အခန်း ၁၁၃

အခန်း ၁၁၃ - မိမိကိုယ်ကိုယ် ထောက်ခံခြင်း

"အို... မင်း သူ့ကို သိတာလား"

ဝမ်ထောင်သည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် အံ့သြသွား၏။

ဤကမ္ဘာကြီးက တကယ်ပင် ဤမျှအထိ ကျဉ်းမြောင်းနေသလော။ ရှောက်ယုံ

ကို သိကျွမ်းသူတစ်ဦးနှင့် ဆုံရသည်မှာ ဆန်းကြယ်လှသည်။

"အဟမ်း... ကျွန်တော် လုံးဝကြီးတော့ မသေချာဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှောက်ယုံဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကိုတော့ သိတယ်။ အရင်က ကျွန်တော်တို့ စီးပွားရေးတချို့ အတူတူလုပ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ သူကလည်း ရွှေကျဲခရိုင်ကပဲ။ နာမည်တူ တိုက်ဆိုင်တာမျိုး မဟုတ်ရင်တော့ သူပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ဝမ်ထောင်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့.."

ဝမ်ထောင်သည် ကောဟွာကို ခေါ်ဆောင်၍ အပေါ်ထပ်ရှိ ကော်မတီဝင်၏ ရုံးခန်းတံခါးဝသို့ တက်လာခဲ့သည်။

"မင်း အပြင်မှာ ခဏစောင့်နေဦး"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဝမ်ထောင်သည် တစ်ဦးတည်း အထဲသို့ ဝင်သွား၏။အတွင်း၌ အခြားသော ကော်မတီဝင်များ အားလုံး စုံလင်စွာ ရှိနေကြသည်။

သူတို့၏ ကြည်နူးဝမ်းမြောက်နေသော မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းတို့၏ ပေါင်းစပ်မှုများ အောင်မြင်ခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလေ၏။

ဝမ်ထောင်က သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ လူတိုင်းတွင် စွမ်းအင်ဘားတန်းများ ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်"

ဝမ်ထောင်က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်စကား ပြောလိုက်၏။

"ဟာဟာ... ငါတို့အားလုံးအတွက် ဂုဏ်ယူရမှာပါ"

စွမ်းရည်ရှင်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့အတွက် ကမ္ဘာကြီးသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ခင်ဗျားတို့ အားလုံး အမြုတေတွေကို ဆက်ပြီး ပေါင်းစပ်လို့ ရသေးလား"

ဝမ်ထောင်က မေးလိုက်၏။

"ငါ ရတယ်"

"ငါလည်း ရတယ်"

လူအများအပြားက အလုအယက် ပြန်လည်ဖြေကြားကြသည်။

လျူဟဲမှလွဲ၍ ရှန့်ဟုန်ပင်း၊ လုကန်းနှင့် ဝေကျန့်ကော်တို့သည် ဆက်လက်ပေါင်းစပ်နိုင်ကြပြီး ရန်ကျဲသည်လည်း ပေါင်းစပ်နိုင်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးသား ဖြစ်ရာ ယခုအခါ လျူဟဲနှင့် ဖုန်းမင်အန်တို့ နှစ်ဦးသာ အမြုတေတစ်မျိုးတည်းကိုသာ ကန့်သတ်ပေါင်းစပ်နိုင်တော့၏။

လျူဟဲသည် တိုက်ခိုက်ရေးသမား မဟုတ်သဖြင့် ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သို့သော် ဖုန်းမင်အန်မှာမူ မိမိကိုယ်ကိုယ် သူတို့ထဲတွင် အားအနည်းဆုံး ဖြစ်သွားသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရှာသည်။

"ဒုတိယအမြုတေအတွက်တော့ ခင်ဗျားတို့ အဆင်ပြေသလိုပဲ ပေါင်းစပ်ကြပါ။ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကိုလည်း ကျွန်တော် ပြောပြပြီးပြီဆိုတော့ သေချာလေး စဉ်းစားပြီးမှ လုပ်ကြပါ"

ဝမ်ထောင်သည် အကြံဉာဏ်များ ထပ်မံမပေးတော့ပေ။ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ယခုအခါ အတွေ့အကြုံရှိနေကြပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထို့နောက် ထိုလူစုသည် ရှောက်ယုံ၏စခန်းအကြောင်းကို ပြန်လည်ဆွေးနွေးကြသည်။ တစ်ပတ်ကျော်မျှ ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ရှောက်ယုံ၏ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးလျှင် သူတို့ဘက်မှ အရေးယူ ဆောင်ရွက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် စခန်းရှိ အခြားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဤအကြောင်းကို ပြောရင်း ဝမ်ထောင်က ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။

"မနက်ပိုင်းက ငါ ကယ်ထုတ်ခဲ့တဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေထဲမှာ ကောဟွာဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါတယ်။ သူက ရှောက်ယုံကို သိတယ်လို့ ပြောတယ်"

"ဟင်... သူက သိတာလား"

ရန်ကျဲ၏ မျက်မှောင်များ ကြုံ့သွား၏။

"ဟုတ်တယ်၊ သိရုံတင်မကဘူး... သူက

ငါတို့ လူတွေကို ပြန်ခေါ်လာပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောနေတယ်"

