အခန်း ၂၂၀၆
Vol. 221 Ch. 2206
အခန်း (၂၂၀၆) ဘယ်လောက်တောင် ပျော်နေတာလဲ
“ဖန့်ချန် ရောက်လာပြီ”
အစောင့်အကြပ်များနှင့် ဆရာများအားလုံး၏ အကြည့်တို့မှာ ဖန့်ချန် ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားကြသည်။
နင် ဆရာကြီးကလည်း ဖန့်ချန် ကို ခေါင်းအသာညိတ်ပြလိုက်သည်။
“မင်းပုံစံမျိုးနဲ့ လူတစ်ယောက်က ဟန်ဆောင်ပြီး လာခဲ့တယ်။ ကျစ်ရွှယ် က သတိမထားလိုက်မိတော့ သူ့ရဲ့ အလစ်အငိုက်မှာ အတိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရတယ်။ ကံကောင်းတာက သူမရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ အခြေခံအုတ်မြစ်က လုံလောက်အောင် ခိုင်မာနေပြီး၊ နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ် ကလည်း ဒဏ်ရာအများစုကို ကာကွယ်ပေးထားနိုင်ခဲ့တယ်။
အခုတော့ ဒီဒဏ်ရာက နှစ်လေးငါးရာနှစ်လောက် အချိန်ယူပြီး ပြန်လည် ကုသရင်ပဲ ပြန်ကောင်းလာနိုင်မှာပါ” ဟု ပြောသည်။
“ကျွန်တော့်ပုံစံမျိုးနဲ့ ဟန်ဆောင်တယ် ဟုတ်လား”
ဖန့်ချန် ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ အနည်းငယ် မှိုင်းညို့သွားသည်။
လေးငါးရာနှစ်ဆိုသည်မှာ သာမန် သူတော်စင်များအတွက် အရေးမကြီးလှသော်လည်း၊ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် အတွက်မူ ဆုံးရှုံးမှု ကြီးမားလွန်းလှသည်။
သူမ၏ ပါရမီအရဆိုလျှင် နောက်လာမည့် ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင် အကြိမ်လေးငါးကြိမ်တွင် တစ်ဆက်တည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့တက်လှမ်းကာ အဆင့်မြင့်မြင့်ကို ရယူပြီး စင်ကြယ်သောဗောဓိသီးများ ပိုမိုရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။
ယခုမူ သူမမှာ အတိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသည့်အပြင် နင် ဆရာကြီးကိုယ်တိုင်က ပြန်ကောင်းမွန်ရန် လေးငါးရာနှစ် လိုအပ်မည်ဟု ဆိုနေသည်။
သူမကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်သူမှာလည်း သူ့မျက်နှာအတိုင်း ဟန်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒီလူက ငါ့ကို ရည်ရွယ်ပြီး လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာလို့ တိုက်ရိုက်ပဲ မလာတာလဲ”
ဖန့်ချန် တွေးတောနေစဉ်တွင် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။ ဖန့်ချန် ကို မြင်လိုက်ရသော် သူမ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ နင် ဆရာကြီးနှင့် အခြားသူများလည်း ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မ ခုနက အစ်ကိုနဲ့ တစ်ထပ်တည်းတူတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်...”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒီကောင်ကို ငါ ရှာတွေ့အောင် လုပ်ပေးမယ်”
ဖန့်ချန် ပြုံး၍ -
“နောက် လေးငါးရာနှစ်အတွင်းမှာတော့ နင် ဆရာကြီး မှာထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဒဏ်ရာကို သေချာ ကုသလိုက်ပါ။ ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင် ကိစ္စတွေကိုတော့ ခဏ ရပ်နားထားလိုက်ဦး”
ဟု ပြောသည်။
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် လည်း သူမဒဏ်ရာမှာ အလွန်ပြင်းထန်ကြောင်း၊ အထွတ်ထိပ်တာအို အခြေခံအုတ်မြစ်ပင် ထိခိုက်သွားပုံရကြောင်း သိရှိသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်၍ ဒဏ်ရာကို ကုသနေလိုက်သည်။
နင် ဆရာကြီးက ဖန့်ချန် ကို တစ်ချက်ကြည့်၍ -
“မင်းက ဒီနှစ်တွေအတွင်း စစ်မြေပြင်မှာ ထက်မြက်လွန်းနေတော့ လူအတော်များများကို ရန်သူဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခေါက်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ရေရောပြီး ငါးမျှားတာ မျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းကို အကြောင်းပြုပြီး သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခုကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ချင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါမှမဟုတ် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ မင်းကို လက်စားချေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
အခုလောလောဆယ်တော့ ငါတို့ ဘာမှ အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး၊ မင်း ဘာမှ ရမ်းမလုပ်နဲ့ဦး။
ဒီကိစ္စကိုတော့ ငါတို့ လူကြီးပိုင်းတွေပဲ ဖြေရှင်းပေးသွားမယ်”
ဟု ပြောသည်။
အနီးနားရှိ အခြားသော အစောင့်အကြပ် များစွာကလည်း အလားတူပင် ပြောဆိုကြသည်။ ဆိုလိုရင်းမှာ ဖန့်ချန် ကို ကျောင်းတော်ထဲတွင်သာ နေစေလိုပြီး၊ ဘယ်မှမသွားဘဲ ရမ်းမလုပ်ရန်၊ ဒီကိစ္စကို သူတို့သာ တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ချင်ဂွေ့ သည် လုကျိုးဝမ် ကို ခေါ်ဆောင်၍ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်။
လူတိုင်းမှာ လုကျိုးဝမ် ၏ လည်ပင်းတွင် ဒဏ်ရာရထားသည်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် မြင်လိုက်ရသည်။
“လုကျိုးဝမ်၊ မင်း ဒဏ်ရာရထားတာလား”
ဖန့်ချန် ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
