အခန်း ၃၁၆

အခန်း (၃၁၆) လက်မှုပညာရှင်များအား စည်းရုံးသိမ်းသွင်းခြင်း

"သူဌေး... ဒီဟော့ပေါ့က အရမ်းအရသာရှိလွန်းတယ်..."

လက်မှုပညာရှင်တစ်ယောက်က ယုန်သားတစ်တုံးကို ဟော့ပေါ့ထဲ ထည့်ပြုတ်ပြီး တစ်လုတ်တည်း မြိုချလိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် ချီးကျူးလိုက်၏။

"အစပ်ကွက်တိပဲ... လျှာပေါ်မှာ အစပ်အရသာတွေ့စေပေမဲ့ လည်ချောင်းကိုတော့ မပူစေဘူး..."

နောက်ထပ် လက်မှုပညာရှင်တစ်ယောက်ကလည်း သူ၏ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ဝေဖန်သုံးသပ်လိုက်သည်။

"သူဌေး... ဒီမှာအသားတွေကလည်း ပေါများပြီး တကယ့်ကို လတ်ဆတ်တာပဲ... ခင်ဗျားရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ကိုယ်ပိုင် စားကျက်ရှိလို့လား..."

လက်မှုပညာရှင်တစ်ယောက်က စားပွဲပေါ်ရှိ အသားအမျိုးအစား ဆယ်မျိုးကျော်ခန့်ကို ရေတွက်ကြည့်ပြီး အံ့သြတကြီး ဖြစ်သွားခဲ့၏။

ကျောက်လင်က လက်မှုပညာရှင်များ အငမ်းမရ စားသောက်နေကြသည်ကိုကြည့်ပြီး များစွာ ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။

ယွီရွှေခရိုင်ရှိ ဈေးလမ်းတွင် ဟော့ပေါ့စားသောက်ဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ကျောက်လင်က ယွီရွှေခရိုင်ရှိ အစားအသောက် ရေစီးကြောင်းကို ဦးဆောင်လိုခြင်း ဖြစ်၏။

အနာဂတ်တွင် ဟော့ပေါ့ကွင်းဆက်လုပ်ငန်းသည် ယွီရွှေခရိုင် တစ်ခုလုံးသာမက မဟာချင်မင်းဆက် တစ်ခုလုံးသို့ပါ ပျံ့နှံ့သွားမည် ဖြစ်သည်။

ဤလက်မှုပညာရှင် အယောက်နှစ်ဆယ်သည် အလွန်ကောင်းမွန်သော တည်ဆောက်ရေး စွမ်းရည်များ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဝင်ငွေကောင်းကြရာ ယွီရွှေခရိုင် တစ်ခုလုံးရှိ ဝင်ငွေအမြင့်ဆုံးသူများထဲတွင် ပါဝင်ကြ၏။

သဘာဝကျစွာပင် ဤလက်မှုပညာရှင်များသည် ၎င်းတို့၏ နေ့စဉ်ဘဝတွင် အရသာရှိသော အစားအသောက်မြောက်မြားစွာကို စားသုံးခဲ့ဖူးကြပေသည်။

ကျောက်လင်သည် သူ ဖော်စပ်ထားသော ဟော့ပေါ့ကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းတို့အား မြည်းစမ်းပြီး အကဲဖြတ်စေချင်သလို ၎င်းတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကိုလည်း ကြည့်ရှုလိုခဲ့သည်။

ထင်ရှားစွာပင် ဤတုံ့ပြန်မှုက အလွန် ကောင်းမွန်နေခဲ့၏။

"အားလုံးပဲ... သဘောကျတယ်ဆိုရင် များများစားကြပါ..."

"စားပြီးသွားရင် အားလုံးနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အကြီးစား တည်ဆောက်ရေး စီမံကိန်းတစ်ခု ရှိတယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ချန်းရွှယ်က တက်ကြွသော မိန်းမပျိုနှစ်ဦးနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့၏။ ၎င်းတို့ တစ်ယောက်စီသည် ဝါးတောင်းနှစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြပြီး တောင်းတစ်လုံးစီတွင် ကိုလာဆယ်ပုလင်းစီ ပါဝင်ပေသည်။

စုစုပေါင်း ကိုလာပုလင်း လေးဆယ်ရှိသည်။

ဤကိုလာများကို ဂူများအတွင်းရှိ သဘာဝ စမ်းရေကန်များတွင် သိမ်းဆည်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး အေးစိမ့်သော စမ်းရေထဲတွင် စိမ်ထားပြီးနောက် အရသာမှာ ပို၍ပင် ကောင်းမွန်သွား၏။