"အိုး... ဒါဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို ငါ နားထောင်ကြည့်ရမှာပဲ"

ထိုလူစုသည် ကောဟွာအား ဤကဲ့သို့ ကြွားဝါရဲသည့် ယုံကြည်ချက်မျိုး မည်သည့်အရာက ပေးထားသနည်းဟူသည်ကို စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။

မကြာမီ ကောဟွာကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။

"ကော်မတီဝင်များကို အလေးပြုပါတယ်"

ကောဟွာသည် အလျင်အမြန်ပင် အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကောဟွာ... မင်းရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို ပြောပြပါ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ၊ ဘာမှ ထိန်ချန်မထားပါနဲ့"

ဝမ်ထောင်က ကောဟွာကို ပြောလိုက်၏။

"ဒီလိုပါ... ရှောက်ယုံနဲ့ ကျွန်တော်က အရင်က စီးပွားရေးအရ အတူတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ဖူးတော့ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ဆံရေးက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော် အရင်ဆုံးသွားပြီး အခြေအနေကို စမ်းသပ်ကြည့်ရင် ကောင်းမလားလို့ စဉ်းစားမိတယ်။ သူ့ရဲ့ သဘောထားက ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ပြီးမှ သူ့ကို ဖျောင်းဖျမလား ဒါမှမဟုတ် တခြားနည်းလမ်းသုံးပြီး ကျွန်တော်တို့လူတွေကို ကယ်မလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်လို့ရတာပေါ့..."

ကောဟွာ၏ စကားကို ကြားရပြီးနောက် လူစုသည် စဉ်းစားတွေးတောရင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ထို့နောက် ဝမ်ထောင်သည် ဝေကျန့်ကော်ကို ရှောက်ယုံ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်အား ဖော်ပြခိုင်းလိုက်၏။

ကောဟွာသည် နားထောင်ပြီးနောက် ခေါင်းကို အထပ်ထပ် ညိတ်လိုက်သည်။

"သူပဲ ဖြစ်ရပါမယ်"

"ကောင်းပြီ၊ မင်း အပြင်ကို အရင်ထွက်နှင့်ဦး... ငါတို့ ဒါကို ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးလိုက်ဦးမယ်"

ရန်ကျဲက သဘောကျစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့"

ကောဟွာ ထွက်သွားပြီးနောက် ဝေကျန့်ကော်နှင့် အခြားသူများသည် အမြင်ချင်း ဖလှယ်ကြသည်။

ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ကြည့်လျှင် ကောဟွာကို စေလွှတ်ခြင်းသည် အကြံကောင်းတစ်ခု ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူ အောင်မြင်ခဲ့ပါက လူတိုင်း ပျော်ရွှင်ရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ ကျရှုံးခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် ထိုနေရာ၌ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်ပင် စခန်းအတွက် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှု မရှိနိုင်ပေ။ စခန်းတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြား ရှိနေသဖြင့် ကောဟွာ တစ်ယောက်တည်း ဆုံးရှုံးရခြင်းသည် မည်သို့မျှ မသက်ရောက်နိုင်ပေ။

သို့သော် ကောဟွာသည် ဝမ်ထောင် ကယ်တင်ခဲ့သော လူဖြစ်သဖြင့် သူတို့သည် ဝမ်ထောင်၏ သဘောထားကို တောင်းခံရမည် ဖြစ်သည်။

"ငါ့မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။ အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ သူ လုပ်နိုင်တယ်လို့ ထင်ရင် သူ့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ။ သူကလည်း စခန်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးကို သက်သေပြချင်နေတာ"

ဝမ်ထောင်က အေးတိအေးစက် ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင်တော့ သူ့ကို စမ်းကြည့်ခိုင်းလိုက်ရအောင်။ ငါတို့ ရလဒ်နှစ်ခုလုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားကြတာပေါ့..."

ဝေကျန့်ကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝမ်ထောင်သည် ကောဟွာကို ပြန်ခေါ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်း ဘာတွေ ပြင်ဆင်ဖို့ လိုလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမျိုး လိုမလဲ။ လိုတာရှိရင် တောင်းဆိုပါ"

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ကောဟွာ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာသည်။

"ကျွန်တော် အစားအစာတချို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ရှောက်ယုံရဲ့ နေရာကို လိုက်ပို့ပေးမယ့်လူလည်း လိုချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီကို ကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်သွားနိုင်မယ့် စွမ်းရည် မရှိလို့ပါ..."

