အခန်း ၃၁၃

အခန်း (၃၁၃) ဝိညာဉ်သားရဲ ဆေးလုံး ဖော်စပ်ခြင်း

ကျောက်လင် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်။

ဇနီးငါးယောက်ဖြစ်သော ချင်းလန်အာ၊ နာလန်ယွီ၊ ယန်ရွှမ်ရွှမ်၊ လိန်ဝမ်ဝမ်နှင့် ကုမုမုတို့သည် သူတို့လုပ်နေသည့် အလုပ်များကို ချထားခဲ့ပြီး အာကာသတဲဆီသို့ အလျင်စလို ပြန်လာခဲ့ကြ၏။

ဇနီးငါးယောက်စလုံးတွင် ကိုယ်ပိုင်အလုပ်များ ရှိကြသော်လည်း လက်ရှိအချိန်၌ သူတို့၏ အရေးကြီးဆုံးတာဝန်မှာ ကျောက်လင်နှင့်အတူ ကျင့်ကြံရန်ပင် ဖြစ်သည်။

အခြားဇနီးများ ကိုယ်ဝန်ရင့်လာပြီးနောက် ကျောက်လင်၏ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ရန် ကူညီပေးနိုင်သူများမှာ ၎င်းတို့ငါးယောက်သာ ရှိတော့သည်။

ကျောက်လင်၏ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် သူ၏စွမ်းအားကို တိုးတက်စေရန် ကူညီပေးခြင်းထက် ပို၍ အရေးကြီးသောအရာ မရှိချေ။

"ဇနီးတို့... ကိုယ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ခရီးထွက်သွားလို့ မင်းတို့ကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားတယ်နော်..."

"ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး မင်းတို့နဲ့အတူ အချိန်ဖြုန်းပြီး သေချာလေး ပြုစုပေးမယ်..."

အာကာသတဲထဲတွင် ကျောက်လင်က သူ၏ လှပသော ဇနီးငါးယောက်ကိုကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးငါးယောက်မှာ ချက်ချင်းပင် အတားအဆီးမဲ့သွားကြပြီး ကျားမငါးကောင်ကဲ့သို့ ကျောက်လင်အပေါ် ပြင်းထန်စွာ ခုန်အုပ်လိုက်ကြကာ သူ့ကို လုံးဝ ဝါးမျိုပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။

အာကာသတဲထဲတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့၏။

အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် နှစ်ဦးဖြစ်သော မိုချန်းချွမ်းနှင့် မိုဟုန်လျန်တို့သည် လက်ရှိတွင် ဆပ်ပြာအလုပ်ရုံကို စီမံခန့်ခွဲရန် အဓိက တာဝန်ယူထားကြသည်။

ဤအဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်နှစ်ဦး၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဖြင့် ဆပ်ပြာအလုပ်ရုံသည် ယခုအခါ လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး သူတို့သည် တာဝန်ခံအတော်များများကိုလည်း လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးခဲ့ကြရာ ယခုဆိုလျှင် ဆပ်ပြာအလုပ်ရုံ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ပြီ ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် မိုချန်းချွမ်းနှင့် မိုဟုန်လျန်တို့သည် သူတို့၏ နံနက်ခင်းအလုပ်များကို ပြီးစီးကာ အာကာသတဲ ပလက်ဖောင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

"အဘိုး... ကျောက်လင် ပြန်ရောက်နေပြီ..."

မိုဟုန်လျန်က မောင်းသူမဲ့ယာဉ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ကျောက်လင် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

"အဘိုးက ဒီလျှပ်စစ်ပုစဉ်းယာဉ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လေ့လာမှုကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးဘူး..."

"အဲ့ဒီအနောက်က အခြေခံသဘောတရားတွေကို နားလည်နိုင်ဖို့ ကျောက်လင်ရဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် သူငယ်ချင်းဆီကနေ အသိပညာတွေ မျှဝေပေးဖို့ လိုအပ်နေသေးပုံရတယ်..."

မိုချန်းချွမ်းက မောင်းသူမဲ့ယာဉ်ကို အားကျစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။

မိုချန်းချွမ်းသည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော လူသားဆက်သွယ်ရေး အိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် မည်သည့်အခါမျှ လက်မလျော့ခဲ့ဘဲ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို လျှပ်စစ်ပုစဉ်းယာဉ်အပေါ်တွင်သာ ပုံချထားသည်။

ထိုအခိုက်တွင် မိုဟုန်လျန်သည် ကျောက်လင်၏ အာကာသတဲထဲမှ ရယ်မောသံများနှင့် ရွှင်လန်းသော အသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။

"အဲ့ဒီလိုကိစ္စမျိုးက အဲ့လောက်တောင် ပျော်စရာကောင်းနေလို့လား..."

