အခန်း ၂၂၀၃
Vol. 221 Ch. 2203
အခန်း (၂၂၀၃) ဝမ်အိုကြီး ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာခြင်း
အချိန်ကား လျင်မြန်စွာပင် ကုန်ဆုံးသွားပြီး နောက်ထပ် (၁၀) နှစ်ကျော် ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။
မှန်လေးမှ လီရွှမ်ရွှေ သည် ကျွန်ခံထားရသော ဟင်းလင်းပြင်၏ ကွပ်မျက်သူများ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားကြောင်း သိရှိလိုက်ရပြီးနောက်၊ ဖန့်ချန် သည် ဤသတင်းကို ရှူရှန့် ထံသို့ မပြောပြခဲ့ပေ။
သူသည် သတင်းအရင်းအမြစ်ကို ရှင်းပြနိုင်စွမ်းမရှိသဖြင့်၊ သံသယဖြစ်ဖွယ် အခြေအနေမျိုး ဖန်တီးနေမည့်အစား အချိန်အခါသင့်သည့်အခါမှသာ သတိပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်သည်။
ဤကာလအတွင်း အောက်ဝူဖား သည် နောက်တစ်ကြိမ် လာရောက်ပြီး စင်ကြယ်သောဗောဓိသီး နှစ်လုံးကို ပေးအပ်သွားပြန်သည်။
ထိုနှစ်လုံးကို ပေါင်းလိုက်လျှင် ဖန့်ချန် ၏လက်ထဲတွင် စင်ကြယ်သောဗောဓိသီး (၈) လုံးအထိ ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီးက ဒီနေ့ ဘာလို့များ ငါတို့ကို အရက်ဖိတ်တိုက်ရတာလဲ”
ချန်ဖေးဖေး သည် ဝမ်ချုံစန်း နှင့် ချန်းအင်ရွယ် တို့နောက်မှ လိုက်လာရင်း သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဖိတ်တိုက်ရင်လည်း တိုက်တာပေါ့၊ ဒီလောက် စကားတွေများနေရတာလဲ”
ဝမ်ချုံစန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆူလိုက်သည်။
အကြောင်းရင်းကို သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိသော်လည်း၊ ဤချန် ညီငယ်လေးကို မြင်လိုက်တိုင်း သူ့ရင်ထဲတွင် အကြောင်းမဲ့ ဒေါသစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ ရွံရှာသော ခံစားချက်မျိုးမဟုတ်ဘဲ၊ အိမ်ရှိ လူကြီးတစ်ဦးက စကားများလွန်းသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ကို ကြည့်၍ စိတ်မရှည်ခြင်းနှင့် ပိုတူသည်။
“ကျွန်တော်က မေးကြည့်ရုံလေးပါ”
ဝမ်ချုံစန်း ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဖေးဖေး မှာ အငြင်းပွားရန် မရဲတော့ဘဲ တိုးတိုးလေးသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ချန်းအင်ရွယ် သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်အာရုံဖြင့် ဆက်သွယ်၍ -
“စကားနည်းနည်းလျှော့ပြော၊ အမှားမပါဘူး။ ဖန့် အစ်ကိုကြီး က ငါတို့ကို ခေါ်တယ်ဆိုရင် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခုခု ရှိလို့နေမှာပေါ့” ဟု ပြောသည်။
“မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”
ချန်ဖေးဖေး ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး လို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးအတွက်ဆိုရင် ကျင့်ကြံတဲ့ အချိန်တိုင်းက အရမ်းအရေးကြီးတယ်။
သာမန်အချိန်ဆို စာဖတ်တာနဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံတာနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်တာ”
ဟု ချန်းအင်ရွယ် က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
မကြာမီပင် သူတို့သုံးယောက် ဖန့်ချန် ၏ လိုဏ်ဂူ သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
“ရောက်လာကြပြီလား၊ ထိုင်ကြပါ”
ဖန့်ချန် က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နေရာချပေးသည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ အရက်ကရော”
ချန်ဖေးဖေး က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။
“မင်း စကားတွေ အရမ်းများတယ်”
ဝမ်ချုံစန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆူလိုက်သည်။
ဖန့်ချန် က ရယ်မော၍ -
