အခန်း ၂၂၀၅
Vol. 221 Ch. 2205
အခန်း (၂၂၀၅) ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု
ဝမ်ချုံစန်း တို့ သုံးဦးနှင့် လုကျိုးဝမ် တို့မှာ အရင်က သိပ်ပြီး ရင်းနှီးမှု မရှိခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူသည်လည်း တစ်ချိန်က ကရုဏာတောင် ၏ တပည့် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် ကရုဏာတောင်အား အင်အားမကြီးမားဟု ယူဆကာ ဒီဂျွန်းတောင် သို့ပြောင်းရွှေ့သွားသူ ဖြစ်ကြောင်း ကြားဖူးနားဝ ရှိကြသည်။
“လုကျိုးဝမ်၊ ဖြည်းဖြည်းပြော။ ဘယ်လို အခြားမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်က ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်အထိ လာပြီး ဖန့် ညီမလေး ကို လက်လွန်ခြေလွန် လုပ်လိုက်တာလဲ။
အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ။
မင်းကရော ဒါကို ဘယ်လိုသိရတာလဲ”
ဖန့်ချန် က စိုးရိမ်တကြီး မဖြစ်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
လုကျိုးဝမ် က ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် -
“ငါလည်း မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ဆီကနေ ပြန်လာရင်းနဲ့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ကို ရောက်တော့ ဖန့် ညီမလေး တစ်ယောက်တည်း ဗလာနယ်မြေ ထဲကနေ ပြေးထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတာ။ သူက ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရထားတယ်။
နင် ဆရာကြီးနဲ့ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရဲ့ အစောင့်အကြပ်တွေလည်း ချက်ချင်း ရောက်လာကြတယ်။
ဖန့် ညီမလေး ဒဏ်ရာ အရမ်းပြင်းတာ မြင်တော့ မင်းကို အရင် လာအကြောင်းကြားဖို့ စိတ်ကူးမိလိုက်တာပဲ”
ဟု ပြောသည်။
ညီမလေး မသေဆုံးသေးကြောင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်သည်နှင့် ဖန့်ချန် ၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ သက်သာရာ ရသွားပြီး လုကျိုးဝမ် ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“လုကျိုးဝမ်၊ နောက်ဆို အားရင် လက်ဖက်ရည် သောက်ဖို့ ခဏခဏ လာခဲ့ပါဦး” ဟု ပြောသည်။
ပြောပြီးနောက် သူသည် ဝမ်ချုံစန်း တို့ သုံးဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ သုံးယောက်လုံး ကရုဏာတောင် ကို ပြန်ကြတော့။ ကိစ္စမရှိရင် တောင်အောက်ကို မဆင်းနဲ့။ လမ်းမှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စောင့်ရှောက်ကြ၊ သတိထားကြဦး”
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကို့ရဲ့ ဆိုလိုရင်းက...”
ဝမ်ချုံစန်း ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“တစ်ဖက်လူက လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်အထိ လာပြီး ပြဿနာ ရှာရဲတယ်ဆိုတော့၊ သူတို့ ဘေးနားမှာ အခွင့်ကောင်း ချောင်းမြောင်းနေပြီး မထွက်သွားသေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် သတိရှိရှိနဲ့ နေကြ”
ဖန့်ချန် က ပြောသည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ဝမ်ချုံစန်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်သော အမူအရာ ပေါ်လာပြီးနောက်၊ သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ထုတ်ဖော်ကာ ချန်ဖေးဖေး တို့ နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်၍ ကရုဏာတောင် ဘက်သို့ အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
လုကျိုးဝမ် သည် ဝမ်ချုံစန်း ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်ရင်း ဖန့်ချန် ဘက်သို့ မယုံနိုင်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ခုနက စွမ်းအင်က...”
သူ မှားယွင်း မမြင်နိုင်ပေ
ခုနက စွမ်းအင်မှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် မဟုတ်ဘဲ၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် အစစ်အမှန် ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် သူသည် မိမိထက် တစ်နှစ်ငယ်သည့် ကျောင်းသား ဖြစ်ပြီး၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်သည်မှာ ဘယ်လောက်မှ မကြာသေးဘဲ ဘာကြောင့်...
