အခန်း ၉၆

အခန်း (၉၆)

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့၏ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းကြုတ်ခြင်း၊ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲခြင်းနှင့် ရက်စက်ကြင်နာမဲ့ခြင်းတို့သည် ထိုမျက်ဝန်းများတွင် အထင်းသား ပြည့်နှက်နေ၏။

ထိုအကြည့်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ချန်ဟောက်ထျန်းသည် မိမိ၏အသက်အန္တရာယ် ကြုံနေရကြောင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရသည်။

၁၊ ၂၊ ၃၊ ၄၊ ၅၊ ၆။

စုစုပေါင်း ဝံပုလွေခြောက်ကောင် ရှိနေသည်တကား။

ချန်ဟောက်ထျန်းသည် တံတွေး ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချရင်း အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းရန် ကြံစည်သော်လည်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းကာ လှုပ်ရှား၍မရ ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

၎င်းသည် အသံတစ်ချက်မျှ မဟနိုင်တော့ပေ။

စိတ်တွင်းမှ ဖြစ်လာသော ပြင်းထန်သည့် ကြောက်စိတ်ကြောင့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်အား ၎င်းကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်၍မရတော့ဘဲ လွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။

“ပြေးမှဖြစ်မယ်၊ မပြေးရင်တော့ ဒီဝံပုလွေတွေရဲ့ အစာဖြစ်တော့မှာပဲ”

ချန်ဟောက်ထျန်းသည် ရင်ထဲတွင် ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်နေသော်လည်း ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းမျှ ရွေ့ခြင်းမရှိပေ။

၎င်းသည် အလွန် ပူပန်သောကရောက်ရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများ ပြန်လာကာ နှလုံးခုန်သံများ တဒိတ်ဒိတ် မြည်နေ၏။

ထိုဝံပုလွေခြောက်ကောင်သည် ကိစ္စရပ်တစ်ခုအား စူးစမ်းလေ့လာ အကဲဖြတ်နေသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် ၎င်းထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

“သူတို့တွေ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဘယ်နေရာကနေ စပြီး ကိုက်ရမလဲဆိုတာ စဥ်းစားနေကြတာလား”

၎င်းသည် အသက်အရွယ် နုပျိုလွန်းသေးရာ ဤမျှ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောင်ကြားတောင်ပတ်တစ်ခုတွင် အသက်မဆုံးရှုံးလိုပေ။

၎င်းအား လာရောက်ကယ်ဆယ်မည့်သူ တစ်စုံတစ်ယောက်မျှ ရှိမနေပါသလော။

ပထမဆုံး ဝံပုလွေသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း စလှမ်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ချန်ဟောက်ထျန်းသည် မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်အား ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့၍ အခြားသော မျက်နှာစာတစ်ခုသို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်ပြေးလွှားတော့သည်။ ၎င်းသည် ပြေးလွှားရင်းနှင့်လည်း အော်ဟစ်ရှာ၏။

“ရန်အာဟူ... မင်းတို့တွေ ဘယ်ဂျောက်ထဲ ရောက်ကုန်ကြတာလဲကွ၊ ဝမ်လင်းလင်း... မင်း ငါ့ကို လာမကယ်ရင်တော့ ငါ ဝံပုလွေအကိုက်ခံရလို့ သေတော့မယ်”

ကြောက်စိတ်သည် ချန်ဟောက်ထျန်းအား တစ်နာရီလျှင် မိုင် ၁၂၀ နှုန်းမျှရှိသော အရှိန်အဟုန် ရခဲ့ရာ ၎င်း၏ ကိုယ်ကာယပညာကြံခိုင်မှု စစ်ဆေးခြင်းတွင် ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ မပြေးခဲ့ဖူးကြောင်း ကျိန်ဆိုနိုင်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းသည် လင်းယန်နှင့် အခြားသူများကို အမှန်တကယ် ရှာတွေ့ခဲ့၏။

၎င်းတို့သည် မှိုတောင်းငယ်တစ်တောင်း ပြည့်အောင် ခူး၍ ချန်ဟောက်ထျန်းအား ပြန်လည်ရှာရန် ပြင်ဆင်နေကြစဉ်တွင် မမျှော်လင့်ဘဲ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ဝမ်လင်းလင်းသည် ချန်ဟောက်ထျန်းတစ်ယောက် ချွေးဒလဟော ထွက်နေသည်အား မြင်တွေ့ရသောအခါ တဟားဟား ရယ်မောတော့သည်။

“မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာတင် ဖားခုန် အခါရှစ်ရာလောက် ခုန်ထားတဲ့ ရုပ်ပေါက်နေရတာလဲ၊ ငါတို့တောင် ဒီလောက် ချွေးမထွက်ဘူး”

ရန်အာဟူသည်လည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကာ ပြော၏။

“မင်းက အားကစားလုပ်ဖို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊”

