အခန်း (၂၂၄၅-၂၂၄၆)
Vol. 225 Ch. 2245-2246
အခန်း (၂၂၄၅) မီးနဂါး မီးအိမ်
“တကယ်ပဲ ဟုတ်နေတာပဲ”
လီဝူ သည် အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးပေါက်ရှေ့တွင် ခေါင်းထွက်ကြည့်ရင်း မသေချာမရေရာစွာ ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူတော်စင် တစ်ဦးကို ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အေးခဲသွားအောင် လုပ်နိုင်သည့် နေရာမျိုးသို့ ရောက်လာသည့် ဤဆရာသခင် ဖန့်ချန်သည် လက်ဗလာဖြင့် ပြန်သွားစေချင်မိသည်။ ဒိန်ရွှမ် အသီး မရလျှင် ဖန့်ချန်သည် မိမိကိုယ်ကို ထိခိုက်စေမည့် သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်း လမ်းကြောင်းကို စမ်းသပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ဖန့်ချန်သည် စိတ်အာရုံတစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် အတွင်းကမ္ဘာသည် သူတော်စင် တစ်ဦးကို ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင်ပင် အေးခဲသွားအောင် လုပ်နိုင်သည့် နယ်မြေထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အေးစက်သည့် လေပြင်းများ တဟူးဟူး တိုက်ခတ်နေပြီး အေးခဲမှုတို့ ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း၊ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည့် ဖန့်ချန်အား မည်သို့မျှ မထိခိုက်နိုင်ပေ။
ဤနေရာတွင် အေးစက်သော လေပြင်းကို မကြောက်ရွံ့သည့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိနေသည်။
သာမန် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့် သူတော်စင်များပင် မခုခံနိုင်သည့် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း၊ ထိုသစ်ပင်ကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သည့်အခါတွင်မူ လေထဲသို့ တိုက်ခတ်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားသည်။ လေပြင်းများသည် သစ်ပင်ကြီး၏ ပတ်လည်မှတစ်ဆင့် လွင့်စင်သွားကြပြီး သစ်ပင်ကို မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မပေးနိုင်ပေ။
ဖြူဖွေးနေသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် စိမ်းလန်းစိုပြည်သည့် သစ်ပင်ကြီးသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုတို့ကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အစိမ်းရောင် အသီးလေးများသည် သစ်ပင်ပေါ်တွင် တွဲလွဲခိုနေပြီး ရောင်စဉ်တန်းများ လည်ပတ်နေသည်။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရေတွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ စုစုပေါင်း ၂၂ လုံး ဖြစ်သည်။
“ဒိန်ရွှမ် အသီး ၂၂ လုံး…… ဒီအရေအတွက်ကတော့ မနည်းပါဘူး။”
ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကျေနပ်အားရသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤခရီးစဉ်မှာ အလကားတော့ မဟုတ်ပေ။ ဈေးကွက်ထဲသို့သာ ရောင်းချလိုက်မည်ဆိုလျှင် ဤ ဒိန်ရွှမ် အသီးများသည် အတွင်းကမ္ဘာ စွမ်းအင်ကျောက်တုံး ၆၆၀ တန်ဖိုး ရှိသည်။ ၇၀၀ အထိ ညှိယူလျှင်လည်း ဝယ်ယူမည့်သူ ရှိပေလိမ့်မည်။
သို့သော်…… လက်ရှိ အခြေအနေတွင် ဤအသီးများကို မည်သို့ ခူးဆွတ်ရမည်ဆိုသည်က ပုစ္ဆာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
သူသည် စိတ်အာရုံကို သုံး၍ အတွင်းကမ္ဘာ စွမ်းအင်ဖြင့် လက်ကြီးတစ်ဖက်ကို ဖန်တီးကာ ဒိန်ရွှမ် အသီးများဆီသို့ လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုစွမ်းအင်သည် ဤနယ်မြေအနီးသို့ ရောက်ခါနီး၊ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှပင် မထွက်ရသေးခင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အေးခဲသည့် လေပြင်းများကြောင့် ချက်ချင်း အေးခဲသွားတော့သည်။
“ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာတင် သူတော်စင်တွေကို အေးခဲသွားအောင် လုပ်နိုင်တာ မဆန်းပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ စွမ်းအင်တောင် ဒီနေရာမှာ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။”
