အခန်း (၂၂၄၃-၂၂၄၄)
Vol. 225 Ch. 2243-2244
အခန်း (၂၂၄၃) ဒိန်ရွှမ် အသီး
“ဒိန်ရွှမ် အသီး ဟုတ်လား”
ဖန့်ချန်သည် လီဝူ ပြောပြသော သတင်းအချက်အလက်များ တိကျမှုရှိမရှိကို သေချာ မသိသေးသဖြင့် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာကို မောင်းနှင်ကာ နင်အကြီးကဲ ရှိရာ အိမ်ငယ်လေးဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။
သူ ရောက်သွားသည့်အချိန်တွင် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် သည် နင်အကြီးကဲ ကို ကျင့်စဉ်ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အကြံဉာဏ်တောင်းခံနေသည်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့လိုက်ရသည်။
ဖန့်ချန်ကို မြင်သောအခါ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် မှာ အံ့အားသင့် ဝမ်းသာသွားသည်။
“အစ်ကိုကြီးဖန့်၊ ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ”
“လာခဲ့ကြပါ”
နင်အကြီးကဲ က လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်သည် လေးစားစွာ အရိုအသေပြုပြီးမှ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ ပြောသည်။
“ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်လာတာ နင်အကြီးကဲ ဆီမှာ အကြံဉာဏ်တောင်းစရာ ရှိလို့ပါ။”
“အစ်ကိုကြီး ဖန့်၊ ကျင့်စဉ်ပိုင်းမှာ ပြဿနာ တက်လို့လား ဒါဆိုရင်တော့ ဆရာ့ကို မေးတာ အမှန်ဆုံးပဲ။”
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
“ကျွန်မရဲ့ ကျင့်စဉ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပြဿနာတွေကို ဆရာက နှစ်ခွန်း၊ သုံးခွန်းလောက် လမ်းညွှန်ပေးလိုက်တာနဲ့ ရှင်းသွားတာပါပဲ။”
“သူ့မှာ ကျင့်စဉ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပြဿနာ ဘာရှိမှာလဲ သူ့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က ခိုင်မာလွန်းလို့ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့်ကို တက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒါမှမဟုတ် တမင်ပဲ အဆင့်တက်တာကို ဖိနှိပ်ထားတာလား”
နင်အကြီးကဲ က ပြုံး၍ ခေါင်းခါသည်။
တမင် ဖိနှိပ်ထားတာ ဟုတ်လား ဖန့်ကျစ်ရွှယ် မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဖန့်ချန်ကလည်း ရိုးသားစွာ ပြုံး၍ ပြောသည်။
“နင်အကြီးကဲ၊ ကျွန်တော်က ဒီစွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်မှာပဲ ပိုပြီး ကျင့်ကြံချင်လို့ပါ။ ဒီအဆင့်ကို ပိုပြီး ပြည့်စုံအောင် လုပ်ချင်သလို၊ နည်းနည်းပါးပါး စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး လေးတွေ စုဆောင်းချင်လို့ပါ။ ဒီအခြေအနေကို လွတ်သွားရင်တော့ နောက်ထပ် ရဖို့ ခက်ခဲတော့မှာလေ။”
“မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကလည်း မှန်ပါတယ်။ သူတော်စင် အချို့က အဆင့်တက်ဖို့ပဲ အလောတကြီး ကြိုးစားကြပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုယ့်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် မခိုင်မာတာကို သတိထားမိကြတော့တာ၊ သူတို့ရဲ့ သူတော်စင်လမ်းကြောင်းကလည်း လမ်းတစ်ဝက်မှာပဲ ပြတ်တောက်သွားကြတယ်။”
နင်အကြီးကဲ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
“စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့၊ နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမမှာ ဒါတွေကို ရှာဖွေဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပါပဲ။ တကယ်လို့ လွတ်သွားခဲ့ရင် မင်းရဲ့ လက်ရှိ နည်းလမ်းတွေနဲ့ဆိုရင် ဒီပစ္စည်းကို ရဖို့ သိပ်မလွယ်တော့ဘူး။”
ခဏရပ်ပြီးနောက် သူသည် ဖန့်ချန်ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“မင်း သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်း အကြောင်းကို သိနေတာလား”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွေးတွေကို အကြီးကဲဆီကနေ မဖုံးကွယ်နိုင်ပါဘူး ”
