အခန်း ၁၀၂

အခန်း (၁၀၂) ဂျုံဖြူမုန့်ပေါင်း၊ ငါးကြင်းဟင်းလျာနှင့် နို့နှစ်ရောင် ကျိယွီငါးကြင်းစွပ်ပြုတ်

လီလန်သည် ကျန်းဝေ့ကော်ကို (၁၀)ကျင်းအလေးချိန်ရှိသော ငါးကြင်းတစ်ကောင် ပေးလိုက်ပြီးနောက် လမ်းဆုံတစ်ခု၌ သူတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။

လီလန်သည် ဂုန်နီအိတ်ကို ကျောပိုး၍ အိမ်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

အိမ်သို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟောင်သံနှစ်သံ အိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်…”

“ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်…”

အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ကောင်ဖြစ်သော အနက်တစ်ကောင်နှင့် အဖြူတစ်ကောင်တို့သည် ခြံဝင်းထဲမှ တစ်ကောင်နောက်တစ်ကောင် ထွက်လာကြသည်။

အနက်ရောင်ခွေးမှာ ရှည်လျားပိန်ပါးပြီး အလွန်မြန်ဆန်စွာ ပြေးလွှားနိုင်ကာ ၎င်းမှာ မွန်ဂိုလီးယား အမဲလိုက်ခွေးဖြစ်သော ဟေးလုံပင် ဖြစ်၏။

အဖြူရောင်ခွေးမှာမူ တောင့်တင်းဆူဖြိုးပြီး လေးလံကာ နှေးကွေးစွာဖြင့် ခြေဆွဲ၍ လျှောက်လာပြီး ၎င်းမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိ အကြီးစားခွေးဖြစ်သော ပိုင်လုံပင် ဖြစ်သည်။

အဖြူနှင့် အနက် စစ်သူကြီးနှစ်ပါးသည် သူတို့သခင်၏ အနံ့ကို အဝေးမှပင် ရနိုင်ကြပြီး ခြံဝင်းထဲမှ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်ကာ ကြိုဆိုကြလေသည်။

"ပိုင်လုံ…ဟေးလုံ..."

လီလန်သည် သူ့ကို အမြီးတနှံ့နှံ့ဖြင့် ကြိုဆိုနေကြသော အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးရွှင်သွားတော့သည်။

"ဟေးလုံ သူက မင်းရဲ့ ညီလေး ပိုင်လုံပဲ... အခုကစပြီး သူနဲ့ တည့်တည့်မတ်မတ်နေကြနော် ကြားလား..."

ဟေးလုံမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံရှိသည့် အမဲလိုက်ခွေးအိုကြီးဖြစ်ပြီး ပိုင်လုံထက် အသက်ပိုကြီးကာ အကြီးအကဲခွေးဖြစ်သည်။

ပိုင်လုံမှာမူ ငယ်ရွယ်သေးပြီး တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ဖူးသည်မှာ တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးကာ ခွေးငယ်လေးသာ ဖြစ်၏။

“ဝုတ် ဝုတ်…”

ဟေးလုံသည် သူ၏သခင်ကို တုံ့ပြန်သည့်အလား နှစ်ချက်ခန့် ဟောင်လိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... ငါ့နောက်ကို လိုက်ရင် အခုကစပြီး နေ့တိုင်း အသားစားရမယ်..."

လီလန်က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ငါးများပါသော ဂုန်နီအိတ်ကို ချလိုက်ပြီး ဟေးလုံ၏ ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးကာ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ပိုင်လုံကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ပိုင်လုံ လာခဲ့..."

