အခန်း ၂၆၂

အခန်း (၂၆၂) လန်ချင်းရွှယ်နှင့် ပိုင်ယွင်ရှို့တို့၏ လားရာ

နဂါးတောင်နယ်မြေတွင် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းသည် ယခင်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုများကို အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တောက်ပသောလမင်းခန်းမနှင့် လလုယူခြင်းဂိုဏ်းတို့ ပူးပေါင်း၍ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်သော်လည်း ခက်ခဲစွာသာ တောင့်ခံထားနိုင်ကြလေ၏။

နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းသည် နဂါးတောင်နယ်မြေ၏ အစစ်အမှန် လွှမ်းမိုးသူ ဖြစ်လာခဲ့ပြီဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

သို့သော် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သော ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင်သည် နဂါးတောင်နယ်မြေကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ လက်ရှိ အခြေအနေကိုသာ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလေ၏။

နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ အနောက်ဘက်ရှိ တဲအိမ်လေးအတွင်းတွင် လန်ချင်းရွှယ်သည် ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင်အတွက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးနေလေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားထားပြီး သူမ၏ အလွန်လှပသော ရုပ်သွင်ကို တိုက်ရိုက် ဖော်ပြထားသော်လည်း မျက်ခုံးများကြားတွင် မှေးမှိန်သော ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေလေ၏။

လန်ချင်းရွှယ်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေပြီး အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျိုးယွမ်သာ ဤသည်ကို မြင်ပါက သေချာပေါက် အံ့အားသင့်သွားပေလိမ့်မည်။

"မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား"

ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင်က လန်ချင်းရွှယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

လန်ချင်းရွှယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဘိုးဘေး... ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ... တကယ်လို့ ကျွန်မ မသွားဘူးဆိုရင် တစ်သက်လုံး နောင်တရနေမိလိမ့်မယ်"

"နောက်တစ်ခါ သူ့ကို ပြန်တွေ့တဲ့အခါ ကျွန်မတို့က ကမ္ဘာနှစ်ခုက လူတွေလို လုံးဝ ကွဲပြားသွားတာမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူး"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"အဲ့ဒီကောင်လေး ထွက်သွားတာ နှစ်တွေအများကြီး ကြာနေပြီဖြစ်ပေမယ့် မင်း သူ့ကို မမေ့နိုင်သေးဘူးပဲ... မင်းက သူ့အတွက် အရမ်း အနစ်နာခံလွန်းတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေး လုပ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေက သာမန်လူတွေ ဘယ်တော့မှ မလုပ်နိုင်တဲ့ အရာတွေပဲ”

"ငါ စုံစမ်းပြီးသွားပြီ... သူက နှင်းနယ်မြေကို ဝင်သွားခဲ့ပြီး အခုလောက်ဆို အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေ ဒါမှမဟုတ် စုန်းဟူနယ်မြေထဲ ရောက်နေလောက်ပြီ"

"ဒါပေမဲ့ သူ့အကြောင်း ငါသိသလောက်တော့ ဒီနယ်မြေနှစ်ခုက သူ့ကို ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူက ခဏလောက်ပဲ အဲ့ဒီမှာ နေလိမ့်မယ်"

ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင် စကားပြောပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်လေ၏။

လန်ချင်းရွှယ်သည် ဤစကားများကို ကြားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဘိုးဘေး... အခု ပိုင်ယွင်ရှို့ ဘယ်မှာလဲ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒီကောင်မလေးက ကျင်းထျန်းနယ်မြေကို ထွက်သွားတယ်... သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက ထူးခြားတဲ့အတွက် ကောင်းကင်မိန်းမပျိုဂိုဏ်း ထဲကို သေချာပေါက် ဝင်သွားလောက်ပြီ"

"ကောင်းကင်မိန်းမပျိုဂိုဏ်းက ကျင်းထျန်းနယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ အင်အားအကြီးဆုံး ဂိုဏ်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ... သူမရဲ့ အနာဂတ် အောင်မြင်မှုတွေက အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လန်ချင်းရွှယ်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာ ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"သူမကို ကျွန်မ အရှုံးမပေးနိုင်ဘူး"

ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင် လေးနက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်ကို တည်ဆောက်နေတုန်းပဲ... ပြင်ဆင်ထားလိုက်... သုံးရက်နေရင် မင်းနဲ့အတူ ကျင်းထျန်းနယ်မြေကို ငါ လိုက်ခဲ့မယ်"

