အခန်း ၃၁၂

အခန်း (၃၁၂) ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းနှင့် ဘိလပ်မြေလမ်းမှာ ပြီးစီးလုနီးပါးဖြစ်နေခြင်း

လောင်းရှန်းဒေသ။

နံနက်ခင်းစောစောအချိန်တွင် ယွီဝမ်ချန်သည် သူမ၏ တဲအတွင်း၌ စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ ဟိုဘက်ဒီဘက် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေ၏။

ထောက်လှမ်းရေးသတင်းများအရ မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ်သည် ယနေ့တွင် လောင်းရှန်းဒေသအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာမည်ဖြစ်ပြီး မဟာလီစစ်တပ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ယွီဝမ်ချန်သည် ယခုအခါ အင်အားနှစ်သိန်းရှိသော မဟာလီစစ်တပ်ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ်နှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သဘာဝကျစွာပင် စိုးရိမ်နေမိ၏။

ထိုသို့ဖြစ်လာပါက မဟာလီစစ်တပ်၏ ကောက်နှံရိက္ခာများ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် မဟာလီစစ်တပ်သည် တိုက်ခိုက်စရာပင်မလိုဘဲ ပြိုကွဲသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ယွီဝမ်ချန်သည် ကျောက်လင်အပေါ်၌ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုရှိနေ၏။

ကျောက်လင်က သူမအား မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ်ကို တားဆီးပေးမည်ဟု ပြောထားခဲ့သောကြောင့် သူ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယွီဝမ်ချန်သည် ဤဆန့်ကျင်ဘက် ခံစားချက်နှစ်ခုကြားတွင် ဗျာများကာ တဲအတွင်း၌ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

အချိန်တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်။

ရုတ်တရက် တဲအပေါ်ဘက်မှ စာရွက်တစ်ရွက် ကျလာသည်။

ယွီဝမ်ချန်က ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ခုန်တက်ကာ ထိုစာရွက်ကို ဖမ်းယူလိုက်၏။

"မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားပြီ... ရိက္ခာတွေ သွားယူဖို့ ဝမ့်လားတောင်ဆီ လူလွှတ်လိုက်ပါ..."

ဤသည်မှာ စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးထားသော စာသားပင် ဖြစ်သည်။

ယွီဝမ်ချန်က ပြုံးလိုက်၏။

သူမ ရှာဖွေနေသော အဖြေက နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စာရွက်ပါ အကြောင်းအရာများအရ ကျောက်လင်သည် မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ်ကို မောင်းထုတ်လိုက်ရုံသာမက ၎င်းတို့၏ ထောက်ပံ့ရေးရိက္ခာများကိုပါ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ယွီဝမ်ချန် နားလည်လိုက်သည်။

သူမတို့ လုပ်ရန်လိုသည်မှာ ရိက္ခာများသွားယူရန် တပ်သားများကို စေလွှတ်လိုက်ရန်သာဖြစ်၏။

ဤသို့ဖြင့် မဟာလီစစ်တပ်သည် စစ်သားတစ်ယောက်မှ အဆုံးရှုံးမခံရဘဲ မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ်ကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည့်အပြင် အင်အားနှစ်သိန်းရှိသော မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ် ယူဆောင်လာသည့် ထောက်ပံ့ရေးရိက္ခာများကိုပါ ရရှိခဲ့လေသည်။

ယွီဝမ်ချန်မှာ မူလက ရိက္ခာပြဿနာအတွက် စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုကိစ္စ ပြေလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ဆရာထန်... ခဏလောက် ဝင်လာခဲ့ပါဦး..."

ထို့နောက် ယွီဝမ်ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ထန်ကျင်းထင်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာ၏။

ယွီဝမ်ချန်က ထိုစာရွက်ကို ထန်ကျင်းထင်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"တကယ်လား..."

"အရမ်းကောင်းတာပဲ..."

"ကြင်ယာတော်က တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းလွန်းတယ်..."

