အခန်း ၂၂၀၁
Vol. 221 Ch. 2201
အခန်း (၂၂၀၁) မင်းမှာ နောင်တရတဲ့စိတ် တစ်စက်လေးတောင် မရှိဘူးလား
ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် ပြီးဆုံးသွားပြီ။
လူအများမှာ ကောင်းကင်ငါးပါး နန်းတော် ထဲမှ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်လာကြပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသည့် ကြီးမားသော မျက်နှာပြင်ကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
မီးခိုးရောင် ပြောင်းသွားသည့် နာမည်စာရင်း တစ်ကြောင်းချင်းစီမှာ ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်တွင် ကျဆုံးသွားသော ကျောင်းသား တစ်ဦးချင်းစီကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။
ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်မှစ၍ ရွှမ်ထျန်တောင်၏ သူတော်စင်များ သေဆုံးနှုန်းမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သေဆုံးနှုန်းမှာ ပုံမှန်အခြေအနေအတွင်း၌သာ ရှိသည်။
ရွှမ်ထျန်တောင်ကို ပစ်မှတ်ထားနေသည့် ထိုအကြီးအကဲမှာ ဒေါသပြေသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့်ပင် ဆက်လက်၍ ရက်စက်စွာ မလုပ်ဆောင်တော့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လူအများ နားလည်ထားကြသည်။
“အို၊ မေဒေါင်ကွမ်း သေသွားပြီလား”
ချိုင်စစ်ရှို က အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကာ ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် လုကျိုးဝမ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။
လုကျိုးဝမ်က စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် -
“သူ ဒီတစ်ခေါက် (၁၀) ပွဲဆက် ရှုံးခဲ့တယ်၊ ရှီး မျိုးနွယ်စုဘက်က ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတာလို့ ငါ ထင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
အချို့က မေဒေါင်ကွမ်း၏ တိုက်ပွဲမှတ်တမ်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူ၏ တိုက်ပွဲ (၁၀) ပွဲတွင် ရှစ်ပွဲမှာ ရှီး မျိုးနွယ်စုနှင့် တည့်တည့်တိုးနေကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ နောက်ကွယ်မှ အားထုတ်သူ တစ်ဦးဦး ရှိနေပြီး၊ ထိုအကြီးအကဲက ရွှမ်ထျန်တောင် ကိုပစ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ပင် မေဒေါင်ကွမ်းကို ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်စေခြင်း ဖြစ်သည်။
“အစတုန်းက ထိုက်ဟောက်ဝေ သေဆုံးခဲ့ရတာမှာ မေဒေါင်ကွမ်းလည်း တာဝန် အနည်းငယ် ရှိခဲ့တယ်၊ အဲဒီတုန်းကတည်းက ရှီး မျိုးနွယ်စုက သူ့ကို မှတ်မိနေတာ ဖြစ်ရမယ်...”
