အခန်း (၂၂၃၇-၂၂၃၈)

အခန်း (၂၂၃၇) ဆွေးနွေးစရာ မရှိတော့ဘူး

နေမင်းခုနှစ်ပါး ဧရိယာ

“တကယ်ပဲ သေသွားတာပဲ”

“အရှုံးပေးဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘူး”

ယွမ်ဝင်ရှန်းနှင့် အခြားသူများ၏ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ဤရလဒ်မျိုး ဖြစ်လာမည်ကို သိထားကြသော်လည်း အဆင့် (၄၀) ကျော်ရှိ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက ဖန့်ချန်၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်မရှင်နိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေကြသည်။

“ဖန့်ချန်က လင်ယောင် ကျောင်းသားတွေကို တကယ်ပဲ စစ်ကြေညာလိုက်တာပဲ။ နောက်ပိုင်း သူတွေ့သမျှ လင်ယောင် ကျောင်းသားတိုင်းနဲ့ အသေအလဲ တိုက်တော့မှာ။

နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်နိုင်တော့မယ်။”

ယန့်ချွမ်းယန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အနီးအနားမှ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားများမှာလည်း ထိုစကားကို ကြားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီအတိုင်း ဆက်တိုက်နေရင် ဖန့်ချန် သေသွားလိမ့်မယ်။”

ဟုတ်ပါသည်။

ဤအမှန်တရားကို အားလုံး သိထားကြသည်။

ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်တွင် မည်သူမျှ တစ်ကိုယ်တော်အစွမ်းဖြင့် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုကဲ့သို့သော အင်အားကြီး မျိုးနွယ်စုများမှာ ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပါ။

နောက်ဆုံးတွင် အင်အားနည်းပါးသူသာလျှင် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်။

ချင်းမင်မှ ကျောင်းသားအားလုံးကသာ သူ့ဘက်မှ ပူးပေါင်း ထောက်ခံပေးပါက တစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း……

“ဝူအစ်ကို၊ ဒီတစ်ခေါက်ပြီးရင် ငါတို့ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်တွေ့ကြဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။

ဒီနှစ်တွေအတွင်း မင်းနဲ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ရတယ်၊ ရှုံးတာရှိသလို နိုင်တာလည်း ရှိခဲ့တယ်၊ အဲဒီကနေပဲ အသိဉာဏ် ဗဟုသုတတွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်။

ဒီနေရာမှာပဲ မင်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတော့မယ်။”

“ဝူအစ်ကို၊ မင်းက ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ဖြစ်မှာလား ဒါမှမဟုတ် ပြန်လည်ဝင်စားမှာလား ငါ့အမြင်တော့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ဖြစ်သွားတာပဲ ပိုကောင်းမယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အဆင့်အတန်းက ထူးခြားနေသေးတာကိုး ”

“ဝူအစ်ကို……”

“မင်းတို့တွေ ပျော်မြူးမနေကြပါနဲ့တော့။”

ဝူချီထောင်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းသွားသည်။

“ငါက မသေမချင်း တိုက်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”

“……”

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်မှ ဖန်သားပြင်ကြီးပေါ်တွင် ရွှေရောင် စာလုံးများ ထပ်မံ ပေါ်လာသည်။

လာမည့် တိုက်ပွဲမှာ ဝူချီထောင်းနှင့် ဖန့်ချန်တို့၏ တိုက်ပွဲ ဖြစ်သည်။

ဝူချီထောင်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်း၌ ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ကျဆင်းလာသည်နှင့် သူသည် လူအုပ်ကြားမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ယန့်ချွမ်းယန်၊ ခဏလောက် လာခဲ့ပါဦး ”

အနီးအနားမှ တန်ခယ်ရွှမ်က ယန့်ချွမ်းယန်ကို လက်ယှက် ခေါ်လိုက်သည်။

“လာပါပြီ တန်ညီကို ”

တန်ခယ်ရွှမ်က ယန့်ချွမ်းယန်ကို တိုးတိုးလေး ပြောနေသည်ကို မြင်တော့ လူအများ၏ မျက်လုံးများတွင် သိလိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ စကားကို နားထောင်လို့ မရခင်မှာပင် ဝူချီထောင်း၏ နာမည်မှာ မှေးမှိန်သွားပြီး ပြာလွင့်သွားသည်။