ထန်ကျင်းထင်သည် စာရွက်ပါ အကြောင်းအရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။

သူသည် အဋ္ဌမအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အင်အားနှစ်သိန်းရှိသော မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အကူအညီမဲ့နေပြီး ၎င်းတို့ကို အနိုင်ယူရန် နည်းလမ်းရှာမရခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခု စာရွက်ပါ အကြောင်းအရာများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ယွီဝမ်ချန်၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည် မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ်ကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက ၎င်းတို့၏ ရိက္ခာများကိုပါ သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့ကြောင်း ထန်ကျင်းထင် သိလိုက်ရသည်။

"အဘိုးထန်... ရိက္ခာတွေ သွားယူဖို့ စစ်သားတစ်သောင်းကို ဝမ့်လားတောင်ဆီ ခေါ်သွားလိုက်ပါ..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယွီဝမ်ချန်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။

"မင်းသမီး... မင်းသမီးကော မလိုက်ဘူးလား..."

"ကြင်ယာတော်က ဝမ့်လားတောင်ပေါ်မှာ ရှိနေတာလေ... မင်းသမီး သူ့ကို ဒီခေါ်မလာချင်ဘူးလား..."

ထန်ကျင်းထင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယွီဝမ်ချန်က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ငါ့ခင်ပွန်းက သွားလာလှုပ်ရှားတာ လျှို့ဝှက်တယ်... သူ ငါ့ဆီလာမှပဲ ငါက သူ့ကို တွေ့ရတာ..."

"ငါ့အထင် မလွဲဘူးဆိုရင် ငါ့ခင်ပွန်းက မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ်ကို တွန်းလှန်ပြီးကတည်းက ဝမ့်လားတောင်ကနေ ထွက်သွားလောက်ပြီ..."

ယွီဝမ်ချန်သည် ကျောက်လင်၏ လုပ်ဟန်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်းတွင်လည်း ယွီဝမ်ချန် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်၏။ ကျောက်လင်သည် အင်အားတစ်သိန်းရှိသော မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစစ်တပ်ကို ခြောက်လှန့်မောင်းထုတ်ပြီးနောက် မဟာလီစစ်တပ်ထံ ရိက္ခာများ အားလုံး လွှဲပြောင်းပေးပြီးသည်အထိ ဟေးလုံစခန်းမှ လူများကို ဝမ့်မူတောင်တွင် ယာယီနေထိုင်ရန် သွားရောက်ပြောကြားခဲ့သည်။ ကျောက်လင် ကိုယ်တိုင်မူကား မောင်းသူမဲ့ယာဉ်ကို မောင်းနှင်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အချိန်တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် မောင်းသူမဲ့ယာဉ်သည် မင်ချွမ်မြို့ပေါ်သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။

ကျောက်လင်သည် မင်ချွမ်မြို့ကို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မြို့တွင်းရှိ လူစည်ကားမှုမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုစည်ကားလာကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤသည်မှာ ကျောက်လင်၏ လုပ်ငန်းနယ်ပယ်အသီးသီးသို့ တိုးချဲ့လာမှုနှင့် သေချာပေါက် သက်ဆိုင်နေပေသည်။

ကျောက်လင်၏ လုပ်ငန်းသည် ကုန်ပစ္စည်းများ ရောင်းချခြင်းဖြစ်စေ၊ ကုန်ကြမ်းမျိုးစုံ ဝယ်ယူခြင်းဖြစ်စေ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျေးရွာများနှင့် မြို့များမှ ကုန်သည်များအားလုံး သတင်းရရှိထားကြပြီး ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မင်ချွမ်မြို့တွင် စုဝေးပြီးနောက် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ သွားရောက်ကြမည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်သည် မောင်းသူမဲ့ယာဉ်ကို ရှင်းမာလမ်းဆုံသို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့၏။

ဝေဟင်မှ ကြည့်လိုက်လျှင် လူအများအပြားသည် ဤလမ်းသစ်တစ်လျှောက် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားနေကြသည်ကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရသည်။

ကုန်သည်အုပ်စုများသည် လက်တွန်းလှည်းများကို တွန်းကာ သို့မဟုတ် မြင်းလှည်းများကို မောင်းနှင်ကာ အများစုမှာ ခြင်းတောင်းများ သယ်ဆောင်လျက် ရယ်မောစကားပြောရင်း ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာဆီသို့ တက်ကြွစွာ ဦးတည်သွားနေကြ၏။

မကြာမီတွင် မောင်းသူမဲ့ယာဉ်သည် မင်ချွမ်မြစ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကျောက်တုံးခုံးတံတားကို တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်၏။