ထိုအသံများကို ကြားသောအခါ မိုဟုန်လျန်သည် အာကာသတဲထဲတွင် မည်သို့ဖြစ်နေကြောင်းကို သိလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယင်းက သေချာပေါက် အရမ်းကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။

သို့မဟုတ်ပါက ထိုအမျိုးသမီးများသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေကြမည်နည်း။

မိုချန်းချွမ်း၏ မျက်လုံးများက မောင်းသူမဲ့ယာဉ်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ မြေးမလေး ရင်ခုန်လှုပ်ရှားနေမည်ကိုမူ မည်သည့်အခါကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

မိုချန်းချွမ်းသည် မောင်းသူမဲ့ယာဉ်ဆီသို့ သွားကာ ၎င်းကို နောက်တစ်ကြိမ် သေချာစွာ စတင်လေ့လာနေခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိုဟုန်လျန်က သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အာကာသတဲဆီသို့ ပြေးသွားကာ နံရံတွင် နားကပ်၍ ကျောက်လင်၏ အာကာသတဲထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကို နားထောင်နေလိုက်သည်။

ပို၍ နားထောင်လေလေ သူမ ပို၍ ရှက်လာလေလေပင် ဖြစ်၏။

နေ့လယ်စာစားချိန် အထိပင်။

ထိုအခါမှ ကျောက်လင်သည် သူ၏ ဇနီးငါးယောက်နှင့် စစ်ပြေငြိမ်းလိုက်တော့သည်။

ကျင့်ကြံမှု +၅။

စနစ်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် + ၁၃

ဤကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် ဆဋ္ဌမအဆင့် ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်သို့ ဖောက်ထွက်ရန် အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဆက်လက် ကြိုးစားအားထုတ်ရပေမည်။

ရေချိုးပြီးနောက် ကျောက်လင်သည် အာကာသတဲထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။

အောက်ဘက်ရှိ ကြီးမားသော အရိပ်ရနေသည့် နေရာတွင် လူထောင်ပေါင်းများစွာ အစားအသောက်များကို စားသောက်နေကြပြီး တက်ကြွသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေကြသည်။

ရစ်ငှက်များ အကောင်ရေ တစ်သောင်းအထိ တိုးပွားလာပြီးကတည်းက နေ့စဉ် ဥပေါင်း ငါးထောင်ကို စုဆောင်းနေကြပြီး ယင်းတို့အားလုံးကို ဒုက္ခသည်များအတွက် ထောက်ပံ့ပေးနေခဲ့သည်။

ထင်းရှူးနက်တောင်ပေါ်တွင် ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်ကျော် ရှိနေသည်။ သူတို့ကို ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ်၊ ရေမွှေးအလုပ်ရုံ၊ ပရိဘောဂအလုပ်ရုံ၊ လက်ဝတ်ရတနာအလုပ်ရုံနှင့် တိရစ္ဆာန်စားကျက်တို့တွင် နေရာချထားပေးပြီး သူတို့က အလွန်ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်နေကြရ၏။

မင်ချွမ်မြစ်တစ်လျှောက်ရှိ တောင်ပေါ်အခြေချနေထိုင်ရာ နေရာရှစ်ခုတွင် ဒုက္ခသည် တစ်သောင်းခွဲကျော် နေထိုင်ကြပြီး စုစုပေါင်း မီးဖို ၂၀၀ ကို တည်ဆောက်ထားကာ လူတိုင်းက ဘုံမီးဖိုမှ စားသောက်နေကြသည်။

အစားအသောက်များက ထင်းရှူးနက်တောင်ပေါ်ရှိ ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်ကျော်လောက် မပေါများသော်လည်း ဒုက္ခသည်စခန်းရှိ ဘဝထက် များစွာ ပို၍ ကြွယ်ဝနေဆဲပင်။ သူတို့တွင် လုံလောက်စွာ စားသောက်နိုင်ပြီး ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ရကာ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များစွာ ရှိနေကြ၏။