ဖန့်ချန် သက်ပြင်းတိုးတိုးလေး ချလိုက်မိသည်။ ဟန်ချွန်းရှောင်းသာ အကယ်၍ နှင်းတောင်ကြီး နတ်ဘုရားတံဆိပ်၏ စွမ်းအားကို ဤမျှအထိ ထုတ်သုံးနိုင်ခဲ့လျှင် ထိုအချိန်က သူ့ကို အနည်းငယ်မျှ ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
“အရှင်သခင် ဒီနေရာက နှင်းတောင်ကြီး တားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ အန္တရာယ်အရှိဆုံး နေရာမျိုး ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ပြန်ကြရအောင်လား ”
လီဝူ က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“လီဝူ ရှာချင်တာကို တွေ့နေရပြီပဲ၊ ဒီလို အခြေအနေမှာ ဖန့်ငရဲမင်း ကို ပြန်ခိုင်းရင် သူ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ကျေနပ်မှာလဲ။ ငါဆိုရင်လည်း ပြန်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ချီယန် သူတော်စင်က ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။
လီဝူ က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး -
“အင်အားနည်းတဲ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပုရွက်ဆိတ်၊ မင်း ဘာသိနားလည်လို့လဲ။”
“ခင်ဗျား”
ချီယန် သူတော်စင်၏ မျက်နှာပျက်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ဒေါသတို့ တောက်လောင်လာသည်။ ကိုယ်တိုင်လည်း ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ဖြစ်နေပြီးမှ ငါ့ကို ဘာလာပြောနေတာလဲဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။
ဖန့်ချန်က ထိုသူနှစ်ဦးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဒိန်ရွှမ် အသီးများကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်မှုများ ပြုလုပ်နေသည်။
“အကယ်၍ လူ့လောက နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် ပညာရပ်ကို သုံးမယ်ဆိုရင် ပေးဆပ်ရတာ အနည်းဆုံးနဲ့ ဒိန်ရွှမ် အသီး ၂၂ လုံးကို ရနိုင်မလား……”
ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ် အနီးအနားရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာသည်။ လီဝူ နှင့် ချီယန် သူတော်စင်တို့က အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး တံခါးပေါက်ဘက်သို့ ကပ်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဖန့်ချန်လည်း ထိုဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ခဏအကြာတွင် အတွင်းကမ္ဘာ သုံးခု ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤအတွင်းကမ္ဘာ သုံးခုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မရှိသဖြင့် ဖန့်ချန်က သူတို့ကို မြင်ရသော်လည်း၊ သူတို့ကမူ ဖန့်ချန်ကို မမြင်ရပေ။ ထိုအတွင်းကမ္ဘာ သုံးခုတွင် မီးအိမ်လေးများ ထွန်းညှိထားသကဲ့သို့ အလင်းရောင် အနည်းငယ် စတင် တောက်ပလာသည်။
အလင်းရောင် ကျရောက်ရာ နေရာတိုင်းတွင် နွေးထွေးမှုတို့ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဤနွေးထွေးမှုလေးကြောင့်သာ သူတို့သည် နှင်းတောင်ကြီး၏ အအေးဒဏ်ကို မခံရဘဲ အေးခဲမသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အလင်းရောင်ကို ချွေတာရန်အတွက်လား မသိ၊ အခြား အတွင်းကမ္ဘာ နှစ်ခုရှိ သူတော်စင်များသည် အလယ်ဗဟိုရှိ အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ဖန့်ချန်သည် ချက်ချင်းပင် သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
“ဦးလေးငယ်၊ တကယ်ပဲ ဒိန်ရွှမ် အသီးပဲ၊ နှင်းတောင်ကြီး တားမြစ်နယ်မြေမှာ ဒိန်ရွှမ် အသီးတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး ”
“အစ်ကို၊ ဒိန်ရွှမ် အသီး ၂၀ တောင် ငါတို့ ချမ်းသာပြီ”
“နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ရေကြည့်စမ်း၊ ဒါ ၂၂ လုံးလေ”
“တကယ်ပဲ ဟူး”
