အခန်း ၂၆၅

အခန်း (၂၆၅)

တိုက်ခိုက်ထားသော လက္ခဏာ

လုံယုနှင့် အခြားသူများ ပစ္စည်းများ ရွှေ့ပြောင်းရန် အပြင်ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အမေဟန်က အလျင်စလို ပြောလိုက်လေသည်။

"ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်မ ဟင်းချက်တဲ့ နေရာမှာ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မီးဖိုချောင်မှာ ကျွန်မ ကို လုပ်ခွင့်ပေးပါ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုံယုနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများမှာ ရပ်တန့်သွားကြ၏။ သူတို့သည် ယောင်ရန်၏ လက်ရာကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူမကိုသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး သူမကိုသာ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်ကြလေသည်။

ယောင်ရန်သည် သူတို့၏ အကြည့်များကို သတိပြုမိသွားကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက် လေ၏။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ အစားအစာတွေ ပြင်ဆင်ပေးဖို့ တာဝန်ကို အန်တီဟန်ဆီမှာပဲ အပ် လိုက်ပါတော့မယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အမေဟန်၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားခဲ့ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက် လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မိန်းကလေးယောင်၊ ကျွန်မ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး..."

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ စီမာမိခင်ကလည်း ပြောလေ၏။

"မိန်းကလေးယောင်၊ ကျွန်မလည်း မီးဖိုချောင်မှာ ဟန်ကတော် ကို ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်..."

လူနှစ်ဆယ်ကျော်အတွက် အစားအစာများ ပြင်ဆင်ရခြင်းမှာ သေးငယ်သော အလုပ် မဟုတ်သဖြင့် ယောင်ရန်က သဘောတူလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ အန်တီစီမာ ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် အန်တီဟန် လည်း သိပ်ပြီး ပင်ပန်းတော့မှာ မဟုတ် ဘူးပေါ့..."

မီးဖိုချောင်တွင် မည်သူ အလုပ်လုပ်မည်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက်၊ အဘိုးချွမ်က ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်၏။

"မိန်းကလေးယောင်၊ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုမှာ မျိုးစေ့တွေနဲ့ အာလူးတချို့ ကျန်သေးတယ်၊ စိုက်ပျိုးဖို့ အတွက် ခြံနောက်ဖေးက မြေကြီးကို အသုံးပြုလို့ ရမလား..."

အဘိုးချွမ်က ဤကဲ့သို့ အကြံပြုလာမည်ဟု ယောင်ရန် မထင်မှတ်ထားသဖြင့် အံ့သြသွားခဲ့ပြီး ခေါင်းငြိမ့် ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရတာပေါ့၊ အဘိုးချွမ် စိတ်ကြိုက် ခြံနောက်ဖေးကို အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်..."

အဘိုးချွမ်မှာ ဝမ်းသာသွားပြီး ပြုံးကာ ပြောလေ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေးယောင်..."

သူ၏ ဦးဆောင်မှုနောက်သို့ လိုက်ကာ အခြား သက်ကြီးရွယ်အိုများကလည်း မိမိသဘောဆန္ဒအ လျောက် ပြောလာကြလေသည်။

"မိန်းကလေးယောင်၊ ကျွန်တော်တို့လည်း စိုက်ပျိုးရေးမှာ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်..."

ယောင်ရန်သည် သူတို့၏ ကျန်းမာရေးကို စဉ်းစားလိုက်ပြီး သတိပေးလိုက်၏။

"အဘိုးတို့ အဖွားတို့၊ အပူရှပ်တာကို ရှောင်ရှားနိုင်ဖို့ ညဘက်မှာပဲ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်သင့်တယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မိန်းကလေးယောင်..."

တာဝန်များ ခွဲဝေပေးပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ပစ္စည်းများကို ချကာ သူတို့၏ အခန်းများကို ရွေးချယ်ကြ လေသည်။ သူတို့ ပြီးစီးသွားချိန်တွင်မူ ကောင်းကင်ယံမှာ အရောင်များ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အရုဏ်တက်ချိန်သို့ နီးကပ်လာသောအခါ လုံယုက ပြောလိုက်လေသည်။

"လောလောဆယ် ဒီမှာပဲ နားလိုက်ကြစို့၊ ငါ ဗီလာကို စောင့်ကြပ်ဖို့ ပထမဆုံး အလှည့်ကို ယူလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် အာရွှမ်း နဲ့ အစ်ကိုချွမ် တို့က ဆက်ယူကြ၊ တစ်ဖွဲ့ကို လေးနာရီစီ အလှည့်ကျ ယူရမယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခေါင်းဆောင်..."