၎င်းတို့သည် အစက သောင်တင်နေခဲ့သော နေရာနှင့် အတန်ငယ် ဝေးကွာသည့် အရပ်သို့ ရောက်နေကြသည်။ အကြောင်းမှာ ပျော်ပါးဆော့ကစားနေကြသဖြင့် ချန်ဟောက်ထျန်း၏ အကူအညီတောင်းခံသံအား မကြားသိခဲ့ကြရချေ။

ထိုစကား ကြားရသောအခါ ချန်ဟောက်ထျန်းသည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်လျက် ကြောက်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များ စီးကျရင်း ဆဲရေးတိုင်းထွာတော့သည်။

“ငါ့မှာ အသက်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတာကို မင်းတို့က ဒီမှာ လာပြီး ရယ်မောပြောင်လှောင်နေနိုင်ကြသေးတယ်ပေါ့လေ၊ မင်းတို့က ဘာလို့ ဒီလောက်အဝေးကြီးအထိ ပြေးလာကြတာလဲ၊ လူအများနဲ့ဆိုတော့ အကြောက်အလန့် မရှိကြဘူးမလား၊ ဒီတောင်တွေထဲမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းတို့မသိဘူးလား၊ ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားခဲ့ကြတယ်ပေါ့၊ တောက်... ဘယ်လို အပန်းဖြေခရီးစဉ်လဲကွာ၊ ငါ ဒီမှာ တစ်စက္ကန့်မှ မနေတော့ဘူး၊ အိမ်ပြန်တော့မယ်”

မိန်းမတစ်ယောက်နောက်သို့ လိုက်လံပိုးပန်းနေရခြင်းသည် မိမိ၏ အဖိုးတန်သော အသက်ထက် အရေးကြီးပါအံ့နည်း။

သို့သော် ၎င်း၏ စကားအဆုံးတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူလေးယောက်စလုံးသည် ၎င်းအား ဝေခွဲမရသော မျက်နှာထားများဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

၎င်း၏ ပူပန်သောကရောက်နေမှုအား မြင်တွေ့ရသဖြင့် လင်းယန်သည် စိတ်အေးစေရန် ဖျောင်းဖျ၏။

“စိတ်အေးအေးထားပါဦး၊ မင်း တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကောင်နဲ့ တိုးခဲ့လို့လား၊ ငါ ဟန်ဟော့ကို မင်းနဲ့အတူ စောင့်နေဖို့ ထားခဲ့သားပဲ၊ အဲဒီကောင်ကော ဘယ်ရောက်သွားလဲ”

၎င်းတို့သည် အလွန်အမင်း ဝေးကွာသော အရပ်သို့ သွားရောက်မည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ချန်ဟောက်ထျန်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်လျှင် ၎င်းတို့ ကြားနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်းကိုသာ အဓိက တွေးတောထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်အာဟူသည် စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် ပြန်လည်ချေပ၏။

“ခွင့်လွှတ်ပါဦး သခင်လေးရာ၊ မင်းက ဒီမှာ ငါတို့ကို လာပြီး ဆဲဆိုနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ၊ မင်းကိုယ်တိုင်က လိုက်မလာချင်ဘူးဆိုလို့ ထားခဲ့တာလေ၊ မင်းသာ ငါတို့နဲ့ လိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်သူက ပစ်ထားခဲ့မှာလဲ၊ မင်းက ပင်ပန်းလို့ လမ်းမလျှောက်ချင်ဘူး ဆိုတာတင်ပဲဥစ္စာ”

လင်းယန်သည် ရန်အာဟူ၏ လက်မောင်းအား ပုတ်၍ စကားဖြတ်ပြီးနောက် မိမိကိုယ်တိုင် မည်သို့မျှ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပုံမပြဘဲ ရှေ့ဆုံးမှ စတင်လမ်းလျှောက်သွားသည်။

“ကဲပါ... ငါတို့အားလုံးက ပျော်ချင်လို့ လာကြတာပဲဥစ္စာ၊ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာတွေ မလုပ်ကြစို့နဲ့၊ မင်း စောစောက ဘာကို မြင်ခဲ့တာလဲ”

၎င်းသည် အခြားသူအား ဤမျှအထိ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည့် အရာမှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်မည်နည်းဟု အလွန် သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။

၎င်းတို့သည် လတ်တလောတွင် တောင်အဖျား၌ ရှိနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ဤနယ်မြေတွင် သားရဲကြီးများ ရှိမနေနိုင်ဘဲ ရံဖန်ရံခါ တောယုန် သို့မဟုတ် တောကြက် အနည်းငယ်နှင့်သာ တိုးမိနိုင်ချေရှိ၏။

