အခန်း (၂၂၂၇-၂၂၂၈)
Vol. 223 Ch. 2227-2228
အခန်း (၂၂၂၇) သမိုင်းဝင် မသေမျိုးကျမ်း ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း
လီဝူ သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့်
“သူက အဲဒီအချိန်ကတည်းက သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေခဲ့တာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းခါပြသည်။
“အဓိက အချက်က အဲဒီမှာပဲ ရှိတယ်။ သူက အဲဒီအချိန်တုန်းက သူတော်စင်တစ်ပိုင်း မပြောနဲ့၊ ကန့်သတ်ချက်ကို ထိုးဖောက်တဲ့ အဆင့် (၃) ဆင့်တောင် မပြီးမြောက်သေးဘူး။ အဲဒီကန့်သတ်ချက်ကို ထိုးဖောက်ဖို့အတွက်တောင် အလွန်ဝေးကွာတဲ့ လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းရဦးမှာပါ”
လီဝူ နှင့် ခိုးနားထောင်နေသော ချီယန် တို့မှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ခုနက ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်သော ဖျက်ဆီးခြင်း အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတော်စင် တစ်ပါးပင် ထိခိုက်ခံရနိုင်သည့် အစွမ်းမျိုး ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူသည် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း နိမ့်ပါးနေချိန်မှာပင် ဤစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ခဲ့ပါသလား။
၎င်းမှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ရွှေ့ပြလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။
“ပြောရရင် ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားဆိုတာ တကယ်ကို အားကောင်းတဲ့ လက်နက်တစ်ခုပါ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ရှန့်ဂျင်ထော်ဟာ ဒီစွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး သူ့ထက် အများကြီး သာလွန်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို အဆင့်ကျော်ပြီး သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
လီဝူ သဘောပေါက်သွားပြီး အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ သေခြင်းမှ အသက်ရှင်ခြင်းသို့အစီအစဉ်ကို မစတင်ခင်တုန်းကတည်းက သူက ဒီစွမ်းအားနဲ့ ထိတွေ့နေခဲ့တာပေါ့။ အရှင်ဖန့် ဆိုလိုတာက…… ဒါက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအား သက်သက်ပဲပေါ့”
“ဒီလိုလည်း နားလည်နိုင်ပါတယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားပဲ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ်…… ဒါဟာ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ စွမ်းအားပဲ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ဒါကို ထုတ်သုံးနိုင်သူက အလွန်တရာ နည်းပါးနေတာပါ”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
ချီယန် မှာမူ နားမလည်တော့ပေ။ လူသားမျိုးနွယ်စု၏ စွမ်းအားဟု ဆိုသည်မှာ မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ်နည်း။
လီဝူ လည်း ဝေဝါးသွားပြီး ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း မနားလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
“လီဝူ၊ မင်းအထင် ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရှေးယခင်က သမိုင်းမှာလည်း နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အရိုး တွေ ရှိခဲ့ဖူးမလား”
ဖန့်ချန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“……”
ဤစကားနှင့် ဆက်စပ်ပြီး လီဝူ သည် ဖန့်ချန်၏ ဆိုလိုရင်းကို တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာကာ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်သွားရပြီး ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားရန် အချိန်အတော်ကြာ လိုအပ်ခဲ့သည်။
သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“အရှင်ဖန့်၊ ဒီဖြစ်နိုင်ခြေက…… တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူး”
သူသည် ဖန့်ချန် မည်သည်ကို ဆိုလိုနေသည်ကို သိသည်။ ခုနက သိုင်းသူတော်စင်၏ ဓမ္မကိုယ်ထည် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှာ လူသားမျိုးနွယ်စု၏ မျိုးနွယ်စု ကံကြမ္မာဆိုင်ရာ စွမ်းရည် ဖြစ်သည်ဟု ပြောချင်နေခြင်းပင်။
သို့သော် ဤအရာမှာ…… ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ နည်းပါးသည်ဟု ဆိုရုံမျှမက သူ့အမြင်တွင်မူ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိဟုပင် ယူဆမိသည်။
လူသားမျိုးနွယ်စု၏ သမိုင်းကြောင်းမှာ သူ့ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက်မူ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အဆုံးထိ မြင်နေရသည့် အရာမျိုး ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အချိန်တွင် ထွန်းကားခဲ့သည်၊ မည်သည့်အချိန်တွင် ယုတ်လျော့သွားသည်ကို ချင်းမင်း နယ်မြေ၏ မှတ်တမ်းများတွင် အသေးစိတ် ရေးသားထားသည်။
“ဒီလောကမှာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ရတဲ့အရာတွေ အများကြီးပါပဲ။ လူသားမျိုးနွယ်စုက ချင်းမင်း နယ်မြေထဲမှာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အရိုးတွေကို တကယ်ပဲ မပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတာ မှန်ပါတယ်။ အဲဒီလို အခြေခံအုတ်မြစ်မျိုးနဲ့ဆိုရင် အများကြီး ကွာဟချက် ရှိနေပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချင်းမင်း နယ်မြေ မပေါ်ပေါက်ခင်ကဆိုရင်ရော”
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“ချင်းမင်း မတိုင်ခင်လား။ ချင်းမင်း မတိုင်ခင်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ……”
လီဝူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။
“လူဆိုတာ စိတ်ကူးဉာဏ် ရှိရမယ်။ မင်းကြည့်လေ။ အကယ်၍ ကောင်းကင် ငါးပါး မပေါ်ပေါက်ခင်ကတည်းက ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု ရှိနေခဲ့ရင်ရော။ အဲဒီအချိန်က လူသားတွေထဲမှာ နတ်ဘုရား အဆင့်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ငါတို့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အရိုးတွေကို ဖန်တီးနိုင်လောက်တဲ့အထိ သန်မာနေရင်ရော။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီရေတက်ရင် ဒီရေပြန်ကျတာပဲ။ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းရင်းကြောင့် ယုတ်လျော့သွားပြီး ကောင်းကင် ငါးပါး မဟာမိတ်အဖွဲ့ ပေါ်လာတဲ့အခါ ငါတို့ လူသားတွေက အခန်းကဏ္ဍငယ်လေးတွေ ဖြစ်သွားတာပေါ့။ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အရိုးတွေကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတာပေါ့။
ရှန့်ဂျင်ထော် ဆိုတာကတော့…… လမ်းကြောင်းမှန်ကို လျှောက်လှမ်းမိလို့ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရှေးဟောင်း ကံကြမ္မာ စွမ်းရည်ကို ပြန်လည် နိုးထစေခဲ့တာမို့လို့ သူ့ရဲ့ နဖူးရိုးကြားမှာ ထူးခြားတဲ့ အငွေ့အသက်လေး ပေါ်လာတာပါ”
ဖန့်ချန်၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ လီဝူကို ဝေဝါးမှုထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ သူ မယုံကြည်ချင်သော်လည်း ဤသို့သော ဖြစ်နိုင်ခြေမျိုးမှာ တကယ်ပင် တည်ရှိနေနိုင်သည်ဟု ဆိုရတော့မည်။
“အရှင်ဖန့်၊ အခုနက ပြောလိုက်တာ……”
လီဝူ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
“သူ့နဖူးရိုးမှာ ထူးခြားတဲ့ အငွေ့အသက်လေး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်ပေါ့”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
လီဝူ က ရေရွတ်သည်။
“နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အရိုး…… တကယ်ဆိုရင် နဖူးရိုးပဲလေ……”
မူလက သူသည် ဖန့်ချန်၏ ခန့်မှန်းချက်ကို မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ သူယခင်က နားလည်ထားသည့် ကောင်းကင် ငါးပါးနှင့် လူသားမျိုးနွယ်စုအကြောင်းတို့နှင့် အလွန်ကွာဟနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုမူ…… နောက်မျိုးဆက် တစ်ယောက်က နတ်ဘုရားစွမ်းရည် တစ်မျိုးကို နားလည်သွားရုံဖြင့် နဖူးရိုးတွင် ထူးခြားချက် ပေါ်လာရမည်လော။ ဤမျှ လွယ်ကူပါက ကောင်းကင် ငါးပါးထဲတွင် အထွတ်အမြတ် မျိုးနွယ်စုများမှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေကြပေမည်။
သူသည် လူသားမျိုးနွယ်စုတွင် ရှေးယခင်ကတည်းက နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အရိုးများ ရှိခဲ့ပြီး ယခု ထိုမျိုးဆက်သစ်က ရှေးဟောင်း စွမ်းရည်ကို နိုးထစေလိုက်သဖြင့်သာ ပြန်လည် ထွန်းတောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ရသည်မှာ ပို၍ လက်ခံနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။
“အမှန်တရားက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခုဆိုရင်တော့ သမိုင်းရဲ့ ရေစီးကြောင်းထဲမှာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ သမိုင်းဝင် မသမျိုးကျမ်း တစ်အုပ် လောက်များ လက်ဆင့်ကမ်း ကျန်ခဲ့ရင်တော့ ကျွန်တော် စူးစမ်းကြည့်လို့ ရမလား မသိဘူး”
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“ဒီလောက်နဲ့ပဲ ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီစွမ်းရည်က သူ့ဆီမှာ ပေါ်လာတာ ကောင်းမကောင်း၊ ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ နောက်ကျရင် သိလာမှာပါ”
“အကယ်၍ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုကများ……”
“ရှန်းဟုန်း မျိုးနွယ်စုမှာ ရှန့်ဂျင်ထော် တစ်ယောက်တည်း ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်သွားရင်လည်း အကြီးအကျယ် ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ သူ့ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုက ထူးခြားတဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခုပါ။ နောက်ပိုင်း ရှန်းဟုန်း နဲ့ ဟော်ဆွေ့ တို့ကြားက ပဋိပက္ခမှာ အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်”
စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဖန့်ချန်သည် ဟင်းလင်းပြင် ထွက်ခွာခြင်း နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ ပညာသင်ကျောင်းတော် ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။
လီဝူ လည်း ရုတ်တရက် သတိရလာကာ မျက်လုံးထဲတွင် မေးခွန်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
‘သမိုင်းဝင် မသေမျိုးကျမ်း’ ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။
......
ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် လူသားများကျောင်း
ကရုဏာတောင်
“အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးတာ တကယ် မြန်လိုက်တာ”
လင်ဖုန်း သည် သက်ပြင်းချရင်း ချန်ဖေးဖေး နှင့် ချန်အင်းရွှယ် တို့နှစ်ယောက်ဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ကရုဏာ တောင်ကို ရောက်လာတာ နှစ်ပေါင်း (၅၀၀) တောင် ရှိသွားပြီပဲ”
ချန်ဖေးဖေး တို့နှစ်ယောက်လည်း အချိန်ကုန်ဆုံးပုံကို တွေးတောရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဝမ်ချုံစန်း သည် မိမိ ကျောင်းတော်သို့ စတင်ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်က အကြောင်းကို ပြန်တွေးမိသည်။ ထိုအချိန်က သူမှာ သူတော်စင် တစ်ပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။ ယခုမူ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ် အဆင့် သူတော်စင် အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ။