“မြန်လိုက်တဲ့ အမြန်နှုန်း……”

ယွမ်ဝင်ရှန်းမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားသည်။

“နောက်တစ်ယောက် သေပြန်ပြီ။ တွက်ကြည့်ရင် ဖန့်ချန် နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမကို ရောက်လာကတည်းက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်မှာ လင်ယောင်မျိုးနွယ်စုဝင်ဆိုတာ အကုန်ကုန်သလောက်ပဲ မဟုတ်လား ”

“တုန်းဖန်းဟို့ကို စီကုပေ့က ရမ်းကားပြီး သတ်လိုက်တာလည်း အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ လင်ယောင်ဘက်က ဆုံးရှုံးမှုတွေက တကယ်ကို များလွန်းနေပြီ……”

ထိုအချိန်တွင် စကားပြောနေကြသည့် တန်ခယ်ရွှမ်နှင့် ယန့်ချွမ်းယန်တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယန့်ချွမ်းယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“တန်ညီကို ဒီကိစ္စ……”

“မင်း ငါ့ကိုယ်စား စကားသွားပြောပေးရင် ရပါပြီ။ မင်းက လင်ယောင် ကျောင်းသား မဟုတ်ဘူး၊ သူ မင်းကို မသတ်ပါဘူး ”

တန်ခယ်ရွှမ်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည့်အောက် အခြားတစ်နေရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စီကုပေ့၏ အကြည့်နှင့် တည့်တည့် တိုးသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည့်အခါ အာကာသထဲတွင် လျှပ်စီးအမျှင်တန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

စီကုပေ့က မဲ့ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို လှည့်ထွက်သွားသည်။

…

အာကာသထဲတွင်

“ရွှေဟွေးကျောင်းတော်က ယန့်ချွမ်းယန်ပါ၊ ဖန့် ကျောင်းသားကို နှုတ်ဆက်ပါတယ် ”

ယန့်ချွမ်းယန်က လက်ယှက် နှုတ်ဆက်သည်။

“ယန့် ကျောင်းသား၊ စွမ်းရည်ပြိုင်ကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ်…… အချိန်ကုန်သက်သာအောင် လုပ်မလား”

ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြုံး၍ ပြောသည်။

ယန့်ချွမ်းယန်မှာ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ခပ်ရယ်ရယ်ဖြင့် ပြောသည်။

“အချိန်ကုန်သက်သာအောင်ပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဖန့် ကျောင်းသားကို တစ်ခုတော့ သတိပေးချင်တယ်။ အဆင့် (၂၀) အတွင်းမှာ ရှိတဲ့သူတွေက…… တော်တော်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရခက်ကြတယ်။

အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ ရပ်တန့်နိုင်ရင်တော့……”

“တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို စကားပါးခိုင်းလိုက်တာလား”

ဖန့်ချန်က စကားကို ဖြတ်ပြောသည်။

ယန့်ချွမ်းယန်မှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညိတ်သည်။

“ငါက စကားပါးပေးရုံသက်သက်ပါ၊ ဖန့် ကျောင်းသား အထင်မလွဲပါနဲ့……”

“ပြောလေ”

“တန်ခယ်ရွှမ်က ဖန့် ကျောင်းသားနဲ့ ထိုင်ပြီး စကားပြောချင်တယ်တဲ့ ”

“ဆွေးနွေးစရာ မရှိတော့ဘူး ”

“နားလည်ပါပြီ၊ ဖန့် ကျောင်းသား၊ ငါ အရှုံးပေးပါတယ်။”

“အင်း”

……

ဖန့်ချန်၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသူများသည် ယန့်ချွမ်းယန်၏ နာမည်မှာ မှေးမှိန်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

နောက်ထပ် အောင်ပွဲ (၁၀) ပွဲ ဆက်တိုက်။

ထို့အပြင် အဆင့် (၄၀) အတွင်းမှ လင်ယောင် ကျောင်းသား (၁၀) ယောက် ထွက်သွားသည့်အတွက် ဤအောင်ပွဲပြီးနောက် ဖန့်ချန်၏ အဆင့်မှာ (၃၀) သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