ဤဒုက္ခသည် တစ်သောင်းခွဲအတွက် အဓိကတာဝန်များမှာ လက်ရှိတွင် ဘိလပ်မြေလမ်းများ ဖောက်လုပ်ခြင်း၊ တောင်ထိပ်အမျိုးမျိုးမှ ပေါင်းပင်များကို ရှင်းလင်းခြင်းနှင့် စိုက်ပျိုးမြေအမျိုးမျိုးကို ထွန်ယက်စိုက်ပျိုးခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

ဖော်ထုတ်ပြီးသော မြေများကို နောင်တွင် အာလူးများ၊ ကန်စွန်းဥများနှင့် သစ်သီးပင်များ စိုက်ပျိုးရန်အတွက် အသုံးပြုသွားမည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဒုက္ခသည် အမြောက်အမြား နောက်ပိုင်းတွင် ရွှေ့ပြောင်းလာမည် ဖြစ်သောကြောင့် ကျောက်လင်အနေဖြင့် ကိုယ်ပိုင်ခြေထောက်ပေါ် ရပ်တည်နိုင်ပြီး စားဝတ်နေရေး လုံလောက်စေရန် သူ၏ ပိုင်နက်ထဲတွင် စိုက်ပျိုးရန် မြေနေရာ လုံလောက်မှုရှိစေရေး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်နေသည်။

အကယ်၍ ကျောက်လင်က စနစ်ဈေးဆိုင်မှ အစားအစာများကို ဆက်လက် ဝယ်ယူနေမည်ဆိုပါက မျက်စိလျှင်သော သူများက သူသည် စနစ်နှင့် ပတ်သက်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း ခန့်မှန်းမိသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က အရိပ်ရတဲကြီးဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်၏။

"သူဌေး..."

"သူဌေး..."

အစာစားနေကြသော ဒုက္ခသည်များသည် ကျောက်လင် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ ပန်းကန်လုံးများကိုချကာ မတ်တပ်ရပ်၍ သူ့ကို လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ကျောက်လင်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို ထိုင်ရန် ပြောလိုက်၏။

"အားလုံး ကောင်းကောင်း စားရရဲ့လား..."

ကျောက်လင်က ဖော်ရွေစွာ မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပါတယ်..."

"အရမ်းကောင်းပါတယ်..."

ဤလူများက ရိုးသားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ကြ၏။

ဘယ်လိုလုပ် မကောင်းဘဲ နေပါ့မလဲ။

လူတစ်ဦးစီတိုင်း ကြက်ဥကြော်တစ်လုံး၊ တောကောင်အသားကြော်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဆယ်မျိုးကျော် ရရှိကြသည်။ သူတို့သည် ဝပြောစွာ စားသောက်ခဲ့ရပြီး အစားအစာများကို နှစ်သက်ကြ၏။ ဒုက္ခသည်စခန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤနေရာသည် ရိုးရှင်းစွာပင် နိဗ္ဗာန်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤလူများသည် သူတို့၏ တစ်နှစ်တာ ကျွန်စာချုပ် သက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်ပင် ဤနေရာ၌ ဆက်လက်နေထိုင်ကာ အလုပ်ရုံအသီးသီးတွင် ဆက်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။

"လူတိုင်း ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ပြီး ဒီနှစ်အတွင်းမှာ ပိုက်ဆံတချို့ စုဆောင်းနိုင်အောင် ကြိုးစားကြပါ... ဒါမှ မင်းတို့ အားလုံး ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှာ အခြေချ နေထိုင်နိုင်မှာပါ..."

ကျောက်လင်က နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်၏။

ဤသည်မှာ ကျောက်လင် အမှန်တကယ် ခံစားရသည့်အရာလည်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျောက်လင်သည် ဤလူများကို ဤနေရာတွင် ဆက်လက်ထားရှိနိုင်ရန်အတွက် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းများစွာ၊ ပေါများသော အစားအစာများနှင့် အခမဲ့ နေထိုင်စရာများကို ပံ့ပိုးပေးထားပြီး ဖြစ်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သူဌေး..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ သူဌေး... ကျွန်တော် သေချာပေါက် ဆက်နေမှာပါ..."

"သူဌေးက ကျွန်တော်တို့ကို ဘဝသစ်ပေးခဲ့တာမို့ ကျွန်တော် ဆက်နေရမှာပေါ့..."

