အခန်း (၂၂၁၃-၂၂၁၄)

အခန်း (၂၂၁၃) နတ်ဘုရားစွမ်းရည် (၁၈) ခု

ဖန့်ချန် သည် စိတ်ထဲတွင် ရောက်လာသည့် အတွေးပေါင်းများစွာကို နှိမ်ချလိုက်သည်။ ဤကိစ္စများသည် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်သာ ရှိသေးသည့် သူတစ်ယောက်အတွက် စဉ်းစားရမည့် အရာများ မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရုပ်တုရှေ့တွင် ပလ္လင်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး အပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်၏ စွမ်းအားကို တဖြည်းဖြည်းချင်း အာရုံခံလိုက်သည်။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

လီဝူ သည် ဘေးနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ပထမဦးဆုံး နှစ်ကုန်ခါနီးတွင် ဖန့်ချန် ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် စွမ်းအား အငွေ့အသက်မှာ တစ်စုံတစ်ခု မမှန်ကန်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သုံးနှစ် သို့မဟုတ် ငါးနှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ မှောင်မည်းနေသည့် အရိပ်မည်း အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရုပ်တုပေါ်မှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဖန့်ချန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်သွားသည်။

“ဒီလောက်နဲ့ပဲ ဖြစ်သွားတာလား ဘယ်လောက်တောင် ကြာလိုက်တာလဲ။”

လီဝူ သည် ထိုနေရာတွင်ပင် ကြောင်အသွားသည်။ သူသည် အလိုအလျောက်ပင် လက်သီးဆုပ်ထားသည့် လက်ယာဘက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ညှိုး၊ လက်ခလယ်၊ လက်သူကြွယ်၊ လက်သန်းနှင့် လက်မတို့ကို တစ်ချောင်းချင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။

“ငါးနှစ်၊ ငါးနှစ်လောက်နဲ့ပဲ…… အရှင်သခင်က ဟင်းလင်းပြင် လွတ်မြောက်ခြင်း ကို နားလည်သွားတာ ငါးနှစ်ပဲ ကြာတယ်ပေါ့။”

ရှေ့တွင်ရှိနေသည့် အရှင်သခင်၏ ပါရမီမှာ ဤမျှအထိ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလိမ့်မည်ဟု လီဝူ မတွေးဝံ့ပေ။

စီကော့ဟိန်း တုန်းက နှစ်‌ေလေးရာကြာခဲ့သည်။ မြန်သည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း လုံးဝ နှေးသည်ဟုလည်း မဆိုနိုင်ပေ။

တခြား သူတော်စင် အများစုမှာမူ အောင်မြင်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပြီး အချိန်ကာလကို ပြောနေရန်ပင် မလိုပေ။

သူကိုယ်တိုင်တုန်းက ဟင်းလင်းပြင် လွတ်မြောက်ခြင်း ကို လေ့လာရာတွင် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော် အချိန်ကုန်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီဝူ သည် မြင်ကွင်းများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူနှင့် ဖန့်ချန် တို့သည် ဖန့်ချန် ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ အတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားကြသည်။

စွမ်းရည် ပုံရိပ်ယောင် (၁၇) ခုမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဖန့်ချန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မှောင်မည်းသည့် အရိပ်မည်း အလင်းတန်းမှာ တရွေ့ရွေ့ တုန်ခါနေသည်။

ဤ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ ကြွပ်ကြွပ်မြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေသယောင် ရှိသည်။ လီဝူ သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလိုအလျောက် ငေးကြည့်လိုက်ရာ အက်ကွဲကြောင်းများ တစ်စစ ပေါ်လာသည်ကို ဝိုးတဝါး မြင်လိုက်ရသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး၊ အရှင်သခင်က သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အရေအတွက်က ကန့်သတ်ချက် ပြည့်နေပြီလို့ ပြောထားတာ။ အခု အတင်းအကျပ် ထွင်းထုမယ်ဆိုရင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ပျက်စီးသွားမယ့် အန္တရာယ် မရှိဘူးလား။”

လီဝူ ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။ ချီယန် သူတော်စင်မှာလည်း အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။