“သေသွားတာကပဲ ကောင်းပါတယ်။ သူ တစ်နေကုန် ရူးသွပ်နေတဲ့ ပုံစံကို မြင်ရတာလည်း စိတ်ညစ်ဖို့ ကောင်းတယ်”
“မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို စကားမျိုး ပြောရတာလဲ ဘာပဲပြောပြော မေဒေါင်ကွမ်းက ငါတို့နဲ့ အဆင့်တူ သူတော်စင် တစ်ဦးပဲ။
ဒီနှစ်တွေအတွင်း ငါတို့နဲ့ အတူဝင်ခဲ့တဲ့ သူတွေလည်း အများကြီး သေဆုံးသွားပြီ၊ တစ်သုတ်လည်း ပယ်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီ၊ အခု ကျန်နေတဲ့သူတွေက အများကြီး မရှိတော့ပါဘူး”
သူတော်စင် တစ်ဦးက သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။ ထို့နောက် လူတိုင်းသည် ကောင်းကင် ငါးပါး နန်းတော်မှ ထွက်လာသည့် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံးက ရှေ့တိုးလာကာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
ထိုအထဲတွင် ယခင်က မေဒေါင်ကွမ်းနှင့်အတူ ဖန့်ချန်ကို ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ဖူးသည့် ကျောင်းသားများလည်း ပါဝင်သည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးနောက်၊ ဤသူတို့က အလျှော့ပေးကာ ဖန့်ချန်ကို ဖားယားရန် ကြိုးစားလာကြသဖြင့် ဖန့်ချန်မှာလည်း သူတို့နှင့် ရယ်မောစကားပြောနိုင်ခဲ့သည်။
နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ကလေးကစားစရာကဲ့သို့ ယခင်က ရန်ငြိုးများကို စွန့်ပယ်ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။
“ဖန့်ချန် မေအစ်ကို သေဆုံးသွားပြီ” ဟု တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ပြောသည်။
ချိုင်စစ်ရှိုက ကြားလိုက်သည့်အခါ ချက်ချင်းပင် ဆူပူလိုက်သည်။
“မပြောသင့်တဲ့ စကားကို လျှောက်ပြောနေပြန်ပြီ”
စကားပြောပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ -
“ဖန့်ချန် ၊ စိတ်မရှိပါနဲ့နော်” ဟု ဆိုသည်။
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် -
“မေဒေါင်ကွမ်း သေဆုံးသွားတာက ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်ပါပဲ။ သူက ထူးခြားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာဆိုတော့၊ အဲဒီလမ်းကြောင်းမှာ ပေါ်ပေါက်လာမယ့် ဆူးငြောင့်ခလုတ်တွေကို ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ” ဟု ပြောသည်။
“...”
လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာကာ မေဒေါင်ကွမ်းက နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း လူအာရုံစိုက်မှု ရရှိစေရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော အပြုအမူများကို ပြန်တွေးမိပြီး ဖန့်ချန်၏ စကားအဓိပ္ပာယ်ကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာကြသည်။
“အဲဒီစကားက မှန်တယ်၊ ကိုယ်နဲ့ မဆိုင်တာကို မလုပ်သင့်ဘူး...”
သူတော်စင် တစ်ဦးက သက်ပြင်းချသည်။
အကယ်၍ မေဒေါင်ကွမ်းသာ မိမိ၏ အရည်အချင်းမှာ ပုံမှန်သာ ရှိကြောင်း ဝန်ခံပြီး လမ်းကြောင်းမှန်အတိုင်း လျှောက်လှမ်းခဲ့လျှင်၊ မရည်ရွယ်ဘဲ လူအများအပြားကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်မိမည် မဟုတ်သလို၊ ယခုကဲ့သို့ ရှီး မျိုးနွယ်စု၏ ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုလည်း ခံရမည် မဟုတ်ပေ။
ဟုတ်ပါတယ်...
သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ ဖန့်ချန်ကို ခိုးကြည့်မိကြသည်။ မေဒေါင်ကွမ်း သေဆုံးရခြင်းမှာ ဖန့်ချန်နှင့်လည်း ပတ်သက်မှု အလွန်များကြောင်း သူတို့ ခံစားမိသည်။
အကယ်၍သာ ဖန့်ချန်သာ မရှိခဲ့လျှင် မေဒေါင်ကွမ်း နောက်ပိုင်းတွင် ဤမျှလောက်အထိ အစွန်းရောက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို စီးနင်းကာ ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ လေကိုဖြတ်၍ ဖန့်ချန်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ရောက်လာသူမှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး၊ နေရာတွင် ရှိနေသူများထက် အများကြီး ပိုမိုအားကောင်းနေသည်။
သူသည် လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်အပေါ်တွင် အကြည့်ရပ်သွားသည်။ တစ်ဖက်လူ မပြောခင်မှာပင် ချိုင်စစ်ရှိုက အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာသည်။
“ဝေရွှင် အစ်ကိုကြီး၊ မေ အတန်းဖော် သေဆုံးတာက ဖန့် အတန်းဖော်နဲ့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး၊ ခင်ဗျား ဒေါသထွက်မနေပါနဲ့...”