ဤလူငယ် သူတော်စင် နှစ်ပါးမှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်များ ဖြစ်ကြပြီး အလယ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် နီးကပ်နေသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဦးလေးငယ်ဟု ခေါ်ဆိုသော သူမှာမူ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့် ဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် ကြေးဝါမီးအိမ် တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ အတွင်းတွင် မည်သည့်သတ္တဝါကို ကျိုချက်ထားမှန်းမသိသည့် မီးအိမ်ဆီများ ရှိနေသည်။ ဤမီးအိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်သည် အတွင်းကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းကာ နှင်းတောင်ကြီး၏ အအေးဒဏ်ကို ခုခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“စိတ်လှုပ်ရှားမနေကြနဲ့၊ ဒီအသီးတွေကို ငါတို့တွေ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ တခြားသူတွေလည်း တွေ့နေမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘာလို့ မခူးကြတာလဲ ”
စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့် သူတော်စင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
ဤစကားတစ်ခွန်းကြောင့် သူတော်စင် နှစ်ပါးမှာ ရေခွက်နှင့် ရေလောင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ငြိမ်ကျသွားသည်။
“ဦးလေးငယ်၊ ကျွန်တော်တို့မှာ ‘မီးနဂါး မီးအိမ်’ ရှိတာပဲ၊ ဒါနဲ့ဆို ခူးလို့ ရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား ”
“ဒါက မီးနဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ သူတော်စင် သွေးစက်နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး ကျိုချက်ထားတဲ့ မီးအိမ်ဆီပါ။ ရှီး မျိုးနွယ်စုအတွက် မဟုတ်ရင်သာဆိုရင် ပုံမှန်အချိန်မှာ ရဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး ”
“မီးနဂါး မီးအိမ်မှာလည်း အဆင့်တွေ ရှိသေးတယ်။ အခု ကျွန်တော်တို့ လက်ထဲက မီးအိမ်တွေက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် သွေးစက်နဲ့ပဲ ကျိုချက်ထားတာ။ အခု ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ အေးခဲမသွားအောင် ကာကွယ်ထားနိုင်တာကတင် အများဆုံးပဲ။ ဟင်းလင်းပြင်ထဲက ထွက်ပြီး အသီးကို သွားယူမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ”
အလယ်အဆင့် သူတော်စင် ခေါင်းခါရင်း လေးနက်စွာ ပြောသည်။
“နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှာမှ ဖြစ်မယ်။ ဆွေတော်မျိုးတော် က သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်း လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ၊ ကုန်ကျစရိတ်တွေ အရမ်းများတယ်။ အခု ဒိန်ရွှမ် အသီးတွေကလည်း အမီမလိုက်နိုင်တော့ဘူး။ တခြားသူတွေသာ အရင် ရသွားရင် ငါတို့ ထိုက်ဟောင် မျိုးနွယ်စုက အခွင့်အရေးတွေ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်”
“မီးနဂါး မီးအိမ်၊ ရှီးမျိုးနွယ်စု၊ ထိုက်ဟောင် မျိုးနွယ်စု……”
ဖန့်ချန်သည် နက်ရှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရပ်နေရင်း ထိုသူသုံးဦးကို စိုက်ကြည့်ကာ သူတို့၏ နောက်ခံကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း၊ အလယ်၊ နောက်ဆုံး အဆင့်များ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမထဲတွင် ရှီးမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ အရေးပါသော နေရာများတွင် ရှိနေကြသည်။ သူသည် ဤသူတို့ မည်သည့် ဆွေတော်မျိုးတော်အတွက် ရှာဖွေပေးနေသည်ကို မသိသော်လည်း၊ သူနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီးမှတော့ လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ပေ။
“ဦးလေးငယ်၊ ဒါဆိုရင် ဘာနည်းလမ်းရှိမလဲ”
“နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်။ မီးအိမ်ထဲက ဆီတွေကို အကုန်စုပေါင်းပြီး၊ အတွင်းကမ္ဘာ စွမ်းအင်ကို အပြည့်သုံးပြီး အကုန်လောင်ကျွမ်းစေလိုက်မယ်။ အဲဒီအခါ အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ အပူဓာတ် ထွက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီလိုမှသာ အပြင်က အအေးဒဏ်ကို ခုခံနိုင်မှာ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်က တစ်စက္ကန့်တောင် ကြာမှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာ အသီးကို ခူးရမယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အေးခဲတာနဲ့ ထိမိရင် လှုပ်ရှားမှု နှေးကွေးသွားပြီး တစ်ခါတည်း အေးခဲသေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။”
အလယ်အဆင့် သူတော်စင်က အလေးအနက် ဆိုသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ အန္တရာယ် အရမ်းများတယ်……”
“တခြားနည်းလမ်း ရှိသေးလား”
“မရှိဘူး”
“ဒါဆိုရင်လည်း လုပ်မယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ မီးနဂါး မီးအိမ်တွေကို ထုတ်ပေးပါ ”
“ဟုတ်ကဲ့”
အခြားနှစ်ပါးက သူတို့၏ မီးအိမ်များကို ထုတ်ပေးကာ ဆီများကို စုပေါင်းလိုက်သည်။ သူသည် ထိုနှစ်ပါးကို အဝေးသို့ ပြန်သွားခိုင်းပြီးနောက် သူတစ်ဦးတည်းဖြင့် အသီးခူးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“အချိန်တန်ပြီ”
ဖန့်ချန်သည် လက်ကို အသာအယာ လှမ်းလိုက်သည်။ မည်သို့မျှ သတိမထားမိသည့် ထိုအလယ်အဆင့် သူတော်စင် လက်ထဲမှ မီးနဂါး မီးအိမ်ကို အလွယ်တကူ လုယူလိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပြန်လည် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
အခန်း (၂၂၄၆) ချင်းယီခန်းမ
“........”
ရှီးမျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင် သုံးပါး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မေးခွန်းထုတ်စရာ ကြီးမားသည့် အမှတ်အသားများ ပေါ်လာသယောင် ရှိသည်။
မီးနဂါး မီးအိမ်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်သွားမှန်းပင် မသိလိုက်ရလောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းသည်။
စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့် သူတော်စင်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်ယွင်းသွားသည်။
“မြန်မြန် ထွက်သွားကြ”
သို့သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ
အေးစက်သော လေပြင်းများ တဟူးဟူး တိုက်ခတ်လာသည်။
မီးနဂါး မီးအိမ်၏ အလင်းရောင် ကာကွယ်မှု မရှိတော့သလို၊ နွေးထွေးသော အကာအကွယ်လည်း မရှိတော့ပေ။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နှင်းတောင်ကြီး တားမြစ်နယ်မြေသည် သူ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
ဟင်းလင်းပြင်၏ အကွာအဝေးကို လျစ်လျူရှုကာ လူကို ရှူရှိုက်မိရုံဖြင့် အေးခဲသွားစေနိုင်သည့် အအေးဓာတ်သည် ရေလွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးပေါက်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လာသည်။
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် တံခါးပေါက်မှာ ရေခဲပြီး အေးခဲသွားတော့သည်။
စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့် သူတော်စင်သည် အတွင်းကမ္ဘာ စွမ်းအင်ကို အစွမ်းကုန် မောင်းနှင်ကာ ဤအအေးဓာတ်ကို ခုခံပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
သို့သော် အတွင်းကမ္ဘာသည် အနည်းငယ်မျှသာ ရွေ့လျားနိုင်တော့ပြီး လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။
အေးစက်သော လေပြင်းသည် အတွင်းကမ္ဘာကို လုံးဝ အေးခဲသွားစေပြီး အတွင်းကမ္ဘာ စွမ်းအင်နှင့် ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားသောအခါ သူတော်စင် သုံးပါးသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျလာသည်။
သူတို့သည် လဲကျနေသည့် အမူအရာအတိုင်း ရေခဲတုံးများအဖြစ် အေးခဲသွားကြပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၊ နားမလည်နိုင်မှုနှင့် ဒေါသတို့ အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ထဲတွင် မီးနဂါး မီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
