အခန်း (၂၂၁၅-၂၂၁၆)

အခန်း (၂၂၁၅) စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတစ်လုံး ကောက်ရမိခြင်း

အချိန်များမှာ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် စတင်လာပြန်ပြီ။

နေမင်းခုနှစ်ပါး နယ်မြေ။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများနှင့်အတူ ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဆင်းသက်လာကြသည်။

“တိုက်ဟောက်ကျုံး၊ ဒီတစ်ခါ ဖန့်ချန် က အဆင့် (၅၀) ထဲကို ဝင်ဖို့ ကြိုးစားတော့မှာ မဟုတ်လား။

သူသာ အောင်မြင်သွားမယ်ဆိုရင် လော့ကျီကျုံး နဲ့ ထော်ဘာကျန်းယု ရဲ့ လောင်းကြေးက ရှုံးသွားတော့မှာပဲ။ အဲဒီအခါ သူတို့က သူတို့ရဲ့ နေမင်းခုနှစ်ပါး အဆောင်တံဆိပ် ကို အလိုအလျောက် ပေးအပ်ပြီး နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမထဲကို ထပ်ဝင်ခွင့် မရှိတော့ဘူး။”

သူတော်စင် တစ်ဦးသည် တိုက်ဟောက်ကျုံး ထံ ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ဟုတ်ပါရဲ့”

တိုက်ဟောက်ကျုံး သည် သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။ နေမင်းခုနှစ်ပါး နယ်မြေသို့ သူ ရောက်လာရသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဤလောင်းကြေး၏ နောက်ဆုံးရလဒ်ကို ကြည့်ရှုလို၍ ဖြစ်သည်။

“အရင်တစ်ခါတုန်းက ဖန့်ချန် လင်ယောင် ဘက်က ကျောင်းသားတွေကို အများကြီး သတ်လိုက်တော့ တန်ခယ်ရွှမ် တောင် ဒေါသထွက်နေတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။”

“ဘာကိစ္စတွေ ပေါ်လာမှာလဲ တကယ့် စွမ်းအားစစ်စစ် ရှေ့မှောက်မှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက် ကမှ အလုပ်မဖြစ်ဘူးလေ။ အရင်တစ်ခါ သေသွားတဲ့ကောင်တွေကရော လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ လာခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား ရလဒ်က ဘာဖြစ်သွားလဲ ”

တိုက်ဟောက်ကျုံး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ လင်ယောင် ဘက်မှ သေးသိမ်သည့် ကြံစည်မှုများကို သူ သိပ်ပြီး အားမပေးလှပေ။

လန်ဟွမ်ချိုင် သည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

“ဖန့်ချန် သာ အဆင့် (၅၀) ထဲကို တကယ် ရောက်သွားမယ်ဆိုရင် သူက အဆင့် (၃၀)၊ နောက်ဆုံး အဆင့် (၁၀) ထဲအထိတောင် ရောက်သွားနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိတာပဲ……”

“ဒါဆိုရင် ပိုကောင်းတာပေါ့။ သူနဲ့ တန်ခယ်ရွှမ် ကြားထဲမှာ ဘယ်သူက ပိုစွမ်းသလဲဆိုတာကို ငါ အရမ်း သိချင်နေတာ ”

နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားအချို့မှာမူ ရေငုံနှုတ်ပိတ် နေမည့်သူများ မဟုတ်သဖြင့် ကံကြမ္မာကို စောင့်ကြည့်လိုသည့် ပုံစံဖြင့် ပြောဆိုနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် အနီးအနားမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားများ အားလုံး ချက်ချင်း စကားရပ်လိုက်ကြပြီး နောက်ထပ် တီးတိုးမပြောရဲကြတော့ပေ။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို တွေ့သည့်အခါ အားလုံးက လက်အုပ်ချီကာ ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။

ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် တိုက်ဟောက်ကျုံး တို့ဘက်ကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ရှေ့သို့သာ တောက်လျှောက် လျှောက်သွားသည်။

သူ ဝေးရာသို့ ရောက်သွားမှသာ တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်သည်။