ဝမ်ထောင်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ကောဟွာသည် ဝမ်ထောင်၏ ခြေတော်ရင်းသို့ ကပ်တွယ်ရန် အကြံရှိခဲ့သည်။

ရွှေကျဲစခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်မှသာ ဝမ်ထောင်သည် စခန်း၏ ခေါင်းဆောင် ခုနစ်ဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့ရ၏။

ထိုအချက်က သူ့ကို ပိုမို၍ မှီခိုလိုစိတ် ပြင်းပြစေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေတွင် မည်သည့်အာဏာမျှ မရှိသေးကြောင်း၊ သို့မဟုတ် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မပြသရသေးကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိရှိထားရာ ဤကဲ့သို့သော အရာရှိကြီးများအတွက် သူသည် မရှိလည်းဖြစ်သော လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူက ၎င်းတို့ကို မှီခိုလိုသော်လည်း ၎င်းတို့က သူ့ကို အလိုရှိချင်မှ ရှိလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အရာရှိကြီးများက သူ့ကို အလေးအနက်ထားလာစေရန် သူ၏ တန်ဖိုးကို ပြသရမည် ဖြစ်၏။

စခန်း၏ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ပြန်ပေးဆွဲသည့် ဤဖြစ်ရပ်သည် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု သူ ခံစားမိ၏။ အထူးသဖြင့် ပြန်ပေးဆွဲသူမှာ ရှောက်ယုံ ဖြစ်နေသဖြင့် ဤအခွင့်အရေးသည် ပိုမိုကြီးမားသည်ဟု သူ ယူဆသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ရှောက်ယုံနှင့် အလွန် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်ကာ သူ၏ စရိုက်နှင့် ဝါသနာများကို သိရှိထားသဖြင့် သူ နှစ်သက်မည့်အရာများကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ရှောက်ယုံသည် ယခုအခါ စွမ်းရည်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေလင့်ကစား လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသေးသဖြင့် ထိုအရာများသည် အသုံးဝင်နေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

မှန်ပါသည်၊ ကောဟွာသည် ရှောက်ယုံနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်း တည်ဆောက်ရန်သာ အလိုရှိသည်မဟုတ်ဘဲ လိုအပ်ပါက အထူးနည်းလမ်းအချို့ကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်၏။

"ကောင်းပြီ... ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့၊ မင်းအတွက် စီစဉ်ပေးဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်"

ရန်ကျဲသည် ကောဟွာကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဝမ်ထောင်သည်လည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ပဲ စစ်ဆင်ရေး စမှာလား။ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ရန်ကျဲက လှည့်၍ မေးလိုက်၏။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး"

ကောဟွာက အထပ်ထပ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ရန်ကျဲသည် ကောဟွာကို လိုက်ပါပို့ဆောင်ရန် မုဆိုးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို စီစဉ်ပေးပြီး ဝေါကီတော်ကီနှင့် အစားအစာအချို့ကိုလည်း ပြင်ဆင်ပေးခဲ့၏။

ဝတ်စုံအတွက်မူ ကောဟွာသည် ညစ်ပတ်ပေရေနေသော အဝတ်အစားတစ်စုံကို သဘာဝကျကျ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ လက်ရှိ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသော ပုံစံသည် အသက်လုပြေးလာသူတစ်ဦးနှင့် တူမည်မဟုတ်ပေ။

ကောဟွာ ပြင်ဆင်ပြီးစီးသောအခါ ဝမ်ထောင်သည် သူ့ကို သီးသန့်ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ကို ဘာများ ညွှန်ကြားချင်လို့လဲခင်ဗျာ"

အခြားသူများ၏ ရှေ့တွင် ကောဟွာသည် အားလုံးနည်းတူ ကော်မတီဝင်ဝမ်ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း လူနည်းသောအချိန်တွင်မူ အစ်ကိုကြီးဟု ခေါ်၏။ ဤနည်းဖြင့် သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဘဲ ရင်းနှီးမှုကို ရယူနိုင်ခဲ့သည်။

သူနှင့် ဝမ်ထောင် မည်သူက အသက်ကြီးသည်ဖြစ်စေ၊ သူကမူ ဤသူကို သူ၏ အစ်ကိုကြီးအဖြစ် သတ်မှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဝမ်ထောင်က သူ့ကို သီးသန့်ခေါ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကောဟွာသည် ဝမ်ထောင်က သူ့အား အထူးတာဝန်တစ်ခုခု ပေးအပ်မည်ဟု ထင်မှတ်နေ၏။ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးအနေဖြင့် အစ်ကိုကြီးအတွက် အလုပ်အကျွေးပြုရခြင်းသည် သဘာဝကျလှသည်။

သို့သော် သူ အံ့သြသွားရသည်မှာ ဝမ်ထောင်သည် ပစ္စည်းအချို့ကို ထုတ်ယူ၍ သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါက ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ဆေးရည်... ဒါက အကျိအချွဲဗုံး... ဒါက ခွန်အားနည်းဆေးရည်... ဒါက အပြေးဆေးရည်..."