လုကျိုးဝမ် မှာ လုံးဝ ကြောင်သွားပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဝမ်ချုံစန်း သည် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် အတိုက်ခိုက်ခံရသည့် ကိစ္စကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မေ့သွားကာ စွမ်းအင်များ ယိုစိမ့်ထွက်သွားသည်ကို လုကျိုးဝမ် သိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဝမ်လေးက မကြာသေးခင်ကမှ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်လာလို့ပါ။ မင်း သိပ်ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ မမြင်လိုက်ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ”
ဖန့်ချန် က လုကျိုးဝမ် ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြုံး၍ -
“ငါ အရင်ဆုံး ဖန့် ညီမလေး အခြေအနေကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ ငါ အရင် သွားလိုက်ဦးမယ်”
ဟု ပြောသည်။
လုကျိုးဝမ် တစ်စုံတစ်ရာ မေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် ဖန့်ချန် မှာ ဟင်းလင်းပင် ထဲသို့ဝင်ရောက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“မမြင်လိုက်ဘူးလို့ သဘောထားလိုက်ပါ”
လုကျိုးဝမ် သည် ခုနက ပခုံးပုတ်သွားသည့် အမူအရာကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
သူ့ကို ဝမ်ချုံစန်း စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်နေသည်ကို ဖုံးကွယ်ပေးရန် ပြောခြင်းပင်လော။
“ဖုံးကွယ်ပေးရမှာပေါ့၊ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုတည်းကို သိထားရင် တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်သွားတာပဲ။ ဒီတစ်ခေါက် ခရီးက အလကား မဖြစ်ဘူး”
လုကျိုးဝမ် သည် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောကာ စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
သို့သော် သူ ဟင်းလင်းပြင် ထဲသို့ ဝင်ကာစမှာပင် ဖန့်ချန် ပြန်လှည့်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ နောက်ထပ် ဘာကိစ္စ ရှိသေးလို့လဲ”
လုကျိုးဝမ် သည် မည်သည့်သတိမှ မရှိဘဲ သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
‘ဖန့်ချန်’ က ပြုံးပြပြီး လုကျိုးဝမ် ကို လက်ယှက် ခေါ်လိုက်ကာ သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
လုကျိုးဝမ် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသော်လည်း၊ ဖန့်ချန် ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသဖြင့် မတွေးမတောဘဲ တံခါးပေါက်အတွင်းသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
“အံ့ဩစရာပဲ၊ ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ ဒီအတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေပါလား၊ ဘာလို့ စွမ်းအင်တွေက ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးနေတာလဲ။
ပြီးတော့ ခုနက ဘာလို့ နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ် ကို မမြင်ရတာလဲ”
လုကျိုးဝမ် သည် ပြောရင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဗျစ်
သူ၏ ခေါင်းမှာ လေထဲသို့ မြင့်တက်ကာ လွင့်စင်သွားသည်။
“တောက်၊ အကွက်ဆင်ခံရပြီ ”
လုကျိုးဝမ် သည် မိုက်မဲသူ မဟုတ်သဖြင့် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး၊ ခေါင်းပြတ်နေသည့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အမြန် ပြေးသွား၍ ခေါင်းကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အမြန် ပြေးလွှားတော့သည်။
တစ်ဖက်လူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ကိုပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်ဆိုလျှင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် အထက်မှာ ရှိနေလိမ့်မည်။
တစ်ဖက်လူ၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သူ အပြင်သို့ မထွက်နိုင်တော့သဖြင့်၊ ဤအတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲတွင်သာ နေရာရှာ၍ ပုန်းအောင်းနေမှ ဖြစ်တော့မည်။
လုကျိုးဝမ် သည် ခေါင်းကို ပွေ့ဖက်၍ အမြန်ဆုံး အပြေးလွှားဖြင့် ပြေးသည်။
သူ ပြေးရင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နောက်တွင် လူတစ်ယောက်မျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားသည်။
သို့သော် ခေါင်းကို ပြန်လှည့်လိုက်ချိန်တွင်တော့ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။
‘ဖန့်ချန်’ မှာ သူ့ရှေ့တွင် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် စောင့်နေသည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ကို ဒဏ်ရာပြင်းပြင်း ရအောင် လုပ်ခဲ့တာ မင်းမလား”
လုကျိုးဝမ် သည် ခေါင်းကို လည်ပင်းပေါ် ပြန်တင်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ငါက ဘယ်သူလဲတဲ့လား။ ငါက နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသား ဖန့်ချန် ပဲ”
‘ဖန့်ချန်’ က ပြုံး၍ ပြောသည်။
“မင်း ဖန့် အစ်ကိုကြီး ကို ပုံစံမဖမ်းနဲ့”
လုကျိုးဝမ် က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်
“ဒီလို နည်းလမ်းတွေက ငါ့အတွက် အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်က ဆရာတွေလည်း ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။