“တန်ခယ်ရွှမ် ကတော့ အရမ်းမာန်တက်လွန်းနေပြီ။ ငါတို့လည်း နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားတွေပဲ၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်ချင်း အတူတူပဲကို၊ ဘာလို့ ငါတို့ကို အဖက်မလုပ်တာလဲ”

“သူ မာန်တက်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှိတာပေါ့”

လန်ဟွမ်ချိုင် ၏ အကြည့်မှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

“ငါ့ မိသားစုက သက်ကြီးဝါကြီးတွေ ပြောတာတော့ သူက အထွတ်အထိပ်တာအို သူတော်စင် ရဲ့ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံမယ့်သူတဲ့။ အရာရာတိုင်းမှာ သူရမယ့် အရင်းအမြစ်တွေက ငါတို့ထက် ဆယ်ဆ၊ ဒါမှမဟုတ် ဆယ်ဂဏန်းလောက် ပိုသာတယ်။ လင်ယောင် ဘက်က သူ့ကို အထွတ်အထိပ် သူတော်စင် ဖြစ်လာအောင် အထူးပြု မွေးမြူထားတာလေ။”

“ဖန့်ချန် ကလည်း ချင်းမင် ဘက်က မွေးမြူထားတဲ့ အရိုက်အရာခံယူသူ ဖြစ်မှာပါ။ သူတို့နှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်မယ့်အချိန်ကို ငါ စောင့်မျှော်နေမိပြီ။”

တိုက်ဟောက်ကျုံး က ပြောသည်။

သို့သော် အချို့ကမူ သဘောမတူဘဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဖန့်ချန် တော်တယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ထိပ်တန်း မိစ္ဆာ (၁၀) ကောင်နဲ့ ယှဉ်ဖို့ဆိုရင်တော့ သူ လိုအပ်သေးတယ်လို့ ငါထင်တယ် ”

“ဘာလို့ လိုအပ်သေးတာလဲ သူ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသား ဖြစ်လာကတည်းက အခု အဆင့် (၆၀) ရောက်တဲ့အထိ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ”

တိုက်ဟောက်ကျုံး က အေးစက်စွာ ပြောသည်။

“အခု ငါတို့ မြင်နေရတာက သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုလုံးရဲ့ ရေခဲတောင်ထိပ်ဖျားလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်။”

“မင်း ဘယ်လို လုပ်သိတာလဲ”

“ငါ ခန့်မှန်းတာလေ၊ ငါ့ကို နှစ်ခါတောင် အနိုင်ယူနိုင်တဲ့သူက သာမန်လူတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ”

“……”

လူအများစုမှာ တိုက်ဟောက်ကျုံး ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ကြသည်။ ဖန့်ချန် အလွန်စွမ်းသည်ဆိုသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိသော်လည်း၊ ထိပ်တန်း (၁၀) ဦးထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မလားဆိုသည်မှာမူ စောင့်ကြည့်ရဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမိစ္ဆာများနှင့် သာမန် ကျောင်းသားများကြားက ကွာခြားချက်မှာ အဆင့်အနည်းငယ်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးနီးပါး ကွာခြားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်ပိုင်းအဆင့် နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားများမှာလည်း တန်ခယ်ရွှမ် ကို စောင့်ကြည့်နေကြပြီး သူ ဖြတ်သွားမှသာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြုံးရွှင်စွာ စကားပြောဆိုကြသည်။

မကြာမီ တန်ခယ်ရွှမ် သည် သူတော်စင် အုပ်စုတစ်ခုထံ ရောက်သွားသည်။

ထိုသူတော်စင်တို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ သူ့ထက် များစွာ မြင့်မားသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များမှာ တန်ခယ်ရွှမ် ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားသည်။

သာမန် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် ကျောင်းသားဆိုလျှင် ဤမျှ များပြားသော အကြည့်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ ချွေးပြန်နေပေလိမ့်မည်။

တန်ခယ်ရွှမ် မှာမူ ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် တည်ငြိမ်နေပြီး လူအုပ်ထဲတွင် တုန်းဖန့်ဟို ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“တုန်းဖန့်ဟို၊ ငါ မင်းကို စကားပါးခိုင်းလိုက်တာ ရောက်ပြီလား”

စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့် သူတော်စင်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ကြသည်။ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားများအကြားတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ပဋိပက္ခများအကြောင်းကိုလည်း သူတို့ ကြားသိထားကြပြီး ဖြစ်သည်။

“ရောက်ပြီ"

တုန်းဖန့်ဟို က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“သူ ဘာပြောလဲ”

တန်ခယ်ရွှမ် က မေးလိုက်သည်။

တုန်းဖန့်ဟို ပြုံးလိုက်သည်။

“ဖန့် ညီကို ကတော့ ချင်းမင် နဲ့ လင်ယောင် ကြားမှာ ရင်းနှီးမှု ဆိုတာ မရှိဘူး၊ ဖြစ်သင့်တာကိုပဲ လုပ်မယ်၊ နောက်တစ်ခါ မင်းနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ရင်လည်း မညှာမတာ တိုက်ခိုက်ပေးဖို့ သူက ပြောလိုက်ပါတယ်။”

“……”

တန်ခယ်ရွှမ် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ စကားမပြောခင်မှာပင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့် သူတော်စင် တစ်ဦးက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုက ဖန့်ချန် က ဒီလောက်တောင် မာန်တက်နေတာလား အထွတ်အထိပ်တာအို သူတော်စင် ရဲ့ အရိုက်အရာခံယူသူ ပြောတဲ့စကားကိုတောင် လေထဲက တိုက်ခတ်သွားတဲ့ အသံလိုပဲ သဘောထားနေတာလား။

လူတိုင်းက ကိုယ်ချင်းစာတရား ထားသင့်တယ်၊ အပြင်ဘက်မှာ ပြန်တွေ့ရင်တောင်မှ မျက်နှာပျက်စရာ မလိုအောင်ပေါ့။”

တုန်းဖန့်ဟို စကားပြောသူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာလည်း လင်ယောင် ဘက်မှ ကျောင်းသားဖြစ်ပြီး၊ စီကု မျိုးနွယ်စုဝင် ဖြစ်သည်။ တန်ခယ်ရွှမ် နှင့် တစ်မျိုးနွယ်စုတည်း ဖြစ်သော်လည်း တန် နှင့် စီကု တို့မှာ ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်ကြသည်။

“အဲဒါက ဖန့်ညီကို ရဲ့ စကားအတိုင်းပါပဲ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ့သဘောထားက ငါ့သဘောထားပဲ၊ ဒါက ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရဲ့ သဘောထားပဲ။”

တုန်းဖန့်ဟို ပြုံး၍ ပြောသည်။

“မင်းတို့ မကျေနပ်တာ ရှိရင် တိုက်ပွဲဝင်တဲ့အချိန်မှာပဲ ပြောကြပါတော့။”

“မမေ့နဲ့ဦး၊ လင်ယောင် ဘက်က ဖန့်ချန် ကို ခဏတာ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးဘူး ဆိုပေမယ့် မင်းကော မင်းမှာ သူ့လို စွမ်းအား ရှိလို့လား”

စီကုပိုင် က အေးစက်စွာ မေးသည်။

“ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် မင်း ငါ့ကို ရှုံးနိမ့်ဖူးတယ်၊ အခု ငါက အဆင့် (၉၀) မှာ ရှိပြီး မင်းက အဆင့် (၉၁) မှာ ရှိနေတာပဲ။”

တုန်းဖန့်ဟို က ရယ်မော၍ ပြောသည်။

စီကုပိုင် ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသအငွေ့အသက်များ ဖြတ်ပြေးသွားကာ အေးစက်စက် ပြောသည်။

“ငါ့အထက်မှာ လင်ယောင် ကျောင်းသားတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်၊ မင်း ဘယ်နှစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်မှာလဲ”

“စီကုပိုင်”

တန်ခယ်ရွှမ် က ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်။

စီကုပိုင် သည် တန်ခယ်ရွှမ် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကိစ္စမရှိဘူး၊ သူ့ကို ငါပဲ ပြောလိုက်မယ်”

