အခန်း ၂၆၆

အခန်း (၂၆၆)

အရေးပေါ် ခွဲစိတ်မှု

ထိုကောင်လေးအား တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ သိသာလှပြီး အခြားကလေးများမှာလည်း တူညီ သော ကံကြမ္မာနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရဟန် တူပေသည်။

ယောင်ရန်သည် ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံ အကြွင်းအကျန်များကို စဉ်းစားဆင်ခြင်စွာဖြင့် ခဏမျှ ကြည့်ရှုနေပြီးနောက် သဲလွန်စများ ရှာဖွေရန်အတွက် မီးလောင်ထားသော အပျက်အစီးများဆီသို့ ချဉ်း ကပ်သွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် အပျက်အစီးများကြားတွင် နာရီဝက်ခန့် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဘာမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူမ ထွက်ခွာ၍ လုံယုနှင့် အခြားသူများကို အသိပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခုက သူမ၏ အမြင်အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်လေ၏။

ယောင်ရန်သည် လျင်မြန်စွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အပျက်အစီးများကို ဖယ်ရှားလိုက်လေ သည်။ နှစ်မိနစ်ခန့် အားထုတ်ပြီးနောက်တွင်မူ ဖုန်မှုန့်နှင့် ပြာများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လဲလျောင်းနေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့ရလေတော့သည်။

သူမသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကလေးငယ်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

အားနည်းသော သွေးခုန်နှုန်းကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမသည် ချက်ချင်းပင် နေရာလွတ်ထဲမှ ရောစပ် ထားသော ရေကန်ရေတစ်ခွက်ကို ထုတ်ယူ၍ ကလေးငယ်အား ဂရုတစိုက် တိုက်ကျွေးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကလေးငယ်အား ပွေ့ချီ၍ ဗီလာသို့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့လေတော့သည်။

ဗီလာသို့ ရောက်သောအခါ ယောင်ရန်သည် ဒဏ်ရာရထားသော ကလေးငယ်အား တတိယထပ်ရှိ အိပ်ခန်းလွတ်တစ်ခုသို့ အမြန်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။ သူမ အပေါ်ထပ်သို့ အပြေးအလွှား တက်သွား သည်ကို မြင်သောအခါ အန်တီဟန်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် နောက်မှ လိုက်လာခဲ့လေ၏။

ယောင်ရန်သည် တံခါးကို ပုခုံးဖြင့် တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ကလေးငယ်အား ကုတင်ပေါ်၌ ညင်သာစွာ ချထား လိုက်လေသည်။ သူမ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးနေစဉ်မှာပင် အန်တီဟန် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လေသည်။

ခြောက်သွေ့နေသောသွေးစများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် သတိလစ်နေသော ကောင်လေးကို မြင်သောအခါ အန်တီဟန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

“မစ္စယောင်... ဒီကလေး ဘာဖြစ်တာလဲ...”

ယောင်ရန်က သူမကို ပြန်မဖြေဘဲ မေးခွန်းတစ်ခုသာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

“အန်တီဟန်... ကျွန်မရဲ့ ဆေးသေတ္တာကို အိပ်ခန်းထဲကနေ သွားယူပေးလို့ ရမလား...”

ကလေးငယ်၏ ပုံစံကို ကြည့်ရုံဖြင့် အခြေအနေမှာ အလွန်စိုးရိမ်ရကြောင်း အန်တီဟန် သိနိုင်လေသည်။ သူမသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်လေ၏။

“အခုချက်ချင်း သွားယူပေးပါ့မယ်...”

အန်တီဟန် ထွက်သွားပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် ကလေးငယ်၏ အခြေအနေကို တည်ငြိမ်စေရန် မျှော် လင့်ချက်ဖြင့် ရောစပ်ထားသော ရေကန်ရေ နောက်တစ်ခွက်ကို ဂရုတစိုက် တိုက်ကျွေးလိုက်ပြန်သည်။

ရောစပ်ထားသော ရေကန်ရေမှာ အာနိသင် အနည်းငယ် အားနည်းသော်လည်း ကောင်လေးသည် ရေကန်ရေ အစစ်၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်သဖြင့် ယောင်ရန်သည် ရောစပ် ထားသော အမျိုးအစားကိုသာ တိုက်ကျွေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

ယောင်ရန်က ရေတိုက်ပြီး၍ ခွက်ကို နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်သည့် အချိန်မှာပင် အန်တီဟန် သည် ဆေးသေတ္တာကို ကိုင်၍ ပြန်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

“မစ္စယောင်... ဆေးသေတ္တာ ရပါပြီ...”

