင်... ကျွန်တော်က ဘယ်သူ့ကိုမှ စော်ကားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေက ဦးနှောက်မရှိဘဲ ကျွန်တော့်ဆီကို အတင်း လာရှုပ်နေကြတယ်"

"အကယ်၍ ကျွန်တော်က သူတို့ကို သင်ခန်းစာ မပေးရင် သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ကျင့်ရလွယ်တယ်လို့ ထင်ပြီး စိတ်ကြိုက် အနိုင်ကျင့်ကြလိမ့်မယ်"

"ဒီတစ်ခါတော့ ခန်းမသခင်ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး ဒီလောက်နဲ့ပဲ ထားလိုက်ပါမယ်"

"အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းမျိုး ထပ်သုံးဖို့ ကြိုးစားရင် ကျွန်တော် သတ်ပစ်တာကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့"

ကျိုးယွမ် တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ စကားများနောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားလှပေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ခန်းမသခင် ဝမ်ကျိန့်ဖျင်သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"တောင်ထိပ်သခင်ကျိုး ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ရှောင်ယွင်တောင်ထိပ်ကို အရင်းအမြစ် တချို့ ပို့ပေးဖို့ ကျွန်တော် စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်"

"ဒါကို ဒီကိစ္စအတွက် တောင်းပန်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးပါ... တောင်ထိပ်သခင်ကျိုး... စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခန်းမသခင် ဝမ်ကျိန့်ဖျင်၏ အစီအစဉ်ကို အတော်လေး ကျေနပ်သွားလေ၏။

ကျောက်စစ်သည် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလျက် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူသည် ရှောင်ယွင်တောင်ထိပ်တွင် မျက်နှာ လုံးဝ ပျက်သွားခဲ့ပြီး ကျန်းချောင်ခန်းမတွင် လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်လာနိုင်ဖွယ် ရှိပေသည်။

လီကျီဝေ့၊ ကျုံးယွီ နှင့် မောင်းရုံ တို့သည် ဖြူရော်နေသော မျက်နှာများဖြင့် ရှောင်ယွင်တောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

သူတို့ သုံးဦးသည် ဤကိစ္စကို စတင်ခဲ့သူများ ဖြစ်ကြပြီး ယခုအခါ အခြေအနေများ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့ထဲမှ မည်သူကမျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ရှောင်ယွင်တောင်ထိပ်တွင် ကျိုးယွမ်အပေါ် လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ လုံးဝ ကွဲပြားသွားလေပြီ။

ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်သော တောင်ထိပ်သခင် ရှိနေသဖြင့် အခြားတောင်ထိပ်များမှ လူများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံရမည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ချေ။

ခန်းမသခင် ဝမ်ကျိန့်ဖျင်သည် အလွန် အလုပ်လုပ်မြန်ပေသည်။

သူသည် အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန်မကုန်မီမှာပင် သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို ပို့ဆောင်ရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို စေလွှတ်လိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အရာအားလုံး ပျံထွက်လာပြီး လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။

အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်၊ အဆင့် ၂ ဆေးလုံး နှစ်ဆယ်၊ အဆင့် ၁ ဆေးလုံး ငါးဆယ်နဲ့ မှော်လက်နက် နှစ်ခု...

ကျိုးယွမ်သည် ဤအရာများကို လှည့်ပင် မကြည့်ဘဲ ရှင်းပါရွှယ်ကို တိုက်ရိုက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်းတို့ ဒီပစ္စည်းတွေကို ခွဲယူလိုက်ကြ"

ရှင်းပါရွှယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"တောင်ထိပ်သခင်... နည်းနည်းလောက် မယူထားဘူးလား"

ကျိုးယွမ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် အနောက်ဘက်ခန်းမသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားလေ၏။

ကျိုးယွမ် အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ ရှောင်ယွင်တောင်ထိပ်မှ အဖွဲ့ဝင်များ အော်ဟစ် အားပေးလိုက်ကြလေသည်။

ရှောင်ယွင်တောင်ထိပ်တွင် လူ ဆယ်ယောက်ကျော်သာ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ဤမျှလောက် များပြားသော ပစ္စည်းများသည် သူတို့ တစ်ဦးစီအတွက် အတော်များများ ရရှိရန် လုံလောက်လှပေသည်။

ရှောင်ယွင်တောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော သတင်းသည် ကျန်းချောင်ခန်းမ တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်ယွင်တောင်ထိပ်သည် နာမည်ကြီးသွားလေ၏။

ကျန်းချောင်ခန်းမရှိ အမြော်အမြင်ရှိသော အဖွဲ့ဝင်များအားလုံးကို ရှောင်ယွင်တောင်ထိပ်သို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မသွားရန် တင်းကျပ်စွာ ညွှန်ကြားထားလေသည်။

မဟုတ်ပါက သူတို့၏ သေဆုံးမှုသည် အချည်းနှီး ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းက ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျိုးယွမ်သည် ဤကိစ္စများကို သဘာဝကျကျ လျစ်လျူရှုထားပြီး တစ်လကြာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုကို စတင်ခဲ့ကာ သူ၏ နေ့ရက်များကို မှော်အဆောင်များ ရေးဆွဲရင်း ကုန်ဆုံးစေခဲ့လေ၏။

သူ၏ မှော်အဆောင် ကျွမ်းကျင်မှုသည် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာပြီး ကျိုးယွမ်ကို အလွန် ဝမ်းသာစေခဲ့လေသည်။