လီဝူ သည် ယခုအခါတွင် အလွန်ပင် နောင်တ ရမိသည်။ ဖန့်ချန် ပြောသည့် ကန့်သတ်ချက်မှာ ယဉ်ကျေးပြသခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။ တကယ်တမ်း ကန့်သတ်ချက် ပြည့်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ အမြင်တွင် ဖန့်ချန် သည် ဤကိစ္စကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ကန့်သတ်ချက် ပြည့်နေလျှင်ပင် အန္တရာယ်ခံပြီး အတင်းအကျပ် ထွင်းထုစရာ အကြောင်း မရှိပေ……

“အကယ်၍ အရှင်သခင်ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ပျက်စီးသွားခဲ့ရင်၊ ငါက…… ရှန်းဟုန် မျိုးနွယ်စုရဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် နံပါတ် (၁) ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ”

ဤအရာကို တွေးမိသည့်အခါ လီဝူ သည် အရင်ကထက်ပို၍ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားသည်။ သူသည် ဖန့်ချန် အစား မိမိကိုယ်တိုင်သာ ပျက်စီးသွားပြီး အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ကယ်တင်နိုင်ပါက ကောင်းမည်ဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖန့်ချန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လေပြေညင်းလေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လေပြေညင်း ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် အက်ကွဲကြောင်းများမှာ တစ်ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစကတည်းက မရှိခဲ့သည့်အတိုင်း ပြန်လည် ချောမွေ့သွားသည်။

ကြွပ်ကြွပ်မြည်သံများလည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ ယခင်ကအတိုင်း တည်ငြိမ်သွားသည်။

ထို့နောက် မှောင်မည်းသည့် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အတွင်းသို့ ထိုးဝင်သွားပြီး ထွင်းထု မှတ်သားလိုက်သည်။

“အောင်မြင်သွားပြီ”

ဖန့်ချန် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ ပြောသည်။

သူ့တွင် ရှိသည့် စွမ်းရည်မှာ ယခင် (၁၇) ခုမှ (၁၈) ခုသို့ တိုးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်း ပိုသွားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိသည့် အဓိပ္ပာယ်မှာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလှသည်။

“အရှင်သခင်၊ ကျွန်တော် ခုနက……”

လီဝူ သည် မယုံနိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ဘာကြောင့် ပြိုလဲတော့မလို ဖြစ်နေသည့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေက ရုတ်တရက် ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားရသနည်း။

“ငါ့မှာ အဆင်ပြေမယ်လို့ ယုံကြည်ချက် မရှိရင် ဒီလောက်ထိ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး ”

ဖန့်ချန် ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ အသေးစိတ် ရှင်းမပြတော့ပေ။

ခုနက အက်ကွဲကြောင်းများကို ပြန်လည် ချောမွေ့အောင် လုပ်ခဲ့သည်မှာ သူ၏ မူလဝိညာဉ် ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်နေပြီဟု ခံစားရပြီး စွမ်းရည်အသစ်ကို ဆက်လက် ထွင်းထုနိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ခံစားချက်မျှသာ ဖြစ်ပြီး လက်တွေ့ မစမ်းသပ်ရသေးပေ။

အကယ်၍ ခုနက သူ၏ မူလဝိညာဉ်သာ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပါက သူသည် ဟင်းလင်းပြင် လွတ်မြောက်ခြင်း ကို စွန့်လွှတ်လိုက်မည် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်မှ ပြန်လည် လေ့လာမည် ဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရလဒ် ဘယ်လိုပင် ဖြစ်ပါစေ၊ သူသည် အန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ အများဆုံး ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ၏ အခြေခံ အုတ်မြစ် အနည်းငယ် ပျက်စီးသွားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တစ်လုံး စားလိုက်ရုံဖြင့် ပြန်လည် ပြည့်ဝသွားမည် ဖြစ်သည်။

“နတ်ဘုရားစွမ်းရည် (၁၈) ခု…… ဖန့်ငရဲမင်းကတော့ တကယ့်ကို တကယ့်ကို ထူးချွန်လွန်းပါတယ်။ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုကတော့ အရှင်သခင်ရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ပျက်စီးသွားတော့မှာပါ ”

ချီယန် သူတော်စင် သည် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် (၁၈) ခုကို ကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ ဖန့်ချန် အပေါ် ထားရှိသည့် သဘောထားမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