တောဝက်များနှင့် အခြားသော ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲတိရစ္ဆာန်များသည် တောနက်ပိုင်းတွင်သာ နေထိုင်လေ့ရှိကြ၍ ဤကဲ့သို့သော နေရာများသို့ လွယ်လင့်တကူ လာရောက်လေ့မရှိကြချေ။

“သူတို့က ဝံပုလွေတွေကွ၊ တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဝံပုလွေတစ်အုပ်ကြီး”

ချန်ဟောက်ထျန်းသည် ထိုမျက်ဝန်းအစုံများ ပြန်တွေးတောမိသည့်တိုင်အောင် ကြောက်စိတ်ကြောင့် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ကာ မိမိအနေဖြင့် မြို့ပြသို့ ပြန်ရောက်လျှင် တစ်လခန့် အိပ်မက်ဆိုးများ မက်နေရတော့မည်ဟု ခံစားနေ၏။

၎င်းသည် မိမိ၏တစ်သက်တာတွင် ထိုဝံပုလွေများကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ်မျှ မမြင်တွေ့လိုတော့ချေ။

“ဝံပုလွေ”

ဝမ်လင်းလင်းသည် ၎င်းအား သံသယမျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း မေး၏။

“ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဝံပုလွေကို မြင်နိုင်ပါ့မလား၊ ငါတော့ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဝံပုလွေရှိတယ်လို့ တစ်ခါမှမကြားဖူးဘူး”

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့်အမျှ ဝမ်လင်းလင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ပြောသည်။

“ချန်ဟောက်ထျန်း... မင်း တစ်ခါကလိုပဲ မျက်စိမှား ပြန်တာလား၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကလည်း ဟတ်စကီခွေးကို ဝံပုလွေဆိုပြီး မင်း အော်ဟစ်ခဲ့သေးတာပဲ၊ အခုကျတော့လည်း ဒီမှာ လာပြီး ဟောင်နေပြန်ပြီ၊ ဘယ်က ဝံပုလွေရ မှာလဲ၊ တကယ်လို့ အဲဒါက ဝံပုလွေအစစ်သာဆိုရင် မင်းရဲ့အရှိန်နဲ့ ပြေးလွတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ဝံပုလွေတွေ ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာတာကိုကော ဘာလို့ မမြင်ရတာလဲ”

ချန်ဟောက်ထျန်းသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုဝံပုလွေများသည် အမှန်တကယ် နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာခြင်းမရှိကြောင်း တွေ့ရ၏။

“ဒီနေရာမှာ လူအများကြီး ရှိနေတာကို မြင်လို့ သူတို့တွေ ကြောက်သွားကြတာ နေမှာပေါ့”

၎င်းသည် ဝံပုလွေတို့၏ အတွေးအား နားမလည်နိုင်သော်လည်း ဝမ်လင်းလင်းသည် မိမိအား သံသယပွားနေကြောင်း ကြားရသောအခါ ဒေါသအမျက် လောင်မြူးလာသည်။

“ငါ မြင်တာ မျက်စိမှားတာ ဟုတ်မဟုတ် ငါကိုယ်တိုင် မသိဘူးလား၊ အဲဒါတွေက ဝံပုလွေအစစ်တွေကွ၊ ငါသာ အပြေးမမြန်ခဲ့ရင် မင်းတို့တစ်တွေ ငါ့မျက်နှာကို မြင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ဒီနေရာမှာတောင် လာပြီး ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်နေသေးတယ်ပေါ့လေ၊ လင်းလင်း... မင်းရဲ့အတွင်းစိတ်ကို ငါ အခုမှပဲ အရှင်းသား မြင်တော့တယ်၊ မင်းဟာ ဤမျှလောက်အထိ သွေးအေးရက်စက်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး”

အင်တာနက်အသုံးပြုသူများသည် မိန်းမတစ်ယောက်နောက်သို့ မျက်ကန်းတစ္ဆေအလား လိုက်လံပိုးပန်းသူများသည် နောက်ဆုံးတွင် လက်ဗလာဖြင့်သာ ကျန်ရစ်တတ်သည်ဟု ပြောဆိုကြသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

ချန်ဟောက်ထျန်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော သွေးအေး ရက်စက်ကြင်နာမဲ့လှသည့် မိန်းမတစ်ယောက်အပေါ် စိတ်ညွတ်မိခဲ့ခြင်း မပြုခဲ့သင့်ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချန်ဟောက်ထျန်းသည် ပြင်းထန်သော နောင်တတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ မျက်စိမှားတာသက်သက်ပဲလို့ မင်းတို့က သံသယရှိနေကြမှတော့ မင်းတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ သွားပြီး ကြည့်လိုက်ကြပေါ့၊ မင်းတို့တွေ ကြောက်လွန်းလို့ လမ်းတောင် လျှောက်နိုင်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ချန်ဟောက်ထျန်းက စောင်းမြောင်း၍ ကဲ့ရဲ့စကား ဆိုသည်။