တစ်နေကုန် ခရီးသွားလာခဲ့ရပြီး တစ်ညလုံး ဗီလာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ပစ္စည်းများ သယ်ယူပြီး နောက် လူတိုင်းမှာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကိုယ်လက်သန့်စင် ခြင်းပင် မလုပ်နိုင်ကြတော့ဘဲ အိပ်စက်ရန် အခန်းများဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်သွားကြလေသည်။ အခြားသူများ အိပ်စက်နေချိန်တွင် လုံယုနှင့် ယောင်ရန်တို့မှာမူ ဧည့်ခန်းထဲ၌ ကျန်ရစ်နေခဲ့ကြလေ၏။

သူတို့ လုပ်စရာ ဘာမှမရှိတော့သဖြင့် လုံယုက ပြောလိုက်လေသည်။

"ရန်ရန်၊ ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို လေ့ကျင့်ကြရအောင်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ၊ အထူးသဖြင့် ယနေ့တွင် မီးစွမ်းအင် ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကောင်လေးနှင့် ဆုံတွေ့ပြီးနောက်၊ သူသည် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပိုမို အင်အားကြီးမားလာချင်နေကြောင်း ယောင်ရန် နားလည်လိုက်လေသည်။ နှစ်ရက်အတွင်း စွမ်းအားရှင် နှစ်ဦးနှင့်ပင် ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ၊ သူတို့ အနေ ဖြင့် လေ့ကျင့်ရေးကို အာရုံစိုက်ရမည့် အချိန်သို့ အမှန်တကယ်ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ဤအချက်ကို တွေးတောရင်း သူမက သဘောတူလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ရှီရွှမ်း နှင့် ချွမ်ယွမ်ဝေ့ တို့ နိုးလာသည်အထိ၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် နောက်ထပ် လေးနာရီကြာအောင် ပြင်း ထန်စွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြလေသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် အနားယူရန် အခန်းများဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြ၏။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ယောင်ရန်နှင့် အခြားသူများသည် ဗီလာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ၎င်း၏ ကာကွယ်ရေးစနစ်များကို ခိုင်မာစေရန် နံရံများ တည်ဆောက်ခဲ့ကြလေသည်။

ရှန်းဝူ အပန်းဖြေစခန်း တွင် နေရာချထားပြီး ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် အပူချိန်မှာ နောက်ဆုံး၌ (၅၀) ဒီဂရီဆဲလ်စီးယပ်စ် အထိ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အလုပ်လုပ်ရန် အလွန်အမင်း ပူပြင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်ငြား လည်း၊ (၆၀) ဒီဂရီ ဆဲလ်စီးယပ်စ် ကျော်လွန်သော ပူပြင်းသည့် အပူရှိန်ထက်စာလျှင်မူ တိုးတက်မှု တစ်ခု ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ အပူချိန်မှာ (၅၀) ဒီဂရီ ဆဲလ်စီးယပ်စ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ အပူချိန်ထိန်းအဝတ်အစား များမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည်၍ ထိရောက်စွာ အလုပ်လုပ်လာခဲ့လေသည်။

လန်းဆန်းစွာ နိုးထလာသောအခါ အဝတ်အစားများက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်ကို ပုံမှန်အခြေအနေ သို့ ပြန်လည် ထိန်းညှိပေးထားကြောင်း ယောင်ရန် သတိပြုမိသွား၏။ သူမ၏ နေရာလွတ် အတွင်း၌ ရေအမြန်ချိုးပြီးနောက်၊ ယောင်ရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ရာ အန်တီဟန် တစ်ဦးတည်းသာ မီးဖို ချောင်တွင် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မေးလိုက်၏။

"အန်တီဟန်၊ တခြားသူတွေရော ဘယ်ရောက်သွားကြလဲ..."

"ခေါင်းဆောင်နဲ့ တခြားသူတွေက နောက်ထပ် နေရာတစ်ခုကို စစ်ဆေးဖို့ ထွက်သွားကြတယ်၊ အန်တီ့ အမျိုးသားနဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကတော့ ခြံနောက်ဖေးမှာ ရှိကြတယ်..."