ဒုက္ခသည် တစ်ဦးစီတိုင်းက အာမခံချက် ပေးခဲ့ကြသည်။

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ထမင်းသွားယူကာ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ ချင်းလန်အာ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်၏။

ချင်းလန်အာသည် ယောက္ခမဖြစ်သူ ကျီစုဖျင်နှင့်အတူ ထိုင်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေခဲ့သည်။ သူမက ကျောက်လင် ထိုင်ချလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည့် အမူအရာကို ပြသလိုက်၏။

ဤသည်မှာ ကျောက်လင်က ယခုကဲ့သို့ သူမထံသို့ ဦးစွာ ချဉ်းကပ်လာသည့် ပထမဆုံးအကြိမ် ပင်ဖြစ်သည်။

"ခင်ပွန်း..."

ချင်းလန်အာက ရှက်သွေးဖြာကာ ခေါ်လိုက်သည်။

"လန်အာ... ကိုယ် ဒီခရီးစဉ်အတွင်းမှာ ဆေးဖော်စပ်နည်းတချို့ ရခဲ့တယ်... ခဏနေရင် မင်းကို ပေးမယ်နော်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ဆေးဖော်စပ်နည်း ရာပေါင်းများစွာ ပါဝင်သော သွမ့်မိသားစု၏ ရတနာဂိုဒေါင်ကို လုယက်ပြီးနောက် ကျောက်လင်၏ ဇနီးများထဲတွင် အဂ္ဂိရတ်ပညာအတွက် ပါရမီပါသူမှာ ချင်းလန်အာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။

"တကယ်လား..."

"အရမ်းကောင်းတာပဲ..."

ချင်းလန်အာက အလွန်ဝမ်းသာသွား၏။

"မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်တဲ့ ကိုယ်က မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် လိမ်ရက်မှာလဲ..."

"ဆေးဖော်စပ်နည်းတွေထဲကတစ်ခုက ဝိညာဉ်သားရဲ ဆေးလုံးလို့ ခေါ်တယ်..."

"ဝိညာဉ်သားရဲ ဆေးလုံးကို စားသုံးပြီးသွားရင် တောရိုင်းသားရဲတွေက ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးတွေ ရရှိလာပြီး ဝိညာဉ်သားရဲတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ..."

"လန်အာ... လမြန်ရေစင်လွင့်ပျံငှက်မွှေးနှင်းရည် ဘယ်လိုဖော်စပ်ရမလဲဆိုတာကို အခြားသူတွေကို မင်း သင်ပေးလို့ရတယ်... အခုချိန်ကစပြီး မင်းရဲ့ အဓိက အာရုံစိုက်ရမယ့်အရာက ဝိညာဉ်သားရဲ ဆေးလုံးတွေကို ဖော်စပ်ဖို့ပဲ..."

ကျောက်လင်က တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်းလန်အာ အံ့အားသင့်သွား၏။ လောကကြီးတွင် ယခုလို ဆေးဖော်စပ်နည်းမျိုး အမှန်တကယ် ရှိနေခဲ့သည်ပဲ။

ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင် မွေးဖွားလာခြင်းမှာ အလွန်ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပြီး အထူး အခွင့်အရေးများလည်း လိုအပ်ပေသည်။

ယခုမူ ဝိညာဉ်သားရဲ ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်သရွေ့ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကို ပျိုးထောင်နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။

ချင်းလန်အာက ကျောက်လင်၏ အကြံအစည်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ ကျောက်လင်သည် လုပ်ငန်းအသီးသီးကို စောင့်ကြပ်ရန်အတွက် သူ၏ ပိုင်နက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်သားရဲ အမြောက်အမြားကို ပျိုးထောင်ချင်နေပုံ ရသည်။

ချင်းလန်အာက ကြီးမားသော တာဝန်ဝတ္တရားကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"ခင်ပွန်း... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်မ ဝိညာဉ်သားရဲ ဆေးလုံးကို သေချာပေါက် ဖော်စပ်နိုင်မှာပါ..."

ချင်းလန်အာက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ကျီစုဖျင်က ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး စကားပြောကာ ရယ်မောနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေခဲ့သည်။

သူမက ချင်းလန်အာကို အချစ်ဆုံးဖြစ်ရာ ယခုလို သားဖြစ်သူက ချင်းလန်အာကို အလွန် အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ အလွန်ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်သွားရ၏။