စစချင်းတွင် ဖန့်ချန် သည် ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုနှင့် ယှဉ်ပြိုင်မည် ဆိုသည့်အခါ သူသည် မိုက်ရူးရဲဆန်ပြီး မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးလွန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရှန်းဟုန် မျိုးနွယ်စု၏ သေခြင်းထဲမှ အသက်ရှင်ခြင်းကို ရှာဖွေသည့် စီမံချက်ကို လေးစားလာသည်။

ယခုမူ ဖန့်ချန် ၏ တည်ရှိမှုသည် ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုအတွက် ဆူးတစ်ချောင်း ဖြစ်နေသည်ဟု သူ ခံစားလာရသည်။

အကယ်၍ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုက ဤဆူးကို မတွေ့ရှိခဲ့ပါက၊ တစ်နေ့တွင် ၎င်းသည် သွေးကြောထဲမှတစ်ဆင့် နှလုံးသားသို့ ရောက်သွားပြီး ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စု၏ ပျက်စီးခြင်း အစပျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

“အရှင်သခင်…… တခြား စွမ်းရည် တစ်ခုလောက် ထပ်လေ့လာကြည့်ရအောင်လား ”

ချီယန် သူတော်စင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီဝူ ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်သွားပြီး ဖန့်ချန် ကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဖန့်ချန် မျက်စိစွေလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခါ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ပျက်စီးသွားရင် တာဝန်မယူနိုင်တော့ဘူးနော် ”

သူသည် ယခုအချိန်တွင် ဗိုက်အလွန်ဝနေသလိုမျိုး ခံစားနေရသည်။ အစာများ လည်ချောင်းအထိ တက်လာသလို ခံစားရသည်။ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် (၁၈) ခုမှာ သူ့အတွက် အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ဆက်လက် လေ့လာမည်ဆိုလျှင်ပင် အောင်မြင်နိုင်ပါစေဦးတော့၊ အတင်းအကျပ် ထွင်းထုနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့တွင် ကြိုတင် ခံစားမှု တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မူလဝိညာဉ် စွမ်းအားဖြင့်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ဘေးအန္တရာယ်ကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

လီဝူ သည် အားနာစွာဖြင့် ပြောသည်။

“ကျွန်တော့်ရဲ့ အစီအမံက လွဲချော်သွားတာပါ”

“ကျန်တဲ့ စွမ်းရည် (၁၃) ခုကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ သင့်တော်တာ ရှိရင် နောက်တစ်ခါ လာခဲ့မယ်။”

ဖန့်ချန် ပြောလိုက်သည်။

……

……

လီဝူ လမ်းပြပေးသဖြင့် ဖန့်ချန် အချိန်များစွာ သက်သာသွားသည်။

ကျန်ရှိနေသည့် စွမ်းရည် (၁၂) ခုကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် နံပါတ် (၁၃) မြောက် စွမ်းရည်ရှေ့သို့ ရောက်သည့်အခါတွင်မူ……

ဖန့်ချန် ၏ ရှေ့တွင် အဝါရောင် အဆောင် ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် အနီရောင် သင်္ကေတများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ဤသင်္ကေတများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သော်လည်း လီဝူ ကမူ ဤစွမ်းရည်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သိရှိသည်။

“အရှင်သခင်၊ ဒါက ကမ္ဘာတည်ဆောက် ခြင်း အဆောင် ပါ။ အကယ်၍ ဒီစွမ်းရည်ကို နားလည်နိုင်မယ်ဆိုရင် အရှင်သခင်က ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း သူတော်စင် အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ပိုပြီး တည်ငြိမ်စေပါလိမ့်မယ်။

ဒါတင်မကဘဲ သူတစ်ပါးနှင့် တိုက်ခိုက်ရာမှာလည်း ထူးခြားတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် ရှိပါတယ်။

တစ်ဖက်လူရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို အချိန်အကြာကြီး တည်ငြိမ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ပါတယ်။ စွမ်းရည်ကို တစ်ခါသာ အသုံးပြုရပြီး၊ တစ်ဖက်လူက အင်အားမလုံလောက်ရင် အသုံးပြုတဲ့ သူတော်စင် ကိုယ်တိုင် လာဖြေရှင်းမှသာ ပြန်လည် လွတ်မြောက်နိုင်မှာပါ ”