ပိုင်လုံသည် အမြီးနှံ့ကာ ခြေဆွဲ၍ လျှောက်လာခဲ့သည်။

လီလန်သည် ပိုင်လုံ၏ နောက်ခြေထောက်ကို ကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ သေးငယ်သော အရိုးများကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိလိုက်ရသည်။

ပိုင်လုံ၏ နောက်ခြေထောက်မှာ တောင်ပေါ်ရှိ ကျားသစ်တစ်ကောင်ကြောင့် ဒဏ်ရာရထားခြင်း ဖြစ်၏။

လီလန်သည် ပိုင်လုံ၏ နောက်ခြေထောက်တွင် ပတ်ထားသော အဝတ်စကို ဖြည်လိုက်သည်။ နောက်ခြေထောက်ကို ပတ်ထားသည့် အဆိုပါအဝတ်စမှာ သွေးများဖြင့် ပေကျံနေပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ပိုင်လုံ၏ နောက်ခြေထောက်ရှိ ဒဏ်ရာကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ကျားသစ်၏ သွားရာများဖြစ်သော သွေးထွက်နေသည့် အပေါက်နှစ်ပေါက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပိုင်လုံ၏ နောက်ခြေထောက်ကို ရိုးရှင်းစွာသာ ပတ်တီးစည်းထားပြီး ပိုးသတ်ထားခြင်း မရှိပေ။ အေးခဲလှသော ဆောင်းရာသီတွင် ဒဏ်ရာမှာ အနာဖေးတက်နေသော်လည်း အနည်းငယ် ရောင်ရမ်းကာ ပိုးဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်း တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ ကျားသစ်ကိုတောင် အသေခံပြီး တိုက်ရဲတယ်..."

လီလန်သည် ပိုင်လုံ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ ကျားသစ်များမှာ အရှေ့ဖျားကျားသစ်များ ဖြစ်ကြပြီး တောရိုင်းဆန်ကာ၊ ကြမ်းတမ်းပြီး အမဲလိုက်ရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများမှလွဲ၍ အကြီးဆုံး ကြောင်မျိုးရင်းဝင် တိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်ကြ၏။

ယုံကြည်ရသော ခွေးတစ်ကောင်ဖြစ်သည့် ပိုင်လုံသည် အရှေ့ဖျားကျားသစ်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် သန်မာလှပေသည်။

ဤအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် နောက်ခြေထောက် ဒဏ်ရာရကာ ပွန်းပဲ့သွားစေကာမူ အမဲလိုက်ခွေးလောကတွင် တစ်သက်လုံး ကြွားလုံးထုတ်နိုင်သည့်အရာပင် ဖြစ်တော့သည်။

ပိုင်လုံသည် လျှာထွက်ကာ လီလန်၏ လက်ဖဝါးကို လျက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏အမြီးမှာ ပန်ကာတစ်ခုပမာ ယမ်းခါနေလေသည်။

"ရပါတယ် မပူပါနဲ့ ငါ မင်းကို ကုပေးနိုင်တယ်..."

"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့..."

လီလန်သည် ပိုင်လုံကို သူ့နောက်သို့လိုက်ရန် အမူအရာပြလိုက်သည်။

သူသည် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားကာ ငါးကြီးများပါသော ဂုန်နီအိတ်ကို ချလိုက်ပြီး၊ ဓာတ်ဘူးကိုယူ၍ ဇလုံထဲသို့ ရေနွေးအနည်းငယ် လောင်းထည့်ကာ ကတ်ကြေးနှင့် သန့်ရှင်းသော ပတ်တီးစကို ယူလိုက်သည်။

"ပိုင်လုံ လှဲနေလိုက်..."

လီလန်က ပိုင်လုံကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ပိုင်လုံမှာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လှဲချလိုက်၏။

လီလန်သည် ကတ်ကြေးကိုယူ၍ ဒဏ်ရာပေါ်လွင်စေရန် ဒဏ်ရာတစ်ဝိုက်ရှိ ခွေးမွေးများကို ညှပ်ထုတ်လိုက်ပြီး ရေနွေးဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် သန့်စင်ပေးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လီလန်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ စနစ်မှ ဆုချီးမြှင့်ထားသော အဆင့် (၄)လျှို့ဝှက်သေတ္တာမှ ရရှိသည့် အံ့ဖွယ် တိရစ္ဆာန်ဒဏ်ရာကုဆေးပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ပြင်းထန်သော ဆေးနံ့ရှိသည့် အဝါရောင်ဆေးမှုန့် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ပုလင်းဆို့ကို ဖယ်ရှား၍ ပိုင်လုံ၏ နောက်ခြေထောက်ရှိ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ ဆေးမှုန့်အနည်းငယ် လောင်းချလိုက်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော ပတ်တီးစဖြင့် ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်သည်။

"ဒဏ်ရာက သုံးရက်အတွင်း သက်သာသွားလိမ့်မယ်..."