"ဆရာတို့... ဒါက ကျွန်မတို့ နယ်မြေမှာ ထုတ်လုပ်ထားတဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် အချိုရည်ပါ... ရှင်တို့အတွက် လန်းဆန်းပြီး ချိုမြိန်စေမယ်လို့ အာမခံပါတယ်..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က အနားသို့ လျှောက်လာကာ သူမ၏ ပုလဲရောင် သွားဖြူဖြူလေးများ ပေါ်လာသည်အထိ အနည်းငယ် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လက်မှုပညာရှင် အယောက်နှစ်ဆယ်သည် ပြင်းထန်သော စူးစမ်းလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်သွားကြ၏။

ဤသည်မှာလည်း ကျောက်လင်၏ စီစဉ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်သည် စနစ်ဈေးဆိုင်မှ ကိုလာနှင့် စပရိုက် ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်များကို ဝယ်ယူထားပြီး ဖြစ်၏။ အခြားသော ဒုက္ခသည်စခန်းများမှ ဒုက္ခသည်များအားလုံးကို ဝယ်ယူပြီးသည်နှင့် အချိုရည်အလုပ်ရုံကို ဖွင့်လှစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

လျင်မြန်စွာ ရောင်းချရသော ဤလူသုံးကုန်ပစ္စည်းများသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အကျိုးအမြတ် များပြားလှရာ ကျောက်လင်က ယင်းတို့ကို လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

ဟော့ပေါ့နှင့် ကိုလာ တွဲဖက်စားသောက်ခြင်းက လုံးဝကို စွဲလမ်းစေနိုင်၏။

သေချာပေါက် ကျောက်လင်သည် အနာဂတ်တွင် ဆေးဖက်ဝင် လက်ဖက်ရည်အလုပ်ရုံများနှင့် သစ်သီးဖျော်ရည်အလုပ်ရုံများကိုလည်း ဖွင့်လှစ်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဒုက္ခသည် သိန်းနှင့်ချီ၍ ဝယ်ယူပြီးသည်နှင့်တပြိုင်နက် အလုပ်ရုံ အမျိုးမျိုးကို တည်ဆောက်မည်ဖြစ်ပြီး ဝယ်ယူထားသော တောင်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကျော်အနက် တစ်တောင်လျှင် အလုပ်ရုံ တစ်ရုံစီ တည်ဆောက်သွားမည် ဖြစ်၏။

အနာဂတ်တွင် မင်ချွမ်မြို့သည် မဟာချင်မင်းဆက်၏ တောင်ပိုင်းရှိ စီးပွားရေး ဗဟိုချက်မတစ်ခုဖြစ်လာရန် ကံကြမ္မာ ဖန်တီးထားပြီး ဖြစ်သည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ကိုလာပုလင်း လေးဆယ် ချထားလိုက်၏။

လက်မှုပညာရှင် အယောက်နှစ်ဆယ်လုံးသည် ပုလင်းအဖုံးများကို ဖွင့်ကာ ကိုလာများကို ၎င်းတို့၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် မော့သောက်လိုက်ကြသည်။

"ဝိုး..."

"လန်းဆန်းသွားတာပဲ..."

လက်မှုပညာရှင်များသည် ရေခဲလို အေးစက်နေသော ကိုလာကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ လန်းဆန်းသွားသော ခံစားချက်က ၎င်းတို့အား လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဝမ်းမြောက်သွားစေ၏။

"သူဌေး... ဒီကိုလာကို ခင်ဗျားရဲ့ နယ်မြေမှာပဲ ထုတ်လုပ်တာလား..."

ဤအခိုက်တွင် လက်မှုပညာရှင်ခေါင်းဆောင် လွီမုချိုးက ကျောက်လင်အား တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် ကိုလာအပေါ် ပြင်းထန်သော စိတ်ဝင်စားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကိုလာလုပ်ငန်း စတင်ရန် စဉ်းစားနေခဲ့၏။

နှစ်များတစ်လျှောက် လွီမုချိုးသည် ကြီးမားသော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုများကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ မိသားစုဝင်များအတွက် ရေရှည်စီးပွားရေးတစ်ခုကို ရှာဖွေချင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ကိုလာတစ်ငုံ သောက်လိုက်ရသည်နှင့် လွီမုချိုး၏ စီးပွားရေး အမြော်အမြင်များ ပွင့်ထွက်လာခဲ့၏။

အခြားသော လက်မှုပညာရှင်များက လွီမုချိုး၏ အမေးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်အား လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒါပေါ့... ဒီဟော့ပေါ့အနှစ်တွေနဲ့ ကိုလာတွေကို ထုတ်လုပ်ဖို့ အထူးအလုပ်ရုံတစ်ခုကို တည်ထောင်သွားမှာ..."