လီဝူ ရှင်းပြသည်။

ခဏရပ်ပြီးနောက်

“ဒီနေရာက အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် ဒီ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆောင် မှာလည်း ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိနိုင်ပါတယ်။

အကယ်၍ အောင်မြင်စွာ နားလည်နိုင်ခဲ့ရင် နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်လို အစွမ်းမျိုး ရှိမလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မပြောနိုင်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တုန်းက အောင်မြင်အောင် မလေ့လာနိုင်ခဲ့လို့ပါ”

“မင်းတောင် အောင်မြင်အောင် မလေ့လာနိုင်ခဲ့ဘူး လား”

ဖန့်ချန် လီဝူ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤလူမှာ အထွတ်အထိပ်တာအို သူတော်စင် တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင် ဤ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆောင် ၏ ပြောင်းလဲမှုများသည် ၎င်း၏ အစွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည့်အတွက် လေ့လာရန် ပို၍ ခက်ခဲသွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီဝူ ၏ စိတ်ထဲတွင် အားနာသည့် စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ကျွန်တော် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်ပိုင်း အဆင့် ရောက်တဲ့အခါ ဒီကို လာစမ်းကြည့်မယ်။ အကယ်၍ ဒါက အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ပိုပြီး တည်ငြိမ်စေနိုင်တယ်ဆိုရင် လေ့လာရတာ တန်ပါတယ်”

ဖန့်ချန် ပြောပြီးနောက် လီဝူ ကို ခေါ်ကာ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှ ထွက်ခွာပြီး ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်သို့ ပြန်လာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

စိတ်အာရုံကို သုံးလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင် လွတ်မြောက်ခြင်း သည် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အလွန်မြန်ဆန်သည့် အရှိန်နှုန်းဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထိုတားမြစ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးပေါက်တွင် ရပ်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင် အပြင်ဘက်တွင် ဘာမျှ မရှိသော်လည်း ဖန့်ချန် သည် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်ခမန်းလိလိ မြန်ဆန်နေကြောင်း ခံစားမိသည်။

၎င်းသည် ယခင်ကထက် အဆပေါင်း (၁၀၀) ကျော် ပို၍ မြန်ဆန်နေသည်။

“ဒီစွမ်းရည်က တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တာပဲ၊ စီကော့ဟိန်း ကို ချင်ဂွေ့ က ဘာလို့ မဖမ်းနိုင်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာ သိပြီ……”

ဖန့်ချန် မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။

စီကော့ဟိန်း သာ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်တွင် မနေဘဲ တန်းထွက်သွားခဲ့ပါက၊ သူသည် ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီအရှိန်နှုန်း တက်လာတာနဲ့တင် စီကော့ဟိန်း က တစ်လအတွင်း လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကနေ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်အထိ ရောက်လာဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်သေးဘူး မဟုတ်လား”

ဖန့်ချန် သည် လီဝူ ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲရှိ သံသယကို မေးလိုက်သည်။

သူ၏ အရှိန်မှာ တိုးတက်လာသော်လည်း ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်သို့ ပြန်ရောက်ရန် ယခင်က ရှစ်နှစ်ကြာမည့်အစား ယခုမူ တစ်လခန့်သာ ကြာမြင့်တော့မည် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၂၂၁၄) အထွတ်အထိပ်တာအို သူတော်စင်၏ အရိုက်အရာခံယူသူ၊ တန်ခယ်ရွှမ်

ယုတ္တိဗေဒအရ ပြောရလျှင် ဤ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တားမြစ်နယ်မြေနှင့် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ကြားရှိ အကွာအဝေးသည် လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် ကျောင်းတော်ကြားရှိ အကွာအဝေးထက် သေချာပေါက် ပိုနီးကပ်နေပေသည်။

အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင်ပင် သွားလာရန် တစ်လခန့် အချိန်ပေးရမည်ဆိုလျှင်……

စီကော့ဟိန်း သည် မည်သို့သော အစွမ်းဖြင့် လင်ယောင် မှ ရွှေဟွေး သို့ တစ်လအတွင်း ရောက်ရှိလာနိုင်ပါသနည်း။