တန်ခယ်ရွှမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ငါဆိုလိုတာက ငါတို့ ချီထျန်း မျိုးနွယ်စုက တခြားသူတွေကို အသုံးချပြီး ခြိမ်းခြောက်လေ့ မရှိဘူး။ ငါ ခြိမ်းခြောက်ချင်ရင် ဖန့်ချန် ကိုပဲ ကိုယ်တိုင် ခြိမ်းခြောက်မယ်။

မင်း လုပ်ရပ်က လူသေးလူမွှားဆန်တယ်။”

“……”

စီကုပိုင် ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးသွားပြီး ခဏအကြာတွင်မှ အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါ အတော်လေး လူသေးလူမွှားဆန်မိသွားတယ်။ သတိပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

တန်ခယ်ရွှမ် မှာမူ စီကုပိုင် ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တုန်းဖန့်ဟို ကိုသာ ကြည့်သည်။

“ငါတို့နှစ်ယောက်အတွက် စကားပါးပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ”

ပြောပြီးနောက် ဘာမျှ မထပ်ပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

“ဒီ တန်ခယ်ရွှမ် ကတော့ တကယ်ကို မာန်တက်လွန်းတယ်။ စီကုပိုင်၊ မင်းက သူ့ရဲ့ အကြီးအကဲ မဟုတ်ဘူးလား သူက မင်းကို ဒီလိုမျိုး ပြောသွားရတာလား”

သူတော်စင် တစ်ဦးက မေးသည်။

စီကုပိုင် သူတို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ရန်တိုက်မနေကြနဲ့။ သူက ငါတို့ ချီထျန်း မျိုးနွယ်စုရဲ့ အထွတ်အထိပ်တာအို သူတော်စင် အရိုက်အရာခံယူသူ။

ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက အစကတည်းက မတူညီဘူး၊ တန်းမတူဘူး ”

အနီးအနားက သူတော်စင်များမှာ ဤစကားကို ကြားသောအခါ အားကျသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သူတို့သည် တူညီသောအဆင့်တွင် ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေကြသော်လည်း၊ အထွတ်အထိပ်တာအို သူတော်စင် အရိုက်အရာခံယူသူများနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အဆင့်အတော်များများ ကွာခြားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤကွာဟချက်မှာ ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းပေးရန် မဖြစ်နိုင်သော အရာများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

……

……

“ဖန့်ညီကို တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ဒီတစ်ခါလည်း ဆယ်ပွဲဆက် အနိုင်ယူဖို့ ကြိုးစားတော့မှာလား”

ကျယ်ပြောလှသည့် ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ရှကျိ သည် ဖန့်ချန် ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြေးလာသည်။

“ရှညီကို မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က တိုးတက်လာပုံပဲ ”

ဖန့်ချန် ရှကျိ ၏ စကားကို မဖြေဘဲ ပြန်မေးလိုက်သည်။

ရှကျိ ကြားသော် ဟီးဟီး လေး ရယ်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့မျက်စိ အောက်ကတော့ မလွတ်ပါဘူး။ ငါ အရင်နှစ်တွေက ကံကောင်းလို့ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တစ်လုံး စားလိုက်ရတယ် ”

“ဟမ် ဘယ်ကရတာလဲ ကျောင်းတော်က ပေးတာလား”

အနီးအနားက သူတော်စင်များ အားလုံး စုရုံးလာကြပြီး ရှကျိ ကို အားကျမနာ လိုလားသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ငါလည်း မသိဘူး၊ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တားမြစ်နယ်မြေထဲ သွားလိုက်တာ၊ အထဲရောက်တာနဲ့ မြေကြီးပေါ်မှာ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ပြုတ်ကျနေတာ တွေ့လိုက်ရလို့……”

ရှကျိ သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ အခြေခံအုတ်မြစ် တကယ်တိုးတက်မလာပါက ဤကဲ့သို့ ကံကောင်းမှုမျိုး ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ……

“ပြီးတော့ရော”

“ပြီးတော့လား ငါလည်း ကောက်လိုက်တာပေါ့”

“မင်း စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တစ်လုံး ကောက်ရတယ် ဟုတ်လား”

သူတော်စင်များ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရယ်မော၍ ခေါင်းခါကာ ရှကျိ ၏ စကားကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အခန်း (၂၂၁၆) မင်း ငါ့ရဲ့ လှည့်ဖျားပြောဆိုချက်ကို နားထောင်ပေးပါ

စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးသာ အလွယ်တကူ ကောက်ရနိုင်မည်ဆိုလျှင် ဤလောကတွင် သူတော်စင်များစွာမှာ ၎င်းကို ရရှိရန်အတွက် အလုအယက် ဖြစ်နေကြမည် မဟုတ်ပေ။ တစ်လုံးလောက် စားသုံးနိုင်ရန်အတွက်ပင် အိပ်မက်မက်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံးသည် ရှကျိ တစ်ယောက် စိတ်ကူးယဉ်ပြီး နောက်ပြောင်နေသည်ဟုသာ ယူဆကြသဖြင့် သူ့စကားကို စိတ်ဝင်တစားပင် မရှိကြတော့ပေ။

“ဖန့်ညီကို၊ မင်းကလည်း ငါ့ကို မယုံဘူးပေါ့”

“ဒီ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးက တကယ်ပဲ ကောက်ရလာတာပါ”

ရှကျိ သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“အရင်တုန်းက ဒီကိစ္စကို ရှင်းပြဖို့အတွက်တောင် တန်လင် ဘက်က စောင့်ကြည့်သူတွေရဲ့ အမေးအမြန်းကို တစ်ဝက်လောက် ခံလိုက်ရသေးတယ်။ သူတို့က ငါ့ကို အမာခံ ကျောင်းသား တစ်ဦးဦးကို သတ်ဖြတ်ပြီး စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးကို လုယူလာတာလို့တောင် ထင်မှတ်သွားကြသေးတယ်”

“ငါ့အမြင်မှာတော့ ရှညီကို က လိမ်ညာနေမယ့်သူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ မင်းကို ယုံပါတယ်”

ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်၍ ပြောသည်။

“ဒီလောကကြီးမှာ ထူးခြားဆန်းပြားတာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ငါတို့ သူတော်စင်တွေဆိုတာ အသိပညာရဲ့ ရေခဲတောင်ထိပ်ဖျားလေးကိုပဲ ထိတွေ့ဖူးသေးတာ၊ ဘယ်သူက အားလုံးကို အပြည့်အစုံ သိနိုင်မှာလဲ ”

“စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ကောက်ရတာဟာ ရှညီကို ရဲ့ ကံတရားပါပဲ”

ကောက်ရသည့် အလုံးရေမှာ နှစ်လုံးဆိုလျှင်မူ အလွန်ထူးဆန်းလွန်းလှသော်လည်း၊ ရှကျိ သည် တိုက်ရိုက် ထုတ်ပြောရလောက်အောင် အသိဉာဏ်မဲ့သူ မဟုတ်ဟု ဖန့်ချန် ယုံကြည်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဤကဲ့သို့ ကံကောင်းမှုမျိုး ရခဲ့လျှင် နောက်တစ်ကြိမ် ဝဋ်လည် မခံရအောင် သတိထားရပေမည်။

ဖန့်ချန် က မိမိကို ယုံကြည်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှကျိ သည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်တစ်ခွန်း စကားပြောဆိုနေကြရင်း မကြာမီပင် ကန့်လန့်ကာများ ကျလာပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ယှဉ်ပြိုင်ရမည့် ပြိုင်ဘက်များကို သတ်မှတ်လိုက်သည်။

“ဖန့်ညီကို၊ ဒီတစ်ခါ ဆယ်ပွဲဆက် အနိုင်ရပြီးရင် မင်း အဆင့် (၅၀) ထဲကို ဝင်နိုင်တော့မှာပဲ ”

“ဒါပေမဲ့ တန်လင် ကျောင်းတော်ဘက်က လူတချို့ပြောတာတော့ ဒီတစ်ခါ မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက်တွေက အားနည်းမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ သူတို့က မင်းရဲ့ သူတော်စင်လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ပင်ဖို့အတွက် လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အသုံးပြုပြီး မင်းကို ဆယ်ပွဲဆက် အနိုင်ရခွင့် မပေးလောက်ဘူး”