“ဖန့်ညီလေး၊ ဒီတစ်ခါ ကျောင်းသားသစ်တွေကို ခေါ်ယူရမယ့် တာဝန်က မင်းပဲ။ အထက်က မှာထားတာ”
လင်ဖုန်း သည် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်၍ ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“ဒီတစ်ခါ ကျောင်းသားတွေရဲ့ အရည်အချင်းက ဘယ်လိုရှိမလဲ မသိဘူး”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
“အရည်အချင်း မညံ့လောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျောင်းသား တစ်ယောက်က နောက်မှ ရောက်လာပေမဲ့ ထူးချွန်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။ စစချင်းတုန်းက အရည်အချင်း မရှိလို့ ဂျူဂုံ နယ်မြေ ထဲက ယုဟွာ နန်းတော်မှာပဲ ကျင့်ကြံခဲ့ရတာ။ အခုတော့ ယုဟွာ နန်းတော်မှာ ထူးချွန်တဲ့ ရလဒ်တွေ ရပြီး ပညာသင်ကျောင်းတော်ကို တက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့တယ်။ သူသာ ငါတို့ ကရုဏာ တောင်ကို ရောက်လာရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ”
လင်ဖုန်းက ပြောသည်။
“ကျွန်တော်လည်း ကြားပါတယ်။ အဲဒီ ညီမလေးရဲ့ အရည်အချင်းက တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်။ အစောပိုင်းမှာ နည်းနည်း နောက်ကျခဲ့ပေမဲ့ သူတော်စင် တစ်ပါးအတွက်တော့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း တိုးတက်ဖို့က နောက်မှပါပဲ”
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
ဝမ်ချုံစန်း တို့ သုံးယောက်မှာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးမြန်းကြသည်။
ဖန့်ချန်ကမူ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
“လင်ဖုန်း အစ်ကိုကြီး၊ ဝမ်ယန်် အစ်မကြီးဆီက သတင်း ရသေးလား”
လင်ဖုန်း၏ အမူအရာမှာ ပို၍ လေးနက်သွားသည်။
“သတင်း မရသေးဘူး။ အစ်ကိုကြီးကို မေးကြည့်တော့ ဟိုဘက်မှာ သဲလွန်စ ရှာရတာ ခက်ခဲနေတယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် ဝမ်ယန််အစ်မကြီး အဲဒီအတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေမှာပဲ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ထပ်နေရဦးမယ် ထင်တယ်”
ဖန့်ချန်သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤကိစ္စကို အမြဲတစေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သဲလွန်စ မရှိခြင်းကြောင့် ချင်းမင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ထိပ်တန်း ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများစွာ ကိုယ်တိုင် ဆင်းလာပြီး အမိန့်ပေးနေရသည်။
“အချိန်ကုန်ပြီ၊ ဖန့်ညီလေး ကျောင်းသားသစ်တွေကို သွားကြိုလိုက်ပါဦး”
လင်ဖုန်းက ပြောသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် အပြင်ဘက်၌ ကျောင်းသားများစွာတို့သည် တန်းစီပြီး စာရင်းပေးသွင်းနေကြသည်။ ထိုကျောင်းသားများမှာ မတူညီသော နယ်မြေများမှ လာကြသူများ ဖြစ်ပြီး မတူညီသော မျိုးနွယ်စုများမှ ဖြစ်ကြသည်။ အချို့သော ကျောင်းသားများ၏ မျိုးနွယ်စုများမှာ သန်မာခြင်း မရှိသော်လည်း အချို့မှာမူ ချင်းမင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲတွင် အင်အားကြီးမားသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ယခုမူ သူတို့အားလုံးသည် မိမိတို့၏ နောက်ခံကို မဖော်ထုတ်ရဲဘဲ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် တန်းစီနေကြသည်။ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ကို လှမ်းမျှော်ကြည့်သည့်အခါ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရိုသေလေးစားမှုနှင့် တောင့်တမှုတို့ ရောထွေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
အခန်း (၂၂၂၈) နန်းတော်ကိုးခု မှတပည့်များ
“ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းတော်နဲ့ တန်လင် ပညာသင်ကျောင်းတော်၊ ဒီနှစ်ခုက ငါတို့ရဲ့ ချင်းမင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ ထိပ်တန်းကျောင်းတော် နှစ်ခုပဲ။
ဒီကျောင်းတော် နှစ်ခုအပြင်…… ကျန်တာတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ လက်အောက်ခံဖြစ်တဲ့ နန်းတော်ကိုးခု နဲ့ နန်းတော် ၃၆ခု တို့ပဲ ဖြစ်တယ်”
“အခုတော့…… နောက်ဆုံးမှာတော့ စိတ်ကူးထားတဲ့အတိုင်း ပြည့်ဝခဲ့ပြီပဲ……”
လူသားမျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင် တစ်ပိုင်း တစ်ဦးသည် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ကျောင်းတော်၏ တံခါးကြီးကို ငေးမောကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
လူသားမျိုးနွယ်စုမှ ကျောင်းသားများအားလုံးသည် တစ်နေရာတည်း၌ စုရုံးနေကြပြီး၊ လက်ရှိတွင် မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ဖြစ်စေ၊ မည်သည့်နောက်ခံရှိသည်ဖြစ်စေ အားလုံးမှာ တူညီသော ခံစားချက်ကို ရရှိနေကြသည်။
“ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းတော်ကို ရောက်လာနိုင်ဖို့…… မလွယ်ပါဘူး”
“အားလုံးက ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ရောက်လာကြတာလဲ။ နန်းတော်ကိုးခု ထဲကနေ တက်လာကြတာလား”
မျက်ခုံးထူထူနှင့် မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်း လူငယ်တစ်ဦးသည် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။
လူအုပ်စုသည် နန်းတော်ကိုးခု ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်သည်နှင့် မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး လူအများအပြားမှာ ထိုလူငယ်ကို ကြည့်သည့်အကြည့်တို့၌ မဖုံးကွယ်နိုင်သော မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပါဝင်နေသည်။
လူငယ်လည်း ထိုအခြေအနေကို သတိပြုမိသွားပုံရကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
“နန်းတော်ကိုးခု ဟုတ်လား။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ကျောင်းတော်ကနေ နန်းတော်ကိုးခု ထဲကနေ ရွေးချယ်ပြီး တက်လာတဲ့သူက လက်ချိုးရေတွက်လို့ ရလောက်အောင်ပဲ ရှိတယ် မဟုတ်လား”
“ဒါက နန်းတော်ကိုးခု ထဲက ကျောင်းသားတွေရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်နဲ့ အရည်အချင်းက သာမန်လောက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ ပြနေတာပဲ၊ သာမန်လူတွေထက် နည်းနည်းပိုကောင်းတာလောက်ပါပဲ”
“ငါတို့ကတော့ ကျောင်းတော်က တိုက်ရိုက်ခေါ်ယူတာပဲ၊ နန်းတော်ကိုးခု က လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီထဲမှာ နန်းတော်ကိုးခု က လာတာ မင်းတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်မယ်ထင်တယ်”
“မင်းက ဘယ်နန်းတော် က လာတာလဲ။ ငါ့အိမ်မှာဆိုရင် အဘိုးအိုတစ်ယောက်က ကုန်းချင်းနန်းတော် မှာ ဆရာလုပ်နေတယ်။ မင်းက ကုန်းချင်းနန်းတော် ကလား”
လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုနေကြရာ သူတို့၏ စကားထဲတွင် နန်းတော်ကိုးခု အပေါ် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။
လူငယ်လည်း အများအပြားထဲတွင် နန်းတော်ကိုးခု မှနေ၍ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်သို့ တက်လှမ်းလာသူမှာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။
ကျန်သူများမှာမူ…… ထူးချွန်သော အရည်အချင်းရှိပြီး နောက်ခံကောင်းမွန်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။
“နင်တို့က နန်းတော်ကိုးခု ကို ဒီလောက်ထိ အထင်သေးနေတာ၊ မျိုးနွယ်စုထဲက တပည့်တွေအားလုံးက ဒီကျောင်းတော်မှာပဲ ကျင့်ကြံနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား”
မိန်းကလေးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။