“အဆင့် (၃၀) …… လူသားမျိုးနွယ်စုကနေ ဒီလိုဖြစ်လာတာ၊ အရင်တုန်းကဆိုရင် စဉ်းစားတောင် စဉ်းစားရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။

လူသားမျိုးနွယ်စုက ချင်းမင်မှာ အလယ်အလတ်အဆင့် မျိုးနွယ်စုလောက်ပဲ ရှိတာ မဟုတ်လား”

“အလယ်အလတ်လောက်တော့ အနိုင်နိုင်ရှိတာပေါ့၊ လူသားမျိုးနွယ်စုမှာ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင် တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ဂုဏ်ပြုခံ ကောင်းကင်အရှင် ဖြစ်တာတောင် ကြာသေးတာ မဟုတ်ဘူး ”

“ဒီလောက် အခြေခံ အင်အားနဲ့ပဲ ဒီလိုမျိုး ထူးချွန်တဲ့သူကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်တာလား စကားမစပ်၊ သူက အစွမ်း ဘယ်နှစ်မျိုးလောက် ပိုင်ဆိုင်ထားတာလဲ”

“ဘယ်သူ သိမလဲ သူ့လက်ထဲမှာ ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားတွေကလည်း အမှန်အတိုင်း ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်က သူတို့ဆီမှာ အချက်ပေါင်း ရာနဲ့ချီ ခံနိုင်ရည် ရှိခဲ့တယ်တဲ့။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဖန့်ချန်က (၈) ပုံလောက် သုံးမှပဲ သူ့ကို နိုင်သွားတယ်တဲ့။

ဖန့်ချန်မှာ အစွမ်း ဘယ်နှစ်မျိုး ရှိလဲဆိုတာ မေးကြည့်တော့လည်း ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေနိုင်ကြဘူး ”

“သူ့ရဲ့ အမှတ်အသား အစွမ်းတွေ ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ သိရင် သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို တိုင်းတာနိုင်မှာပါ ”

“စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ နောက် (၂) နှစ်၊ (၃) နှစ်ဆိုရင် အကုန် ပေါ်လာမှာပါ ”

“ငါကတော့ သူ အဆင့် (၁၀) အတွင်းက ရေပြင်ကို မွှေနှောက်လိုက်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်။ အဲဒီလူတွေက အဆင့်နေရာကို သိမ်းပိုက်ထားတာ ကြာလှပြီ၊ ဘာအသုံးမှလည်း မဝင်ဘဲ နေရာယူထားတာ၊ တကယ်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတယ် ”

……

နေမင်းခုနှစ်ပါး ဧရိယာ

ယန့်ချွမ်းယန် ဒဏ်ရာမရဘဲ ပြန်ထွက်လာသည်ကို မြင်တော့ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

ဖန့်ချန်မှာ တကယ်ကို ပြောစရာ မရှိအောင် ပြည့်စုံသည်။ လင်ယောင် ကျောင်းသားတွေနဲ့သာ ရင်ဆိုင်ရရင် သေဖို့ သေချာနေပေမဲ့ တခြား ကျောင်းသားတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် ပြိုင်ချင်ရင် ပြိုင်၊ မပြိုင်ချင်ရင် အရှုံးပေး၊ ဘာမှ ဒုက္ခပေးလေ့ မရှိပေ။

ထိပ်တန်း (၃၀) အတွင်းရှိသူများစွာသည် ဤအချက်ကို သေချာသွားသည့်နောက် စိတ်အေးသွားကြသည်။

လင်ယောင်မျိုးနွယ်စုမှ ကျောင်းသားများမှလွဲ၍ အခြား ကျောင်းသားများမှာ ဖန့်ချန်အပေါ် ရန်ငြိုးထားစရာ မရှိကြပေ။

တန်ခယ်ရွှမ်က ယန့်ချွမ်းယန်ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။

“သူ ဘာပြောလဲ”

ယန့်ချွမ်းယန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“သူ ဆွေးနွေးစရာ မရှိတော့ဘူးတဲ့”

“ဆွေးနွေးစရာ မရှိဘူးလား”

တန်ခယ်ရွှမ်၏ မျက်ဝန်းမှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ငါ သိပြီ၊ စကားပါးပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