ဖန့်ချန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဆရာ၊ အစ်ကိုကြီးဖန့်၊ သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်းဆိုတာ ဘာလဲ ”
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် မှာ ဘာမှန်းမသိသလို ကြောင်ကြည့်နေသည်။
“မင်းလည်း နောက်ကျရင် သိလာမှာပါပဲ၊ အခု ပြောပြထားတာကလည်း ဘာမှ မမှားပါဘူး ”
နင်အကြီးကဲ က ပြုံးကာ သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။
သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် အတွင်းကမ္ဘာ အဆင့်ကို တိုးမြှင့်နိုင်သည့် အခွင့်အရေးရှိကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ .. ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ၏ အသက်ရှူနှုန်းပင် မြန်ဆန်သွားသည်။
သူမသည် လက်ရှိတွင် အထွတ်ထိပ်တာအို အဆင့်နိမ့် အတွင်းကမ္ဘာသာ ရှိသေးရာ၊ တကယ်လို့ သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်နိုင်မည်ဆိုပါက အဆင့်မြင့် အတွင်းကမ္ဘာသို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိလာမည် မဟုတ်ပါလား။
“အရမ်းကြီး စိတ်လှုပ်ရှားမနေနဲ့။ သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်းဆိုတဲ့ အယူအဆက ငါ ငယ်ငယ်ကတည်းက သိခဲ့တာ။ ငါနဲ့ အဆင့်တူ၊ တကယ့် ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့သူတွေ၊ ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဒီအယူအဆကြောင့်ပဲ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီပြီး ပိတ်မိနေတာကို မြင်ဖူးတယ် ”
နင်အကြီးကဲ က ခေါင်းခါသည်။
“ကောင်းကင်ငါးပါး အတွင်းမှာ သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်းကြောင့် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတဲ့ ထူးချွန်တဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ။ ဥပမာပြောရရင် ကျောင်းတော်က ချင်ဝူဆန့် ဆိုရင် ငယ်ငယ်က ဒီနည်းလမ်းကို စမ်းကြည့်ဖူးတယ်၊ အောင်မြင်မှု မရတဲ့အပြင် ကျင့်စဉ်ပိုင်းမှာလည်း အချိန်အတော်များများ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ် ”
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် မှာမှသာလျှင် သဘောပေါက်သွားသည်။ အကြောင်းရင်းကို သိသွားသောအခါ သူမသည် သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်ကြီးမားကြောင်း သိလိုက်ရပြီး တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိသည်။
ထို ထူးချွန်သူများသည် ဘယ်သူ့ကိုမှ နောက်က မနေချင်ကြပေ။ ထိုသို့သော ရည်မှန်းချက်များကြောင့်သာ နောက်ဆုံးတွင် ဒီအယူအဆတစ်ခုတည်းကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်မိနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကောင်းကင်ငါးပါး ထဲက ထူးချွန်သူတွေထဲမှာ လူမိုက်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး စိတ်အားထက်သန်နေရတာလဲ သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက အရမ်းကြီးမားလွန်းလို့ပဲ။ ရည်မှန်းချက်ကြီးလွန်းတာက တစ်ခါတလေကျရင် ကောင်းကျိုး မဟုတ်ဘူး ”
နင်အကြီးကဲ ပြောပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ မေးသည်။
“မင်းလည်း ဒီလမ်းကို လျှောက်ဖို့ စိတ်ကူးနေတာလား”
“အကြီးကဲကို မဖုံးကွယ်ပါဘူး၊ တပည့်မှာ ဒီစိတ်ကူး ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်မိနေဖို့တော့ မရည်ရွယ်ပါဘူး၊ နှစ်တစ်ရာ ဒါမှမဟုတ် နှစ်နှစ်ရာ လောက်ပဲ စမ်းကြည့်မှာပါ။ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်မှာပါ ”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