ဝမ်ထောင်သည် ကောဟွာအား ပစ္စည်းအချို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေးအပ်ပြီး ၎င်းတို့ကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို ရှင်းပြပေး၏။

"မင်းရဲ့ ဒီမစ်ရှင်က တော်တော်လေး အန္တရာယ်များတယ်။ ဒီပစ္စည်းတွေက မင်းရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်၊ အဆင်ပြေသလို သုံးပါ။ သတိရပါ... မင်းရဲ့ လုံခြုံရေးက ပထမဆုံးပဲ"

ကောဟွာသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဝမ်ထောင်၏ လက်အောက်ငယ်သားအဖြစ် ခံယူထားသဖြင့် ဝမ်ထောင်သည်လည်း သူ့ကို စောင့်ရှောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ လူတို့သည် အကာအကွယ်ရရှိရန်အတွက်သာ

အခြားသူ၏ခြေတော်ရင်းသို့ ကပ်တွယ်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

ဤပစ္စည်းများသည် အခြားသူများအတွက် အလွန် အဖိုးတန်လှသော်လည်း ဇွန်ဘီများထံမှ အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သော ဝမ်ထောင်အတွက်မူ အထူးတလည် တန်ဖိုးမရှိလှပေ။ ထို့ကြောင့် ကောဟွာ၏ ရှင်သန်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးရန် ထိုက်တန်လှသည်။ အကယ်၍ သူသည် ထိုဓားစာခံများကို တကယ်ပင် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါက ဤပစ္စည်းများကို အသုံးပြုရခြင်းမှာ ထိုက်တန်၏။

ဤပစ္စည်းများ၏ မြစ်ဖျားခံရာကိုမူ သူ ရှင်းပြရန်ပင်မလိုဘဲ ၎င်းတို့သည် ခေတ်မီဆန်းသစ်သော နည်းပညာမြင့် ထုတ်ကုန်များနှင့် တူညီနေသဖြင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်လွန်နည်းပညာကြောင့်ဟုသာ လွှဲချနိုင်၏။ အကြောင်းမူကား ယခုသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလဖြစ်ပြီး လူသားများပင် စွမ်းရည်ရှင်များ ဖြစ်လာကြသဖြင့် လျှို့ဝှက်နည်းပညာအချို့ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာ အလွန် သဘာဝကျသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ထောင် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကောဟွာသည် ထိုပစ္စည်းများကို ရရှိပြီးနောက် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မံမမေးမြန်းခဲ့သလို မေးရန်လည်း မတွေးမိခဲ့ပေ။ အကြောင်းမူကား စခန်းတွင် ဗိုင်းရပ်စ်တားဆီးဆေးများပင် ရှိနေသေးသဖြင့် အခြားသော နည်းပညာထုတ်ကုန်များ ရှိနေခြင်းမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"

ကောဟွာသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။

ဝမ်ထောင်သည် သူ့အား မစ်ရှင်အတွက် လမ်းညွှန်ချက်များ ပေးနေသည်ဟုသာ သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ထောင်က သူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို စိုးရိမ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

စခန်းသို့ မလာရောက်မီအချိန်က ဝမ်ထောင်၏ နောက်သို့ လိုက်လိုစိတ်မှာ ဝမ်ထောင်၏ အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမားမှုကြောင့် ဖြစ်ပြီး စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင်မူ ဝမ်ထောင်၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းကြောင့် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဝမ်ထောင်၏ စိတ်နေသဘောထားသည် တကယ်ပင် နောက်လိုက်ရကျိုးနပ်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤပစ္စည်းများသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိပုံရသော်လည်း ဝမ်ထောင်သည် သူ့အား ဤကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးအပ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ကောဟွာသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း စကားအများကြီး မပြောခဲ့ပေ။

ယောက်ျားကောင်းဟူသည် စကားသက်သက်သာ ပြောလေ့မရှိဘဲ လုပ်ရပ်ဖြင့်သာ မိမိ၏ တန်ဖိုးကို ပြသလေ့ရှိသည်။

"ကံကောင်းပါစေ။ အကယ်၍ မင်း ဒီလူတွေကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်ရင် ငါ မင်းကို ရာထူးတိုးပေးပြီး ဝန်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်စေရမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း အစွမ်းရှိသလောက်ပဲ ကြိုးစားပါ၊ တကယ်လို့ အဆင်မပြေရင်လည်း အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့..."

အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ ကျရှုံးသည်ဖြစ်စေ ရွှေကျဲစခန်းနှင့် ရှောက်ယုံ၏စခန်းတို့အကြား တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားရန်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။ တောင်တစ်တောင်တွင် ကျားနှစ်ကောင် မအောင်းနိုင်သကဲ့သို့ သူတို့သည် ရွှေကျဲစခန်းကို လာရောက်စော်ကားထားကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ကောဟွာသည် ထက်မြက်သော လူတစ်ဦးဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ သေဆုံးသွားရမည်ဆိုပါက တကယ်ပင် နှမြောစရာကောင်းလှ၏။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

ကောဟွာသည် ခေါင်းကို လေးနက်စွာ ညိတ်ပြပြီးနောက် မုဆိုးအဖွဲ့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ထောင်သည် အိမ်သို့ ကားမောင်း၍ ပြန်လာခဲ့၏။

"မရီး... ကားပေါ်တက်ပါ"

တင်ယွီချင်သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ကာ ကာကွယ်ရေး အဆင့်တစ်ခုရှိသော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် သူမ၏ အင်အားမှာ မကြီးမားသဖြင့် ဝမ်ထောင်ကဲ့သို့ သံမဏိပြားများကို အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။