“အရှင်သခင်၊ ဟင်းလင်းပြင် လွတ်မြောက်ခြင်း က အရှိန်မြန်ရုံတင် မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက ဖြတ်လမ်း ကိုပါ အသုံးပြုနိုင်တာပါ။”

လီဝူ သည် ပြုံး၍ ပြောသည်။

“ဖြတ်လမ်းလား”

ဖန့်ချန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘယ်လမ်းကြောင်းကိုပဲ သွားသွား တကယ်တမ်းမှာ ဖြတ်လမ်း ဆိုတာ ရှိနေတတ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သာမန် သူတော်စင်တွေက အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို မောင်းနှင်တဲ့အခါ ဒီဖြတ်လမ်းတွေရဲ့ တည်ရှိမှုကို မရိပ်မိနိုင်ကြပါဘူး။

ရိပ်မိသွားရင်တောင်မှလည်း သူတို့က အဲဒီလမ်းအတိုင်း ဝင်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

လီဝူ သည် စကားပြောရင်း တံခါးပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေ့တည့်တည့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“အရှင်သခင် ကြည့်ပါဦး၊ ရှေ့နားက ဖြတ်လမ်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်”

ဖန့်ချန် မျက်လုံးကို မြှောက်၍ ကြည့်လိုက်ရာ သွားလာနေသည့် လမ်းကြောင်း၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ထူးခြားသည့် တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုနေရာရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ လှိုင်းထန်နေသယောင် ဖြစ်နေသည်။

သူ လာတုန်းကလည်း ဤလမ်းကြောင်းအတိုင်းပင် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင် မည်သည့် ထူးခြားချက်မျှ မမြင်ခဲ့ရပေ။

“ဟင်းလင်းပြင် လွတ်မြောက်ခြင်း ရဲ့ စွမ်းအားကြောင့်ပဲ ငါ ဒါကို မြင်နိုင်တာလား ”

ဖန့်ချန် ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ လှိုင်းထန်နေသည့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး တစ်ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ အခြား ဟင်းလင်းပြင် တစ်နေရာမှ ပြန်ပေါ်လာသည်။

“ဒါက ဖြတ်လမ်း ကို သုံးလိုက်တာလား”

ဖန့်ချန် သည် ခုနက မိမိ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ ကျဉ်းမြောင်းသည့် နေရာတစ်ခုတွင် ဖြတ်သန်းသွားရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“အရှင်သခင်၊ ဒီလို ဖြတ်လမ်းမျိုးကို လမ်းခရီးမှာ အများကြီး ထပ်တွေ့ဦးမှာပါ။ ဟင်းလင်းပြင် လွတ်မြောက်ခြင်း ကို ကျွမ်းကျင်မှသာ ဖြတ်သန်းနိုင်မှာပါ။

ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာလည်း ဖြတ်လမ်း ကို သုံးနိုင်တဲ့ တခြား နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟင်းလင်းပြင် လွတ်မြောက်ခြင်း လိုပဲ၊ အဲဒီစွမ်းရည်တွေကလည်း ရှားပါးပါတယ်။”

လီဝူ သည် ပြုံး၍ ပြောသည်။

ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခရီးကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသည်။

တကယ်တမ်းမှာလည်း လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လမ်းဖြတ်လမ်း များစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သုံးရက်ခန့်အတွင်းမှာပင် တစ်လစာ သွားရမည့် လမ်းခရီးကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်သို့ ဘေးကင်းစွာဖြင့် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ဒီ ဟင်းလင်းပြင် လွတ်မြောက်ခြင်း စွမ်းရည်က ခရီးသွားတဲ့နေရာမှာ တကယ်ကို အသုံးဝင်တာပဲ ”

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မိသည်။

ဤစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး လီဝူ ကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံရင့် အထွတ်အထိပ်တာအို သူတော်စင်က လမ်းပြပေးနေသည့်အတွက်……

နောက်ပိုင်းတွင် သူ ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား အလွန် အဆင်ပြေချောမွေ့လိမ့်မည်။ ရန်သူများ၏ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုလည်း ကြောက်စရာ မလိုတော့ပေ။

လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဖန့်ချန် သည် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ကို သွားရောက် ကြည့်ရှုသည်။ သူမ၏ ဒဏ်ရာမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း သက်သာလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူသည် ဂူဗိမာန် သို့ ပြန်လာပြီး လက်ရှိ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို တည်ငြိမ်အောင် ဆက်လက် ကျင့်ကြံလိုက်သည်။