တည့်တည့်ပြောတော့၊ မင်းနဲ့ ငါနဲ့က ရန်ငြိုးမရှိဘူး၊ ငါ့ကို ဒီလို လှည့်စားဖို့ မလိုပါဘူး”
“ထားလိုက်ပါ၊ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်မယ်။ ငါက လင်းယောင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့၊ ချီထျန်း မျိုးနွယ်စုက စီကော့ဟိန်း ပဲ”
‘ဖန့်ချန်’ ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပေါ်လာသည် ။
“မင်း ဒါတွေ သိလည်း အလကားပဲ။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဝိညာဉ်ဖမ်းတမန် က ခေါ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲမှာပဲ တစ္ဆေအဖြစ် ကျန်ရစ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်”
လုကျိုးဝမ် အနည်းငယ် မျက်နှာပျက်သွားသည်
“ချီထျန်း မျိုးနွယ်စုက စီကော့ဟိန်း စီကုချွမ်းက ဖန့်ချန် လက်ချက်နဲ့ သေသွားလို့ မင်းက လက်စားချေဖို့ လာတာလား။
ဒါပေမဲ့ မင်းက လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ထဲကို ဘယ်လို ဝင်လာတာလဲ”
“သေလူတစ်ယောက်က ဒါတွေကို သိဖို့ လိုလို့လား”
စီကော့ဟိန်း က အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်သည်။
လုကျိုးဝမ် က အလျင်အမြန်ပင် -
“နေပါဦး၊ ငါနဲ့ မင်းနဲ့က ရန်ငြိုးမရှိဘူး၊ ငါ့ကို သတ်လည်း မင်းရဲ့ ဒေါသ မပြေဘူးလေ”
ဟု ဆိုသည်။
“မင်းက လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ၊ မင်းကို သတ်လိုက်ရင် ငါ့ဒေါသ ပြေသွားလိမ့်မယ်”
စီကော့ဟိန်း ပြောပြီးသည်နှင့် လက်ဖဝါးထဲတွင် ဖြူလွင့်လွင့် အလင်းတန်းများ စုစည်းလာသည်။
“ပြီးပြီပဲ”
လုကျိုးဝမ် သည် တစ်စုံတစ်ခုသော စွမ်းအင်ဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လုံးဝ ပြေးမလွတ်နိုင်တော့ပေ။
သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေတွင် အမှန်ပင် သေဆုံးရတော့မည်ဖြစ်ပြီး၊ ဝိညာဉ်ပင်လျှင် အခြားကမ္ဘာသို့ ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း မရှိနိုင်တော့ပေ။
ထိုအချိန်တွင်
ကမ္ဘာမြေကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
စီကော့ဟိန်း ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်းပင် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို သုံးကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကာ စီကော့ဟိန်း ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားသည်။
“ခွေးမသား”
စီကော့ဟိန်း က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လုကျိုးဝမ် ကို ဆွဲယူကာ ထိုလက်ဝါးကြီးဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
လက်ဝါးကြီးသည် ထိုနေရာတွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက်၊ စီကော့ဟိန်း ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် မရွေးချယ်ဘဲ လုကျိုးဝမ် ကိုသာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ဗလာနယ်မြေ။
လုကျိုးဝမ် သည် ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အခြားသော အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကာ သူ၏ရှေ့တွင် မျက်နှာထား တင်းမာနေသည့် သက်လတ်ပိုင်း လူကြီးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ချင်.. ချင်ကာကွယ်ရေးဆရာ...”
လုကျိုးဝမ် သည် အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်သွားပြီး ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ထားသည့် ခေါင်းပြတ်ပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
“ခေါင်းကို အရင် ပြန်ဆက်လိုက်၊ မဆက်ရင် သေတော့မှာပဲ”
ချင်ဂ က အေးစက်စက် ပြောသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့”
လုကျိုးဝမ် သည် ဘေးလွတ်ရာသို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။
“နှမြောစရာပဲ၊ ဒီကောင်လေး လွတ်သွားတယ်။ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်အထိ လာပြီး ရိုင်းစိုင်းရဲတယ်ဆိုတာ သိပ်ပြီး သတ္တိကောင်းတာပဲ”
ချင်ဂွေ့ က ပြောသည်။
လုကျိုးဝမ် သည် ခေါင်းကို လည်ပင်းပေါ်သို့ ပြန်ဆက်လိုက်ပြီး၊ အသားအရေများ ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားရင်း အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။
“ချင်ကာကွယ်ရေးဆရာ ခုနက...”
“ရှာဖွေခြင်း ဆိုတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှာ အကွာအဝေး သတ်မှတ်ချက် ရှိတယ်။
သူ အခု လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ထဲကနေ ထွက်ပြေးသွားပြီ၊ ငါ သူ့ကို ဆက်ပြီး မထိန်းထားနိုင်တော့ဘူး။
ဒီကောင်က လူတွေကို အပြင်ထွက်အောင် ဆွဲဆောင်နေတာလား မသိဘူး၊ ငါတော့ နောက်ကနေ လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ချင်ဂွေ့ က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
ထိုအချိန်တွင်။
ဖန့်ချန် သည် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်ထားကာ၊ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်လျော် ဖြစ်နေသည်။
သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အစောင့်အကြပ် များစွာနှင့် ဆရာများစွာ ဝိုင်းရံထားပြီး၊ နင် ဆရာကြီးနှင့် ထျန်းလန် တို့လည်း ရောက်ရှိနေကြသည်။