"ငါ အဲ့ဒီကို မပြန်တာ နှစ်ရာချီနေပြီ... ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ရဲ့ မျက်နှာအိုကြီးကို အရှက်ခွဲခံရရင်တောင်မှ မင်းကို အဲ့ဒီအထဲ ဝင်ခွင့်ရအောင် သေချာပေါက် လုပ်ပေးမယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေး"

လန်ချင်းရွှယ်က အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူမ၏ စကားများတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများ အပြည့် ရှိနေလေ၏။

ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အထီးကျန်ဆန်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

"ဘိုးဘေး... ဘာလို့ နဂါးတောင်နယ်မြေကို ရောက်လာခဲ့ရတာလဲ"

လန်ချင်းရွှယ်သည် အမြဲတမ်း အလွန် သိချင်ခဲ့သော်လည်း ယခင်က မမေးရဲခဲ့ချေ။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သတ္တိမွေးကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

လန်ချင်းရွှယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင်၏ မျက်လုံးများတွင် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှကို ဖြည်းညင်းစွာ စတင် ပြောပြလေတော့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင်သည် ကျင်းထျန်းနယ်မြေရှိ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်း တွင် မွေးဖွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူသည် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ်၏ အငယ်ဆုံးသား ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်းကင်မိန်းမပျိုဂိုဏ်းကဲ့သို့ပင်၊ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသည်လည်း အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိသော ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တောင်တစ်တောင်တွင် ကျားနှစ်ကောင် ခိုအောင်း၍မရ ဆိုသည့် စကားအတိုင်း၊ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းနှင့် ကောင်းကင်မိန်းမပျိုဂိုဏ်းတို့သည် အမြဲတမ်း ရန်သူများဖြစ်ကြပြီး မကြာခဏ ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိကြသည်။

သို့သော် ငယ်ရွယ်သော ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင်သည် ကောင်းကင်မိန်းမပျိုဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သေလောက်အောင် ချစ်မိသွားခဲ့လေ၏။

သဘာဝကျကျပင် ဤကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထား၍ မရနိုင်ခဲ့ဘဲ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ လူများက လျင်မြန်စွာ သိရှိသွားကြပြီး အထက်သို့ တင်ပြခဲ့ကြလေသည်။

ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ်သည် အမျိုးသမီးတပည့်များစွာနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော အလှမယ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ သားအရင်းက ကောင်းကင်မိန်းမပျိုဂိုဏ်းမှ လူကို နှစ်သက်နေသည်ဆိုခြင်းမှာ လုံးဝကို ဟာသကြီးတစ်ပုဒ် ဖြစ်နေပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ်က ထိုကောင်းကင်မိန်းမပျိုဂိုဏ်းမှ တပည့်မလေးကို သတ်ပစ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့လေ၏။

ဤကိစ္စ ဖြစ်ပွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင် ချက်ချင်း ရူးသွပ်သွားလေတော့သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လုပ်ရပ်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဖခင်ကို ကလဲ့စားချေရန်အတွက် သူသည် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ပေါက်ကြားစေခဲ့ပြီး ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ အများအပြားကို ဆက်တိုက် ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။

သဘာဝကျကျပင် ဤကိစ္စကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ စည်းမျဉ်းများအရ သူ့ကို ချက်ချင်း ကွပ်မျက်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် သူ၏ မိခင်က အသနားခံ တောင်းပန်မှုကြောင့် သူ၏ နောက်ဆုံး ရလဒ်မှာ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရခြင်း ဖြစ်သွားလေ၏။

အားအနည်းဆုံး နယ်မြေကို ရွေးချယ်ကာ နှစ် ၃၀၀ တိုင်တိုင် ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံခဲ့ရသည်။

နှစ် ၃၀၀ မပြည့်မီ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခွင့် မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင်သည် နဂါးတောင်နယ်မြေသို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရပြီး သူ့ဘာသာ ရပ်တည်ရန် ချန်ထားခံခဲ့ရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ထောင်ချီ ကြာမြင့်ခဲ့လေပြီ။

ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင်သည် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ထိုသို့ ဝင်ရောက်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ဤအမည်နာမကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် ဤမျှအထိ ရောက်လာခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေး ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ လန်ချင်းရွှယ် မှင်တက်သွားလေ၏။

ဘိုးဘေးတွင် ဤမျှလောက် ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော အတွေ့အကြုံမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"ဘိုးဘေး... နောင်တရခဲ့ဖူးလား"

လန်ချင်းရွှယ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဤမေးခွန်းကို မေးလိုက်လေ၏။

