အခန်း ၃၅၈
Vol. 36 Ch. 358
အခန်း (၃၅၈) - ကျွမ်းလောင်နေသော မြေပြင်ထက်မှ မီးရှူးတိုင်များ (၃)
“ဂိုဏ်းချုပ်ဟော်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းလို့ သာမန် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ နည်းလမ်းတွေက အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး။”
“ငါတို့ သုသေသနအသင်းရဲ့ ‘ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း စီမံကိန်း’ က ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ အသက်ထောက်ပံ့မှု နည်းပညာတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားလို့ သူ့ရဲ့သက်ရှိလက္ခဏာတွေကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် နည်းနည်းရှိတယ်”
“နောက်ပြီးတော့ ဒီဘေးအန္တရာယ်ကို ကောင်းချီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မလားဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး”
“ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း စီမံကိန်း ဟုတ်လား”
အခြားလက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး လက်က မသိစိတ်မှ ခါးကြားက လက်နက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
“ငါတို့ ဒါကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးဘူး။ ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို ပြန်ခေါ်သွားရမယ်။”
“နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ”
ယန်ချင်းယွမ် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ထိန်းချုပ်မှုမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ နှိပ်လိုက်သည်။
“ဇစ်”
အားကောင်းလှသော ထုံကျင်ကာကွယ်ရေး စက်ကွင်းတစ်ခုသည် ယာဉ်အတွင်းပိုင်း တစ်ခုလုံးကို တစ်ခဏအတွင်း ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ဦး အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ကြဘဲ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားကာ မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်မိုက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျော့ခွေလဲကျသွားကြရှာရာ သတိလစ်သွားခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။
သံမဏိချပ်ဝတ် မော်တော်ယာဉ်သည် မည်သည့်ရပ်တန့်မှုမျှမရှိဘဲ တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်ထားသည့် မီးပွားသုသေသနပညာရှင်အသင်း၏ တံခါးကြီးအတွင်းသို့ မောင်းနှင်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
ထူထဲလှသော သတ္တုစပ်တံခါးကြီး အမြောက်အမြားကို ဖြတ်သန်းကာ နောက်ဆုံးတွင် ဖုံးကွယ်ထားသည့် မြေအောက် အဝင်ဝတစ်ခုဆီသို့ တည့်တည့်မောင်းနှင်လျက် လမ်းဆင်းအတိုင်း မြေကမ္ဘာ နက်ရှိုင်းရာဆီသို့ ဆင်းသက်သွားခဲ့သည်။
ကားရပ်သွားပြီးနောက် ယာဉ်တံခါး ပွင့်ဟလာသည်။ ပြင်ပက မြင်ကွင်းမှာ ကားဂိုဒေါင် မဟုတ်တော့ဘဲ အမျိုးမျိုးသော တိကျလှသည့် စက်ကိရိယာများနှင့် ပွင့်လင်းမြင်သာသော အသက်ထောက်ပံ့မှု ကွန်တိန်နာများ ပြည့်နှက်နေသည့်။
အနာဂတ် နည်းပညာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကျယ်ပြောလှသော နေရာလွတ်ကြီး ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ မြေအောက် အဓိကဓာတ်ခွဲခန်းပင် ဖြစ်သည်။
ဓာတ်ခွဲခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် အထူးတလည် ကြီးမားလှသော အသက်ထောက်ပံ့မှု ကွန်တိန်နာကြီးတစ်ခုက မျက်စိကျစရာပင်။
၎င်းအတွင်း၌ အမျိုးမျိုးသော ဇီဝတစ်သျှူးများကို အတင်းအဓမ္မ ရက်လုပ်ထားပုံရသည့် အသားစိုင်ကြီးတစ်ခုသည် အစိမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့ရှိသော အာဟာရရည်များအတွင်း ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ရံဖန်ရံခါ ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်များအဖြစ် လိမ်ဖယ်သွားတတ်ကာ မတည်ငြိမ်သော စွမ်းအင်အတက်အကျများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
၎င်းမှာ ယန်ချင်းယွမ် ခက်ခက်ခဲခဲ ဖော်စပ်ထားခဲ့သည့် “တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖန်တီးမှု” အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။
ဖြူဖွေးသော ကာကွယ်ရေး ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားကြသည့် သုသေသနပညာရှင် အနည်းငယ်က တိတ်ဆိတ်စွာ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာကြပြီး သတိလစ်နေသော ဟော်ကျန့်ကို ယာဉ်အတွင်းမှနေ၍ ရွေ့လျားနိုင်သော အသက်ထောက်ပံ့မှု ပလတ်ဖောင်းပေါ်သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ကြပြီး ထိုအလယ်ဗဟိုက အသက်ထောက်ပံ့မှု ကွန်တိန်နာကြီးဆီသို့ တည့်တည့် တွန်းယူသွားကြသည်။
ယန်ချင်းယွမ် ယာဉ်အတွင်းမှ လှမ်းထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ဟော်ကျန့်နှင့် ကွန်တိန်နာအတွင်းရှိ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖန်တီးမှုကြီးကြားတွင် ရူးသွပ်စွာ ဖြတ်သန်းကြည့်ရှုနေသည်။
သူ ပလတ်ဖောင်းဘေးသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီးနောက် ဟော်ကျန့်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာကြီးအပေါ်သို့ သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လျက် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ပြီးပြည့်စုံတဲ့ သယ်ဆောင်သူပဲ...”
သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိရာ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။
“သန်မာလှတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်၊ ကြံ့ခိုင်လှတဲ့ ဇွဲဝီရိယ၊ ပြီးတော့ ဒီ မပျက်စီးနိုင်သော မီးလျှံဝိညာဉ် က ဆောင်ကြဉ်းလာတဲ့ အဆုံးမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ... နောက်ဆုံးတော့၊ နောက်ဆုံး အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ကိုယ်တိုင် လာပို့ပေးခဲ့တာပဲ”
သူ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်လှသော အလင်းတန်းများဖြင့် လှုပ်ရှားနေသော ထိုတစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖန်တီးမှုကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်မှာ အနှိုင်းမဲ့လှသော အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကို ချီးမွမ်းနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်ဟော်၊ မင်း မြင်လား။ ဒါက မင်းရဲ့ အနာဂတ် ‘ခန္ဓာကိုယ်’ပဲ... အခုတော့ အဲဒါက နည်းနည်းကြမ်းတမ်းနေသေးပေမဲ့ မကြာခင်မှာ မင်းရဲ့ အစွမ်းထက်လှတဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ ခွန်အားတွေက အဲဒါနဲ့ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်သွားလိမ့်မယ်။”
“မင်း ဒီလိုမျိုးထိခိုက်လွယ်တဲ့ လူသားခန္ဓာကိုယ်ကို ကျော်လွန်သွားပြီး ငါတို့ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ ထာဝရ ‘နတ်ဘုရား’ တစ်ပါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်”
သူ ကွပ်ကဲမှုမျက်နှာပြင်ဆီသို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်ကာ ပြတ်သားသွားသည်။
“နတ်ဘုရားဖန်တီးရေး စီမံကိန်းရဲ့ နောက်ဆုံး အဆင့်ကို စတင်လိုက်စို့”
“ဘုရင်အဆင့် အရည်ကျိုခြင်း၊ ဝိညာဉ် မက်ထရစ် ခွာထုတ်ခြင်းနဲ့ အသက် မူလအစ ပေါင်းစပ်ခြင်းတို့ကို ပြင်ဆင်ကြစို့”
“ညွှန်ကြားချက်ကို အတည်ပြုပါပြီ။ ပစ်မှတ် - မူလ သယ်ဆောင်သူ (ဟော်ကျန့်)၊ စမ်းသပ်ပစ္စည်း (တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖန်တီးမှု)။ ဝိညာဉ် တည်ငြိမ်ဆေးနဲ့ တစ်သျှူး ပေါင်းစပ်ခြင်း လှုံ့ဆော်ဆေးများကို စတင် ထိုးသွင်းနေပါပြီ”
ယန်ချင်းယွမ်သည် ဟော်ကျန့်အား ဝါးမြိုရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် အသက်ထောက်ပံ့မှု ကွန်တိန်နာကြီးဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းယူသွားသည်ကို စိုက်ကြည့်နေ၍ မျက်နှာတွင် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျှော်လင့်ချက် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
မြို့အပြင်ဘက်က အမြောက်သံများနှင့် သတ်ဖြတ်မှုများသည် သူနှင့် မသက်ဆိုင်တော့သကဲ့သို့ပင်။
ဤနေရာတွင် သူသည် အသက်များနှင့် ကျင့်ဝတ်များကို နင်းခြေမည့် အရူးသွပ်ဆုံးသော “ဖန်တီးမှု” ကြီးကို စတင်ဆောင်ရွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
နင်မြို့အတွင်းပိုင်းရှိ တစ်ချိန်က စနစ်တကျ ရှိခဲ့ဖူးသော လမ်းမများနှင့် ကွင်းပြင်များသည် ယခုအခါ ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အရပ်သား ဒုက္ခသည်စခန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
လူအုပ်ကြီးသည် ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများ၏ အောက်တွင်လည်းကောင်း၊ အလွယ်တကူခိုလှုံရန် သစ်သားတုံးများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသည့် ဆိုင်ခန်းများအတွင်း၌လည်းကောင်း စုပြုံခိုလှုံနေကြရှာသည်။
ကာကွယ်ရေးမျဉ်းရှိရာအရပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံတိုင်းနှင့် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများက စုပြုံနေကြသည့် လူထုကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေပြီး ဖိနှိပ်ထားသည့် သက်ပြင်းချသံများကို ထွက်ပေါ်စေသည်။
ကလေးငယ်များက ကြောက်လန့်တကြား ငိုယိုကြသော်လည်း လူကြီးများက သူတို့၏ ပါးစပ်များကို တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားကြသဖြင့် အားကိုးရာမဲ့သော ရှိုက်သံလေးများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
“ဖေဖေ... ဟို အဖြူရောင်... ဝံပုလွေကြီးတွေက၊ သူတို့ …သူတို့က... သမီးတို့ကို စားပစ်ကြမှာလားဟင်...”