ဤနှုန်းအတိုင်း ဆက်သွားပါက တစ်နှစ်မပြည့်မီ အဆင့် ၅ မှော်အဆောင်သခင် ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း ကျိုးယွမ် ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

"တောင်ထိပ်သခင်... ခန်းမသခင်က ရှင့်ကို ပင်မတောင်ထိပ်ကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါတယ်"

ထိုအချိန်တွင် ပင်မခန်းမ အပြင်ဘက်မှ ရှင်းပါရွှယ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

ကျိုးယွမ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ငါ သိပြီ... အခု ထွက်လာခဲ့မယ်"

ကျိုးယွမ်သည် အဆင့် ၄ မီးအဆောင် ရေးဆွဲခြင်းကို အလျင်အမြန် အပြီးသတ်လိုက်ပြီးနောက် ခန်းမတံခါးကို ဖွင့်လိုက်လေ၏။

ဤသည်မှာ တစ်လအတွင်း ရှင်းပါရွှယ်က ကျိုးယွမ်ကို လာရောက် အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ပင်မတောင်ထိပ်ဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ဦးတည်သွားလေ၏။

အသက်ရှူချိန် နှစ်ဆယ်ခန့် အချိန်အတွင်း ကျိုးယွမ်၏ ပုံရိပ်သည် အဓိကတောင်ထိပ်ရှိ ပင်မခန်းမ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပင်မခန်းမအတွင်း၌ လူသုံးဦး ထိုင်နေလေ၏။

ခန်းမသခင် ဝမ်ကျိန့်ဖျင်၊ ကျောက်စစ် နှင့် ပိုင်ယန် တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ပိုင်ယန်သည် ကျောက်စိမ်းမိန်းမပျိုတောင်ထိပ်၏ သခင်ဖြစ်ပြီး မောင်းရုံ၏ ဆရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးယွမ် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ယန်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် သူ့ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရလေ၏။

ကျောက်စစ်သည် ကျိုးယွမ်ကို မြင်သည့်အခါတိုင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပူလောင်သော ခံစားချက်ကို ခံစားရလေသည်။

ထိုနေ့က အရှက်ကွဲခဲ့ရမှုကို သူ ဘယ်သောအခါကမျှ မေ့ပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကြား ကွာဟချက်မှာ ကြီးမားလွန်းကြောင်း ကျောက်စစ် ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

သူသည် ရွှေအမြုတေ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ မရောက်မချင်း အရှက်ခွဲခံရမှုအတွက် လက်စားချေရန် အခွင့်အရေး ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ကျောက်စစ်သည် ကျိုးယွမ်ကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မျက်နှာကို လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေ၏။

ခန်းမသခင် ဝမ်ကျိန့်ဖျင်သည် သူ့ကို အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလေသည်။

"တောင်ထိပ်သခင်ကျိုး ရောက်လာပြီပဲ... ထိုင်ပါဦး"

ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်စစ်၏ အောက်ဘက်ရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ကာ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေလေ၏။

ခန်းမသခင် ဝမ်ကျိန့်ဖျင်သည် အဖွဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အားလုံး ရောက်ပြီဆိုတော့... စကြတာပေါ့"

"အားလုံး သိကြတဲ့အတိုင်း စုန်းဟူနယ်မြေက လက်ရှိမှာ အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေနဲ့ ကြီးမားတဲ့ စစ်ပွဲကြီး ဆင်နွှဲနေပါတယ်... မကြာသေးခင်ကပဲ ငါတို့ နောက်ထပ် ကြီးမားတဲ့ စစ်ပွဲကြီးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး စုန်းဟူနယ်မြေက အထိနာခဲ့တယ်"

"မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဂိုဏ်းတိုင်း နယ်စပ်ကို လူလွှတ်ရမယ်လို့ သတင်းပို့လာပါတယ်... ကျွန်တော်တို့လို အဆင့် ၃ ကျင့်ကြံခြင်း ဂိုဏ်းက အနည်းဆုံး လူဆယ့်ငါးယောက် လွှတ်ရပါမယ်"

"ဒီတစ်ခါ အဖွဲ့ကို ဘယ်သူ ဦးဆောင်သင့်လဲ... ဘယ်သူ့ကို လွှတ်တာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်မလဲ ဆိုတာ အတူတူ ဆွေးနွေးကြရအောင်"

ခန်းမသခင် ဝမ်ကျိန့်ဖျင် စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်သည် ကျောက်စစ်၊ ပိုင်ယန် နှင့် ကျိုးယွမ်တို့အပေါ် ကျရောက်သွားလေ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ကျိုးယွမ်၏ စိတ်နှလုံး လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤတိုက်ပွဲတွင် စုန်းဟူနယ်မြေသည် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံရပေသည်။

မဟုတ်ပါက ဂိုဏ်းအားလုံးမှ လူများ စေလွှတ်ရန် ပါဝင်ရမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် သူ သဘာဝကျကျ သွားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် တစ်လကျော်ကြာ အေးချမ်းနေခဲ့သော တိတ်ဆိတ်သည့် နေရာတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အနှောင့်အယှက် မခံနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ရှောင်ယွင်တောင်ထိပ်တွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များမှာလည်း သနားစရာကောင်းလောက်အောင် နိမ့်ကျနေလေရာ စေလွှတ်ရန် မည်သူမျှ မရှိတော့ချေ။