လုကျိုးဝမ် က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ချက်ချင်း ပြန်ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။
“သူက ငါ့ကို သူတကယ်ပဲ ဖန့် အစ်ကိုကြီး ဖြစ်တယ်လို့ ယုံလိမ့်မယ် ထင်နေတာ။ ဒီနည်းနဲ့ ဖန့် အစ်ကိုကြီး ပေါ်မှာ အပြစ်ပုံချဖို့ ကြံစည်တာလေ။ ငါက အဲလောက်ထိ မမိုက်မဲပါဘူး။
နောက်ပြီး သူက ငါ့ကို သူတကယ်ပဲ ချီထျန်း မျိုးနွယ်စုက စီကော့ဟိန်း ဖြစ်တယ်လို့ ယုံအောင် ကြိုးစားနေတာ။ ဒါလည်း သူက လူတွေကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်တာပဲလို့ ငါထင်တယ်”
ဟု ပြောသည်။
ချင်ဂွေ့ က လုကျိုးဝမ် ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး နင် ဆရာကြီးကို ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကောင်လေး လွတ်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က မမြင့်ဘူး၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်လောက်ပဲ ရှိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေက ထူးဆန်းနေတယ်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားတာ၊ နောက်ကလိုက်ချင်ရင်တောင် ဘယ်နားကို လိုက်ရမှန်းမသိဘူး”
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ဖန့်ချန် ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရုတ်တရက် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
နင် ဆရာကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင် ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဖန့်ချန် ကို ပြန်ခေါ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ဟင်းလင်းပြင် ထဲတွင် အလွတ်သာ ဖြစ်နေပြီး ဖန့်ချန် ၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရတော့ပေ။
……
……
ဖန့်ချန် ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို အရိပ်ဗောဓိသတ် နည်းစနစ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားကာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည့် ဟင်းလင်းပြင် ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
သူသည် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ လှည့်လည်သွားလာမှုနှင့်အတူ သူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။
ရုတ်တရက်၊ သူသည် အလင်းရောင် တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။
အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေသည် ထိုနေရာသို့ နီးကပ်သွားသောအခါ၊ သူသည် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးပေါက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အတွင်းတွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ယောက် ရပ်နေပြီး တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် တစ်စုံတစ်ခုကို သေချာ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။
ဖန့်ချန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အသံတိတ်ပင် တစ်ဖက်လူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ သူ၏ နောက်ကျောတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် နင် ဆရာကြီးတို့၏ ပုံစံများကို မြင်တွေ့နေရသည်။
“ဒီ ဖန့်ချန်၊ ဟင်းလင်းပြင် ထဲမှာ ငါ့ကို ရှာနေတာလား”
အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် တွေးတောနေပြီးနောက် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင်တွေတောင် ငါ့ကို လွယ်လွယ်နဲ့ မရှာတွေ့နိုင်ဘူး၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် လောက်နဲ့ကတော့ ဝေးရော။
နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသား ဟုတ်လား နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားဆိုတာ ဘာများလဲ။
ငါပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်လွတ်မြောက်ခြင်း ဆိုတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ရှိနေသရွေ့ ငါက ရှုံးနိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဟင်းလင်းပြင်လွတ်မြောက်ခြင်း
ဖန့်ချန် သည် ထိုအနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို ကြည့်၍ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသည်။
တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအင်မှာ တကယ်ပင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်သော်လည်း... ပါရမီမှာ သာမန်သာ ရှိသည်ဟု ပြောရမည်၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ထဲက အခြားသော စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့် ကျောင်းသားများထက်ပင် ညံ့သေးသည်။
ကျောင်းတော်၏ အဓိကတပည့် အဆင့်ကို မပြောနှင့်၊ နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသား အဆင့်နှင့်ဆိုလျှင် ပိုဝေးသေးသည်။
သို့သော် သူသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင် ထဲသို့ လွတ်မြောက်နိုင်သည့် စွမ်းရည်မှာ အမှန်ပင် အလွန် အသုံးဝင်လှပေသည်။