တင်ယွီချင် ပြင်ဆင်ပြီးသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ထောင်သည် စခန်းထွက်ပေါက်သို့ ကားမောင်းထွက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ထောင်သည် ပင်မဂိတ်တံခါးဝ၌ ချန်ကျွမ်းကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရ၏။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဝမ်ထောင်သည် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းများ သွားရောက်သိမ်းဆည်းစဉ် ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ချန်ကျွမ်း၏သတို့သမီးလောင်းကို ဦးခေါင်းကို ပစ်၍ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ချန်ကျွမ်းသည် ထိုအကြောင်းကို သိရှိပြီးနောက်တွင်လည်း ပြဿနာမရှိကြောင်း၊ သူ၏ စေ့စပ်ထားသူကို လုံးဝ မချစ်ကြောင်း စသည်ဖြင့် အမြဲတစေ ပြုံးရွှင်စွာ ပြောဆိုခဲ့ပြီး အလွန်ပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်ပုံပေါ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဝမ်ထောင်သည် သူ အောင့်သက်သက်ဖြင့် ပြုံးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိထားရာ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ချန်ကျွမ်းကို သိပ်မတွေ့ဖြစ်တော့ပေ။

ချန်ကျွမ်းသည် နေ့စဉ် အိမ်၌သာ နေထိုင်ပြီး အပြင်သို့ မထွက်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာမူ အဆင်ပြေပုံရကြောင်း အခြားသူများ၏ ပြောပြချက်အရ ဝမ်ထောင် သိရှိခဲ့ရသည်။

ဝမ်ထောင်သည် ချန်ကျွမ်းအနေဖြင့် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် တိတ်ဆိတ်မှုကို လိုလားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိထားသဖြင့် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုခဲ့ပေ။

အကြောင်းမူကား ချန်ကျွမ်းသည် စခန်းရှိ အနည်းငယ်မျှသော ဆရာဝန်သုံးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အခွင့်ထူးခံတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ အလုပ်မလုပ်လျှင်ပင် စခန်းက သူ၏ အစားအစာနှင့် အဖျော်ယမကာများကို ထောက်ပံ့ပေးမည်သာ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်ထောင်သည် သူ့ကို အထူးတလည် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သို့သော် ယနေ့တွင် သူ့ကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘဲ သူ၏ ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ အပြင်သို့ ထွက်မည့်ပုံပေါ်နေ၏။

သူ မိုက်မဲတဲ့အရာတစ်ခုခုကို လုပ်တော့

မလ်ု့လား။

ချန်ကျွမ်းသည် ယနေ့တွင် ဂျာကင်အင်္ကျီအဖြူကို ဝတ်ဆင်မထားဘဲ သာမန် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦး၏ ဝတ်စုံနှင့် တူညီသောအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ချွန်ထက်သော သံပိုက်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ဝမ်ထောင်သည် ချန်ကျွမ်း၏ ဘေးသို့ ကားကို မောင်းနှင်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ချလိုက်၏။

အသံကို ကြားရသောအခါ ချန်ကျွမ်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ်ထောင်..."

ချန်ကျွမ်း၏ မျက်နှာတွင် လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အမူအရာမျိုး မရှိသော်လည်း သေကြောင်းကြံစည်လိုသူ အချို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို အပေါ်ယံကြည့်ရုံမျှဖြင့် မသိနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ထောင်က တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်၏။

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ"

"ကျွန်တော်... ဇွန်ဘီတွေကို သွားသတ်မလို့"

ချန်ကျွမ်းသည် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဆရာဝန်ပဲ၊ ဘာလို့ ဇွန်ဘီတွေကို သတ်ချင်ရတာလဲ"

ဝမ်ထောင်သည် အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားရ၏။

ချန်ကျွမ်းက ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်တော် အများကြီး စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်တွေက ဒီကမ္ဘာကြီးကို မကယ်တင်နိုင်ပေမဲ့ စစ်ရေးအင်အားကတော့ သေချာပေါက် ကယ်တင်နိုင်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အင်အားကို မြှင့်တင်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ"

"..."

ထိုစကားများမှာ မှားယွင်းမှုမရှိပေ၊ အင်အားဟူသည် အရာအားလုံး၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်သည်။ သင်၏ ဆေးပညာစွမ်းရည်က အတုမရှိ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်နေ

သော်လည်း အခြားသူများက သင်မရှိလျှင် မရှင်သန်နိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ပါက ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်နေလင့်ကစား သန်မာသူများကို အလုပ်အကျွေးပြုရမည်သာ ဖြစ်၏။

"ငါလည်း ဇွန်ဘီတွေကို သွားသတ်မလို့ပဲ၊ အတူတူ သွားကြမလား"

ဝမ်ထောင်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ချန်ကျွမ်းက ငြင်းပယ်ခဲ့လျှင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တကယ်ပင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များလှ၏။

သို့သော် ချန်ကျွမ်း၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။

"ရတာပေါ့"

ချန်ကျွမ်းသည် နောက်ခန်းမှနေ၍ ကားပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ပြီး အတွင်း၌ တင်ယွီချင်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"မင်္ဂလာပါ မစ္စတင်"