“တစ်နှစ် နှစ်နှစ်လား…… ဒါဆိုရင်တော့ လက်ခံနိုင်ပါသေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ မင်း ဒီနှစ်တစ်ရာ နှစ်နှစ်ရာ အတွင်းမှာ နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမမှာ ရှိနေရင် ငါတို့ လူမျိုးစုအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ ”
နင်အကြီးကဲ က ခေါင်းညိတ်သည်။
“မေးပါ၊ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာသိချင်တာလဲ ဒါပေမဲ့ ငါကော မင်းကို အဖြေပေးနိုင်ပါ့မလားတော့ မသေချာဘူး ”
“တပည့် သိချင်တာက သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ဖို့ဆိုရင် ဒိန်ရွှမ် အသီး ကို အရင်ဆုံး ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုအပ်ပါသလား ”
ဖန့်ချန်က လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြုကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒိန်ရွှမ် အသီး”
နင်အကြီးကဲ က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလို အယူအဆ ရှိတယ်။ ဒီအသီးက မင်းရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ချိတ်ပိတ်ထားပေးနိုင်တယ်။ မင်း အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ကျင့်စဉ်အဆင့် အလိုအလျောက် တက်သွားခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ် ”
ခဏရပ်ပြီးနောက်
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ လူမျိုးစုက တခြား အင်အားကြီးတဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေ၊ သူဌေးမျိုးနွယ်စုတွေလောက် အခြေခံအုတ်မြစ် မရှိဘူး။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ဖို့ စမ်းသပ်မယ်ဆိုရင်တောင် မင်းလိုပဲ အချိန်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ကုန်ဆုံးသွားမှာပါ။ အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ ငါတို့ လူမျိုးစုမှာ ဒိန်ရွှမ် အသီးတွေကို ကြိုတင် စုဆောင်းထားလေ့ မရှိဘူး။ ဒိန်ရွှမ် အသီး အများစုက အင်အားကြီးတဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်။ မင်း ဝယ်ချင်ရင်တောင် သူတို့က ရောင်းပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
နင်အကြီးကဲ က ပြောသည်။
“နင်အကြီးကဲ၊ သူတို့ မရောင်းပေးဘူးဆိုရင် တခြားနည်းလမ်းနဲ့ ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိသေးလားခင်ဗျာ သင်ကြားရေးဌာနမှာ ဒိန်ရွှမ် အသီးတွေ စုဆောင်းထားတာမျိုး ရှိမလား ”
ဖန့်ချန်က ထပ်မံ မေးမြန်းသည်။
“သင်ကြားရေးဌာနက ကျောင်းသားတွေကို ဒီသန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်း လမ်းကြောင်းကို လျှောက်ဖို့ အားမပေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဓိကအချက်ကတော့ ဒီလမ်းကြောင်းက တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့သူတွေသာ လျှောက်သင့်တာပါ။ စုဆောင်းထားတာ ရှိကောင်းရှိမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ မင်းအတွက် သွားမေးကြည့်ပေးမယ် ”
နင်အကြီးကဲ ပြောပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“အစ်ကိုကြီးဖန့်၊ အစ်ကို တကယ်ပဲ ဒီလမ်းကို လျှောက်မလို့လား ဆရာပြောတာကို ကြားရတာ ဒီလမ်းက အကျိုးကျေးဇူးထက် ဆိုးကျိုးက ပိုများမယ်လို့ ထင်တယ်။”
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က စိတ်ပူစွာ ပြောသည်။ သူမသည် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးဖန့် မှားယွင်းတဲ့လမ်းကို ရောက်သွားပြီး အချိန်တွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးသွားမှာကို မလိုလားပါ။
“စမ်းကြည့်ရုံပါပဲ။ အကြောင်းကို မသိရင်တော့ တစ်မျိုး၊ သိသွားမှတော့ မစမ်းကြည့်ရင် စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေမှာပေါ့ ”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
“စမ်းကြည့်ရုံပဲ ဖြစ်ပါစေ။ အရမ်းကြီး နှစ်မြုပ်မသွားပါနဲ့ဦး ”
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