“တန်ညီကိုကလည်း အားနာစရာပါဗျာ”

ယန့်ချွမ်းယန်က ပြုံး၍ လက်ယှက် နှုတ်ဆက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စီကုပေ့မှာ လူအုပ်ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး တန်ခယ်ရွှမ်ကို မဲ့ပြုံးလေး ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက အဲဒီကောင်လေးနဲ့ ပြေလည်အောင် လုပ်မလို့လား သူ့လက်ထဲမှာ သေသွားတဲ့ လင်ယောင် ကျောင်းသားတွေကို မေးကြည့်ပြီးပြီလား”

“ဒါက အခြေအနေအရ လုပ်ရတာပါ။ ဒီကောင်လေးရဲ့ အစွမ်းနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ငါတို့ မသိသေးဘူး။ တကယ်လို့ သူသာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့်ကို တက်သွားရင် တချို့သော လင်ယောင် ကျောင်းသားတွေက နေမင်းခုနှစ်ပါး အမှတ်တံဆိပ်ကို စွန့်လွှတ်ရတော့မှာ ”

တန်ခယ်ရွှမ်က စီကုပေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်း ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ချင်နေတာလား ”

“ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုဝင် ဖြစ်နေလို့ပဲ ဒီကောင်လေးနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ မလုပ်ချင်တာ။

ဘယ်အချိန်ကတည်းက ငါတို့လို အင်အားကြီး မျိုးနွယ်စုတွေက ဒီလိုမျိုး အဆင့်မရှိတဲ့သူတွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံရတော့မှာလဲ ”

စီကုပေ့က လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောသည်။

“တန်ခယ်ရွှမ်၊ မင်းက ကောင်းကင်အရှင် နေရာ ဆက်ခံသူ၊ မင်းရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားအတိုင်း လင်ယောင် ကျောင်းသားတွေအတွက် ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးရမှာပေါ့။

ငါ မင်းရဲ့ လက်စွမ်းကို စောင့်ကြည့်နေမယ်။ တကယ်လို့ မင်းသာ ဒီကောင်လေးကို မနိုင်ရင် မင်းက ကောင်းကင်အရှင် နေရာ ဆက်ခံသူ ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူး။ မင်းရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို အားလုံး စွန့်လွှတ်လိုက်သင့်တယ် ”

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အနီးအနားမှ ကျောင်းသားများမှာ စီကုပေ့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိဘဲ မနေကြတော့ပေ။

ပြောရရင် သူက တန်ခယ်ရွှမ်၏ ကောင်းကင်အရှင် နေရာ ဆက်ခံသူ ဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို လိုချင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“မင်း တုန်းဖန်းဟို့ကို သတ်လိုက်တာက ဖန့်ချန်ကို ငါ့ကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်လာအောင် တွန်းပို့လိုက်တာပဲ မဟုတ်လား ”

တန်ခယ်ရွှမ် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ငါသာ ကောင်းကင်အရှင် နေရာ ဆက်ခံသူ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ဆိုရင်တောင် ဒီနေရာက မင်းအတွက်တော့ မဟုတ်ဘူး။

တချို့သော အရာတွေက မွေးဖွားလာကတည်းက သတ်မှတ်ပြီးသား ”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ လှည့်ထွက်သွားသည်။

စီကုပေ့မှာ သူ၏ ကျောပြင်ကို တင်းကျပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသအသွေးတို့ လောင်ကျွမ်းနေသည်။

အခန်း (၂၂၃၈) ဆွေထျန်းဟွန်း

“တန်ခယ်ရွှမ်၊ မင်းတို့ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စုထဲမှာလည်း အေးချမ်းလှတာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ။”

စကားစလိုက်သူမှာ အဆင့် (၁၀) အတွင်းရှိ ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မသိမသာ ပြုံးရယ်နေသည်။

“စီကုပေ့က မျိုးနွယ်စု ကံကြမ္မာ အစွမ်းကို နိုးထသွားတော့ အပေါ်ကို တက်ချင်တာ သဘာဝပါပဲ။ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချတာက သူ့ဦးနှောက် မြန်လို့ပဲလို့ ပြောရမှာပေါ့။”