အန်တီဟန်က ဆေးသေတ္တာကို ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်တွင် တင်ပေးရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ယောင်ရန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမသည် သေတ္တာကို ဖွင့်၍ ကပ်ကြေးတစ်လက်ကို ယူကာ ကောင် လေး၏ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများကို စတင် ညှပ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ညစ်ပေနေသော အဝတ်စများမှာ ဒဏ်ရာများနှင့် ကပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယောင်ရန်က၊

“အန်တီဟန်... ရေနွေးနဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ သဘက်တစ်ခုလောက် ပြင်ပေးပါဦး...”

အန်တီဟန်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်သွားလေသည်။ မကြာမီမှာပင် သူမသည် ရေနွေး ဇလုံတစ်ခုနှင့် သန့်ရှင်းသော ဂွမ်းသဘက်တစ်ထည်ကို ယူဆောင်၍ ပြန်ရောက်လာ၏။

ယောင်ရန်သည် သဘက်ကို ရေစိုအောင်လုပ်၍ ကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များနှင့် သွေးများ ကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဆေးသေတ္တာထဲမှ အရက်ပျံပုလင်းကို ယူ လိုက်၏။

ကလေးငယ်မှာ သတိလစ်နေသဖြင့် သူမသည် မေ့ဆေး မပေးတော့ပေ။ သူမသည် ဒဏ်ရာများနှင့် ကပ် နေသော အဝတ်စများပေါ်သို့ အရက်ပျံကို လောင်းချလိုက်ပြီး အဝတ်စများကို ဂရုတစိုက် ခွာထုတ် လိုက်လေသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ဒဏ်ရာများကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက်တွင်မူ ဒဏ်ရာများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရ တော့သည်။ အန်တီဟန်သည် ဒဏ်ရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုကြောင့် မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားလေတော့သည်။

သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို သတိပြုမိသဖြင့် ယောင်ရန်က၊

“အန်တီဟန်... ရေနွေး ထပ်ပြင်ပေးပါဦး... ကျွန်မ သူ့ဒဏ်ရာတွေကို ချုပ်ရမယ်...”

အန်တီဟန်သည် တုန်ရီနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မ... ကျွန်မ အခုချက်ချင်း သွားပြင်လိုက်ပါ့မယ်...”

ကောင်လေး၏ ပုခုံးတွင် ကျည်ဆန်နှစ်တောင့် ထိမှန်ထားပြီး ကျောပြင်တွင်လည်း နက်ရှိုင်းသော ဒဏ် ရာ သုံးခုထက်မနည်း ရှိနေသည့်အပြင် အတွင်းပိုင်း သွေးထွက်နေသည့် လက္ခဏာများလည်း ရှိနေပေ သည်။

အန်တီဟန် ထွက်သွားပြီးနောက် ယောင်ရန်သည် အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။ သူမသည် အခန်းနှင့် မိမိကိုယ် ကိုယ် ပိုးသတ်ပြီးနောက် ခွဲစိတ်မှုကို စတင်လိုက်လေသည်။

နှစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ လုံယုနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် ရိက္ခာများ အပြည့်တင်ဆောင်လာသော ကား နှစ်စီးနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာကြလေသည်။ သူတို့သည် တစ်မနက်လုံး ရှမ်းဝူ အပန်းဖြေစခန်း ဧရိယာ တွင် ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး လူနေရပ်ကွက်များမှ ရိက္ခာအမြောက်အမြားကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယနေ့ ရလဒ် ကောင်းများ ရရှိခဲ့သဖြင့် လုံယုသည် နေဝင်ပြီးနောက်တွင် စီးပွားရေးဇုန်သို့ သွားရောက်၍ ရေရှာဖွေရန် နောက်ထပ် ခရီးစဉ်တစ်ခုကို စီစဉ်လိုက်လေသည်။

လုံယုသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာရင်း ညွှန်ကြားလိုက်၏။

“ရိက္ခာတွေကို ဂိုဒေါင်ထဲ ရွှေ့လိုက်ကြ... အာရွှမ်း... အအကုန်လုံးကို သေချာ မှတ်တမ်းတင်ထားပါ...”