ကျောက်လင်က သေချာရေရာသော အဖြေတစ်ခုကို ပေးလိုက်၏။

လွီမုချိုးက ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ချင်ကြောင်း ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျောက်လင်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့... အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ အလုပ်ရုံ ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိလာလိမ့်မယ်..."

"ကျွန်တော် ကျောက်လင်နဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ကျွန်တော့် နယ်မြေမှာ အခြေချဖို့ လူလွှတ်တာကို ကြိုဆိုပါတယ်... ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ ဘယ်စီးပွားရေးကမဆို ငွေရှာနိုင်တယ်လို့ ထင်နေသရွေ့ ကျွန်တော် ကျောက်လင်နဲ့ စာချုပ်လာချုပ်တာကို ကြိုဆိုပါတယ်..."

ကျောက်လင်က ဤလက်မှုပညာရှင်များအား အာမခံချက် ပေးသည့်အနေဖြင့် ဤအချက်ကို ထပ်မံ အလေးပေး ပြောကြားလိုက်၏။

သေချာပေါက် ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လက်မှုပညာရှင် အယောက်နှစ်ဆယ်လုံးသည် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ဤလက်မှုပညာရှင်များသည် တည်ဆောက်ရေး စီမံကိန်းများကို ကန်ထရိုက်ယူခြင်းဖြင့် ကြီးမားသော စည်းစိမ်များကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ကြပြီး ငွေရှာရန် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြ၏။

ယနေ့ သူတို့သည် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်လင်နှင့်အတူ ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ရွှင်လန်းသော အငွေ့အသက်များထဲတွင် အားလုံးက ဟော့ပေါ့စားခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြပြီး ထပ်လိုချင်သေးသည့်ပုံစံဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဗိုက်များကို ပုတ်လိုက်ကြ၏။

ကျောက်လင်က အာကာသတဲဆီသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် သူနှင့်အတူ စာအုပ်နှစ်အုပ် ယူဆောင်လာကာ မဏ္ဍပ်ကြီးဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့သည်။

စာအုပ်အဖုံးတွင် ခေါင်းစဉ်ကို ရိုက်နှိပ်ထား၏။

"ဘိလပ်မြေ အသုံးပြုမှု စံသတ်မှတ်ချက်များ"

ဤသည်မှာ ကျောက်လင်က စနစ်ဈေးဆိုင်မှ ဝယ်ယူထားသော နည်းပညာ အချက်အလက်များပင်ဖြစ်သည်။ နယ်မြေအတွင်းရှိ တောင်ကုန်းများအားလုံးကို ဆက်သွယ်ပေးသည့် ဘိလပ်မြေလမ်းများ ဖောက်လုပ်ရန် 'ဘိလပ်မြေ အသုံးပြုမှု စံသတ်မှတ်ချက်များ' အတိုင်း လိုက်နာဆောင်ရွက်ကြဖို့ ညွှန်ကြားထားကာ သူ ဝယ်ယူထားသော ဒုက္ခသည်များထဲမှအချို့ကို ပေးအပ်ထားပြီး ဖြစ်၏။

ဤဘိလပ်မြေ အသုံးပြုမှု စံသတ်မှတ်ချက်များစာအုပ်နှစ်အုပ်ကို လွီမုချိုးနှင့် ချန်ရှင်းဝမ်တို့အား ပေးအပ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောက်လင်သည် ၎င်းကို အထင်ကရ အဆောက်အအုံတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန်နှင့် အနာဂတ်တွင် ဘိလပ်မြေ အသုံးပြုမှုကို မြှင့်တင်ရာ၌ အထောက်အကူ ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ကာ ဈေးလမ်း၏ တည်ဆောက်ပုံ တစ်ခုလုံးအတွက် ဘိလပ်မြေကို အသုံးပြုရန် စီစဉ်ထားခဲ့၏။

ဤလက်မှုပညာရှင်များသည် ပရိဘောဂအလုပ်ရုံသို့ သွားရောက်လေ့လာခဲ့ပြီး ဘိလပ်မြေကို အဆောက်အအုံများ တည်ဆောက်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင်ကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသော်လည်း ဘိလပ်မြေကို တိကျစွာ မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိကြသေးပေ။

ကျောက်လင်၏ ဘိလပ်မြေ အသုံးပြုမှု စံသတ်မှတ်ချက်များစာအုပ်ကို ပေးအပ်ခြင်းသည် အခြေခံအားဖြင့် ၎င်းတို့အတွက် လေ့ကျင့်သင်ကြားရေး အစီအစဉ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့၏ အတွေ့အကြုံများအရ ဤလက်မှုပညာရှင်များသည် ဘိလပ်မြေ အသုံးပြုပုံကို လျင်မြန်စွာ ကျွမ်းကျင်သွားနိုင်ကြ၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လွီနဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ချန်... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ဘိလပ်မြေ အသုံးပြုမှု လမ်းညွှန်ချက်တွေ ပေးလိုက်တယ်... ပြန်ယူသွားပြီး သေသေချာချာ လေ့လာကြည့်ကြ..."