အဆင့် (၁၀) အတွင်းရှိ နောက်တစ်ဦးကလည်း အသံကို တိုးဖျော့စွာဖြင့် ဝင်ပြောသည်။

“တန်ညီကို၊ အခုချိန်မှာ မင်းအတွက် လမ်းနှစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။

လာမယ့် ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာ ဖန့်ချန်ကို တည့်တည့်တိုးပြီး အနိုင်ယူလိုက်ပါ။

ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ စောစီးစွာ တက်လှမ်းပြီး စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့်ကို သွားပြီး သူ့နဲ့ ရှောင်လွှဲလိုက်ပါ။”

“ဒါပေမဲ့ ဒီနောက်ဆုံး လမ်းကြောင်းကို ရွေးလိုက်ရင်တော့ မင်းရဲ့ ‘ကောင်းကင်အရှင် နေရာ ဆက်ခံသူ’ ဂုဏ်ပုဒ်အပေါ် သက်ရောက်မှု အနည်းငယ် ရှိလာလိမ့်မယ်။ စီကုပေ့ရဲ့ နောက်ကွယ်က လူတွေက ဒီအချက်ကို အသုံးချပြီး မင်းကို ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားလာလိမ့်မယ်”

“ဟဲဟဲ…… ငါတို့အားလုံးက ကောင်းကင်အရှင် နေရာ ဆက်ခံသူတွေချည်းပဲ၊ ဒီလိုမျိုး ကိစ္စရပ်တွေကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြုံဖူးပြီးသား။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် မင်းရဲ့ ကိစ္စကတော့ တကယ်ကို ခေါင်းကိုက်စရာ ဖြစ်နေပြီ။”

“ဟိုကောင်တွေက ဖန့်ချန်ရဲ့ နောက်ခံကို မမြင်နိုင်ကြပေမဲ့ ငါတို့က မျက်စိကန်းနေကြတာမှ မဟုတ်တာ။ ဒီလူက အခြားတော့ မသိဘူး၊ အဆင့် (၁၀) အတွင်းကိုတော့ ဝင်နိုင်မယ့် အရည်အချင်း ရှိတယ်။ တန်ညီကို မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နဲ့ဆိုရင် တူတူလောက်ပဲ ရှိမှာ။

တစ်ချက်လေး မှားသွားရင် ဒီကောင်လေးလက်ထဲမှာ တကယ်ပဲ ရှုံးနိမ့်သွားနိုင်တယ်။”

“အခုခေတ် လူငယ်တွေက ပိုပြီးတော့တောင် ထက်မြက်လာကြပြီ။ ပြောရရင် ဖန့်ချန်က ငါတို့နဲ့ဆိုရင် အသက်အရွယ် ကွာခြားချက်က အများကြီးပဲ။ ငါတို့တွေလည်း ဒီအဆင့်မှာ နေတာ ကြာလှပြီ၊ သူ့ရဲ့ ပေါ်လာခြင်းက ငါတို့တွေကို ရှေ့ဆက်ဖို့ သတိပေးနေတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ် ”

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ယှဉ်ပြိုင်ဖူးပြီး ရာစုနှစ်တိုင်းလိုလို တွေ့နေရတဲ့ ဒီ ရင်းနှီးပြီးသား သူငယ်ချင်းဟောင်း များ၏ စကားသံကို နားထောင်ရင်း တန်ခယ်ရွှမ်က ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်နေသည့် အရိပ်အယောင် တစ်ခုဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။

ထိုသူသည် အဝေးတစ်နေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝ ကင်းကွာနေသည့်နှယ် ရှိသည်။

မည်သူ့ကိုမှ စကားမပြော၊ မည်သူ့ကိုမှလည်း အကြည့်ချင်း မဆုံပေ။

သူ့မျက်ဝန်းများမှာ အဆုံးမရှိသော အာကာသကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“မင်းတို့ မေ့မသွားကြပါနဲ့၊ စီကုပေ့ မတိုင်ခင်ကလည်း ဖန့်ချန်ကို အသုံးချဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့သူတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။

နောက်ဆုံး ရလဒ်က ဘာဖြစ်သွားလဲ လင်ယောင်ဘက်က နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားတွေ ဆုံးရှုံးခဲ့သလို ချင်းမင်ဘက်ကလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့တာပဲ။