သူသည် တင်ယွီချင်နှင့် ဝမ်ထောင်တို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အတိအကျ မသိရှိပေ။ ထိုနှစ်ဦးသည် အတူတူ နေထိုင်ကြသော်လည်း အစောပိုင်းက ဝမ်ထောင်သည် တင်ယွီချင်ကို 'မရီး' ဟု မကြာခဏ ခေါ်ဆိုသည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် မှားယွင်းသော အခေါ်အဝေါ်ကို အသုံးပြုမိ၍ အရှက်ရခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန်အတွက် မစ်တင်ဟုသာ ရိုးရှင်းစွာ ခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

"မင်္ဂလာပါရှင်"

တင်ယွီချင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဝမ်ထောင်... ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

ချန်ကျွမ်းသည် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေကာ ဝမ်ထောင်သည် တင်ယွီချင်ကို အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ဆောင်လာသနည်းဟူသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။

"ဇွန်ဘီအမဲလိုက်မလို့လေ၊ ငါ အခုတင်ပဲ မင်းကို ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ အဓိကကတော့ သူမကို သတ်ခိုင်းဖို့ပါ၊ ငါကတော့ သူမရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ယူရမှာ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီမှာ ရှိနေတော့ အတူတူသွားဖို့ အတော်ပဲပေါ့"

"..."

ချန်ကျွမ်းသည် အလွန်ပင် အံ့သြသွားရသည်၊

တကယ်ပဲ ဇွန်ဘီများကို အမဲလိုက်ရန်အတွက် ထွက်လာခြင်းပင်။

၎င်းအပြင် တင်ယွီချင်ကိုယ်တိုင်က အမဲလိုက်မည် ဖြစ်၏။ တင်ယွီချင်သည် ချန်ကျွမ်း၏ သံသယကို ရိပ်မိပုံရသဖြင့် သူမ၏ မျက်မှောင်ကို ပင့်ကာ အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်မို့လို့ လျှော့မတွက်နဲ့နော်၊ ကျွန်မ ဇွန်ဘီအကောင်ပေါင်း ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး သတ်ခဲ့ပြီးပြီ"

"..."

ချန်ကျွမ်းသည် အေးစိမ့်သော လေကို ရှူသွင်းလိုက်မိ၏။ဤအရာသည် အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ထို့နောက် သူသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏၊ သူသည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကိုမျှ မသတ်ဖူးသေးသဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုပင် အောက်ကျနောက်ကျ ဖြစ်နေရသည်။ အလွန်ပင် အရှက်ရစရာ ကောင်းလှပေစွ။

ဝမ်ထောင်မှာ အနည်းငယ် ဆွံ့အသွား၏။

တင်ယွီချင်သည် ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ သတ်ခဲ့ဖူးသည်မှာ မှန်သော်လည်း ထိုအရာသည် သူက ဇွန်ဘီများကို သွေးပမာဏ အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်အထိ ရိုက်နှက်ပြီးနောက် သူမအား နောက်ဆုံးတစ်ချက် တိုက်ခိုက်ခွင့် ပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တင်ယွီချင်သည် ဂုဏ်ယူပြီးနောက် ထိုအရာသည် အလွန်ပင် ပျော်စရာကောင်းသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဝမ်ထောင်၏ အကြည့်ကို သိရှိသွားသောအခါ သူမသည် ပြုံးစိစိဖြင့် ဝမ်ထောင်၏ ပေါင်ကို ရုတ်တရက် လှမ်း၍ထိလိုက်၏။

"ရှူး..."

ဝမ်ထောင်သည် တင်ယွီချင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ သူမ၏လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"ဒီမိန်းမကိုတော့ သင်ခန်းစာပေးရမယ်"

ဝမ်ထောင်သည် ယနေ့ည အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမအား ကောင်းကောင်း သင်ခန်းစာပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ကားသည် စခန်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ရင်ပြင်တစ်ခုသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် ဇွန်ဘီ တစ်ဒါဇင်ကျော် ရှိနေကြ၏။

ဝမ်ထောင်က တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့အားလုံးသည် သွေးပမာဏ ၁၀၀၀ ရှိသော သာမန်ဇွန်ဘီများ ဖြစ်ကြသည်။

"ဒီနေရာမှာပဲ လုပ်ကြစို့။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်ဆုံး မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်ကြဦး"

ဂလု...

​ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသော ဇွန်ဘီများကို ကြည့်ရင်း ချန်ကျွမ်းသည် တံတွေးကို အားပါးတရ မျိုချလိုက်မိသည်။

ဤဇွန်ဘီများသည် အဘယ်ကြောင့် ပိုမို၍ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသနည်း... သူ တစ်ဦးတည်း ထွက်လာခဲ့ခြင်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလား။

တင်ယွီချင်သည်လည်း အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေ၏။ သူမ ယခင်က ဟက်ပီးနပ်စ်လူနေရပ်ကွက်တွင် သတ်ခဲ့ဖူးသော ဇွန်ဘီများသည် လူသားနှင့် တူညီနေသေးသော်လည်း ယခုဇွန်ဘီများမှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး ပုပ်ပွနေကာ အလွန်ပင် အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်လှသည်.။

"ငါ... ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး ထင်တယ်..."

