အခန်း ၁၉၈
Vol. 20 Ch. 198
198
ထိပ်ပြောင်သူဌေးကြီးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်၏။
ချင်ရန်မှာ ရဲအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသဖြင့် သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ ခေတ္တမျှ တင်းမာသွားသော်လည်း ဝါရင့်လူမိုက်ပီပီ လျင်မြန်စွာပင် ဘာမျှမဖြစ်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
“ရဲ ဟုတ်လား၊ အရာရှိကြီး ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီကို ဘာကိစ္စများရှိလို့ လူကိုယ်တိုင် ကြွလာရတာလဲ”
“သူ့ရဲ့ အကြွေးစာချုပ်ကို ထုတ်ပေးပါ”
ချင်ရန်က သူ့အနောက်တွင် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ကျောင်းသူမိန်းကလေးအား မေးစေ့ဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ထိပ်ပြောင်သူဌေးကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အံ့ဩသွား၏။
‘ဒီကောင်မလေးက ဒီရဲနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား၊ ဒါဆိုရင်တော့ အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်ရတော့မှာပဲ’
ထိုသို့ တွေးတောမိသဖြင့် သူ့မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။
ဤကဲ့သို့သော ရဲနှင့်ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်မျိုးကို ယခင်ကလည်း ကြုံတွေ့ဖူးပုံရသည်။
သို့သော်လည်း အတွေ့အကြုံရှိသူပမာ သူက ဟန်မပျက်ဘဲ လှမ်းမေးလိုက်၏။
“နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ၊ အတွင်းရေးမှူးကို ဖိုင်ထဲမှာ ရှာခိုင်းလိုက်မယ်”
“ဝေ့ရှောင်လီ လို့ ခေါ်ပါတယ်”
မိန်းကလေးမှာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် တုန်ရီစွာ ဖြေသည်။
ထိုအမည်ကို ကြားသည်နှင့် အတွင်းရေးမှူးမလေးသည် စာရွက်စာတမ်းဗီရိုဆီသို့ သွားကာ ဖွင့်လိုက်၏။
ဗီရိုထဲတွင် အက္ခရာစဉ်အလိုက် စနစ်တကျ ခွဲခြားထားသော စာရွက်စာတမ်းအထပ်လိုက်ကြီး ရှိနေပြီး သူမသည် ဝေ့ရှောင်လီ၏ စာချုပ်ကို ချက်ချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ထိပ်ပြောင်သူဌေးကြီးထံသို့ စာချုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်ရာ သူဌေးကြီးက ယူ၍ သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်၏။
“ယွမ်တစ်သောင်း ချေးထားတာပဲ”
သူသည် ချင်ရန်အား မာန်ပါပါဖြင့် မော့ကြည့်ကာ ရက်စက်စော်ကားသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“အရာရှိကြီး၊ ဒီကောင်မလေးက ငွေတစ်သောင်းပဲ ချေးထားတာပါ၊ ဒါက ကြီးမားတဲ့ ပမာဏလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ခင်ဗျားတို့က အကြွေးမဆပ်နိုင်လို့ ရဲအာဏာသုံးပြီး လာပါဝါပြနေတာလား”
ချင်ရန်သည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိသော အေးစက်သည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ထိပ်ပြောင်သူဌေးကြီး၏ စားပွဲနားသို့ နီးကပ်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး သူ့အား အထက်စီးမှနေ၍ စူးစိုက်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ယွမ်တစ်သောင်းက ပမာဏ မများတာ မှန်ပေမယ့် မင်းတို့ တွက်ချက်ထားတဲ့ ဒီအတိုးနှုန်းကတော့ ဈေးကွက်စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ လုံးဝ မကိုက်ညီဘူး”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိပ်ပြောင်သူဌေးကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် လှောင်ပြောင်လိုက်၏။