ဖန့်ချန်က အသုံးချခံရတာကို သဘောမကျဘူးဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။”

တန်ခယ်ရွှမ်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

လူအများမှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အချို့ ကျောင်းသားများက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောသည်။

“မင်းပြောချင်တာက ဖန့်ချန်က စီကုပေ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိနေတယ်ပေါ့ ”

“သူက မျက်စိကန်းနေတာမှ မဟုတ်တာ၊ ဘာလို့ မရိပ်မိရမှာလဲ အရင်တုန်းက ထော်ဘာကျန်းယုရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုတောင် သူ ရိပ်မိခဲ့တာ မဟုတ်လား။

ဒါပေမဲ့ ထော်ဘာကျန်းယုရဲ့ နောက်ခံက နှမြောဖို့ကောင်းတယ်။ သူ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အခြေခံက မခိုင်မာဘူး၊ ဒီလို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူမျိုး ထွက်လာဖို့ ခက်ခဲတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ မျိုးနွယ်စု ကံကြမ္မာကိုတောင် ပြောင်းလဲနိုင်မယ့် အရည်အချင်း ရှိကောင်းရှိမယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတစ်ခုကြောင့်ပဲ နောက်ဆုံးမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ် ”

တန်ခယ်ရွှမ်က ပြောသည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တာပဲ၊ မင်းက ဖန့်ချန်နဲ့ သွားတွေ့ပြီး စကားပြောမလို့လား ”

“ငါ လူလွှတ်ပြီး စကားပါးလိုက်ပါ့မယ်။ ထိုင်ပြီး ဆွေးနွေးမလား မဆွေးနွေးမလားဆိုတာကတော့ သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ် ”

“တန်ခယ်ရွှမ်၊ မင်းက သတိကြီးလွန်းနေပြီ မဟုတ်လား မင်းရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ဖန့်ချန်ကို မနိုင်စရာ မရှိပါဘူး။ တကယ်ပဲ သူ့ကို ကြောက်နေတာလား မဖြစ်မနေ ဆွေးနွေးရတော့မှာလား ”

“အဲဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေရင် မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့စွမ်းရည်ကို အရင် တိုင်းတာကြည့်ပေးပါလား ”

“ ငါနဲ့ သူနဲ့က ရန်ငြိုးမရှိဘူး။ တွေ့ရင်လည်း အနည်းငယ်ပဲ ယှဉ်ပြိုင်မိမှာ၊ အသေအလဲ တိုက်ဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တခြားလူကိုပဲ သွားရှာပါတော့ ”

“ဒါကြောင့်မို့လို့ ဘေးကနေ ထိုင်ပြောမနေပါနဲ့။ ငါတို့တွေက ဘယ်သူတွေလဲ မလိုဘဲနဲ့ ဘာလို့ အန္တရာယ်ကို သွားရှာရမှာလဲ ”

တန်ခယ်ရွှမ်က လှောင်ရယ် ရယ်မောသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ စိုက်ကြည့်နေသော ထိုအရိပ်အယောင်မှာ နောက်ဆုံးတော့ လှည့်လာပြီး တန်ခယ်ရွှမ်ကို ကြည့်ကာ အလွန် တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။

“ငါက ရှီးမျိုးနွယ်စုကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့အတွက် တစ်ခါပဲ တိုက်ပေးခဲ့တာ။

ဖန့်ချန်က ငါ့ရဲ့ အကွက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီဆိုတော့ ငါလည်း သူ့ကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

မင်း ငါ့ကို ဒီလို အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်စရာ မလိုဘူး။

မင်းတို့ လင်ယောင်ဘက်မှာ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ရှိပေမဲ့

ကိုယ်တိုင် အလိုလိုနဲ့ အကွက်ထဲ ဝင်လာကြတာ မဟုတ်ဘူးလား”

“ဆွေထျန်းဟွန်း၊ တကယ်ပြောရရင် မင်းသာ ဒီနည်းလမ်းကို မသုံးခဲ့ရင် ဒီကိစ္စက ဒီလောက်အထိ ကြီးထွားလာမှာ မဟုတ်ဘူး။

မင်းက အခု ဘာလို့ ကိုယ်နဲ့ မဆိုင်သလိုမျိုး လုပ်နေရတာလဲ”