ရှကျိ က ပြောသည်။

“ငါလည်း ကြားမိပါတယ်။ နောက်ပြီး တုန်းဖန့်အစ်ကို ကိုတောင် ငါ့ဆီကို စကားပါးခိုင်းပြီး လင်ယောင် ကျောင်းသားတွေကို မညှာမတာ မတိုက်ခိုက်ဖို့ ပြောခိုင်းသေးတယ်”

ဖန့်ချန် ရယ်မော၍ ပြောသည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သတိထားပါ”

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ကျရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှကျိ လက်အုပ်ချီလိုက်ကာ နှစ်ယောက်သား တစ်ဦးစီ၏ စစ်မြေပြင်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ဗလာနယ်မြေထဲတွင် ဖန့်ချန် သည် ပြိုင်ဘက်၏ ပုံစံကိုပင် သေချာ မမြင်လိုက်ရသေးခင်မှာပင် ပြိုင်ဘက်က နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လာသည်။

ထိုသူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် (၇) ခုအထိ ထွင်းထုထားပြီး တစ်ခုချင်းစီ၏ စွမ်းအားမှာလည်း မသေးလှပေ။ ၎င်းတို့ကို စုစည်းထားသည့် စွမ်းအားလှိုင်းမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သည်။

သာမန် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် သူတော်စင်သာဆိုလျှင် တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သေဆုံးရမည်၊ သို့မဟုတ် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားပေလိမ့်မည်။

သာမန် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်ပိုင်းအဆင့် သူတော်စင်များနှင့် တွေ့လျှင်ပင် အနည်းငယ် ဖိအားပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဖန့်ချန် သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ 'ကရုဏာတံဆိပ်' တစ်ခုတည်းကိုသာ စတင် အသုံးပြုလိုက်သည်။

သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်၏ စွမ်းအားမှာ စီကုဟန် ကဲ့သို့ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့် သူတော်စင်များထက် အနည်းငယ်သာ လျော့နည်းသည်။ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် ကျောင်းသား တစ်ဦးက မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်ပေ၊ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသား ဖြစ်နေလျှင်ပင် လုံလောက်သော အဆင့်မရှိသေးပေ။

ဖျက်ဆီးခြင်း အငွေ့အသက်များ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ပြိုင်ဘက်၏ စွမ်းအားလှိုင်းများကို ချက်ချင်းပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ပြိုင်ဘက်သည် အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါ အရှုံးပေး……”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူနှင့် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ အားလုံးကို ထူးခြားဆန်းပြားသည့် စွမ်းအားတစ်ခုက အေးခဲသွားစေပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

ကရုဏာတံဆိပ်၏ အငွေ့အသက်မှာ နူးညံ့သည့် လေပြေကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးပေါက်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ဖမ်း သူတော်စင် တစ်ဦး ထပ်မံ ပေါ်လာပြီး ထိုသူ၏ ငေးမောနေသည့် ဝိညာဉ်ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ဤနေရာကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေသည့် ကောင်းကင်ငါးပါး ကြီးကြပ်ရေးမှူးများ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“ဒီကောင်လေးရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တော်တော်ကို ရက်စက်တာပဲ။ ဒီ ကရုဏာတံဆိပ် က သူ့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ အခြေခံနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် သာမန်လူတွေက ခုခံဖို့ ခက်ခဲတယ်။”

“သူ့ကို အဆင့် (၃၀) ထဲက ပြိုင်ဘက်နဲ့ပဲ တိုက်ခိုင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ငါထင်တယ် ”

“စည်းကမ်းတွေကို ချိုးဖောက်လို့ မရဘူး၊ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားတွေက အဆင့်ဆင့် တက်လာရတာပဲ၊ မင်းက အဆင့် (၃၀) ထဲကို တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးလိုက်ရင် သူ မမျှတဘူး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ”

“စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ကိစ္စကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ နောက်ပြီး နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမက သိသွားရင် ငါတို့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးတွေအတွက် တာဝန်ယူရခက်လိမ့်မယ်။”

“……”

“ဒါဆိုလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ကြတော့ ”

……

“ဝူလီပင်း သေသွားပြီ၊ တော်တော်ကို မြန်တာပဲ၊ တိုက်ပွဲက ဘယ်လောက်ကြာသေးလို့လဲ ”