ချန်ကျွမ်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အောင့်အည်းသည်းခံနေသော်လည်း

တင်ယွီချင်ကတော့ ဝမ်ထောင်၏ လက်မောင်းကို တိုက်ရိုက်ဖက်တွယ်ကာ ချွဲနွဲ့နေ၏။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဟူသည် မိမိ၏ အားသာချက်များကို အသုံးပြုတတ်ရန် လိုအပ်လေသည်။

ဝမ်ထောင်သည် ထိုနှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး စကားအများကြီး မဆိုခဲ့ပေ။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာ စောင့်နေ၊ ငါ အရင်သွားပြီး သူတို့ကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်"

တကယ်တော့ ဝမ်ထောင်သည် ဤအရာကို အစကတည်းက စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုနှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မည်သို့ရှိသည်ကို၎င်း၊ သာမန်ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို တစ်ဦးချင်း ရင်ဆိုင်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိကို၎င်း သိရှိလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုကြည့်ရသည်မှာ ချန်ကျွမ်းသည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော်လည်း တင်ယွီချင်အတွက်မူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဝမ်ထောင်သည် သူ၏ ပုဆိန်ကိုဆွဲထုတ်ကာ လျှောက်သွားပြီး ဇွန်ဘီအုပ်စုထံသို့ အသာအယာ လွှဲယမ်းလိုက်၏။

[-၉၃၂]

[-၉၄၉]

[-၉၉၉]

[-၉၁၃]

[...]

ပုဆိန်ကို အသာအယာ တစ်ချက် လွှဲယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဇွန်ဘီများ အားလုံးသည် တုန်ခါလှိုင်းကြောင့် လဲကျသွားကြပြီး ၎င်းတို့အားလုံးတွင် သွေးအနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"ဟူး... တော်သေးတာပေါ့၊ ငါ သူတို့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အကုန် သတ်မပစ်မိလို့..."

ဝမ်ထောင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏၊ သူသည် ဇွန်ဘီအားလုံးကို တိုက်ရိုက် သတ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ အင်အားအပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ အတော်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ တုန်ခါလှိုင်းကို အသုံးပြုခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ပြင်းအားကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေလေပြီ။

ချန်ကျွမ်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြပြီး အနက်ရောင်သွေးများ စီးကျနေကာ ခြေလက်များပင် ပြတ်တောက်နေသော ဇွန်ဘီများကို ကြည့်ရင်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တင်ယွီချင်သည် ဤအရာနှင့် အလွန် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်၏။ သူမသည် သူမ၏ လှံကို ထုတ်ယူကာ လျှောက်သွားပြီး သွေးနည်းနေသော ဇွန်ဘီများကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထိုးသတ်လိုက်သည်။

"ဒီလိုလည်း ရတာပဲလား"

ချန်ကျွမ်းမှာ အတော်ပင် တုန်လှုပ်သွားရ၏။

ထို့နောက် သူသည်လည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပါဝင်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ထောင်သည် ယခုအခါ အဆင့်နိမ့်ကစားသမားများကို ခေါ်ဆောင်လာသော အဆင့်မြင့်ကစားသမားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ သူသည် သာမန်ဇွန်ဘီအုပ်စုတစ်စုကို ရှာဖွေပြီး ပုဆိန်တစ်ချက် လွှဲယမ်းမှုဖြင့် ၎င်းတို့ကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ကာ တင်ယွီချင်နှင့် ချန်ကျွမ်းတို့ကို အဆုံးသတ်ခွင့် ပေးခဲ့သည်။

မနက်ခင်းတွင် ထွက်ခွာခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် စခန်းသို့ ပြန်လာသည့်အချိန်အထိ ဝမ်ထောင်သည် သာမန်ဇွန်ဘီ အကောင်ရေ ၁၀၀ ကျော်ကို တိုက်ရိုက် ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ပေးခဲ့၏။

သူသည် ထိုအရေအတွက်မျှသာ ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ချန်ကျွမ်းနှင့် တင်ယွီချင်တို့၏ အရှိန်မှာ မြန်ဆန်ခြင်းမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့ကို အဆုံးသတ်ရန်ပင် အလွန် ပင်ပန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ရလဒ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ဝမ်ထောင်သည် အတော်ပင် စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိပါသည်။ တင်ယွီချင်သည် ယခင်က သွေးပမာဏ ၃၀၀ ကျော်သာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၁၀၀၀ အထိ ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အတူ ချန်ကျွမ်းသည်လည်း ယခုအခါ သွေးပမာဏ ၁၀၀၀ ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ ဝမ်ထောင်သည် ချန်ကျွမ်းကို သူငယ်ချင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ အမြဲ ဆက်ဆံခဲ့ရာ သူ၏ သွေးပမာဏ ၁၀၀၀ သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အလွန် ဝမ်းမြောက်မိသည်။