တန်ခယ်ရွှမ်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။

“မင်း ကြိုက်သလို ပြောနိုင်ပါတယ်”

ဆွေထျန်းဟွန်းက ခေါင်းလှည့်ကာ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်ကိုသာ ဆက်ကြည့်နေပြီး တန်ခယ်ရွှမ်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

တန်ခယ်ရွှမ်သည် ထိုအဖြစ်ကို မြင်သော်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချလိုက်သည်။

“ငါ လူလွှတ်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှင်းပြခိုင်းလိုက်မယ်။ မင်းရဲ့ ပါဝင်ပတ်သက်မှု အပါအဝင်ပေါ့။

သူ့ကို ငါ စောင့်ကြည့်ထားတဲ့ အတွေ့အကြုံအရဆိုရင် မင်းက ယန်တန်း မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကောင်းကင်အရှင် နေရာ ဆက်ခံသူ ဖြစ်နေပါစေ၊ သူ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းလည်း ဒီကိစ္စကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ”

ဆွေထျန်းဟွန်း၏ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

“သဘောအတိုင်းပါပဲ”

တန်ခယ်ရွှမ်မှာ ဝါဂွမ်းကို ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် မှောင်ကျသွားသည်။

“တန်ခယ်ရွှမ်၊ ဆွေထျန်းဟွန်းက အခုဆိုရင် ချင်းမင်ရဲ့ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်မှာ အဓိက ကိုယ်စားပြုတဲ့သူပဲ။

သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ကျောင်းသားတွေကို ကြောက်ရမှာလား။

မင်း သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာက အလကားပါပဲ။ ဒီကိစ္စကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြေရှင်းနည်း တစ်ခုခု ရှာမှ ဖြစ်မယ်။

အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ငါတို့ အဆင့် (၂၀) အတွင်းမှာ ရှိတဲ့သူတွေက အောက်ခြေကလူတွေနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။

အားလုံးက ကောင်းကင်အရှင် နေရာ ဆက်ခံသူတွေ၊ သူတို့ မမှန်းဆနိုင်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာ။

ကောင်းကင်အရှင် နေရာ ဆက်ခံသူ မဟုတ်တဲ့ ကောင်တစ်ကောင်က ငါတို့ကို အဆင့် (၂၀) အတွင်းကို ဝင်လာပြီး အနိုင်ယူသွားရင် ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပဲ ထိခိုက်လိမ့်မယ် ”

“မင်းတို့ ပြောစရာ မလိုပါဘူး၊ ဒီကိစ္စအတွက် ငါ စီစဉ်ပြီးသားပါ။”

တန်ခယ်ရွှမ်က စကားပြောပြီးနောက် ဆွေထျန်းဟွန်းကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်မပြောတော့ပေ။

……

“ဝမ်အစ်ကို အစ်ကို ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်ကို ရောက်ဖူးလား ”

ပိုင်ချန်းမင်နှင့် ဟွမ်ချင်းကျူ တို့သည် အနီးအနားမှ ကောင်းကင်ငါးပါးနန်းတော်ကို ငေးကြည့်ရင်း သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

“မရောက်ဖူးဘူး ”

ဝမ်ချုံစန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။

“ကရုဏာတောင်က ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်ထဲ ဝင်ဖို့ မတိုက်တွန်းဘူး၊ အဲဒီမှာလည်း အကြောင်းပြချက် ရှိမှာပေါ့ ”

ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက်

“ဖန့်အစ်ကိုကြီးကတော့ မတူဘူး။ အရင်တုန်းက လူတိုင်းက ငါတို့ကို အထင်သေးခဲ့ကြလို့ ဆရာကလည်း စိတ်ပူပြီး ဖန့်အစ်ကိုကြီးကို အရှေ့မှာ ရှေ့တန်းတင်ထားတာ။

ဖန့်အစ်ကိုကြီး ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်ကို ရောက်သွားကတည်းက ကျောင်းတော်ထဲက ကောလာဟလတွေ အကုန်ပျောက်သွားပြီ၊ ဘယ်သူမှလည်း ငါတို့ ကရုဏာတောင်ကို ထပ်ပြီး စကားမဆိုရဲတော့ဘူး။”

“အဲဒီလိုလား……”