တံတားမှာ အကျယ် ခုနစ်မီတာရှိပြီး ဘိလပ်မြေ ခင်းထားသောကြောင့် အလွန် ညီညာနေသည်။ ၎င်းအပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသော လူအများအပြားလည်း ရှိနေ၏။

ကျောက်တုံးခုံးတံတားမှ စတင်ကာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူများသည် ကျောက်လင် ဖောက်လုပ်ထားသည့် လမ်းတစ်လျှောက် ဘိလပ်မြေခင်းရန် အလုပ်များနေကြသည်။

ဤဘိလပ်မြေလမ်းသည် ထင်းရှူးနက်တောင်ပေါ်ရှိ တဲကြီးဆီသို့တိုင်အောင် ရှည်လျားသွား၏။

ကျောက်လင် မရှိသည့်အချိန်အတွင်း ရှန်ချန်းရွှယ်နှင့် အခြား ဇနီးများသည် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရှိ လုပ်ငန်းအားလုံးကို တာဝန်ယူကာ ကိစ္စရပ်အသီးသီးကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ စီစဉ်ထားကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က မင်ချွမ်မြို့ ဒုက္ခသည်စခန်းမှ ဒုက္ခသည် (၁၅,၀၀၀)ကို ဝယ်ယူပြီးနောက် ၎င်းတို့တွင် လုပ်သားအင်အား ရုတ်တရက် ပိုမိုများပြားလာခဲ့၏။

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် ဤဒုက္ခသည်များအားလုံးကို ဘိလပ်မြေလမ်းခင်းသည့် လုပ်ငန်းခွင်တွင် ပါဝင်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

ကျောက်တုံးခုံးတံတားမှ ထင်းရှူးနက်တောင်အထိ ဘိလပ်မြေလမ်းအပြင်၊ ထင်းရှူးနက်တောင်မှ တိရစ္ဆာန်စားကျက်အထိ ရှည်လျားသော တောင်ပေါ်လမ်း အစိတ်အပိုင်းကိုလည်း တက်ကြွသော အလုပ်သမားများက ဘိလပ်မြေ ခင်းနေကြ၏။

ဤမျှ လူအင်အား စုစည်းမှုမျိုးဖြင့်ဆိုလျှင် ဘိလပ်မြေလမ်းကို နှစ်ရက်အတွင်း အလုံးစုံ ခင်းကျင်းပြီးစီးနိုင်ပေသည်။

သေချာသည်မှာ ဘိလပ်မြေလမ်း ခင်းပြီးနောက် ၎င်းကို ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ရေဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်နေသေး၏။

မကြာမီပင် ကျောက်လင်သည် မောင်းသူမဲ့ယာဉ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အာကာသတဲ ပလက်ဖောင်း၏ အပေါ်ဘက်အစွန်းတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

နံနက်ခင်းအချိန်ဖြစ်ပြီး ဇနီးများအားလုံး ကိုယ့်အလုပ်နှင့်ကိုယ် အလုပ်များနေကြ၏။

အိမ်ထောင်စု၏ အိမ်ရှင်မဖြစ်သူ ရှန်ချန်းရွှယ် တစ်ယောက်တည်းသာ အရေးကြီးကိစ္စရပ်များကို ကြီးကြပ်ရန်နှင့် လုပ်ငန်းဆောင်တာ အသီးသီးကို ချိတ်ဆက်ဆောင်ရွက်ရန် ထင်းရှူးနက်တောင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ကျောက်လင် မောင်းသူမဲ့ယာဉ်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ရှန်ချန်းရွှယ်က ချက်ချင်းပင် ပြေးလာခဲ့၏။

"ခင်ပွန်း... ရှင် ပြန်လာပြီပဲ..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်က ရှန်ချန်းရွှယ်ကို အတန်ကြာ ဖက်ထားလိုက်၏။

"ငါ့ဇနီလေး... မင်း ပင်ပန်းသွားရပြီ.."