“ကျွန်တော့်မှာ တရားဝင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ အားလုံး ရှိပြီးသား၊ ခင်ဗျား လာပြီး မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲမနေနဲ့”
ချင်ရန်သည် သူဌေးကြီး၏လက်ထဲမှ စာချုပ်ကို ဖြတ်ခနဲ ဆွဲလုလိုက်ပြီး အသေးစိတ် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုက်ရာ စာချုပ်ပေါ်ရှိ ငွေပေးချေးသူနေရာ၌ 'ယိုချန်ဟွာ ကုမ္ပဏီ' ဟု ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကုမ္ပဏီနာမည်မှာမူ အပြင်ပန်းအားဖြင့် အတော်လေး နားထောင်ကောင်းလှပြီး ဂုဏ်သရေရှိလှပေသည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ချင်ရန်သည် ထိုစာချုပ်စာတမ်းကို ကိုင်ကာ မဆိုင်းမတွပင် ၎င်းကို နှစ်ပိုင်းဆွဲဖြဲပစ်လိုက်တော့သည်။
“မင်း မင်း ဘာလုပ်တာလဲ”
ထိပ်ပြောင်သူဌေးကြီးမှာ လန့်ဖျတ်သွား၏။
ချင်ရန်သည် ရဲဖြစ်ရုံမျှဖြင့် မိမိ၏ရုံးခန်းထဲအထိ လာရောက်ကာ စိတ်ထင်တိုင်း ရမ်းကားနိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်နေသလောဟု တွေးကာ သူ ဒေါသထွက်သွားသည်။
*ဗြိ ဗြိ*
ထိပ်ပြောင်သူဌေးကြီး စိတ်ထဲ၌ သွေးပျက်နေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် စာရွက်ဆွဲဖြဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုစာချုပ်တစ်ခုလုံးမှာ ပြန်လည်ဆက်စပ်၍ မရနိုင်တော့လောက်အောင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားတော့သည်။
မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး ပြာနှမ်းသွားသော သူဌေးကြီးကို စိုက်ကြည့်လျက် ချင်ရန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
“ဒီလို အဆမတန် အတိုးကြီးစားတဲ့ လုပ်ငန်းတွေဟာ ဈေးကွက်နဲ့လည်း မညီညွတ်သလို ဥပဒေနဲ့လည်း လုံးဝမကိုက်ညီဘူး၊ မင်းတို့မှာ ဘယ်လိုမျိုး တရားဝင်ခွင့်ပြုချက်တွေ ရှိလို့လဲ၊ လုပ်ငန်းလိုင်စင်ပဲ ရှိတာ မဟုတ်လား”
“မင်း မင်း”
ထိပ်ပြောင်သူဌေးကြီးသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိသည်။
ဤနေရာသည် သူ့ရုံးခန်း ဖြစ်သော်လည်း ရဲအရာရှိတစ်ဦးက ဤမျှအထိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လာရောက်လုပ်ဆောင်နေသည်ကို ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်တော့သဖြင့် ချင်ရန်အား အော်ဟစ်တော့၏။
“ငါ အခုချက်ချင်း ရဲတိုင်မယ်”
သူသည် စားပွဲပေါ်မှ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ အရေးပေါ်ရဲလိုင်း (110) သို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
“ဟယ်လို၊ ယိုချန်ဟွာ ကုမ္ပဏီကပါဗျာ၊ ရဲတစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီထဲ ဇွတ်ဝင်လာပြီး ဥပဒေအရ လုပ်ပိုင်ခွင့်လည်း မရှိဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ စာချုပ်ကို ဆွဲဖြဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ဒါကို ဘယ်လို အရေးယူပေးမှာလဲ၊ ဒီလိုလူမျိုးကို ချက်ချင်း လာရောက်ထိန်းသိမ်းပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က အခွန်ဆောင်နေတဲ့ သာမန်နိုင်ငံသားတစ်ယောက်ပါ၊ အလုပ်လုပ်နေရင်းနဲ့ ဒီလို အနိုင်ကျင့်ခံနေရလို့ မဖြစ်သင့်ဘူး မဟုတ်လား”