ပိုင်ချန်းမင်၏ မျက်ဝန်း၌ စမ်းသပ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ချုံစန်းက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“မင်း ဖန့်အစ်ကိုကြီး လျှောက်တဲ့ လမ်းကို လျှောက်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။

သူ့လမ်းက မင်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။”

“ဘာလို့လဲ”

ပိုင်ချန်းမင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဖန့်အစ်ကိုကြီးက ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာ တစ်ခါမှ မရှုံးဖူးဘူး၊ ဒဏ်ရာတောင် မရဖူးဘူး။

ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ အခြေခံ အင်အားတွေက အမြဲတမ်း ပြည့်စုံနေတာ။

ဒါကလည်း ဆရာက သူ့ကို ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်ကို သွားခွင့်ပေးတဲ့ အဓိက အချက်ပဲ။

မင်းနဲ့ ဖန့်အစ်ကိုကြီးက မတူဘူး၊ မင်းသွားရင် (၁၀) ပွဲမှာ (၅) ပွဲတောင် နိုင်ဖို့ မသေချာဘူး။

တကယ်လို့ အတွင်းကမ္ဘာ အခြေခံ ထိခိုက်သွားရင်တော့ ဆုံးရှုံးရတာ ပိုများလိမ့်မယ်။”

“အဲဒီလို ဆိုရင်တော့လည်း ဟုတ်တာပါပဲ”

ပိုင်ချန်းမင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချန်ဖေးဖေးက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ရယ်မောကာ ပြောသည်။

“ရောက်လာရင်လည်း အဆင်ပြေသလို နေလိုက်ကြပါ၊ ကရုဏာတောင်မှာပဲ ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံပါ။ ပျင်းရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ အရက်သောက်၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ပေါ့။ ငါတို့တွေလည်း ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လည်လို့ ရပါတယ်။ ငါလည်း ဒီနှစ်တွေအတွင်း တခြား ကျောင်းတော်တွေက သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ အများကြီး ရထားတယ်။

အစောပိုင်း အတန်းချိန် နှစ်တစ်ထောင်ဆိုတာကတော့ အဆင်ပြေသလိုပဲ ဖြတ်သန်းလိုက်ကြတာပေါ့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရွှေဟွေး တံဆိပ်အတွက်ကတော့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အကြီးအကဲတွေကပဲ ဖြေရှင်းပေးမှာ၊ ငါတို့က ဒါကို ပူပန်နေစရာ မလိုဘူး ”

“ဝမ်အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးက ဖန့်အစ်ကိုကြီးထက် နှစ်ငါးရာ နောက်ကျတယ်မဟုတ်လား အခု ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

ရှဲ့အာမန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

လူတိုင်းမှာလည်း သိလိုစိတ်ဖြင့် ဝမ်ချုံစန်း ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဝမ်ချုံစန်းက လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်သည်။

“စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်ပါ၊ အလယ်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့တော့ လမ်းအနည်းငယ် လိုသေးတယ် ”

ဤစကားကို ပြောလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် မလုံခြုံသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မကြာခင်က ရှူရှန့် လာရောက်ပြီး သူ့ကို ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ဖုံးကွယ်နိုင်မည့် ရတနာတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။

“ဒီရတနာကို သုံးလိုက်ရင် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရတယ်။ တကယ့် အစစ်အမှန် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြပါနဲ့၊ မလိုအပ်ဘူး”

“ငါတို့တွေလည်း စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီဆိုတော့ မင်းတို့ သုံးယောက်လည်း စိတ်မပူပါနဲ့ ”

ချန်ဖေးဖေးက ရယ်မော၍ ပြောသည်။

ဝမ်ချုံစန်း တို့ သုံးယောက်လုံး စတင် ကျင့်ကြံနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ပိုင်ချန်းမင်တို့ သုံးယောက်၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ပေါ့ပါးသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ငါးပါးနန်းတော်ဘက်မှ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကျောင်းသားအချို့ ထွက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

ကောင်းကင်ပေါ်တွင်လည်း ဧရာမ ဖန်သားပြင်ကြီး ကျဆင်းလာသဖြင့် ဝမ်ချုံစန်း တို့မှာလည်း အာရုံစိုက်ကာ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။