"သွား….ဟေးလုံနဲ့ သွားဆော့ချေ အိမ်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အကျွမ်းတဝင်ရှိအောင် လုပ်ထား..."

လီလန်သည် ပိုင်လုံ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ပိုင်လုံသည် ဟောင်လိုက်ပြီး သူ၏အစ်ကို ဟေးလုံနောက်သို့ လိုက်ကာ ခြံဝင်းထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေလေသည်။

"ရှောင်လန် ပြန်လာပြီလား..."

အိမ်ထဲမှ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီတာ့ဟိုင်သည် သူ၏ ဒုတိယသမီးနှင့် အငယ်ဆုံးသမီးတို့နှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး..."

"အစ်ကိုကြီး..."

ဒုတိယညီမနှင့် အငယ်ဆုံးညီမတို့သည် သူတို့၏ အစ်ကိုကြီးကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာကြသည်။

သူတို့၏ နောက်တွင် ပါးဖောင်းဖောင်းနှင့် ချစ်စရာကောင်းသော ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးပေါက်စနှစ်ကောင် လိုက်ပါလာကြသည်။

"ဒီနေ့ စာကြိုးစားကြရဲ့လား..."

လီလန်သည် သူ၏ ညီမလေးနှစ်ယောက်၏ လက်ကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ကိုင်ထားရင်း ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာမလွီက သမီးကို အရမ်းလိမ္မာတယ်လို့ ပြောတယ်..."

လီရွှယ်က သူမ၏ ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး သမီး နာမည်ရေးတတ်နေပြီ... ခဏစောင့် သမီး ပြမယ်..."

ဒုတိယညီမဖြစ်သူ လီထျန်းသည် သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ရှာ၍ ခြံဝင်းထဲရှိ နှင်းပြင်ပေါ်တွင် စတင်ရေးသားလေသည်။

သူမသည် "လီထျန်း" ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးကို ကောက်ကွေးရှုပ်ထွေးသော လက်ရေးဖြင့် ရေးသားလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူးပဲ ဒုတိယညီမလေးက အရမ်းတော်တာပဲ ကိုယ့်နာမည်ကိုတောင် ရေးတတ်နေပြီ..."

လီလန်သည် ဒုတိယညီမ၏ ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ဒုတိယညီမမှာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်း၏။ သူမသည် ဆရာမတုံထံတွင် စာသင်သည်မှာ နှစ်ရက်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူမ၏ အမည်ကိုပင် ရေးတတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကို သမီး အစ်ကို့နာမည်ကိုတောင် ရေးတတ်တယ်..."

ဒုတိယညီမသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အိုး… ဒါဆို အစ်ကိုမြင်ရအောင် ရေးပြပါဦး..."

ကောင်မလေးသည် သစ်ကိုင်းကို ဝမ်းသာအားရ ယူ၍ ခြံဝင်းထဲရှိ နှင်းပြင်ပေါ်တွင် စတင်ရေးသားလေသည်။

အလျားလိုက်မှ ဒေါင်လိုက်အထိ၊ ဘယ်မှညာသို့ ဆွဲချက်တိုင်းကို အလွန်သေသပ်စွာ ရေးသားထားသည်။

သူတို့ တော်တော်လေး ကြိုးစားအားထုတ်ထားကြောင်း သိသာလှပေသည်။

"လီလန်"

ဤစာလုံးနှစ်လုံးမှာ စောစောက ရေးထားသော "လီထျန်း" ထက် များစွာပို၍ သေသပ်ပြီး လေးထောင့်ကျလှသည်။

"ဆရာမတုံက 'လန်' စာလုံးမှာ အစက်နှစ်စက် မဟုတ်ဘဲ အစက်သုံးစက်ပါတယ်လို့ ပြောတယ်..."