"ငါ ခုလေးတင် လေထဲကနေ ကင်းလှည့်ကြည့်ခဲ့တယ်... မိသားစု စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ အားလုံးက စနစ်တကျ လည်ပတ်နေတာပဲ... မင်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက အရမ်းကို ကြီးမားလှပါတယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် ရှန်ချန်းရွှယ်ကို အလွန်ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဤမျှအရည်အချင်းရှိသော ဇနီးတစ်ဦး ရှိခြင်းက ကျောက်လင်အတွက် ခွန်အားများစွာကို အမှန်တကယ် သက်သာစေ၏။

"ဒါက ကျွန်မ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာတွေပါ..."

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် ကျောက်လင်၏ ချီးကျူးစကားကို ကြားရ၍ အလွန် ဝမ်းသာသွား၏။ ဤသည်မှာ သူမ အလိုချင်ဆုံးသော ဆုလာဘ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့... ငါတို့ ဝယ်ထားတဲ့ မင်ချွမ်မြို့က ဒုက္ခသည် တစ်သောင်းကျော်အပြင် တခြား ဒုက္ခသည်စခန်းတွေက ဒုက္ခသည်တွေကိုကော ပို့ပြီးပြီလား..."

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်က မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကျောက်လင်သည် တာဝန်ခံတန်ရှောက်နှင့် သဘောတူညီမှု ရယူခဲ့ပြီး အခြားမြို့ရှိ ဒုက္ခသည်စခန်းများသို့ သွားရောက်ကာ ထိုစခန်းများမှ ဒုက္ခသည်အားလုံးကို ဝယ်ယူရန် ကြိုးစားခိုင်းခဲ့၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျောက်လင်သည် သူဝယ်ယူထားသော တောင်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော်လုံးတွင် လူများနှင့် ပြည့်နှက်နေစေရန် စီစဉ်ထားသည်။ သို့မှသာ အလုပ်ရုံ အသီးသီးကို တည်ဆောက်နိုင်ပြီး လုပ်ငန်းအမြောက်အမြားကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

"ကျွန်မ လီအန်းကို ဒုက္ခသည်စခန်းဆီ အဆက်အသွယ်လုပ်ဖို့ လွှတ်လိုက်တယ်... တခြား ဒုက္ခသည်စခန်းတွေက ဈေးအရမ်းကြီးတောင်းတယ်လို့ တာဝန်ခံတန်က ပြောတယ်..."

"ယောကျ်ားလေး ဒုက္ခသည်ဆိုရင် ငွေပြား ၃ ပြားနဲ့ ဝမ် ၂၀၀... မိန်းကလေး ဒုက္ခသည်ဆိုရင် ငွေပြား ၂ ပြားနဲ့ ဝမ် ၂၀၀ တဲ့..."

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဒီဒုက္ခသည်စခန်းတွေက ငါတို့မှာ ဒုက္ခသည် အမြောက်အမြား လိုအပ်နေမှန်း သိသွားတာနဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ဒုက္ခသည် တစ်ယောက်ဆီကနေ ဝမ် ၂၀၀ အမြတ်ထုတ်ချင်နေကြတာ..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်လင်က ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါကများ ခက်ခဲတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုခုများ ဖြစ်နေမလားလို့..."

"ဒီဒုက္ခသည်တွေအတွက် သူတို့ တောင်းရဲသလောက် ငါတို့ ပေးလိုက်ရုံပေါ့..."

"ငါ့ဇနီး... လူတွေက အကြီးမားဆုံးသော ဓနဥစ္စာဆိုတာ မင်း မှတ်ထားရမယ်..."

"ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ကုန်... ငါတို့နယ်မြေထဲက လူဦးရေ အရေအတွက်ကို လျင်လျင်မြန်မြန် တိုးလာအောင် ကြိုးစားရမယ်..."

ကျောက်လင်က အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်၏။

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် နားလည်သွားပုံရသော်လည်း သူမသည် ကျောက်လင်ကိုသာ အယုံကြည်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင် စကားပြောပြီးဖြစ်၍ သူဆန္ဒရှိသည့်အတိုင်း သူမ လုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်၏။

"ကောင်းပြီလေ... တခြားဒုက္ခသည်စခန်းတွေက ဒုက္ခသည်အားလုံးကို အမြန်ဆုံး ဝယ်ယူနိုင်ဖို့အတွက် တာဝန်ခံတန်ဆီ ပိုက်ဆံချက်ချင်းပို့ပေးဖို့ ကျွန်မ စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။