နေမင်းခုနှစ်ပါး နယ်မြေတွင် တိုက်ဟောက်ကျုံး တို့အဖွဲ့မှာ တခြားသူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန်ပင် မစရသေးမီ ဝူလီပင်း ၏ အမည်မှာ မှိန်ဖျော့သွားပြီး ပြာရောင်သို့ ပြောင်းသွားသည်။ သူ အပြင်ဘက်သို့ ပြန်ထွက်မလာတော့သဖြင့် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ဝူလီပင်း က အဆင့် (၅၉) နဲ့ (၆၀) ကြားမှာပဲ ရှိနေပေမဲ့ သူ့စွမ်းအားက တကယ်ကို တောင့်တင်းတယ်။ အရင်က ငါ သူ့နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖူးတယ်၊ တစ်ဝက်တောင် မကြာဘူး ငါ ရှုံးသွားခဲ့တာ။”

လန်ဟွမ်ချိုင် ၏ အကြည့်မှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

“မင်းက တစ်ဝက်တောင် နိုင်အောင် ခံနိုင်သေးတာလား”

ထိုက်ဟောက်ကျုံး အံ့ဩသွားပြီး အနီးအနားက ကျောင်းသားများမှာလည်း လန်ဟွမ်ချိုင် ကို စူးစမ်းလိုသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လန်ဟွမ်ချိုင် မျက်နှာနည်းနည်း ရဲသွားပြီး အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“တစ်ဝက်လောက်တော့ ကြာမှာပေါ့ ”

တကယ်တမ်းတွင် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်တောင် မခံလိုက်ရသော်လည်း၊ ထိုအချိန်က တစ်ရက်ကို တစ်နှစ်စာကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် တစ်ဝက်လောက် ကြာသည်ဟု ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖန့်ချန် ဒီတစ်ခါ ဆယ်ပွဲဆက် အနိုင်ရဦးမှာပဲ၊ လော့ကျီကျုံး နဲ့ ထော်ဘာကျန်းယု တို့ရဲ့ လောင်းကြေး ဘယ်သူနိုင်မလဲဆိုတာ မကြာခင် သိရတော့မယ် ”

ထိုက်ဟောက်ကျုံး က ရယ်မော၍ ပြောသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းတွင်လည်း အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဖန့်ချန် ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးဖြစ်၍ ယခုအခါတွင်မူ အခြားသူများ အရှက်ကွဲသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ပျော်စရာ ကောင်းနေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ထော်ဘာကျန်းယု သည် ဖန့်ချန် အနိုင်ရသွားပြီး ဝူလီပင်း သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လော့ကျီကျုံး ကို ကြည့်၍ ပြောသည်။

“မင်း ရှုံးတော့မယ်”

လော့ကျီကျုံး ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောပေ။

ယန့်ချွမ်းယန်တို့ အဖွဲ့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ဒါလည်း မသေချာသေးပါဘူး၊ နှစ်ယောက်ကြားက အနိုင်အရှုံးက ပြောရခက်ပါတယ်”

“ငါသိထားတာတော့ ထိပ်တန်း (၁၀) ဦးထဲက တစ်ယောက်က ဖန့်ချန် ကို စကားပါးထားတယ်တဲ့”

“ဖန့်ချန် က အလိုက်သိသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသည်ဖြစ်စေ စကားပါးလိုက်တဲ့လူမှာ နောက်ကွယ်ကနေ ကြံစည်ထားတဲ့ အစီအစဉ်တွေ ရှိမှာပဲ၊ ငါတို့ မသိတာပဲ ရှိတာပါ။”

လော့ကျီကျုံး ဤစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြန်လည် ကြည်လင်လာပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

“နောက်ကွယ်က အစီအစဉ်တွေ ရှိမှာ သေချာပါတယ်၊ သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ငါတို့ ခန့်မှန်းဖို့ ခက်တယ်။ ဖန့်ချန် ဒီတစ်ခါ ဆယ်ပွဲဆက် အနိုင်ရမလား မရမလားပဲ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”