“ဟယ်လို ကျွန်တော်တို့ တိုင်ကြားချက်ကို လက်ခံရရှိထားပါတယ်၊ ချက်ချင်း စစ်ဆေးဖို့ လူလွှတ်ပေးပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စောင့်ပေးပါ၊ အဲဒီရဲအရာရှိကို အပြင်မထွက်သွားခိုင်းပါနဲ့”
အော်ပရေတာက ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
ဖုန်းချပြီးသည်နှင့် အော်ပရေတာက အရေးပေါ်ဌာနသို့ ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်၏။
အကယ်၍ ထိုအချက်အလက်များသာ မှန်ကန်ပါက ကြီးမားသည့် ပြဿနာ ဖြစ်လာနိုင်သည်။
ရဲအရာရှိတစ်ဦးက ကုမ္ပဏီတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ စာရွက်စာတမ်းများကို ဆွဲဖြဲသည်ဆိုသည်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်သင့်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။
ဤကိစ္စသည် ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် လင်းကုဝေ၏ နားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
လင်းကုဝေသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားသည်နှင့် ဒေါသထွက်ကာ ရဲတပ်ဖွဲ့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေသည်ဟု ဆိုကာ ဆဲဆိုလိုက်၏။
သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် လူဆိုးဂိုဏ်းများကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းနေချိန် ဖြစ်ရာ မိမိတို့လူအချင်းချင်းတွင် ထိုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နေသူများ ရှိနေပါက မည်သို့ တာဝန်ယူရမည်နည်း။
ဒေါသထွက်နေသော လင်းကုဝေသည် ချင်ရန်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
ချင်ရန်သည် လူဆိုးဂိုဏ်းများကို ချေမှုန်းရာတွင် အဓိကကျသည့် အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေသူ ဖြစ်သဖြင့် ဤကိစ္စကိုလည်း ကောင်းမွန်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။
ဖုန်းမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ချင်ရန်က ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။
“ဟယ်လို”
“ချင်ရန် မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ၊ ရဲအရာရှိတစ်ယောက်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုထဲ ဝင်ရောက်ပြီး စာချုပ်တွေကို ဆွဲဖြဲပစ်တယ်ဆိုပြီး ဌာနချုပ်ကို အရေးပေါ် သတင်းပို့လာတယ်”
လင်းကုဝေက မေးလိုက်၏။
“ဘယ်ကုမ္ပဏီလဲဗျ”
ချင်ရန်က စိတ်အေးလက်အေး ပြန်မေးသည်။
“ယိုချန်ဟွာ ကုမ္ပဏီတဲ့”
“ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော် အခု အဲဒီမှာပဲ ရှိနေတာပါ၊ အဲဒီစာချုပ်ကိုလည်း ကျွန်တော်ပဲ ဆွဲဖြဲလိုက်တာပါ”
“ဟင်"
လင်းကုဝေ အံ့ဩသွားသည်။
“ဒီမှာ စည်းကမ်းမဲ့ အတိုးကြီးစားတဲ့ ငွေချေးကုမ္ပဏီတစ်ခု ရှိနေတာကို တွေ့လို့ပါ၊ ကျောင်းနဲ့လည်း အရမ်းနီးတယ်၊ ကျောင်းသားတွေ ဘယ်လောက်တောင် ထိခိုက်နေမလဲ မသိဘူး၊ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် လူအယောက် ဆယ်လောက် ထပ်လွှတ်ပေးပါဦး၊ ဒီကုမ္ပဏီမှာ ပြဿနာတွေ အများကြီးပဲ”
ချင်ရန်က ပြောလိုက်၏။
“ကောင်းပြီ၊ နားလည်ပြီ”
လင်းကုဝေက ချင်ရန်ကို ယုံကြည်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။
ချင်ရန်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ကျယ်လောင်သဖြင့် သူ့အရှေ့တွင် ရှိနေသော ထိပ်ပြောင်သူဌေးကြီးလည်း ကြားလိုက်ရသည်။