ယခုအခါ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် (၁၈) ခု ရှိလာပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ လုံးဝ ဖိနှိပ်ထား၍ မရတော့လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

အချိန်များ တစ်နှစ်ပြီး တစ်နှစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် ၏ အသုတ်သစ်မှာ ပြန်လည် စတင်လာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖန့်ချန် သည် ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဆယ်ပွဲဆက် အနိုင်ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် ဆယ်ပွဲဆက် အနိုင်ရရှိမှုတွင် သူ၏ ပြိုင်ဘက်များမှာ များစွာ ပို၍ တောင့်တင်းလာသည်။ ထိုအထဲတွင် လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသား အချို့မှာ နောက်ကွယ်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖွက်ထားကြသည်။ သူတို့သည် ထိုလျှို့ဝှက်ချက်များကို အသုံးပြု၍ ဖန့်ချန် ၏ သူတော်စင် လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း တစ်ယောက်မျှ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ အားလုံးသည် ဖန့်ချန် ၏ လက်ချက်ဖြင့်သာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး အရှုံးပေးရန်ပင် အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။

ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ဘက်တွင် အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

အကြီးအကဲများမှာမူ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးအတွက် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခြင်းဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မဝင်ရောက်ကြသော်လည်း၊ အောက်ခြေရှိ လူများမှာမူ အမျိုးမျိုးသော ခြိမ်းခြောက်စကားများကို ပြောဆိုလာကြသည်။

နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမ၏ ထိပ်ဆုံး (၁၀) ဦးထဲတွင် ပါဝင်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကပင် တုန်းဖန့်ဟို မှတစ်ဆင့် ဖန့်ချန် ကို စကားပါးလိုက်သည်။

“သူပြောတာက…… နောက်ပိုင်းမှာ အဆင်သင့် လေးလေးစားစား နေထိုင်ဖို့၊ လင်ယောင် ကျောင်းသားတွေရဲ့ အသက်ကို ထပ်ပြီး မထိခိုက်ဖို့ ပြောပါတယ်။ အကယ်၍ မဟုတ်ရင် သူနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့တဲ့အခါ သူကလည်း ညှာတာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ်။”

တုန်းဖန့်ဟို သည် ဖန့်ချန် ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ရင်း လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်၍ ပြောသည်။

“ဒီလို ခြိမ်းခြောက်မှုက အားနည်းလွန်းပြီး ဘာမှလည်း မထူးခြားပါဘူး ”

ဖန့်ချန် ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ချင်းမင် နဲ့ လင်ယောင် တို့ကြားမှာ စစ်ပွဲတွေက အမြဲ ဖြစ်နေတာပဲ။ အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ ငါက လင်ယောင် ကျောင်းသားတွေကို သတ်တာ၊ လင်ယောင် ကျောင်းသားတွေက ငါ့ကို သတ်ချင်တာတွေက သာမန်ပါပဲ။

ဘယ်သူက ပိုတော်လဲ ဆိုတာပဲ ကြည့်ရမှာပေါ့ ”

(ဟင်းလင်းပြင် မဟာမိတ်ကို ချင်းမင် မဟာမိတ်လို့ပြောင်းမယ်နော် )

“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ် ”

တုန်းဖန့်ဟို ခေါင်းညိတ်သည်။

“သူတို့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့လို့ ဖြစ်မှာပါ။ နောင်တစ်ချိန် လင်ယောင် ကျောင်းသားတွေနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ရင် မင်းက ထပ်ပြီး သတ်ဖြတ်မှာကို ကြောက်နေတာ ဖြစ်မယ်။

ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူတို့ဘက်က နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ လင်ယောင် ဘက်အတွက်တော့ ဒီလို ဆုံးရှုံးမှုမျိုးက တကယ်ကို နာကျင်စရာပဲ။

ရှေ့တန်းစစ်မြေပြင်မှာ စစ်ရှုံးတာထက်တောင် ပိုပြီး ဆုံးရှုံးမှု ကြီးမားနေတယ်။”

“စကားပါးလိုက်တဲ့လူက ဘယ်သူလဲ နောက်ခံက ဘာလဲ”