ဝေရွှင် က ချိုင်စစ်ရှို ကိုစိုက်ဘဲ ဖန့်ချန်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ငါ့ ဝမ်းကွဲညီလေး သေဆုံးသွားတာ၊ မင်းမှာ နောင်တရတဲ့စိတ် တစ်စက်လေးတောင် မရှိဘူးလား”
“ငါက ဘာလို့ နောင်တရရမှာလဲ”
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြုံး၍ ပြောသည်။
ဝေရွှင်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းသွားသည်။
“မင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ရင်၊ သူ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ အစွန်းရောက်သွားမှာလဲ”
“သူ အစွန်းရောက်တာက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”
ဖန့်ချန်က ရယ်မော၍ -
“ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေကတည်းက သူ ငါ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ဒုက္ခပေးနေတာ၊ မင်းက သူ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ မဆုံးမခဲ့တာလဲ ”
ဟု ပြန်မေးသည်။
“ငါ...”
ဝေရွှင် စကားဆွံ့အသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ထိုက်ရှီးဝမ်ကျန်း က အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို စီးနင်းလျက် သူတို့နှစ်ဦးထံ ရောက်လာသည်။
“ဖန့် ညီငယ်၊ ဒီတစ်ခေါက် (၁၀) ပွဲဆက် အနိုင်ရပြီး စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် သူတော်စင် အဆင့် (၇၀) ဖြစ်လာတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်။
ဒီလို ရလဒ်မျိုးက ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ မပေါ်ပေါက်ခဲ့တာ ကြာပြီ”
ထိုက်ရှီးဝမ်ကျန်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ယှက် ဂါရဝပြုသည်။
“ထိုက်ရှီး အစ်ကိုကြီး”
လူတိုင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် အားလုံး လက်ယှက်၍ ဂါရဝပြုကြသည်။
ဖန့်ချန်က လက်ပြန်ယှက်လျက် -
“ထိုက်ရှီး အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ရလဒ်ကလည်း မဆိုးပါဘူး”
ဟု ပြောသည်။
“ငါကတော့ မင်းနဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး နောက်ကျနေပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါတော့ တိုးတက်လာတယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
ဟု ထိုက်ရှီးဝမ်ကျန်းက ရယ်မောကာ ဝေရွှင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ထိုက်ရှီး အစ်ကိုကြီး...”
ဝေရွှင်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“မေဒေါင်ကွမ်း သေဆုံးရတာက သူ့အပြစ်ပဲ။ သူက အရင်က တိုက်ပွဲကို ကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာ စကားအရမ်းများပြီး ရှီး မျိုးနွယ်စုရဲ့ အမျက်ဒေါသကို ခံလိုက်ရတာ။
ဒီတစ်ခေါက်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကောင်းကင် ငါးပါးစစ်မြေပြင်မှာ မသေဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ ”
ထိုက်ရှီးဝမ်ကျန်းက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
“မင်းက ဒီကိစ္စကို ဖန့် ညီငယ်ဆီကို လွှဲချလို့ မရဘူး”
“အစ်ကိုကြီး၊ ဒါပေမဲ့...”
ဝေရွှင်က သွားကိုကြိတ်လျက် -
“ကျွန်တော့် ဝမ်းကွဲညီလေးက ဒီနှစ်တွေမှာ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာ၊ အခုလည်း...”