“ဒီနေ့ မင်းတို့ကို ခေါ်လိုက်တာက အရက်တော့ မပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စင်ကြယ်သောဗောဓိသီး (၆) လုံးတော့ ရှိတယ်” ဟု ပြောသည်။
စကားပြောပြီးနောက် သူ လက်ကို အသာယမ်းလိုက်ရာ သွေးညှီရနံ့ ထုံမွှမ်းနေသည့် စင်ကြယ်သောဗောဓိသီး (၆) လုံးသည် ထိုသူသုံးယောက်ရှေ့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းလာပြီး လည်ပတ်နေကြသည်။
ဝမ်ချုံစန်း မှာ စင်ကြယ်သောဗောဓိသီးကို မြင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း၊ ယခု (၆) လုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဖန့်ချန် ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ဖန့်ချန် ၏ လုပ်ရပ်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။
“စင်ကြယ်သောဗောဓိသီး”
ချန်းအင်ရွယ် ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ မိမိမျက်စိရှေ့ရှိ နတ်ဘုရား (၆) လုံးသည် ဒဏ္ဍာရီလာ စင်ကြယ်သောဗောဓိသီးများ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်နိုင်ပေ။
၎င်းမှာ ရွှေဟွေးကျောင်းတော် ၏ အဓိကတပည့်များသာလျှင် တစ်လုံးစီ စားသုံးနိုင်သည့် ရှားပါး ပစ္စည်းမျိုး ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် စင်ကြယ်သောဗောဓိသီးကို ကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးသော်လည်း၊ အိမ်ရှိ လူကြီးများထံမှ ၎င်း၏ တန်ဖိုးကို ကြားဖူးနားဝ ရှိထားသည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ”
ဝမ်ချုံစန်း က ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် မေးသည်။
“ဒီစင်ကြယ်သောဗောဓိသီးတွေကို နေမင်းခုနစ်ပါး ခန်းမ ဘက်ကနေ ရလာတာ။
ကိုယ်တိုင်လည်း (၄) လုံး၊ (၅) လုံးလောက် စားပြီးပြီ၊ နောက်ထပ် စားရင်လည်း အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ ဘာမှ ထူးခြားလာမှာ မဟုတ်ဘူး။
ထားပြီး အလကား အချိန်ဖြုန်းနေတာထက်စာရင် မင်းတို့ကို ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်”
ဟု ဖန့်ချန် က ပြုံး၍ ပြောသည်။
“ကျွန်တော်တို့ကို ပေးမှာလား”
ဝမ်ချုံစန်းတို့ သုံးယောက်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ဖြစ်သွားကြသည်။
၎င်းမှာ သာမန် ကျင့်ကြံခြင်းကို တိုးတက်စေသည့် အတွင်းကမ္ဘာရတနာ မျိုး မဟုတ်ပေ။
အခြား အတွင်းကမ္ဘာရတနာ များမှာ ရှားပါးသည်ဆိုသော်လည်း ဈေးကွက်တွင် ရောင်းဝယ်ဖောက်ကား၍ ရသည်။
စင်ကြယ်သောဗောဓိသီး မှာမူ ရောင်းဈေးမရှိဘဲ ဝယ်၍မရနိုင်သည့် အရာမျိုး ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး၊ သူတော်စင် တစ်ယောက်သည် ဤလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် မည်မျှအထိ လျှောက်လှမ်းနိုင်မည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။
တန်ဖိုးမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ ဒီပစ္စည်းက... ကျွန်တော်တို့ကို မပေးပါနဲ့၊ ဒီပစ္စည်းရဲ့ တန်ဖိုးက...”
ဝမ်ချုံစန်း ၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါ၍ ငြင်းဆန်သည်။
“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ကို မပေးပါနဲ့။ အစ်ကိုကြီးပဲ သိမ်းထားပြီး ကိုယ်တိုင်စားပါ၊ ဒါမှမဟုတ် ရောင်းလိုက်ပါ။
စင်ကြယ်သောဗောဓိသီးကို ရောင်းရင် ရွှေဟွေး တံဆိပ် အများကြီး ရမှာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါက အတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံးတွေ ရမှာ၊ ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အရမ်းအကျိုးရှိတယ်”
ဟု ချန်ဖေးဖေး က သွားကိုကြိတ်လျက် စိတ်ထဲရှိ ဆန္ဒကို ချိုးနှိမ်ပြီး ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မတို့က အကြောင်းမဲ့ အလကား မယူနိုင်ပါဘူး...”