ဆန်ပြုတ်ကို မွှေရင်း အန်တီဟန်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလေသည်။

အန်တီဟန် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယောင်ရန်က ပြောလိုက်၏။

"အန်တီ၊ ဆက်လုပ်ပါဦး၊ ကျွန်မ အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာကာ ခြံနောက်ဖေးသို့ ဦးတည်သွားခဲ့လေ သည်။

ထိုနေရာတွင် လူတိုင်းမှာ မြေကြီးများကို လှန်လှောကာ မြေသြဇာများ ဖြူးရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်၏။ ဝင်ရောက် မနှောင့်ယှက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမသည် တိတ်ဆိတ် စွာပင် နောက်ဆုတ်လာခဲ့လေသည်။

လုပ်စရာ ဘာမှမရှိတော့သဖြင့် သူမသည် ကျောပိုးအိတ်နှင့် ဓားရှည်ကို ယူလိုက်ပြီး နွေရာသီဝတ်စုံ အပေါ်မှ အပူဒဏ်ခံ အဝတ်အစားများ ကို ထပ်၍ ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။

မထွက်ခွာမီ သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

"အန်တီဟန်၊ ကျွန်မ အပြင်ခဏ သွားလိုက်ဦးမယ်၊ အာယု ပြန်လာလို့ ကျွန်မအကြောင်း မေးရင် နှစ်နာရီ လောက်နေရင် ပြန်လာမယ်လို့ပဲ သူ့ကို ပြောလိုက်ပေးပါ..."

အန်တီဟန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြန်ဖြေလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မိန်းကလေးယောင်..."

လုံယုအတွက် သတင်းစကား ပါးပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် ဗီလာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

မီးစွမ်းအင် ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကောင်လေးနှင့် ပထမဆုံး အကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်မှာ တစ်ပတ်ခန့် ကြာ မြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို သွားရောက် ကြည့်ရှုရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူမသည် အေးစက်သော အမူအရာ ရှိသော်ငြားလည်း၊ ကလေးတစ်စုကို ကိုယ့်ဝမ်းစာကိုယ်ရှာရန် ဒီအတိုင်း ထားခဲ့ရခြင်းအပေါ် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိခြင်းကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ဗီလာနှစ်လုံးကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ အတော်လေး ဝေးကွာပြီး ခြေလျင်လျှောက်မည်ဆိုပါက မိနစ် နှစ်ဆယ်ကျော် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်လေသည်။

ယောင်ရန်သည် ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်တွင် လမ်းလျှောက်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ် နေခဲ့လေ၏။ လေထဲတွင် လွင့်စင်နေသော ဖုန်မှုန့်များနှင့်အတူ တိုက်ခတ်နေသည့် လေတိုးသံများကိုသာ ကြားနေရလေသည်။

ကလေးများ နေထိုင်သည့် ဗီလာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူမ ယခင်က လာရောက်ခဲ့စဉ်ကနှင့် တစ်စုံ တစ်ခု ကွာခြားနေကြောင်း ယောင်ရန် ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

သူမသည် အိမ်ရှေ့ခြံဝင်းကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က ဖုန်များ ရှိနေသော်လည်း အကောင်းပကတိ ရှိနေခဲ့သည့် နံရံများမှာ ယခုအခါ ပြိုကျပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်၏။ ပြိုကျနေသော နံရံများအပြင် ကျောက်တုံးလမ်းတစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲနေသော ရှုပ်ပွနေသည့် ခြေရာ များကိုလည်း သူမ သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် ခြေရာများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက် လေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရေးတကြီး အခြေအနေကြောင့် တောက်ပသွား ခဲ့ပြီး ဗီလာအတွင်းသို့ အလျင်စလို ပြေးဝင်သွားခဲ့လေသည်။ ဟင်းလင်းပွင့်နေသော တံခါးကို မြင်လိုက် ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားခဲ့၏။

အတွင်းပိုင်းတွင်မူ ပျက်စီးမှုမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လှပေသည်။ နံရံများတွင် မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အရာများ ရှိနေပြီး ခြောက်သွေ့နေသော သွေးကွက်များဖြင့် ပေကျံနေခဲ့၏။ မီးလောင်ထားသော အကွက်များ၏ အရွယ်အစားနှင့် ပုံစံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်၊ မီးစွမ်းအင် ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကောင်လေး ကသာ ၎င်းတို့ကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။

ဤနေရာရှိ တိုက်ခိုက်ထားသော လက္ခဏာကို မြင်သောအခါ ယောင်ရန်သည် သူမ၏ သေနတ်ကို ထုတ် ယူလိုက်ပြီး ဗီလာကို သတိကြီးစွာဖြင့် ရှာဖွေကာ အခန်းတိုင်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။

အဆောက်အအုံကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် သူမသည် ခြံနောက်ဖေးသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ လေ၏။ ထိုနေရာတွင် သိုလှောင်ရုံမှာ ပြာကျနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် သူမအံ့သြမှင်တက်သွား ခဲ့လေသည်။ သေနတ်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ရင်း ယောင်ရန်၏ ရင်ထဲ၌ ပို၍ပင် လေးလံသွားခဲ့၏။