“ချီထျန်း မျိုးနွယ်စုက တန်ခယ်ရွှမ် ပါ။ ချီထျန်း မျိုးနွယ်စုထဲမှာ တန် မျိုးနွယ်စုက မင်း အရင်က တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ စီကု မျိုးနွယ်စုထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်တယ်။

သူက အခုဆိုရင် အဆင့် (၈) မှာ ရှိနေတယ်။ ငါ ခန့်မှန်းရသလောက်တော့…… စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်ပိုင်းအဆင့် နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားတွေတောင် အဆင့် (၇၀) ကျော်မှာ ရှိနေတဲ့သူတွေဆိုရင် သူ့နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ရင် အကျိုးအမြတ် မရနိုင်လောက်ပါဘူး ”

တုန်းဖန့်ဟို သည် စဉ်းစားတွေးတော၍ ပြောသည်။

“သူ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ဘယ်နှစ်ခု ထွင်းထုထားလဲဆိုတာ သိလား”

ဖန့်ချန် ထပ်မေးသည်။

တုန်းဖန့်ဟို သည် ဖန့်ချန် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။

“ဒါမျိုးကို ဘယ်လို လုပ်သိနိုင်မှာလဲ။ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားတွေက တိုက်ပွဲဝင်နေတဲ့ အခြေအနေကိုတောင် သူများတွေကို ကြည့်ခွင့်ပေးတာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ဒီဘက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက တကယ်ကို လျှို့ဝှက်လွန်းတယ်။ သူနဲ့ သူ့မိသားစုက သက်ကြီးဝါကြီးတွေပဲ သိကြမှာပါ။”

စကားပြောရင်း သူ ခဏရပ်သည်။

“ငါထင်တာတော့ သူ အနည်းဆုံး နတ်ဘုရားစွမ်းရည် (၁၀) ခုလောက်တော့ ထွင်းထုထားလိမ့်မယ်။

နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမရဲ့ ထိပ်ဆုံး (၁၀) ဦးထဲကလူတွေဆိုရင် (၁၀) ခုစီ ထွင်းထုထားကြမှာပဲ။ သူတို့ကြားက စွမ်းအား ကွာခြားချက်က တကယ်တော့ အလွန်ကို နည်းပါးလွန်းပါတယ်။”

“ဒုတိယနေရာကလူနဲ့ ဒသမနေရာကလူကြားမှာ ကွာခြားချက် နည်းပါးနိုင်ပေမယ့်၊ ပထမနေရာမှာ ထိုင်နေတဲ့သူရဲ့ စွမ်းအားကတော့ သူတို့ထက် တစ်ဆင့် ပိုမြင့်နေမှာ သေချာပါတယ်။”

ဖန့်ချန် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြောသည်။

“တုန်းဖန့်အစ်ကို ဒီလိုမျိုး လာပြောပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခါ တန်ခယ်ရွှမ် နဲ့ တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး ရရင် သူ့ကို ပြောပေးလိုက်ပါ၊ ကျုပ် ကတော့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို မခံဘူး၊ သူနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရရင်လည်း သူ မညှာဖို့ မျှော်လင့်တယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ။”

“ကောင်းပြီ”

တုန်းဖန့်ဟို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား အနည်းငယ် စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် တံခါးပေါက်၌ အောင်ဝူဖား နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ တွေ့ဆုံမိသည်။

“ဝူဖားကြီးကြပ်ရေးမှူး”

တုန်းဖန့်ဟို သည် လက်အုပ်ချီ၍ ဂါရဝပြုသည်။

အောင်ဝူဖား သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

“မင်း ဒီတစ်ခါတော့ အဆင့် (၉၀) အထိ ရောက်လာနိုင်ပြီပဲ။ စုဆောင်းထားတာတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတာပေါ့၊ ဆက်ကြိုးစားပါ ”

တုန်းဖန့်ဟို သည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာပင် ပြောသည်။

“ကျွန်တော် ဆက်ကြိုးစားပါ့မယ် ”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို မောင်းနှင်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖန့်ချန် နှင့် အောင်ဝူဖား တို့ နှစ်ယောက် ရယ်မောစကားပြောနေကြပြီး စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး နှစ်လုံးကို လဲလှယ်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“……”