အသက် ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်ခန့်သာရှိသေးသည့် ကလေးမလေးတစ်ဦးက သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ဖခင်၏ ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသည့် ဝတ်စုံကြားထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝှက်ထားရှာသည်။
သူမ၏ အသံလေးမှာ မှုန်ဝါးနေပြီး ထိန်းချုပ်မရဘဲ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသည်။ သူမ စောစောက တံတိုင်းအက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်မိရာ ထိုငွေဖြူရောင် ဝံပုလွေကြီးများက သူတို့၏ လက်သည်းများဖြင့် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ထူထဲလှသော အရေပြားများကို ဆုတ်ဖြဲပစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းပင်။
ထိုမြင်ကွင်းက သူမအား အနည်းငယ်စိတ်သက်သာစေသော်လည်း ပိုမိုနက်နဲသော အကြောက်တရားများကိုလည်း သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ယခင်က မြို့တံတိုင်း ပြုပြင်စဉ်အတွင်း ဘယ်ဘက်လက်မောင်း ကျိုးသွားခဲ့ရှာသော သန်မာသည့် သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ကျန်ရှိနေသေးသော ညာဘက်လက်မောင်းတစ်ဖက်ဖြင့် သမီးဖြစ်သူကို တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားရှာသည်။
သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ရေငတ်ခြင်းနှင့် တင်းမာမှုများကြောင့် အက်ကွဲနေသည်။
“မကြောက်နဲ့ သမီးလေး၊ မကြောက်နဲ့နော်...”
သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များက မသိစိတ်မှ အလင်းရောင် အနည်းငယ် ဖြတ်သန်းနေသည့် တံတိုင်းအက်ကြောင်းဆီသို့ တစ်ဖန် ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အတင်းအဓမ္မ ယုံကြည်အောင် ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ အသံမှာ တိုးညင်းလှသည်။
“သူတို့... သူတို့က အခု အဲဒီမိစ္ဆာကောင်တွေကို တိုက်ခိုက်ပြီး ငါတို့ကို ကူညီပေးနေတာပဲ... ကြည့်စမ်း”
“သူတို့ ခုနတင် လူသားစစ်သည်အချို့ကို မိစ္ဆာတွေရဲ့ ပါးစပ်ထဲကနေ ကယ်တင်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့က... သတ်ဖြတ်ဖို့ပဲ သိတဲ့ အဲဒီမိစ္ဆာတွေနဲ့တော့ တူမှာမဟုတ်ဘူး...”
ဤစကားလုံးများမှာ ဤမျှ စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေတွင် စိတ်သက်သာစေရန် လုံလောက်သည်။
သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အင်အားစုအပေါ် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ယခုအခါ ဤအင်အားစုကသာ သူတို့ အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်နေသည်။
“ငါတို့ကို ကူညီတာ ဟုတ်လား။ ဟွန့်… လူမျိုးချင်းမတူရင် စိတ်ချင်းလည်း ကွဲပြားတာပဲ”
စုတ်ပြတ်နေသော ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးများကို ကိုင်လျက် ငြင်းဆိုပြောကြားလိုက်သည်။
“ဒါက မိစ္ဆာသားရဲတွေ အချင်းချင်း ပိုင်နက်နယ်မြေ လုနေကြရုံ သက်သက်ပဲ”
“သူတို့ အပြင်ကကောင်တွေကို သတ်ပြီးသွားတာနဲ့ ငါတို့ဘက်လှည့်လာမှာ၊ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့က အသင့်ပြင်ထားတဲ့ စားစရာတွေ ဖြစ်သွားကြလိမ့်မယ်”
သူ၏ စကားလုံးများကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုးညင်းသော ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံများနှင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှု တိတ်ဆိတ်ခြင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်…
“ဝီ”
အေးစက်သော သေခြင်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဝိညာဉ်ဖိအားကြီးတစ်ခုသည် ကာကွယ်ရေးမျဉ်း၏ အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး မြို့တွင်းပိုင်း တစ်ခုလုံးကို တစ်ခဏအတွင်း လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် သက်ကြီးရွယ်အို၊ ကလေးငယ်၊ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး မခွဲခြားဘဲ အရပ်သားအားလုံးသည် သူတို့၏ နှလုံးသားမှာ အသက်ရှူရပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့၏ အသက်ရှူသံများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ဦးနှောက်ထဲတွင် ဘာမှမတွေးတောနိုင်တော့ချေ။
၎င်းမှာ ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် မျိုးသုဉ်းခြင်းတို့ကို ကိုယ်စားပြုသည့် အရိုးဖြူတောအုပ်မှ မိစ္ဆာဘုရင်သုံးပါး၏ အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည့် ဆန္ဒတရားကြီးပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။