စကားပြောပြီးနောက် မကြာခင်မှာပင် နင်အကြီးကဲ က ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး မူလနေရာမှာပင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ငါ မေးကြည့်ပြီးပြီ၊ သင်ကြားရေးဌာနမှာ လက်ရှိ ဒိန်ရွှမ် အသီးတွေ စုဆောင်းထားတာ မရှိဘူး ”
နင်အကြီးကဲ က ပြောသည်။
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်ပျက်မှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့လျှင် မှန်လေး ဆီကိုပဲ ဒိန်ရွှမ် အသီးအကြောင်း ထပ်မေးရတော့မည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ အစ်ကိုကြီးတွေဆီမှာပဲ ရွှေဟွေး တံဆိပ်တွေ ချေးယူရတော့မှာပဲ……”
ဤသို့ တွေးတောနေစဉ်တွင် နင်အကြီးကဲ က စကားလမ်းကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလိုက်သည်။
“သင်ကြားရေးဌာနမှာ စုဆောင်းထားတာ မရှိပေမဲ့၊ ငါသိသလောက်တော့ ဒိန်ရွှမ် အသီးတွေ ရှိနိုင်မယ့် အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်ထားတဲ့ နေရာတချို့ ရှိတယ်။ မင်း တကယ်ပဲ ဒီလမ်းကို လျှောက်ချင်တယ်ဆိုရင် အဲဒီ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်ထားတဲ့ နေရာတွေကို သွားပြီး ရှာကြည့်ပေါ့။”
“ဒါပေမဲ့ မင်းက အခု လူအတော်များများကို ရန်စထားမိတာဆိုတော့၊ ရှီးမျိုးနွယ်စု ကလည်း မင်းကို စောင့်ကြည့်နေမှာပါ။ ဒီလိုမျိုး အချိန်အခါမှာ အလွယ်တကူ ထွက်သွားရင်တော့ ပြဿနာ ဖြစ်လာနိုင်တယ် ”
“မင်းအနေနဲ့ တခြားသူတွေကို ခိုင်းပြီး သွားခိုင်းလို့ ရနိုင်တယ်။ ဒိန်ရွှမ် အသီး တစ်လုံးကို ရွှေဟွေး တံဆိပ် ၃၀ လောက်နဲ့ ဝယ်လို့ ရတယ်။ ဒီဈေးနဲ့ဆိုရင် မင်းအတွက် သီးသန့် ရှာပေးမယ့်သူတွေ ရှိတယ်။”
“တစ်လုံးကို ရွှေဟွေး တံဆိပ် ၃၀ ဟုတ်လား ”
ဖန့်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ဒီဈေးက နည်းနည်းတော့ များလွန်းသည်။
ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူတွေဆိုရင် တစ်ကြိမ်စီတိုင်းမှာ (၁၀) လုံးလောက် သုံးရတာဆိုရင်၊ တစ်ကြိမ်ကို ရွှေဟွေး တံဆိပ် (၃၀၀) လောက် ကုန်ကျမလား။
ဒါက နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ တိုင်းမှာ ကုန်ကျမယ့် ပမာဏပဲ။ ဆွေထျန်းဟွန်းတို့လို လူတွေက နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒီအဆင့်မှာပဲ ပိတ်မိနေတယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီအတွက် ကုန်ကျမယ့် ငွေပမာဏက တွက်ချက်ဖို့တောင် ခက်ခဲလောက်တယ်။
နောက်ခံ အင်အားမရှိရင်၊ ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူ မဟုတ်ရင်၊ သာမန်လူတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တတ်နိုင်မှာလဲ။
“ဈေးက နည်းနည်းများတယ်လို့ ထင်လား ပြီးတော့ နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ တိုင်းမှာ ဒိန်ရွှမ် အသီး (၁၀) လုံး ကုန်ကျမှာ။ မင်း ဒီလမ်းကို ဆက်လျှောက်ဦးမှာလား”
နင်အကြီးကဲ က ပြုံး၍ မေးသည်။
ဖန့်ချန်က ခဏလောက် တွေးတောပြီးနောက် ထကာ လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြု၍ ပြောသည်။
“အကြီးကဲ၊ တပည့် သိချင်တာက ဘယ် အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်ထားတဲ့ နေရာတွေမှာ ဒိန်ရွှမ် အသီးတွေ ရှိနိုင်သလဲ ဆိုတာပါပဲ။”
အခန်း (၂၂၄၄) နှင်းတောင်ကြီး တားမြစ်နယ်မြေ
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
“အစ်ကိုကြီးဖန့်၊ အစ်ကိုက တကယ်ပဲ သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်း လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ဦးမှာလား။”