ချန်းအင်ရွယ် က ဖန့်ချန် ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့၏ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် စင်ကြယ်သောဗောဓိသီးများကို ပေးသည်မှာ အလွန် ထူးဆန်းလှသည် မဟုတ်လော။
ပြောရမည်ဆိုလျှင်၊ ဤပစ္စည်းများမှာ သူတို့မိဘများလက်ထဲတွင် ရှိနေလျှင်ပင် သူတို့လက်ထဲ ရောက်လာရန် ခက်ခဲသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တွန့်ဆုတ်နေကြတာလဲ”
ဖန့်ချန် က အေးဆေးစွာ ပြုံး၍ ပြောသည်။
“ဒီပစ္စည်းတွေက ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေရင်လည်း အလကားပဲ။ အဲဒီလို လုပ်နေတာထက်စာရင် မင်းတို့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို တိုးတက်အောင် ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။
အထူးသဖြင့် မင်းတို့နှစ်ယောက်ပေါ့”
သူသည် ချန်းအင်ရွယ်တို့ နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့က တစ်ပိုင်း သူတော်စင် အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့်ကို မရောက်သေးဘူး၊ စင်ကြယ်သောဗောဓိသီးကို စားရင် အကျိုးအမြတ် အများဆုံးပဲ။
နောက်ပိုင်း စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း သူတော်စင် ဖြစ်လာရင်၊ နေမင်းခုနစ်ပါး ခန်းမရဲ့ ကျောင်းသား အရည်အချင်းအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိလာမှာပါ”
သူတို့၏ စွမ်းအားကို တွက်ချက်ကြည့်လျှင် စင်ကြယ်သောဗောဓိသီး အနည်းငယ် စားသုံးမိပါက သူနှင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် တို့လောက် မဟုတ်သော်လည်း၊ ဟန်ချွန်းရှောင် အဆင့်မျိုးအထိ ရောက်နိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။
ထိုက်ဟောက်ကျုံ အဆင့်မျိုးအထိပင် ဖြစ်နိုင်သေးသည်။
“အရင်တုန်းက ငါ ကရုဏာတောင် ကို ရောက်လာတုန်းကလည်း၊ အကြီးဆုံး အစ်ကိုကြီးတို့က ငါ့ကို ရွှေဟွေး တံဆိပ် တွေ အမြဲပေးတယ်။ ဒါက ငါတို့ ကရုဏာတောင်ရဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာပဲ။
မင်းတို့က ငါ့ကို ဖန့် အစ်ကိုကြီး လို့ ခေါ်ထားပြီးမှ၊ ငါ့မှာ ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရှိနေလျက်နဲ့ မင်းတို့ကို မပေးဘဲ နေပါ့မလား”
ဖန့်ချန် က ပြုံး၍ ပြောသည်။
“စကားကတော့ ပြောတတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးလွန်းလို့...”
ဝမ်ချုံစန်း က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
“ငါ့ရှေ့မှာပဲ စားလိုက်ကြ၊ ပြီးရင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲမှာ သွားပြီး စုပ်ယူလိုက်၊ နောက်ထပ် စကားမများနဲ့တော့”
ဖန့်ချန် က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
ထိုသူသုံးယောက်မှာ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဖေးဖေး နှင့် ချန်းအင်ရွယ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ နှစ်ယောက် အရင် တစ်လုံးစီ စားလိုက်၊ လုံးဝ စုပ်ယူပြီးမှ ဒုတိယမြောက်ကို ထပ်စား၊ မြန်မြန်လုပ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ ပစ်လိုက်တော့မယ်”
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မငြင်းတော့ဘူးနော်”
ချန်ဖေးဖေး က ဂရုတစိုက်ဖြင့် ပြောသည်။
ချန်းအင်ရွယ် သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်၊ ထရပ်လိုက်ကာ ဖန့်ချန် ကို လက်ယှက် ဂါရဝပြုပြီး စင်ကြယ်သောဗောဓိသီး တစ်လုံးကို မျိုချလိုက်သည်။
စင်ကြယ်သောဗောဓိသီးသည် ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်နီရဲလာပြီး ကျန်တစ်လုံးကို ချက်ချင်း ယူလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ခုမျှ ပြောချိန်မရဘဲ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
ချန်ဖေးဖေး လည်း တစ်လုံး စားလိုက်ပြီး ကျန်တစ်လုံးကို ယူကာ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
“ဝမ်လေး၊ အခု မင်း အလှည့်ပဲ”
ဖန့်ချန် က ပြုံး၍ ပြောသည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် အရမ်း ဝမ်းသာလွန်းလို့၊ ဘာပြောရမှန်းကို မသိတော့ဘူး...”