ထော်ဘာကျန်းယု သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမျှ မပြောတော့ပေ။

……

ဖန့်ချန် သည် ဝူလီပင်း ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် မကြာမီပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ၏ စုပ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး စစ်မြေပြင်သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။

ဒီတစ်ခါ သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ လင်ယောင် ဘက်မှ မဟုတ်သလို၊ ရှီး မျိုးနွယ်စုမှလည်း မဟုတ်ပေ။

“ဖန့်ညီကို၊ ငါက ဂျင်လွန်း ကျောင်းတော်က ဟွမ်ဆန်းကျင်း ဖြစ်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေက အလွန်စွမ်းတယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ ငါ ယုံပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်လည်း ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ချင်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ မသေချင်ဘူး၊ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ရင် ကောင်းမလဲ ”

ဟွမ်ဆန်းကျင်း က ရိုးအစွာ ပြုံး၍ ပြောသည်။

“ဒါဆိုရင် နှစ်ယောက်သား အစွမ်းအနည်းငယ် ချန်ထားပြီးပဲ တိုက်ကြတာပေါ့၊ မသေစေရအောင် တိုက်မယ်လေ”

ဖန့်ချန် ရယ်မော၍ ပြောသည်။

“ဖန့်ညီကို က စကားပြောတာ ကောင်းတယ်၊ ဒါဆိုရင် အစွမ်းနည်းနည်း ချန်ထားကြတာပေါ့”

“……”

လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်လောက် ကြာပြီးနောက် ဟွမ်ဆန်းကျင်း သည် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ အစွမ်းကုန် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ထိုပစ္စည်းမှာ ပုလဲလုံး တစ်လုံးနှင့် တူသော်လည်း ဗလာနယ်မြေထဲ ရောက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး အနက်ရောင် ရေများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဖန့်ချန် ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

အနက်ရောင် ရေများမှာ ပုပ်အဲ့အဲ့ အနံ့အသက်များ ရနေပြီး အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှသည်။

အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲတွင် ရှိနေကြသော ချီယန် သူတော်စင် နှင့် လီဝူ တို့ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချီယန် သူတော်စင် က ဤအနက်ရောင် ရေများမှာ ဘာလဲဟု မသိသော်လည်း ၎င်းမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။

လီဝူ ၏ မျက်နှာမှာမူ မည်းမှောင်သွားသည်။

“ဒီဟာက ဟွမ်ချွမ် တားမြစ်နယ်မြေထဲက အညစ်အကြေးရေပဲ။ အနည်းငယ်မျှတောင် ထိမိသွားရင် အခြေခံအထိ မထိခိုက်နိုင်ပေမဲ့၊ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို (၁၀) ရက်အတွင်း အသုံးမပြုနိုင်တော့ဘဲ သေချာ ဆေးကြောသန့်စင်မှ ရမှာ။ ဒီအရာကို ဆေးကြောဖို့က လွယ်ပေမဲ့ အချိန်တော်တော် ကြာတတ်တယ်”

သူ သိလိုက်ရပြီ၊ ပြိုင်ဘက်က ဖန့်ချန် ၏ နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမ သူတော်စင် လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟွမ်ညီကို၊ မင်းက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ယှဉ်ပြိုင်မယ် ပြောပြီး ဒီလိုမျိုး ညစ်ပတ်တဲ့ ရေတွေနဲ့ ပက်ရတာလား”

ကရုဏာတံဆိပ်၏ အငွေ့အသက်များ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ရှေ့ရှိ အနက်ရောင် ရေများကို ချက်ချင်း သန့်စင်ပစ်လိုက်ကာ ဟွမ်ဆန်းကျင်း ဘက်သို့ ပြန်လည် ပြေးဝင်သွားသည်။

ခဏမျှအတွင်း ဟွမ်ဆန်းကျင်း ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးပေါက်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားသည်။

“ဖန့်ညီကို၊ ဒါက နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ မင်း ငါ့ရဲ့ လှည့်ဖျားပြောဆိုတာကို. နားထောင်ပေးပါ၊ မဟုတ်ဘူး ငါ့ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပေးပါ ”

ဟွမ်ဆန်းကျင်း တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။