ထိုလူနှစ်ဦးသည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အငြင်းပွားကြတော့မည်အား မြင်တွေ့ရသဖြင့် လင်းယန်သည် လျင်မြန်စွာ ကြားဝင်ဖျောင်းဖျသည်။

“ကဲပါ... တော်ကြပါတော့၊ ငါတို့တွေ အပြင်ထွက်လာကြတာ ပျော်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာအတွက်နဲ့ ငြင်းခုံနေကြမှာလဲ၊ အဲဒါက ဝံပုလွေအုပ် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို ငါတို့ သွားကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပဲဥစ္စာ”

ချန်ဟောက်ထျန်းသည် လင်းယန်ကိုလည်း ကြည်လင်သော မျက်နှာထားဖြင့် မကြည့်ဘဲ ပြော၏။

“သူကတော့ ဟက်စကီခွေးကို ငါနဲ့အတူ အဖော်လုပ်ဖို့ ထားခဲ့တယ်လို့ ပြောတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ်ရှိလာတယ်ဆိုတာကို သိတာနဲ့ အဲဒီခွေးက ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး မြန်မြန် ပြေးသွားတာပဲ၊ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဘယ်လိုအရှင်သခင်မျိုးမဆို မိမိကိုအလိုရှိတဲ့ ခွေးမျိုးကိုပဲ မွေးတတ်ကြတာပဲ မဟုတ်လား”

ရန်အာဟူသည် ၎င်း၏ စကားလုံးများအား သည်းခံနိုင်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ ဆိုသည်။

“ချန်ဟောက်ထျန်း... မင်းမှာ အရှက်ဆိုတာ မရှိဘူးလား၊ အစ်ကိုကြီးလင်းက မင်းတို့အဆင်ပြေအောင် ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးနေတာကို မင်းက လှည့်ပြီးတော့ စော်ကားရက်တယ်ပေါ့”

လင်းယန်သည် လုံးဝ စိတ်ပူပန်ပုံမပြဘဲ ရန်အာဟူအား ဆွဲခေါ်ကာ ရှေ့ဆုံးမှ စတင်ထွက်သွားသည်။

ချန်ဟောက်ထျန်းသည် အခြားသော အဖွဲ့သားများ မိမိ၏ စကားလုံးများ လုံးဝ လျစ်လျူရှုသွားကြသည်အား မြင်တွေ့ရသောအခါ ၎င်း၏ သိက္ခာတရားသည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားရပြန်၏။

“ငါက လူပြက်တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပါပေါ့လား”

ရန်အာဟူနှင့် ရှောင်စစ်ယွီတို့သည် လင်းယန်၏ နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားကြသည်။

ဝမ်လင်းလင်းသည် ချန်ဟောက်ထျန်းအား စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

“မင်းလို လူစားမျိုးနဲ့ အတူတူ လျှောက်လည်ရတာ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာကောင်းတယ်”

ထိုလှပသော အမျိုးသမီးအား ကြည့်ရှုရင်း ချန်ဟောက်ထျန်းသည် အတိုင်းအဆမဲ့သော နောင်တတရားများ ခံစားရ၏။

“ငါ့မျက်စိတွေ ကန်းခဲ့လို့သာ မင်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမိခဲ့တာပဲ၊ ငါ ချန်ဟောက်ထျန်းဟာ မင်းရဲ့ မျက်ကန်းအလိုတော်လိုက် ခွေးအိုတစ်ကောင် ဘဝကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားတော့ဘူး”

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ၎င်းသည် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဝမ်လင်းလင်းသည် သူ၏ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်အား စိုက်ကြည့်ရင်း လုံးဝ ဝေခွဲမရဘဲ မိန်းမောကျန်ရစ်ခဲ့၏။

“ဒီကောင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ မျက်ကန်းအလိုတော်လိုက် ဟုတ်လား၊ ငါက ဘယ်တုန်းက သူ့ကို ခွေးတစ်ကောင်လို သဘောထားခဲ့ဖူးလို့လဲ၊ ကျောင်းတုန်းက ၎င်းကို ရေနှစ်ပုလင်း ပေးခဲ့ဖူးတာကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ၎င်း ဖျားနာလို့ ဆေးရုံတက်နေရတုန်းက စာနှစ်စောင် ပို့ခဲ့ဖူးလို့လား၊ ဒီကောင်ကတော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုခု သတ်မှတ်ပေးဖို့ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တာပဲ၊ ဒါမှမဟုတ် မိမိကိုယ်ကိုယ် သနားကရုဏာသက်အောင် လုပ်ဖို့ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ပဲ ပြောရမလား၊ ဒီလိုလူစားမျိုးကိုမှ မျက်ကန်းအလိုတော်လိုက်လို့ ခေါ်ကြတာလား”

ဝမ်လင်းလင်း တွေးလိုက်မိသည်။