“တစ်ခါတလေ လူတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် နှိုင်းယှဉ်ရင် တကယ်ကိုပဲ ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းပါတယ်။ ကံကောင်းတာက ကျောင်းတော်ထဲမှာ ဖန့်ချန် တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ၊ အင်း…… ဖန့် ညီမလေးကို ထည့်တွက်ရင်တောင်မှ နောက်ဆုံးကျတော့ ငါပဲ ရှိမှာပါ ”

ဤအရာကို တွေးမိသည့်အခါ တုန်းဖန့်ဟို ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပိုကောင်းသွားသည်။

……

“ဖန့် ညီငယ်၊ လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် ဒေါသထွက်နေကြပြီ။ သူတို့ထဲကလူတချို့က အမျိုးမျိုးသော ရတနာတွေကို ဆုကြေးအဖြစ် ထုတ်ပြန်ပြီး ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာရှိတဲ့ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားတွေကနေတစ်ဆင့် မင်းကို ဟန့်တားပေးဖို့ မျှော်လင့်နေကြတယ်။”

အောင်ဝူဖား သည် စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးကို ဖန့်ချန် ထံ ပေးအပ်ပြီးနောက် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောသည်။

“မင်း သတ်ဖြတ်လိုက်တဲ့ လင်ယောင် ကျောင်းသားတွေက အရည်အချင်းတွေ တကယ် ကောင်းတာ။ ကောင်းကင်နိမိတ် အဆင့်မြင့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့လူတွေ၊ အထွတ်အထိပ်တာအို သူတော်စင် အဆင့်အကြောင်း မပြောနဲ့ဦး၊ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင် အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိတယ်။

ရလဒ်အနေနဲ့ကတော့ မင်းလက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားပြီး ပြန်လည် ဝဋ်လည် သွားကြရတယ်။ ဒါက လင်ယောင် ဘက်အတွက် ဆုံးရှုံးမှု ကြီးမားစေတာပဲ။ သူတို့ကို မွေးမြူဖို့ သုံးထားတဲ့ ရတနာတွေကလည်း ခွေးကို အစာကျွေးလိုက်သလိုပဲ အလကား ဖြစ်သွားတာပေါ့၊ ဟားဟား ”

ဖန့်ချန် လည်း ရယ်မော၍ ပြောသည်။

“တန်ခယ်ရွှမ် ကလည်း တုန်းဖန့်ဟိုဆီကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော် ကို စကားပါးပြီး ခြိမ်းခြောက်သွားသေးတယ်။”

“တန်ခယ်ရွှမ်”

အောင်ဝူဖား အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်မှုမှာ နည်းသွားကာ အလေးအနက် ဖြစ်သွားပြီး စဉ်းစား၍ ပြောသည်။

“တန်ခယ်ရွှမ် ဆိုတဲ့လူက…… ပြောရရင်တော့ အထွတ်အထိပ်တာအို သူတော်စင် ရဲ့ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံမယ့်သူ လို့ ပြောလို့ရမယ်……

ဟိုဘက်က သူ့ကို အနာဂတ် အထွတ်အထိပ် တာအိုသူတော်စင် ဖြစ်လာအောင် မွေးမြူထားတာ။ အခုချိန်မှာ ဘာမှ သေချာသေးတာ မဟုတ်ပေမဲ့၊ အနာဂတ်မှာ အဲဒီ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံနိုင်မလား ဆိုတာကတော့ သူ နောက်ပိုင်း ပြသတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားက တကယ်ကို လျှော့တွက်လို့ မရဘူး။ နောက်ကွယ်မှာလည်း အရေးပါတဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။

မင်းတော့ သတိထားဖို့ လိုဦးမယ်။”

“အောင် အစ်ကိုကြီး စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ကျွန်တော့်မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ် ”

“ကောင်းပြီ၊ မင်းကိုယ်တိုင် သိရင်ပဲ ကောင်းပါပြီ။ ငါ့မှာ အလုပ်ကိစ္စ ရှိသေးလို့ အရင် သွားလိုက်ဦးမယ်၊ နောက်တစ်ခါ တွေ့ကြတာပေါ့၊ ဟားဟား။”

အောင်ဝူဖား သည် ရယ်မော၍ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက် ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ တကယ်ပင် အလုပ်များနေပုံ ရသည်။