မီးနဂါး မီးအိမ်၏ အလင်းရောင်အပြင် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးခြားသော အငွေ့အသက်တစ်ခု လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အေးစက်သည့် လေပြင်းများကို ခုခံထားနိုင်သည်။
ရှီးမျိုးနွယ်စု သူတော်စင် သုံးပါးမှာ ထိုနေရာတွင် ချက်ချင်း အေးခဲသေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်သေးသဖြင့် မျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်းကို မြင်နေရသေးသည်။
မိမိတို့ပိုင်ဆိုင်ရမည့် မီးနဂါး မီးအိမ်ကို တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲတွင် တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ အရာအားလုံး၏ အစအဆုံးကို နားလည်သွားကာ မျက်လုံးများ ပေါက်ထွက်လုမတတ် ဒေါသထွက်သွားသည်။
တစ်ဖက်လူသည် သူတို့၏ လက်ထဲမှ အတွင်းကမ္ဘာအထိ မည်သို့ အောင်မြင်စွာ ခိုးယူသွားနိုင်သနည်းဟု သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြပေ။
ဤအချိန်တွင် ဖန့်ချန်သည် သူတို့၏ အနီးအနားမှ ဖြတ်သွားသည်။
မီးနဂါး မီးအိမ်၏ အလင်းရောင်သည် ရှီးမျိုးနွယ်စု သူတော်စင် သုံးပါးပေါ်သို့ ကျရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပေါ်လာပြီး နှလုံးသားတို့မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
သို့သော် ဖန့်ချန်ကမူ အလွန် သတိထား၍ ရှောင်တိမ်းသွားပြီး အလင်းရောင် သူတို့ဆီသို့ မရောက်စေဘဲ ဒိန်ရွှမ် အသီး ၂၂ လုံးကို သူတို့မျက်စိရှေ့မှာပင် ခူးဆွတ်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ရှီးမျိုးနွယ်စု သူတော်စင် သုံးပါး၏ စိတ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
သူတို့ မလာခင်က မည်သူ့ကိုမျှ မည်သည့်နေရာသို့ သွားမည်ဟု ပြောမထားခဲ့ပေ။
မျိုးနွယ်စုမှ သူတို့၏ အခြေအနေကို အချိန်မီ မသိရှိနိုင်ပါက သူတို့သည် သေလမ်းကိုသာ စောင့်ဆိုင်းရတော့မည် ဖြစ်သည်။
……
အတွင်းကမ္ဘာ
လီဝူ နှင့် ချီယန် သူတော်စင်တို့သည် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ရှီးမျိုးနွယ်စု သူတော်စင် သုံးပါးကို သနားကြင်နာသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန် လက်ထဲရှိ မီးနဂါး မီးအိမ်၏ မီးအိမ်ဆီများ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။
ဤတစ်ကြိမ် ဒိန်ရွှမ် အသီးကို ခူးဆွတ်ရာတွင် မီးအိမ်၏ အကူအညီနှင့် လူ့လောက ၏ စွမ်းအား မပါဝင်ပါက ဤမျှ လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
“အခု ဒိန်ရွှမ် အသီးတွေ ရပြီဆိုတော့ ပြိုင်ဘက်ကို ဘယ်လို ရှာရမလဲဆိုတာက ပြဿနာပဲ ”
ဖန့်ချန်သည် မီးနဂါး မီးအိမ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဒိန်ရွှမ် အသီး ၂၂ လုံးမှာ သူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွန်းနေပြီး ကြည်လင်တောက်ပသော အလင်းရောင်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
လက်ရှိ နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမ တွင် သူနှင့် အဆင့်တူ ကျောင်းသားများထဲ၌ အဆင့် ၁၀ ထိပ်တန်းများပင်လျှင် သူ့ကို ပညာပေးနိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ပေ။
ထို့ကြောင့် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့်တွင် အဆင့်မြင့်မားသူများကိုသာ ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုသို့ဆိုလျှင် မိမိ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါက်ကြားသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ် ရှိနေသည်။
“လီဝူ၊ ငါ တခြားနေရာတွေမှာ ပညာပေးမယ့်သူ သွားရှာရင် ဘယ်လိုနေမလဲ ”
ဖန့်ချန်က လီဝူကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။
လီဝူ သည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
“အရှင်သခင် ပြောတာ ဘယ်နေရာကိုလဲ”
“စန်းချုံ ၊ ပိလော့ ၊ လင်ယောင် ၊ လင်ချုံ ”
ဖန့်ချန်က ဆက်ပြောသည်။
“ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ဒိန်ရွှမ် အသီးကို စားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားက အဆင့်တူတွေထက် အများကြီး ပိုသာလွန်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စု ရဲ့ အကြည့်ကို ခံရဖို့ လွယ်တယ်။ ဒီနယ်မြေလေးခုမှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့် သူတော်စင်တွေကို ရှာပြီး. ယှဥ်ပြိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းအားတွေ ပေါက်ကြားသွားဖို့ မလွယ်ဘူးလို့ ထင်တယ်၊ မင်း ဘယ်လို မြင်လဲ”
လီဝူ သည် ဖန့်ချန်ကို ထိုကဲ့သို့သော အန္တရာယ်မျိုးနှင့် မတွေ့စေလိုပေ။ ရှန်းဟုန်အရှင်သခင် ဖြစ်သည်နှင့်အညီ ပိုမိုလုံခြုံသော လမ်းကြောင်းကို လျှောက်သင့်သည်။
သို့သော် ဒိန်ရွှမ် အသီး ၂၂ လုံး ရှိနေသရွေ့ သူ မည်မျှပင် တားမြစ်ပါစေ ဖန့်ချန်သည် သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်း လမ်းကြောင်းကို စမ်းသပ်လိမ့်မည်ဟု သူ သိထားသည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် အန္တရာယ်ကို မည်သို့ လျှော့ချရမည်ကိုသာ စဉ်းစားရတော့မည်။
“အရှင်သခင်အနေနဲ့ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့် သူတော်စင်တွေကို ရှာပြီး ယှဥ်တိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သင့်တော်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်”
လီဝူ က အလေးအနက် ပြောသည်။
“လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ မန်ရှန်း လမ်းကြောင်း လို့ခေါ်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ် ”
“အဲဒီနေရာက ဘယ်သူမှ မအုပ်ချုပ်တဲ့ နေရာမျိုး။ အဲဒီမှာ မင်းအနေနဲ့ ဝိညာဉ် သူတော်စင်တွေကို တွေ့နိုင်သလို၊ လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ အမှားလုပ်မိလို့ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ သူတော်စင်တွေကိုလည်း တွေ့နိုင်တယ်။ လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့က ပို့လိုက်တဲ့ သူလျှိုတွေကိုလည်း တွေ့နိုင်တယ်။ အချုပ်အားဖြင့် ပြောရရင် အဲဒီနေရာက အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးတယ်။ ဒါက လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေလို့ ဘယ်သူမှ မဝင်ရောက်တာပါ ”
“မန်ရှန်း လမ်းကြောင်းက အရင်အတိုင်းပဲ ဆိုရင်တော့ အဲဒီမှာပြိုင်ဘက်ကို ရှာလို့ ရနိုင်မယ်။ ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူကို သတ်လိုက်ရင်လည်း ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အချက်တစ်ခုတော့ သတိထားရမယ်။ တစ်ဖက်လူရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ဆီမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခွင့် မပေးရဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင် အရှင်သခင်ရဲ့ သတင်းတွေ ပေါက်ကြားသွားလိမ့်မယ် ”
စကားပြောနေရင်း လီဝူ သည် ကောင်းကင်နိမိတ်မြစ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဤမြစ်သည် မသေမျိုးသန့်စင်ရေ နှင့် ဝမ်ချွမ်းရေတို့ကို ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သာမန် သူတော်စင်များပင် မရိပ်မိနိုင်ပေ။ လီဝူ ဤမျှ သိရှိနေရခြင်းမှာ ဖန့်ချန်နှင့် အတူကြာရှည်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရ၍ ဖြစ်သည်။
“ကောင်းကင်နိမိတ် မြစ်နဲ့ဆိုရင် ဝိညာဉ်ကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်ပြီး ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုဆီ မရောက်အောင် တားထားနိုင်တယ်”
ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။
“ဒါပေမဲ့ အရေအတွက် များလွန်းရင်တော့ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုက ရိပ်မိပြီး စုံစမ်းဖို့အတွက် ဝိညာဉ်ဖမ်းသူတွေကို လွှတ်လာလိမ့်မယ်။ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အဆင့်အတန်းက ကောင်းကင် ငါးပါး မှာ အလွန်မြင့်မားတယ်၊ သူတို့က ချင်မင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။”
လီဝူ က အလေးအနက် ပြောသည်။
ဖန့်ချန်လည်း ခံစားချက်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“တကယ်ပါပဲ”