ဇွန်ဘီများ၏ သွေးပမာဏ တိုးပွားလာပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ရရှိသော သွေးပမာဏ တိုးတက်မှု အရှိန်သည်လည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့​၏။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့သည် သွေးပမာဏ ၁၀၀၀ သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် နောက်ထပ် တစ်ရက်မျှ ထပ်မံစောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ သွေးပမာဏ ၁၀၀၀ မှာ အချောင်နည်းလမ်းဖြင့် မြှင့်တင်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့တွင် တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံ လုံးဝ မရှိသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံကိုမူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာနိုင်ရာ အလျင်စလိုလုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ အရင်ဆုံး သွေးပမာဏကို မြှင့်တင်ထားနိုင်သရွေ့ အဆင်ပြေပါသည်။

ယခုအခါ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကားထဲတွင် အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်၏။ ဝမ်ထောင်သည် စခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ချန်ကျွမ်းကို အိမ်သို့ ပြန်ပို့ရန် လူတစ်ဦးအား စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး တင်ယွီချင်ကိုမူ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဘက်စုံသုံးအဆောက်အအုံသို့ တစ်ခေါက် ထပ်မံသွားရောက်ခဲ့ပြီး ဝေကျန့်ကော်အား မိမိတွင် လိမ္မော်ရောင်တုန်ခါလှိုင်းအမြုတေတစ်ခု ရရှိထားကြောင်း၊ ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူက အလိုရှိသနည်းဟူသည်ကို မေးမြန်းလိုက်၏။

ဝမ်ထောင်သည် လိမ္မော်ရောင်တုန်ခါလှိုင်းအမြုတေကို ဝေကျန့်ကော်နှင့် အခြားသူများကို ပေးအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဟန်ရွှေသည်လည်း ၎င်းကို အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း သူမသည် လက်ရှိတွင် တာဝေးပစ်ခတ်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ထားပြီး ထိုတိုက်ခိုက်ရေးပုံစံကို အတော်ပင် နှစ်သက်နေ၏။ အရှိန်ပြင်းဝင်တိုက်ခြင်းမှာမူ သူမ၏ ဝှက်ဖဲဖြစ်ပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ အသုံးပြုလေ့မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ထောင်သည် ဝေကျန့်ကော်နှင့် အခြားသူများသည် တုန်ခါလှိုင်းအတွက် ပိုမိုသင့်တော်သည်ဟု ခံစားမိသည်။ ဟန်ရွှေအတွက်မူ နောက်ပိုင်းတွင် အခြားသော အမြုတေများကို သူ ရှာဖွေပေးမည် ဖြစ်၏။

ဝေကျန့်ကော်သည် အမြုတေကို မြင်သောအခါ အလွန် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

"ဘုရားရေ... မင်းရဲ့ ကံကောင်းခြင်းကတော့ တကယ်ပဲ အံ့မခန်းပါပဲ။ ငါတို့က လိမ္မော်ရောင်အမြုတေကို တစ်ကြိမ်

လေးတောင် မကြုံတွေ့ဖူးသေးဘူး၊ မင်းကတော့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ပြီးပြီ။ ငါ တကယ်ပဲ အားကျမိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်တိုင် ဘာလို့ မသုံးတာလဲ"

"ဟားဟားဟားယား... ငါက ကံကြမ္မာသားတော် ဖြစ်နေလို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"

ဝမ်ထောင်က ရယ်မောကာ ရှင်းပြလိုက်၏။

"ငါ မသုံးတာက လူတစ်ယောက်ဟာ အမျိုးအစားတူ အမြုတေ ၁၀ ခုကိုပဲ ပေါင်းစပ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ရှာတွေ့ခဲ့လို့ပါ။ ထပ်ပြီး ပေါင်းစပ်လို့ မရတော့ဘူး"

"ဟမ်... မင်း ၁၀ ခုတောင် ပေါင်းစပ်ပြီးပြီလား။ အံ့ဩစရာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ၁၀ ခုပဲ ပေါင်းစပ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကတော့ အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်ပဲ"

ဝေကျန့်ကော်သည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လျက် ဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ငါ သူတို့အားလုံးကို ခေါ်လိုက်မယ်၊ ပြီးမှ ဒီအမြုတေကို ဘယ်သူသုံးမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

"အင်း.. မင်းတို့ဘာသာ ဆွေးနွေးကြပါ။ ငါ အရင်သွားတော့မယ်"

"အဆင်ပြေတယ်"

ညနေခင်းတွင် တင်ယွီချင်သည် ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် နိုးလာခဲ့သည်။

ဝမ်ထောင်သည် သူ၏ ကတိအတိုင်း တင်ယွီချင်အား ပြင်းထန်သော သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့၏။

ထို့နောက် သူသည် မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ စဉ်းစားမိသည်မှာ သူ၏ မရီးအတွက် စွမ်းရည်တစ်ခု ရှာဖွေပေးသင့်သလား ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံးမှာ အသက်ဘေးမှ ကာကွယ်နိုင်သော စွမ်းရည်တစ်ခုကို ရရှိရန် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ မိမိအတွက်ပါ အကျိုးရှိစေမည့် စွမ်းရည်တစ်ခုကို ရရှိနိုင်လျှင်မူ ပိုမို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

---------