ကျောက်လင်က စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို လှမ်းပေးရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

"အရမ်းကောင်းပါတယ်..."

လက်မှုပညာရှင်ခေါင်းဆောင်နှစ်ယောက်က စာအုပ်ကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်ကြ၏။

"ပြီးရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ပြောထားတဲ့ အဓိက စီမံကိန်းကြီးအကြောင်းကို ဆွေးနွေးချင်တယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်သည်။

လွီမုချိုး၊ ချန်ရှင်းဝမ်နှင့် အခြားသော လက်မှုပညာရှင် အယောက်နှစ်ဆယ်သည် ကျောက်လင်အား စူးစိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ စကားများကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြ၏။

"ကျွန်တော် ခရိုင်မြို့ထဲက ထန်ရှန်းလမ်းကို လူလွှတ်ပြီး ဝယ်ခိုင်းလိုက်ပြီ... လမ်းရဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာရှိတဲ့ ဆိုင်ခန်းတွေ အားလုံးကို ဖြိုချပြီး ပြန်တည်ဆောက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်..."

"ပြီးတော့ ဒီထန်ရှန်းလမ်းကို ဈေးလမ်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ စိတ်ထဲမှာ ပုံဖော်ထားပြီးပြီ..."

"ဈေးလမ်းမှာ အစားအသောက်၊ ဖျော်ဖြေရေး၊ လောင်းကစား၊ ဆေးဝါး၊ ကောက်နှံ၊ အဝတ်အထည်နဲ့ တခြားဆိုင်တွေ အပြည့်ရှိနေလိမ့်မယ်... ယွီရွှေခရိုင် တစ်ခုလုံးက လူတွေ လာပြီး ဒီဈေးလမ်းပေါ်မှာ ငွေသုံးချင်လာအောင် ဆွဲဆောင်ချင်တာ..."

"ခင်ဗျားတို့ အခုလေးတင် စားခဲ့တဲ့ ဟော့ပေါ့ဆိုင်ကိုလည်း ဈေးလမ်းထဲမှာ ဖွင့်လှစ်ပြီး အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု ဖြစ်လာအောင် လုပ်မယ်... အနာဂတ်မှာ ခရိုင်တစ်ခုလုံးနဲ့ စီရင်စုတစ်ခုလုံးကိုပါ မြှင့်တင်သွားမှာဖြစ်ပြီး ဟော့ပေါ့ယဉ်ကျေးမှုကို မင်းဆက် တစ်ခုလုံးကိုပါ မြှင့်တင်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ..."

"ကျွန်တော့် နယ်မြေမှာ သုတေသနလုပ်ထားတဲ့ ထူးခြားတဲ့ အစားအစာတွေ အားလုံးရဲ့ အဓိက ဆိုင်ခွဲတွေကို ဈေးလမ်းမှာ ဖွင့်လှစ်မှာဖြစ်ပြီး ခရိုင်ထဲက လူတွေလာပြီး သူတို့ရဲ့ ငွေတွေကို သုံးစွဲဖို့ ဆွဲဆောင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်..."

"ဒါပေါ့... ကျွန်တော် စီစဉ်ထားပြီးသား တခြားထူးခြားတဲ့ ဆိုင်တွေလည်း အများကြီး ရှိသေးတယ်..."

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့နဲ့ ဆွေးနွေးချင်တဲ့ စီမံကိန်းကြီးက ခင်ဗျားတို့ကို ထန်ရှန်းလမ်းပေါ်က အဆောက်အအုံတွေ အားလုံးကို တာဝန်ယူခိုင်းချင်တာပဲ..."

"ပြီးတော့ ဒီအဆောက်အအုံတွေ အားလုံးကို ဘိလပ်မြေနဲ့ တည်ဆောက်ဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်တယ်…”

ကျောက်လင်က အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ကူးများကို လူအများအား ဖွင့်ဟလိုက်၏။

လက်မှုပညာရှင်များအားလုံးသည် ၎င်းကို ကြားပြီးနောက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ကျောက်လင်၏ ဆန်းသစ်ပြီး ပါးနပ်သော စိတ်ကူးကြောင့် မှင်တက်သွားကြ၏။

"အံ့သြစရာပဲ..."

"သူဌေး... ခင်ဗျားက တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ..."

လွီမုချိုးနှင့် ချန်ရှင်းဝမ်တို့က ကျောက်လင်အား တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့်ကြည့်ကာ များစွာ အထင်ကြီးလေးစားစွာဖြင့် ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။