လူအများအပြားသည် သူမထံသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ လူငယ်လည်း သူမက နန်းတော် ကိုးခုအတွက် စကားပြောပေးခြင်းကြောင့် ကျေးဇူးတင်သွားကာ လက်ယှက်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ယွီနဲနန်းတော် မှ ပိုင်ချန်းမင်းပါ။ မိန်းကလေးရဲ့ ဘွဲ့နာမည်ကို သိခွင့်ရမလား”
“ယွီဟွာနန်းတော် မှ ရှဲ့အာမန်ပါ”
မိန်းကလေးက ပြောသည်။
“ရှဲ့မိန်းကလေးလည်း နန်းတော်ကိုးခု ကပဲလား”
ပိုင်ချန်းမင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ နန်းတော်ကိုးခု မှ လာသူမှာ သူတစ်ယောက်တည်းဟု ထင်ထားခဲ့မိသည်။
“မိန်းကလေးက ဘာလို့ နန်းတော်ကိုးခု အတွက် စကားပြောပေးတာလဲလို့ တွေးနေတာ၊ အမှန်တော့ မိန်းကလေးကိုယ်တိုင်လည်း နန်းတော်ကိုးခု ကပဲကိုး”
“ဒီတစ်ခေါက် ကျောင်းသားတွေကတော့ ထူးဆန်းတယ်၊ အရင်နှစ်တွေက နန်းတော်ကိုးခု ထဲမှာ ထူးချွန်သူတစ်ယောက် ပေါ်လာဖို့တောင် ခက်ခဲတာ၊ ဒီတစ်ခေါက်ကျမှ (၂) ယောက်တောင် ထွက်လာတယ်။
မင်းတို့ထဲမှာ နန်းတော်ကိုးခု က လာတဲ့ ကျောင်းသား နောက်ထပ် ရှိသေးလား။ ရှိရင်လည်း နောက်ကျရင် ဆရာတစ်ယောက်တည်းဆီမှာပဲ အတူတူ သင်ယူကြတာပေါ့၊ အရင်းနှီးဆုံး ဖြစ်မှာပေါ့ ဟားဟား”
လူငယ်တစ်ဦးက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်ရာ သူ၏ စကားတွင် လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ရွဲ့စောင်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ရှဲ့အာမန်မှာမူ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ သူ့ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်သည်။
ပိုင်ချန်းမင်းမှာမူ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ထိုလူငယ်ကို တည်ကြည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ခုနက ပြောခဲ့တာတွေကို ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ပါ။ ဆက်တိုက် ပြောနေစရာ လိုလို့လား။
အခုတော့ အားလုံးက ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ရဲ့ ကျောင်းသားတွေပဲ။ ဘယ်သူက ပိုပြီး မြင့်မြတ်တာမို့လို့လဲ”
လူငယ်မှာ စကားစပြတ်သွားပြီးနောက် လှောင်ပြောင်သံဖြင့် ပြောသည်။
“စကားပြောတာတော့ ကောင်းသားပဲ။ ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတွေကြားမှာ အဆင့်အတန်း မရှိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ ငါ့နာမည်က ချင် မင်းက ငါနဲ့ ယှဉ်နိုင်လို့လား”
“ခင်ဗျားက ‘ချင်’ မျိုးနွယ်လား တစ်လုံးတည်း နာမည်လား၊ နှစ်လုံးလား”
တစ်ယောက်ယောက်၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး လူငယ်ရှေ့သို့ အမြန်လာကာ လက်ယှက်၍ နှုတ်ဆက်သည်။
“ငါက ချင်၊ နာမည်က လွမ်း”
ချင်လွမ်းက မောက်မာစွာ ပြောသည်။
“အော်… အကိုင်းအခက် တစ်ခုပဲကိုး၊ ငါကတော့ တကယ့် နဂါးတစ်ကောင် ရောက်လာပြီ ထင်နေတာ၊ အမှန်တော့ ရွှံ့မြေက ငါးရံ့တစ်ကောင်ပဲ”
လာသူမှာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ချင်လွမ်းမှာ ထိုစကားကြောင့် ဒေါသထွက်သွားသည်။ အနီးနားရှိ လူသား သူတော်စင် တစ်ပိုင်း အချို့မှာလည်း ‘ချင်’ မျိုးနွယ်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သိရှိကြသည်။ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်ခွဲ ဖြစ်သည့်တိုင် သာမန် မျိုးနွယ်စုများထက် များစွာ သာလွန်သည်။
လူသားမျိုးနွယ်စုတွင် မျိုးနွယ်စုကြီးအဖြစ် တည်ရှိနိုင်သည့် အင်အားစုမှာ များစွာမရှိဘဲ အများစုမှာ သေးငယ်သော အိမ်ထောင်စုများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့မှာ သာမန်လူများရှေ့တွင်သာ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားနိုင်သော်လည်း မျိုးနွယ်စုကြီးများရှေ့တွင်မူ အစေခံမျှသာ ဖြစ်သည်။