သူဌေးကြီးမှာ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘဲ ငေးမှိုင်နေစဉ်တွင်ပင် သူ့ဖုန်း ထပ်မြည်လာပြန်သည်။
ဌာနချုပ်ရှိ အော်ပရေတာထံမှ ဖြစ်သည်။
“ဟယ်လို တိုင်ကြားသူခင်ဗျာ့၊ ကျွန်တော်တို့ ဌာနချုပ်က ရဲအရာရှိတစ်ယောက် ရောက်နေပါပြီ၊ အခြေအနေကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးလိုက်ပါ”
ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ထိပ်ပြောင်သူဌေးကြီးမှာ ကြောင်အသွားသည်။
“အဲဒီရဲအရာရှိရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ”
“သူ့နာမည်က ချင်ရန်ပါ”
ဖုန်းကျသွားပြီးနောက် သူဌေးကြီးသည် ချင်ရန်ကို ကြည့်ကာ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မြိုချလိုက်၏။
ချင်ရန်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ရဲသက်သေခံကတ်ပြားကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
“အို ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရဲသက်သေခံကတ်ပြားပါ၊ ကြည့်လိုက်ပါဦး”
သူဌေးကြီးမှာ အံ့ဩခြင်းများဖြင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။
သူ တိုင်လိုက်သည့် ရဲမှာ မိမိအရှေ့တွင် ရှိနေသည့်သူပင် ဖြစ်နေသည်။
သူ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။
ချင်ရန်သည် ထိပ်ပြောင်သူဌေးကြီးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ စာချုပ်စာတမ်းများ သိမ်းဆည်းထားသော ဗီရိုဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
သူဌေးကြီးမှာ အော်ဟစ်လိုက်၏။
“အဲဒီနား မသွားနဲ့၊ ဒီစာချုပ်တွေကို အကုန်ဆွဲဖြဲပစ်ရင် ကုမ္ပဏီ ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ၊ ဒါတွေက အကုန် အကြွေးစာချုပ်တွေပဲ"
ကျန်းရှောင်ဟူနှင့် လက်အောက်ငယ်သားများမှာမူ ချင်ရန်ကို ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် ရှေ့မတိုးဝံ့ကြပေ။
သူဌေးကြီးက ထပ်အော်ပြန်သည်။
“မင်းတို့ ဘာရပ်ကြည့်နေတာလဲ၊ အလကား လစာပေးထားတာလား၊ သွားတားကြလေ၊ ရဲဟုတ်မဟုတ် ဂရုမစိုက်နဲ့၊ အဲဒီ ဗီရိုနားကနေ ဖယ်ခိုင်းစမ်း”
ထိုအော်ဟစ်သံကြောင့် ကျန်းရှောင်ဟူတို့အဖွဲ့ ချင်ရန်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသော်လည်း ရဲအရာရှိဖြစ်သူကို ထိဖို့မူ မရဲကြပေ။
ကျန်းရှောင်ဟူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“အရာရှိကြီး ခင်ဗျား ငွေလိုချင်လို့လား၊ ဒါတွေက စာချုပ်တွေပါ၊ ခင်ဗျားအတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး”
“ငွေက ဘာဆိုင်လို့လဲ”
ချင်ရန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
“ငါ ငွေလိုချင်လို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီငွေချေးလုပ်ငန်းကို ပိတ်သိမ်းဖို့ လာတာ”
သူ့စကားသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
အနားတွင် ရပ်နေသော ဝေ့ရှောင်လီမှာလည်း မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် အံ့ဩနေမိသည်။
သူမထင်သည်မှာ ကျန်းရှောင်ဟူတို့အဖွဲ့ကသာ အနိုင်ကျင့်တတ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ချင်ရန်က သူတို့ထက်ပင် ပို၍ ဩဇာအာဏာရှိနေသည်။
လူဆိုးဂိုဏ်းဝင်များမှာ သူ့ရှေ့တွင် စကားတစ်ခွန်းပင် မဟရဲကြပေ။