ရှီရွှမ်းက ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ ခေါင်းဆောင်...”

အခြားသူများက ရိက္ခာများကို နောက်ဖေးခြံဝင်းရှိ မြေအောက်သိုလှောင်ရုံသို့ သယ်ယူနေစဉ် လုံယု သည် ဗီလာအတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့လေသည်။

ဗီလာအတွင်းမှာ ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားရင်း လှမ်းခေါ်လိုက်လေ၏။

“ရန်ရန်...”

တတိယထပ်တွင် ရှိနေသော အန်တီဟန်သည် သူ၏အသံကို ကြားသောအခါ လက်ရန်းဆီသို့ ထွက် လာခဲ့လေသည်။ သူမသည် လုံယုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ခေါင်းဆောင်... မစ္စယောင်က အခု ခွဲစိတ်မှုတစ်ခု လုပ်နေပါတယ်...”

လုံယုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။ သူသည် အပေါ်ထပ်သို့ အမြန်တက်သွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

အန်တီဟန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါင်းခါပြရင်း ရှင်းပြလေသည်။

“ကျွန်မလည်း အသေးစိတ်တော့ မသိဘူး... မစ္စယောင်က ဒီမနက် အပြင်ကို တစ်နာရီလောက် ထွက် သွားပြီးတော့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတယ်... အဲဒီကလေးက အရမ်း စိုးရိမ် ရတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတာ... မစ္စယောင်က သူ့ကို ကယ်ဖို့အတွက် ခွဲစိတ်နေတာ အခုထိပဲ...”

အန်တီဟန်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် လုံယု၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ ခဲ့လေသည်။

သူသည် ပိတ်ထားသော တံခါးရှိရာ အခန်းသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ စောင့်နေလိုက်မယ်... အန်တီဟန်... အန်တီကတော့ ပြန်သွားပြီး နေ့လယ်စာ ပြင် လိုက်တော့လေ...”

အန်တီဟန်သည်လည်း ထပ်မံ၍ မကူညီနိုင်တော့သဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ကာ ဆိုလေသည်။

“ကောင်းပါပြီ... တစ်ခုခုလိုရင် ကျွန်မကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပါ... ကျွန်မ အောက်ထပ်မှာ ရှိနေပါ့မယ်...”

လုံယုက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် အန်တီဟန်သည် လူတိုင်းအတွက် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားခဲ့လေသည်။

အခန်းအတွင်း၌မူ ယောင်ရန်သည် ကောင်လေးအား သေမင်း၏ လက်တွင်းမှ ဆွဲထုတ်ရန် တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေပေသည်။

သုံးနာရီ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူမသည် ခွဲစိတ်မှုကို အောင်မြင်စွာ အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့၏။ အရာအားလုံးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ကောင်လေးအား ရောစပ်ထားသော ရေကန်ရေ တစ်ခွက်ခွဲခန့် တိုက်ကျွေးပြီး နောက် ယောင်ရန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သွေးစွန်းမှုများကို ဆေးကြောရန် နေရာလွတ်အတွင်းသို့ ဝင်၍ ရေချိုးလိုက်လေသည်။

သူမ နေရာလွတ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ လုံယုသည် သူမဆီသို့ ချက်ချင်း ချဉ်း ကပ်လာပြီး သူမအား တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး သူမ၌ ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း သေချာစေ ရန် ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်၏။

သူမ အဆင်ပြေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက မေးလိုက်လေသည်။

“အန်တီဟန်က မင်း ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ခေါ်လာတယ်လို့ ပြောတယ်... သူက မီးစွမ်းအင် ရှိတဲ့ ကောင်လေး ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ ကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်လား...”