သူမကိုယ်တိုင်ပင် နင်အကြီးကဲ သည် မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များ ဤလမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းသည်ကို မလိုလားကြောင်း ကြားသိနေရသည်။ ဤလမ်းကြောင်းအတွက် ကုန်ဆုံးရမည့် အချိန်ကာလနှင့် ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာရန် မဖြစ်နိုင်သလောက် နီးပါး ခက်ခဲမှုတို့ကြောင့် ကြားရသူတိုင်း စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းလောက်ပေသည်။
“စမ်းကြည့်ရုံပါပဲ။ အဆင်မပြေရင် ရပ်လိုက်မှာ၊ အချိန်တွေ အများကြီးလည်း မကုန်ဆုံးစေရပါဘူး။”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် သည် စကားတစ်ခွန်း ပြောလုနီးပါး ဖြစ်ပြီးမှ ပြန်မျိုသိပ်လိုက်ကာ နင်အကြီးကဲ ဘက်သို့သာ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူက သူမ၏ အစ်ကိုကြီးဖန့်ကို ထပ်မံ၍ တားမြစ်ပေးစေလိုသည့် သဘောဖြစ်သည်။
“လမ်းကိုတော့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ရွေးချယ်ရမှာ၊ တခြားသူတွေရဲ့ သတိပေးချက်ကတော့ ရည်ညွှန်းချက်အဖြစ်သာ ထားရမှာပေါ့။ မင်း တကယ်ပဲ စမ်းကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်ဆိုရင်တော့ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်ထားတဲ့ နေရာ သုံးခုအကြောင်း ငါ ပြောပြပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာ ဒိန်ရွှမ် အသီးတွေ တကယ် ရှိနေမယ်လို့တော့ အာမမခံနိုင်ဘူး။
ဒီပစ္စည်းက သာမန်လူတွေအတွက် မလိုဘူးလေ၊ လိုအပ်တဲ့သူတွေကလည်း အခြေခံအုတ်မြစ် တောင့်တင်းတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူတွေပဲ။ သူတို့ရဲ့ နောက်ခံနဲ့ စွမ်းရည်အရ ဆိုရင် သူတို့ မြင်တွေ့ရတဲ့ ဒိန်ရွှမ် အသီးတွေ အကုန်လုံးက သူတို့ အိတ်ကပ်ထဲ ရောက်ကုန်ကြတာပဲလေ။”
နင်အကြီးကဲ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
ဖန့်ချန်က လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြုကာ
“အကြီးကဲ၊ သွန်သင်ပေးပါဦးခင်ဗျာ။” ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။
နင်အကြီးကဲ က စကားမပြောဘဲ လက်ဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်ချလိုက်သည်။ ရွှေရောင် အလင်းတန်း သဲ့သဲ့လေးတစ်ခုသည် ဖန့်ချန်၏ နဖူးကြားထဲသို့ တန်းမတ်စွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်ထားသော နေရာ သုံးခုအကြောင်း အသေးစိတ် အချက်အလက်များ ပြည့်နှက်သွားပြီး သွားရမည့် လမ်းကြောင်းများပါမကျန် ပါဝင်လာသည်။
“သွားတော့”
နင်အကြီးကဲ က ပြုံး၍ ပြောသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးကဲ၊ တပည့် သွားခွင့်ပြုပါဦး”
ဖန့်ချန်သည် တစ်ဖန် လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြု အရိုအသေပေးပြီးနောက် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
“ဆရာ၊ တကယ်ပဲ ကိစ္စမရှိဘူးလား အစ်ကိုကြီးဖန့်သာ သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်း လမ်းကြောင်းကို လျှောက်မိပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာ အဲဒီ ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူတွေလိုပဲ လက်ရှိအဆင့်မှာပဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်မိနေခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် သည် ဖန့်ချန် ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်စိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“အဲဒီလို ဖြစ်ဖို့အတွက်လည်း သူမှာ ဒိန်ရွှမ် အသီးတွေ လုံလုံလောက်လောက် ရှိဖို့ လိုသေးတယ်။ ဒိန်ရွှမ် အသီးတွေ မလုံလောက်ရင် သူ ဒီလမ်းကို လျှောက်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလွန်းပါတယ် ”
နင်အကြီးကဲ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရုတ်တရက် ပြုံးရယ်ခြင်း အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
“အော် ”
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် လည်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