ရှန်းဟုန်း မျိုးနွယ်စုအတွက်မူ သေလမ်းမှ အသက်ရှင်ခြင်း၏ အဓိကသော့ချက်မှာ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုတွင် ရှိနေသည်။ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုက ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ရုံမျှနှင့် ရှန်းဟုန်း မျိုးနွယ်စု၏ အနာဂတ်လမ်းကြောင်းကို များစွာ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ ထိုသို့သော လွှမ်းမိုးမှုမျိုးမှာ ကောင်းကင်ငါးပါးတွင် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
“အရှင်သခင်၊ အကယ်၍ သန့်စင်သော နေရာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်း လမ်းကြောင်းကို စမ်းသပ်ဖို့ သေချာပြီဆိုရင်တော့…… မန်ရှန်း လမ်းကြောင်းကိုသာ သွားပါ။ အရင်က ကျွန်တော် အဲဒီမှာ နှစ်အတော်ကြာ နေခဲ့ဖူးတော့ အကြောင်းအရာတွေကို အတော်လေး နားလည်ပါတယ် ”
လီဝူ သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒိန်ရွှမ် အသီးတွေကို အလကား မဖြစ်စေရဘူး”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင် နည်းလမ်းဖြင့် လမ်းကြောင်းများကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီးနောက်။
ဖန့်ချန်သည် ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင်များပင် ကူးဖြတ်ရန် ခက်ခဲသော အကွာအဝေးကို ကျော်ဖြတ်ကာ။
လီဝူ ပြောသည့် မန်ရှန်း လမ်းကြောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
မန်ရှန်း လမ်းကြောင်းဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အလွန် ကျယ်ပြောလှပြီး နယ်မြေကိုးခု ပင် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“ဧည့်သည်တော်၊ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ ”
မီးခိုးရောင် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော လူကြီးတစ်ဦးသည် ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာပြီး ပြုံး၍ မေးသည်။
ဤခြံဝင်းမှာ မန်ရှန်း လမ်းကြောင်း၏ အဝေးဆုံး နေရာတွင် တည်ရှိသည်။ သာမန် သူတော်စင်များမှာ ဤနေရာသို့ လာဖို့သာမက ဖြတ်သွားရန်ပင် စိတ်ကူးရှိမည် မဟုတ်ပေ။
“ဒီမှာ လုပ်ငန်းတွေ လက်ခံတယ်လို့ ကြားလို့ လာကြည့်တာပါ ”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
လူကြီးသည် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက် စူးစမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ ”
သူသည် ဖန့်ချန်ကို ခြံဝင်း၏ ရှေ့ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ မကြာမီပင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာသည်။
သူမမှာ လူသားများနှင့် တူသော်လည်း ပိုမို နုနယ်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးကြီးသည့် အရာတစ်ခု ချို့တဲ့နေသည်။
သူမတွင် မျက်လုံး မရှိပေ။
မျက်လုံး ရှိရမည့်နေရာမှာ ချောမွေ့နေသည်။
ဖန့်ချန်သည် ကရုဏာ တောင်တွင် ရှေးဟောင်းစာပေများကို ဖတ်ရှုစဉ်က လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှ မျိုးနွယ်စုများအကြောင်းကို ကြည့်ဖူးသည်။ ဤမျိုးနွယ်စုများမှာ မွေးဖွားကတည်းက မျက်လုံး မပါလာကြပေ၊ သူမက မည်သည့်အမျိုးအစားမှန်းတော့ မသိပေ။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖန့်ချန်သည် မိမိကိုယ်ပေါ်သို့ အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မထူးခြားပါက အခြားသူတော်စင်များမှာ ဤလှုပ်ရှားမှုကို ရိပ်မိမည် မဟုတ်ပေ။
“ထိုင်ပါ”
အမျိုးသမီးသည် ပိုင်ရှင်၏ အမူအရာဖြင့် ဖန့်ချန်ကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။
ဖန့်ချန် ထိုင်ပြီးနောက်တွင် သူမက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
“ကျွန်မတို့ ချင်းယီခန်းမ ဟာ မန်ရှန်း လမ်းကြောင်းရဲ့ ဒေသခံ အင်အားစု မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းချင်ရင် စည်းကမ်းချက်တွေ ရှိတယ်။ မင်း မလာခင်ကတည်းက သိပြီးသားလား ”