“မင်းက ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုကို အထင်သေးတာလား”
ချင်လွမ်းသည် ထိုလူကို စူးစိုက်ကြည့်၍ သွားကို ကြိတ်ကာ ပြောသည်။
“မရဲပါဘူး၊ ငါ့ကို မတရားစွပ်စွဲမနေနဲ့။ ငါ အထင်သေးတာက မင်းကိုပဲ၊ ဒီနှစ်ခုကြားမှာ ကွာဟချက် အကြီးကြီး ရှိတယ်။ မင်းက ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုကို ကိုယ်စားမပြုနိုင်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ ဒီထဲမှာ ‘ချင်’ နာမည်နဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်မလား မင်းတို့ ဘယ်လို ထင်လဲ”
ထိုသူမှာ လက်ကို ယမ်း၍ ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး ချင်လွမ်း၏ စွပ်စွဲချက်ကို ပယ်ချလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနီးနားရှိ လူသား သူတော်စင် တစ်ပိုင်းများကို အကြည့်ပို့ကာ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်ခွဲမှ ကျောင်းသားများကို ရှာဖွေနေသည်။
ထိုသူတို့မှာ ချင်လွမ်းကို အထင်သေးပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းအောင် လုပ်နေသည်ကို မြင်ရသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအသိုင်းအဝိုင်းမှ ဖြစ်သဖြင့် အကာအကွယ်ပေးချင်စိတ် ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ဤနေရာမှာ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ဖြစ်ပြီး လူသားများ ကျောင်းတော်ထဲသို့ မဝင်ရောက်မီတွင် ပြဿနာမရှာသင့်ဟု ယူဆကာ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်ကြသည်။
ချင်လွမ်းမှာ အခြားသော ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်ခွဲများက သူ့ဘက်က မပြောပေးသည်ကို မြင်တော့ ထိုလူကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စက် ပြောသည်။
“မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ၊ မင်းရဲ့ နောက်ခံကို ပြောစမ်း။ မင်းက ဘယ်ကလာတာလဲဆိုတာ ငါသိချင်တယ်”
“နာမည်က မပြောင်းဘူး၊ နေရာလည်း မပြောင်းဘူး။ ကုန်းချင်းနန်းတော် က ဟွမ်ချင်းကျူ ပဲ”
ဟွမ်ချင်းကျူက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။
“……”
“ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး နန်းတော်ကိုးခု က လာတာပဲ ဖြစ်နေတာလဲ ဒီတစ်ခေါက် နန်းတော်ကိုးခု က ဘယ်နှစ်ယောက် လာတာလဲ”
“နန်းတော်ကိုးခု က ရင်းမြစ်တွေ ပိုများလာလို့ ဖြစ်မှာပါ”
လူအများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်လာသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် ပိုင်ချန်းမင်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ နန်းတော် ကိုးခုမှ တပည့် (၂) ယောက် ဆက်တိုက် ပေါ်လာခြင်းကြောင့် စိတ်ထဲတွင် ဝေဝါးသွားကြသည်။ နန်းတော်ကိုးခု တွင် ရင်းမြစ်များ ပိုမိုရရှိလာခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ကျောင်းတော်က ခေါ်ယူသည့် စံနှုန်း ပြောင်းလဲသွားခြင်းလား ဆိုသည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ကြပေ။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တိတ်တိတ်ကလေး ကြည့်ရှုကာ အရေအတွက်ကို ရေတွက်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားသည်။
လူ (၇၀၀) ကျော်
“ဘာလို့ လူ (၇၀၀) ကျော်လောက် ရှိနေတာလဲ လူသားများ ကျောင်းတော်ရဲ့ အရင်က ကျောင်းသားသစ်တွေက လူ (၅၀၀) တောင် မပြည့်ဘူးလို့ ကြားမိတာကို”
“စံနှုန်းတွေ တကယ်ပဲ လျော့ကျသွားတာလား ဒါဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ အရည်အချင်းက ဘယ်လောက်ရှိမလဲ။ အရင် ကျောင်းသားတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ကွာဟချက် ရှိမလား”
လူအများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်လာကြပြီး ပျော်ပွဲစားကြည့်ရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ လေးနက်သော အမူအရာများ ဖြစ်လာကြသည်။