“တပည့် သဘောပေါက်ပါပြီ၊ အစ်ကိုကြီးဖန့်မှာ နောက်ကနေ ထောက်ပံ့ပေးမယ့် အင်အားကြီးတဲ့ မျိုးနွယ်စု မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဒိန်ရွှမ် အသီးနဲ့ ပတ်သက်ရင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူတွေရဲ့ အနောက်မှာ အများကြီး ကျန်ရစ်နေမှာပဲ။ အဲဒီတော့ သူ လက်ရှိအဆင့်မှာ ဆက်နေချင်တယ် ဆိုရင်တောင်မှ မဖြစ်နိုင်ဘူးပေါ့ ”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ လူမျိုးစုက အင်အားကြီး မျိုးနွယ်စု မဟုတ်လို့ တော်သေးတာပေါ့……”
နင်အကြီးကဲ က သူမကို တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး ကြားယောင်ဟန် မဆောင်ဘဲ -
“မင်းကော စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်မှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ။”
“တပည့်က လောဘမကြီးပါဘူး။ အထွတ်ထိပ်တာအို အဆင့်နိမ့် အတွင်းကမ္ဘာ ရထားတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။ သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်းလို ခက်ခဲတဲ့ လမ်းမျိုးကို မရွေးချယ်ပါဘူး။ ရလာမယ့် အကျိုးအမြတ်နဲ့ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးက မမျှတဘူးလေ။”
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က တဟီးဟီး ရယ်မော၍ ပြောသည်။
နင်အကြီးကဲ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နှစ်သက်သဘောကျသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“မင်း ဒီသဘောတရားကို နားလည်တယ်ဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။”
သူသည် ဖန့်ချန် ထွက်ခွာသွားသော အရပ်ကို ကြည့်ရင်း -
“သူလည်းပဲ နားလည်စေချင်ပါတယ်။” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
……
အတွင်းကမ္ဘာသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။ လီဝူ သည် တွန့်ဆုတ်နေဟန်ဖြင့် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ တိုးတိုးလေး လျှောက်တင်လိုက်သည်။
“ဆရာသခင်……”
“ဘာကိစ္စလဲ”
“ဆရာသခင်က ဘယ်ကို သွားဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲ”
“ဒိန်ရွှမ် အသီးကို ရှာဖို့ပေါ့”
“……”
လီဝူ သည် စက္ကန့်အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ပြုံး၍ ပြောသည်။
“ဆရာသခင်၊ သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်းဆိုတာက အကျိုးအမြတ်နဲ့ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုး မမျှတတဲ့ ကိစ္စပါ။ စကားကြမ်းကြမ်း ပြောရရင်တော့ အဲဒီ ကောင်းကင်ဘုံအရှင် ဆက်ခံသူတွေက သူတို့ နောက်ကွယ်မှာ ခိုင်မာတဲ့ ထောက်ပံ့မှုတွေ ရှိလို့ ဒီလိုလုပ်နိုင်တာပါ။ ရှုံးနိမ့်သွားရင်တောင်မှ သူတို့ ပေးဆပ်ရတာက သူများတွေ ထင်ထားသလောက် မများပါဘူး……”
“ငါလည်း အတူတူပါပဲ။ စမ်းကြည့်ရုံသက်သက်ပါ။ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးနဲ့ ရလာမယ့် အကျိုးအမြတ်က ထိုက်တန်မှ ဖြစ်မှာပေါ့။ အကယ်၍ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးက အကျိုးအမြတ်ထက် ကျော်လွန်သွားမယ် ဆိုရင်တော့ ငါ ချက်ချင်း ရပ်လိုက်မှာပါ။”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
ဤကဲ့သို့ ကတိပေးလိုက်သည့်အခါ လီဝူ လည်း စိတ်အေးသွားရတော့သည်။ သူ ယုံကြည်သည်မှာ၊ ရှန်းဟုန်းအရှင်သခင် ဖြစ်လာမည့်သူသည် လူမိုက်မျိုး မဖြစ်နိုင်ပေ။
“အစ်ကိုကြီးတို့၊ သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်းဆိုတာ တကယ်တမ်းကျတော့ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့ မရဘူးလား"
ချီယန် သူတော်စင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မေးသည်။
ဖန့်ချန်နှင့် လီဝူ တို့သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကိုသာ ငေးကြည့်လိုက်ကြပြီး စကားမဆက်တော့ပေ။
သုံးလကြာပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ပထမဆုံး အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်ထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အတွင်းထဲတွင် တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်သော်လည်း အန္တရာယ်တစ်ခုမျှ မတွေ့ရသလို ဒိန်ရွှမ် အသီး တစ်လုံးမျှလည်း မတွေ့ရပေ။ ထို့နောက် သူသည် ဒုတိယမြောက် အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်ထားသော နေရာသို့ ဆက်လက် သွားရောက်ခဲ့သည်။
ရလဒ်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
ထူးခြားသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်ထားသော နေရာ၌ သူတော်စင် အချို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သတိထားနေကြသဖြင့် စကားပြောဆိုခြင်း မရှိကြပေ။
ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် မနားတမ်း နောက်ထပ် အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်ထားသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ အပြင်းအထန် ခရီးနှင်ခဲ့သည်။
ပုံမှန်အတိုင်းဆိုပါက ဤခရီးစဉ်ကို အပြီးသွားရန် အနှစ်ဆယ်ကျော် ကြာမြင့်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် ဟင်းလင်းပြင် နည်းလမ်းကို ရရှိထားပြီးနောက် တစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် ခရီးစဉ်ကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာလည်း အတိုကောက် လမ်းကြောင်း မရှိသည့် အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ အတိုကောက် လမ်းကြောင်း ရှိပါက ရက်အနည်းငယ်အတွင်းပင် သွားလာနိုင်ပေလိမ့်မည်။
“နှင်းတောင်ကြီး တားမြစ်နယ်မြေ။ ဟန်ချွန်းရှောင်း တစ်ချိန်က ဒီနေရာမှာပဲ နှင်းတောင်ကြီး နတ်ဘုရားတံဆိပ်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ငါကဒိန်ရွှမ် အသီးအတွက် ဒီကို ရောက်လာရတယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။”
ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ်သော ခံစားချက်တို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူ၏ အကြည့်ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဖြူဖွေးနေသော နယ်မြေတစ်ခု ရှိနေသည်။ အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ဧရာမ နှင်းတောင်ကြီး တစ်လုံးနှင့် ဆင်တူသည်။
သို့သော် ၎င်းသည် အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခု ဖြစ်သည့်အတွက် ထိုမျှလောက် ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ အတွင်းထဲသို့ တကယ် ဝင်သွားမည် ဆိုပါက ၎င်း၏ ကျယ်ပြောလှသော မြေပြင်သည် သူတော်စင် တစ်ဦးအား လမ်းပျောက်စေရန် လုံလောက်သည်။
“ဒီနေရာက တကယ်ပဲ နှင်းတောင်ကြီး တားမြစ်နယ်မြေ ဟုတ်ရဲ့လား”
“အလကား မေးမနေနဲ့၊ ဖြူဖွေးနေတာပဲ၊ နှင်းတောင်ကြီး တားမြစ်နယ်မြေ မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။”
“ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း၊ ဟိုဘက်မှာ သူတော်စင် တစ်ပါး ရှိသေးတယ် ”
မလှမ်းမကမ်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်တွင် အတွင်းကမ္ဘာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အတူတူ ခရီးနှင်လာကြသော သူတော်စင် အုပ်စုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဖန့်ချန်သည် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤသူတော်စင် အုပ်စု၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် သူနှင့် နီးစပ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သို့သော် သူတို့ထဲတွင် တစ်ပါးမှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့် ဖြစ်ပြီး ပေါ်လာချိန်မှစ၍ စကားမပြောဘဲ သတိထားဟန်ဖြင့် သူ့အား ကြည့်နေသည်။