ဟု ဆိုသည်။
“အဲဒါကလည်း သူ့ပြဿနာပဲ”
ထိုက်ရှီးဝမ်ကျန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ”
ဝေရွှင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
“ဒါပေမဲ့ မင်း စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး၊ သူက ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ကပဲလေ။
ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု က ဒီကိစ္စအတွက် သူ့ကို ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ပေးပါလိမ့်မယ်။
ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ဖြစ်လာတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝသစ် တစ်ခုနဲ့ ပြန်ဝင်စားတာမျိုးပေါ့”
ထိုက်ရှီးဝမ်ကျန်းက ဆက်ပြောသည်။
“မင်းမှာ ဒီလောက် အချိန်ပိုနေရင်၊ သူ့မိသားစုဝင်တွေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး မေဒေါင်ကွမ်း ဘယ်လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်မလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါ”
အနီးအနားရှိ လူသား သူတော်စင်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အရောင်လက်သွားသည်။
ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုမှာ ကောင်းကင် ငါးပါး ထဲတွင် အထူးခြားဆုံးဖြစ်သည်။
ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့တွင်သာမက ကျန်သည့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ လေးခုစလုံးတွင်လည်း ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ရှိကြသည်။
ထို့ပြင် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု၏ ဖြစ်တည်မှုမှာ ကောင်းကင် ငါးပါး အောက်ရှိ မျိုးနွယ်စုများနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသည်။
အကယ်၍ မေဒေါင်ကွမ်းသာ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ဖြစ်လာရန် ရွေးချယ်ပါက၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အနာဂတ် လမ်းကြောင်းမှာလည်း ယခုဘဝထက် ပိုကောင်းလာနိုင်သည်။
တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုမှာ ကောင်းကင် ငါးပါး အောက်တွင် လွယ်လွယ်ကူကူ မလျှောက်လှမ်းနိုင်ဘဲ၊ အချိန်အများစုကို ယင်လောက တွင်သာ ကုန်ဆုံးရမည် ဖြစ်သည်။
ဤအချက်မှာ လူအများအတွက် လက်ခံရန် ခက်ခဲသော အရာဖြစ်သည်။
“အစ်ကိုကြီး သတိပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အခုပဲ ဝမ်းကွဲညီလေးရဲ့ မိသားစုနဲ့ တိုင်ပင်လိုက်ပါဦးမယ် ”
ဝေရွှင် ပြောပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက် စူးစိုက်ကြည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။
“ဝေရွှင် ညီငယ်က ခဏတာ ဒေါသထွက်သွားတာပါ၊ ဖန့် ညီငယ် စိတ်မရှိပါနဲ့”
ထိုက်ရှီးဝမ်ကျန်းသည် ဝေရွှင် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်အတွက် ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။
“ထိုက်ရှီး အစ်ကိုကြီး စိတ်ချပါ၊ အစ်ကို့မျက်နှာကို ထောက်ထားတဲ့အတွက် ကျွန်တော် သူ့ကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
“ညီငယ်ဆီက ဒီစကား ကြားရတာ စိတ်ချရပါပြီ။
ညီငယ်ရဲ့ အနာဂတ် လမ်းကြောင်းမှာ အဆင်ပြေချောမွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်။
နေမင်းခုနစ်ပါး ခန်းမ မှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရပါစေ။ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂုဏ်ကို မြှင့်တင်ပေးပါ ”
ထိုက်ရှီးဝမ်ကျန်းက လက်ယှက် ဂါရဝပြုပြီးနောက် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို စီးနင်း၍ ထွက်ခွာသွားသည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး”
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က ကောင်းကင် ငါးပါး နန်းတော်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြေးလာသည်။
ချိုင်စစ်ရှိုတို့ အုပ်စုမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော်လည်း အသိအမှတ်ပြုကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။
သူတို့မှာလည်း ဖန့်ကျစ်ရွှယ်နှင့် သိကျွမ်းချင်သော်လည်း ဖန့်ချန်နှင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့၏ ဆက်ဆံရေးကို မသေချာသဖြင့် မိမိတို့၏ အပြုအမူကြောင့် ဖန့်ချန် မကျေမနပ် ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။
“ဖန့် ညီမလေး၊ ဒီတစ်ခေါက် မင်းလည်း (၁၀) ပွဲဆက် အနိုင်ရတာပဲ၊ ရလဒ်က မဆိုးဘူး”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်သည် ဖန့်ချန်၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် အလွန် ပျော်ရွှင်သွားကာ ပါးစပ်ပင် မပိတ်နိုင်အောင် ပြုံးနေတော့သည်။