လန်ချင်းရွှယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင် ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် လေးနက်စွာ သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ငါ သေချာပေါက် နောင်တရတာပေါ့... ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ငါလုပ်ခဲ့တဲ့ မိုက်မဲမှုတွေကို ငါ ပြန်စဉ်းစားနေခဲ့တာ... တွေးမိလေလေ ငါ လုံးဝကို စိတ်ရှုပ်ထွေးခဲ့မှန်း သိလာလေလေပဲ"

"နိုင်နိုင်ခြေရှိတဲ့ ဖဲတစ်ချပ်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး ငါ့ကိုယ်ငါလည်း ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ"

"အဲ့ဒီကောင်လေး ကျိုးယွမ်ကို ငါ ဘာလို့ အရမ်း သဘောကျရသလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

လန်ချင်းရွှယ် ခေါင်းခါပြသည်ကို မြင်သောအခါ ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင်က မနေနိုင်ဘဲ ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

"သူနဲ့ ငါက မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာနှစ်ခုက လူတွေလေ"

"သူ ဘာလိုချင်တယ် ဆိုတာကို အစကနေ အဆုံးထိ သူ တိတိကျကျ သိနေတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ဘယ်တော့မှ နားမလည်ခဲ့ဘူး"

"သူ့စိတ်ထဲမှာ ကျင့်ကြံခြင်းက အရေးအကြီးဆုံးပဲ... ပြီးတော့ အဆက်မပြတ် ပိုအစွမ်းထက်လာဖို့က သူ့ကိုယ်သူ တောင်းဆိုထားတဲ့ အရာပဲ"

"ဒါကြောင့် ကောင်မလေး... မင်း သေသေချာချာ စဉ်းစားဖို့ လိုတယ်... သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို လိုက်မီဖို့ဆိုတာ အရမ်းကို ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးဆီမှာ နောက်ထပ် အားသာချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်... မင်းက သူ့ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံရင် သူကလည်း မင်းကို အစစ်အမှန် ကောင်းကောင်း ပြန်ဆက်ဆံပေးလိမ့်မယ်"

"တကယ်လို့ သူသာ နဂါးတောင်နယ်မြေကနေ ထွက်သွားချင်ခဲ့ရင် အစောကြီးကတည်းက ထွက်သွားလို့ရနေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့ အကျပ်အတည်း ဖြေရှင်းပြီးတဲ့အထိ သူ စောင့်နေခဲ့တယ်... အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့ တာဝန်သိစိတ်ပဲ"

ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ လန်ချင်းရွှယ် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဘိုးဘေး... ကျွန်မ သေချာ စဉ်းစားပြီးပါပြီ"

"ကျွန်မ ပိုအစွမ်းထက်လာချင်တယ်... ဘယ်လောက်ပဲ ဒုက္ခခံရပါစေ ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး"

"နောင်တစ်ချိန်မှာ သူ့ဘေးမှာ ရပ်တည်ဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီချင်တယ်... ပြီးတော့ သူ့ကို ကူညီပေးနိုင်ချင်တယ်... အဝေးကနေ ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားနေရတာမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူး"

လန်ချင်းရွှယ် စကားပြောပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြတ်သားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အလင်းရောင်များ တောက်ပနေလေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

‘ငယ်ရွယ်စဉ်မှာ အိပ်မက်တွေကို မလိုက်စားခဲ့ရင် အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ နောင်တရဖို့ပဲ ရှိတော့မှာပေါ့’

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင်သည်လည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေပြီ။

လန်ချင်းရွှယ်ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မြေးမလေးကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

လန်ချင်းရွှယ်၏ အနာဂတ်အတွက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်သတင်းက ဘာအရေးပါတော့မည်နည်း။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သုံးရက် ကုန်လွန်သွားလေ၏။

နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း ရင်ပြင်၏ အထက်တွင် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

လန်ချင်းရွှယ်သည် သူမ၏ ဆရာ ဂိုဏ်းချုပ် ရှီးမန်ချွေ့ရွှယ်ကို ကြည့်ကာ ရိုသေစွာ ဒူးထောက်၍ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ်လိုက်လေ၏။

ဂိုဏ်းချုပ် ရှီးမန်ချွေ့ရွှယ်မှာ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"သွားတော့... နဂါးတောင်နယ်မြေရဲ့ စင်မြင့်က သေးငယ်လွန်းတယ်... အပြင်ဘက် ကမ္ဘာကြီးကသာ မင်းရဲ့ကမ္ဘာစစ်ပဲ"

လန်ချင်းရွှယ် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင်နှင့်အတူ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်အတွင်းသို့ ပြတ်သားစွာ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။

နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင် အသက်ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အရိပ်အယောင်မျှ မချန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။