“ငါပြောသားပဲ၊ အမှန်တော့ နန်းတော်ကိုးခု ကပဲကိုး။ သူတို့ဘက်ကနေ စကားပြောပေးတာ အဆန်းမဟုတ်တော့ဘူး။ နန်းတော်ကိုးခု တပည့်ဖြစ်ရင် နန်းတော်ကိုးခု ရဲ့ စည်းကမ်းကို နားလည်ရမယ်။ မင်းတို့ ကျောင်းတော်ကို ရောက်လာတာက ကျောင်းတော်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ၊ မင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့နဲ့ ယှဉ်ရင် မင်းတို့က အမြဲတမ်း တစ်ဆင့်နိမ့်နေဦးမှာပဲ”
ချင်လွမ်းက ရယ်မော၍ ပြောသည်။
“စောက်စကားတွေ ပြောမနေနဲ့။ လူသားများ ကျောင်းတော် ရောက်ရင် ငါနဲ့ တစ်ပွဲလောက် ယှဉ်တိုက်မလား”
ဟွမ်ချင်းကျူက ရယ်မော၍ ပြန်ပြောသည်။
“ကုန်းချင်းနန်းတော် က ညီအစ်ကို မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ခဏနေရင် ကျောင်းတော် ရောက်တော့မယ်၊ အဲဒီကျရင် ငါ အရင်ဆုံး သူ့နဲ့ တစ်ပွဲလောက် ယှဉ်ကြည့်လိုက်မယ်။ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်ခွဲဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ထူးချွန်လဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်”
ပိုင်ချန်းမင်းက ရယ်မော၍ ပြောသည်။
ထိုနှစ်ယောက်စလုံးက သူ့ကို အမှုမထားဘဲ အပြိုင်အဆိုင် ယှဉ်ပြိုင်လိုနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ချင်လွမ်းမှာ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ဘဲ တိုက်ခိုက်တော့မည့်ဟန် ဖြစ်သွားသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုအချိန်တွင် စာရင်းသွင်းခြင်းကို စတင်လိုက်ပြီဖြစ်သဖြင့် လူများမှာလည်း ပြဿနာဆက်မရှာတော့ဘဲ စည်းကမ်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်ကြသည်။
စာရင်းသွင်းပြီးသည်နှင့် လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ အတွင်းကမ္ဘာတွင် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်၏ အမှတ်တံဆိပ်ကို ရိုက်နှိပ်ပြီးနောက် ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရင်ပြင်တွင် စုရုံး၍ ကျောင်းသားသစ်များကို ကြိုဆိုမည့် အကြီးတန်းကျောင်းသားများကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ချင်လွမ်းသည် တိတ်တဆိတ် စကားပြောနေကြသော ပိုင်ချန်းမင်း နှင့် ဟွမ်ချင်းကျူ တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အခြား တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ဘက်သို့ အတွင်းကမ္ဘာကို အသုံးပြု၍ လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်လွမ်းသည် ပိုင်ချန်းမင်းတို့ဘက်ကို လှည့်၍ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ သုံးယောက် မှတ်ထားကြ။ လူသားများ ကျောင်းတော် ရောက်တာနဲ့ ငါ မင်းတို့ သုံးယောက်လုံးကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ယှဉ်တိုက်မယ်။ နန်းတော်ကိုးခု က တပည့်တွေမှာ အခြေခံအုတ်မြစ်လည်း မရှိ၊ အရည်အချင်းလည်း မရှိဘူးဆိုတာ သူတို့ကို သိအောင် ပြပေးမယ်”
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန် သည်လည်း လူအုပ်စုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော သူတော်စင် အငွေ့အသက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် လူသားများ ကျောင်းတော်မှ သူတို့ကို ကြိုဆိုရန် တာဝန်ယူထားသည့် အကြီးတန်းကျောင်းသား ဖြစ်ကြောင်း လူအများ သိလိုက်ကြသည်။
ပိုင်ချန်းမင်း နှင့် ဟွမ်ချင်းကျူ တို့မှာ ပြန်မပြောဘဲ သည်းခံလိုက်ကြသည်။
ဖန့်ချန်ကမူ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ချင်လွမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“နန်းတော်ကိုးခု တပည့်တွေက ဘာဖြစ်လို့လဲ ဘာလို့ အခြေခံအုတ်မြစ်လည်း မရှိ၊ အရည်အချင်းလည်း မရှိရတာလဲ”