နှစ်ဖက်စလုံး စကားမပြောကြဘဲ ခဏတာ အကြည့်ချင်း ဆုံပြီးနောက် နှင်းတောင်ကြီး တားမြစ်နယ်မြေ ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။ ဖန့်ချန်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဒိန်ရွှမ် အသီး ဖြစ်သည်။ ထိုသူတော်စင် အုပ်စု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာမူ နှင်းတောင်ကြီး နတ်ဘုရားတံဆိပ်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်ရန် ဖြစ်သဖြင့် ဝင်ဝင်ချင်းပင် အဓိက ဗဟိုချက် နေရာဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။
ဒီကို မလာခင်ကပင် ဖန့်ချန်သည် လီဝူ ထံမှ နှင်းတောင်ကြီး တားမြစ်နယ်မြေ အကြောင်းကို သိရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သလို ယခင်ကလည်း ကြားဖူးနားဝ ရှိခဲ့သည်။ နှင်းတောင်ကြီး တားမြစ်နယ်မြေကို နှင်းတောင်ကြီးဟု ခေါ်ဆိုရခြင်းမှာ ဤနယ်မြေတစ်ခုလုံး နှင်းဖြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤနှင်းဖြူများသည် သာမန် နှင်းဖြူများ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့ ဆောင်ကြဉ်းလာသည့် အအေးဓာတ်မှာ ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ပါက သူတော်စင်တို့၏ အတွင်းကမ္ဘာကိုပင် အေးခဲစေနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာသာ ဖြစ်သည်။ ကျင့်စဉ်အဆင့်ပေါ် မူတည်ပြီး ခံနိုင်ရည် မတူညီကြသဖြင့် သူတော်စင်တို့သည် အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့သည့်အခါ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားနိုင်သည်။
သို့သော် နှင်းတောင်ကြီး တားမြစ်နယ်မြေရှိ အချို့နေရာများတွင် အအေးဓာတ်မှာ သာမန်နယ်မြေထက် အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီ ပိုမို ပြင်းထန်သည်။ အကယ်၍ မတော်တဆ ဝင်ရောက်မိပါက ချက်ချင်း အေးခဲသွားလိမ့်မည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် အိမ်က အကြီးအကဲများ လာရောက် ကယ်ဆယ်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရတော့မည်။ အချိန်ကြာမြင့်ပါက အေးခဲ၍ သေဆုံးသွားလျှင်လည်း ထူးဆန်းသည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဤအန္တရာယ်သည် ဖန့်ချန်အတွက်မူ အတားအဆီး မဖြစ်ပေ။ သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပုန်းလျှိုးဝင်ရောက်နိုင်သဖြင့် နှင်းတောင်ကြီး တားမြစ်နယ်မြေတွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်သည်။
ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် ဖန့်ချန် ဒိန်ရွှမ် အသီးကို မတွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် အေးခဲနေသော သူတော်စင် အစုအဝေး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူတော်စင်တို့သည် အမျိုးမျိုးသော အမူအရာများဖြင့် နှင်းတောင်ကြီး၏ အေးခဲမှုကြောင့် ထိုနေရာတွင် ငြိမ်းသွားခဲ့ကြသည်။ အခြေအနေအရ ကြည့်လျှင် အသက်မရှိတော့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကယ်ဆယ်ရန် တန်ဖိုး မရှိတော့ပေ။
ဖန့်ချန်သာ ဟင်းလင်းပြင် ကို အသုံးမပြုပါက၊ သာမန် သူတော်စင် တစ်ဦးဦးသာ အတွင်းကမ္ဘာကို မောင်းနှင်၍ ဤနေရာကို ဖြတ်ကျော်သွားမိပါက ချက်ချင်းပင် အတွင်းကမ္ဘာ အေးခဲသွားလိမ့်မည်။ အတွင်းကမ္ဘာ အေးခဲသွားပါက ထိုသူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ မျက်စိရှေ့က သူတော်စင် အုပ်စုလိုပင် အေးခဲသွားလိမ့်မည်။
ဖန့်ချန်သည် အနည်းငယ် လေ့လာကြည့်ရှုပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဤဖြူဖွေးသော နယ်မြေအတွင်းမှ မတူညီသော အရောင်အသွေး တစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။
“အဲဒါ ဒိန်ရွှမ် အသီး ဟုတ်လား ”
ဖန့်ချန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် လီဝူ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။