ဝမ်ချုံစန်း ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားနေပြီး စကားလုံးများမှာ မပီမသ ဖြစ်နေသည်။
“ဝမ်းသာရင် ရပြီ”
ဖန့်ချန် က စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် စင်ကြယ်သောဗောဓိသီး နှစ်လုံးကို ထပ်ထုတ်လိုက်သည်။
“မင်းက အရင်က ပိုပြီး ပင်ပန်းခဲ့ရလို့ပါ၊ နှစ်လုံး ထပ်ပေးမယ်။ သူတို့ကို မပြောနဲ့ဦး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလောကမှာ မရှိတာထက် မျှတမှု မရှိတာက ပိုဆိုးတယ်လေ”
ဝမ်ချုံစန်း သည် မိမိရှေ့ရှိ စင်ကြယ်သောဗောဓိသီး (၄) လုံးကို ကြည့်၍ မှင်သက်သွားသည်။
ခေါင်းထဲတွင် စဉ်းစား၍ မရတော့ပေ။
သူက အရင်က ပိုပင်ပန်းခဲ့လို့လား
သူက ဘာတွေများ ပင်ပန်းခဲ့ရတာလဲ
သူ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင်... အလွန် ချောမွေ့နေခဲ့သည် မဟုတ်လား။
“ဝမ်လေး၊ ငါ့ စကားကို နားမထောင် တော့ဘူးလား”
ဖန့်ချန် ၏ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် စားလိုက်တော့မယ်”
ဝမ်ချုံစန်း သည် ဖန့်ချန် စိတ်တိုနေပြီဟု ထင်သဖြင့် အမြန်ပင် စင်ကြယ်သောဗောဓိသီး တစ်လုံးကို ကောက်ယူမျိုချလိုက်ပြီး ကျန်သုံးလုံးကို သိမ်းလိုက်သည်။
သူသည် စင်ကြယ်သောဗောဓိသီး ကို စားသုံးဖူးသည့် အတွေ့အကြုံ ရှိထားပြီးဖြစ်ကာ ယခုအခါ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်တွင် ရှိနေသဖြင့် ဆေးအာနိသင်မှာ ချက်ချင်း ပြင်းထန်စွာ တက်မလာပေ။
“ဒီတစ်ခေါက် ကိစ္စကို အပြင်လူကို မပြောပါနဲ့၊ ကိုယ့်ဗိုက်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားပါ။
မကောင်းတဲ့သူတွေ မျက်စိကျမှာ စိုးလို့”
ဖန့်ချန် က မှာကြားသည်။
“ညီငယ် နားလည်ပါတယ်”
ဝမ်ချုံစန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဆေးအာနိသင် တက်လာသဖြင့် သူလည်း အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
ဖန့်ချန် သည် သူ၏ စင်ကြယ်သောဗောဓိသီး (၈) လုံးကို ပေးအပ်လိုက်နိုင်သဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
“နောက်တစ်ခုကတော့ ကြိုးစားဖို့ပဲ၊ နေမင်းခုနစ်ပါး ခန်းမ ရဲ့ သိုးမွှေးကို မညှပ်ရင် အလကားပဲ...”
နေရာတွင် ခဏမျှ ငေးမောနေမိပြီးနောက်၊ ဖန့်ချန် သည် မိမိကိုယ်တိုင်မှာ ယခင်က ဝမ်ချုံစန်း ၏ ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဝမ်အိုကြီး ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာပြီ၊ အင်း...”