“စီကော့ဟိန်း၊ ငါပြောထားသလိုပဲ၊ ဟင်းလင်းပြင်လွတ်မြောက်ခြင်း ဆိုတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်က ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင် ထဲမှာဆိုရင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းနဲ့ ထွက်ပြေးခြင်းအတွက် အထွတ်အထိပ်ပဲ ”
ရုပ်ပုံလွှာ တစ်ခုသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ချန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤရုပ်ပုံလွှာမှာ ချီယန် သူတော်စင် နှင့် ဆင်တူပြီး၊ အသက်ရှင်သူ မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်သာ ဖြစ်နေသည်။
“အိုအီး၊ အခုတော့ ငါယုံပါပြီ။ ဟင်းလင်းပြင်လွတ်မြောက်ခြင်း ဆိုတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ငါ့ကို သင်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
ဒီစွမ်းရည် ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေသရွေ့ နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားတွေနဲ့ တွေ့ရင်တောင် ငါ အေးဆေးပဲ”
စီကော့ဟိန်း က ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ၊ နောက်တစ်ခေါက် စစ်မြေပြင်မှာဆိုရင် ငါ အနိုင်ရအောင် တိုက်ပြီး နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသား နေရာကို ရယူမယ်။
အဲဒီကျရင် ငါ စီကော့ဟိန်း ရဲ့ နာမည်က နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။
“မင်းကို ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့က လိုက်ရှာမှာ မကြောက်ဘူးလား ”
အိုအီး က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဟို လုကျိုးဝမ် ကို ကြည့်ပါဦး၊ ငါ့ရဲ့ နာမည်ရင်းကို ပြောပြတော့ သူက မယုံဘူးလေ”
စီကော့ဟိန်း က လှောင်ပြုံး ရယ်လိုက်ပြီး -
“သူတို့က အတော်ဆုံးလို့ ထင်နေတာ၊ တကယ်တော့ မဟုတ်ဘူး။
လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ကလည်း ငါ့လက်ချက်လို့ မယုံကြဘူး။
ငါ နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသား နေရာ ရသွားရင်တော့ ဒီကိစ္စကို ဖုံးကွယ်စရာ မလိုတော့ဘူး။
ချီထျန်း မျိုးနွယ်စုက လူကြီးတွေကလည်း ဒီလို အံ့အားသင့်စရာကောင်းတဲ့ လူသစ် ကို သေချာပေါက် အာရုံစိုက်လာကြလိမ့်မယ်။
ငါလည်း စင်ကြယ်သောဗောဓိသီး အနည်းငယ်ကို စားသုံးပြီး အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို မြှင့်တင်နိုင်မှာပေါ့ ”
ဟု ပြောသည်။
“ဟင်းလင်းပြင်လွတ်မြောက်ခြင်း နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နဲ့ တွဲဖက်ပြီး အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကလည်း တိုးတက်လာမယ်ဆိုရင်။
မင်းက နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားတွေနဲ့ တကယ်ပဲ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တော့မှာပါ”
အိုအီး က ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ငါ မင်းကို ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေကို သင်ပေးမယ်”
ဟု ပြောသည်။
“တကယ်လား”
စီကော့ဟိန်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် -
“ဒါဆိုရင် ကြိုပြီး ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါရစေ။ မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်ကူညီပေးတာ၊ ဘယ်လို ပြန်ဆပ်ရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး”
ဟု ပြောသည်။
“မင်း ကောင်းကင်နိမိတ် အဆင့်ကို တက်လှမ်းတဲ့အခါ ငါ့အတွက် အလုပ်တစ်ခုလောက် လုပ်ပေးရင် ရပါပြီ”
အိုအီး က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
“ငါ ကတိပေးတယ်”
စီကော့ဟိန်း မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခေါက် စစ်မြေပြင်ထဲမှာ လူတွေ အများဆုံး ပြောနေတဲ့ ဖန့်ချန် ကိုတောင် ငါ လှည့်စားပြီးပြီ။ သူ ခုနက မှိုင်းညို့နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ ငါ အရမ်း ပျော်တယ်ကွာ။
စီကုချွမ်း အတွက် လက်စားချေပေးလိုက်တာပေါ့”
“ဟုတ်လား ဘယ်လောက်တောင် ပျော်နေတာလဲ”
“အရမ်း ပျော်တာပေါ့ဗျာ... အိုအီး၊ ခုနက မင်း ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား”
စီကော့ဟိန်း ရုတ်တရက် ကြောင်သွားသည်။
အိုအီး ကလည်း ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် -
“ငါ မဟုတ်ဘူး”
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
ဤအချိန်တွင် ဖန့်ချန် က အလျှော့မပေးဘဲ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အားလုံးကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
ကရုဏာ တံဆိပ်၊ ရှစ်မျက်နှာအရပ် နတ်ဘုရားဓားကျမ်း၊ လူ့လောက၊ ကောင်းကင်လျှပ်စီး နည်းစနစ်...
အဆုံးမရှိသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တို့မှာ ကောင်းကင်ရုပ်ဆင်း မြစ်ကြီးနှင့်အတူ ရေလွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ စီကော့ဟိန်း ဆီသို့ လှိုင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။