"ငါ့ညီမလေး အရမ်းတော်တာပဲ..."

လီလန်သည် သူ၏ ဒုတိယညီမ၏ နီရဲနေသော ပါးပြင်လေးများကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိမ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ရွှယ်လေးကရော..."

လီလန်သည် သူ၏ ညီမငယ် လီရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သမီး…သမီးက..”

လီရွှယ်သည် ခေါင်းငုံ့၍ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သမီး... သမီးက အခုမှ စာတစ်ဝက်ပဲ ရေးတတ်သေးတယ် 'နှင်း' ဆိုတဲ့ စာလုံးကို မရေးတတ်ဘူး..."

"ရပါတယ် စာလုံးတစ်ဝက်ဆိုရင်တောင် ကောင်းနေပါပြီ... ပိုပြီးကြိုးစားအားထုတ်လိုက်ပါ..."

လီလန်သည် ညီမငယ်လေး၏ ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုက်ဖိုသွားပြီး အလွန်ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ညီမငယ်နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အလွန်သိတတ်ပြီး လိမ္မာကြသည်။ ဆရာမတုံနှင့် ဆရာမလွီတို့၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း သူတို့၏ လေ့လာမှုများတွင် အလွန်ကြိုးစားကြလေသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။

"လာပါ ဒီနေ့ အစ်ကိုက ငါးကြီးတွေ အများကြီး ဖမ်းမိခဲ့တယ်... နေ့လယ်စာအတွက် ငါးဟင်းနဲ့ ကျိယွီငါးကြင်းစွပ်ပြုတ် သောက်ကြမယ်..."

"ဝိုး..."

"ငါးစွပ်ပြုတ် သောက်ကြမယ်... ငါးစွပ်ပြုတ်က နို့နှစ်ရောင်လေး၊ သမီး နှစ်ပန်းကန် သောက်မယ်..."

"သမီးလည်း တစ်ပန်းကန် သောက်မယ်..."

ကောင်မလေးနှစ်ယောက်မှာ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ပူပင်သောကကင်းစွာဖြင့် အားပေးအော်ဟစ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေကြသည်။

အဖိုးကြီး လီတာ့ဟိုင်သည် ခြံဝင်း၏ အမိုးအောက်တွင် ရပ်လျက် ပြုံးရွှင်နေလေသည်။ သို့သော် သူ ပြုံးနေစဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာတော့သည်။

လီလန်သည် ငါးညှီနံ့နံနေသော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ရန် သူ၏အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် စတင်အလုပ်လုပ်လေသည်။

ငါးကွမ်းရှပ် ငါးကောင်ကိုယူ၍ ငါးဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထို့အပြင် ငါးစွပ်ပြုတ်လုပ်ရန်အတွက် တစ်ကောင်လျှင် ကျင်းဝက်သာ အလေးချိန်ရှိသော ကျိယွီငါးကြင်း နှစ်ကောင်ကိုလည်း ယူလိုက်သည်။

ငါးများကို သန့်စင်ပြီး ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ချက်ပြုတ်ရန် စတင်လိုက်သည်။

ငါးဟင်းချက်ရသည်မှာ လွယ်ကူလှသည်။ ငါးပေါ်တွင် ဓားရာပေး၍ ဒယ်အိုးထဲတွင် ဆီပူပေးကာ နှစ်ဖက်စလုံး ရွှေအိုရောင်သန်းလာသည်အထိ ကြော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေထည့်၍ အဖုံးအုပ်ကာ ချက်လိုက်သည်။ ငရုတ်သီးဆော့စ်၊ ပဲငံပြာရည်နှင့် ဆားတို့ဖြင့် အရသာခံလိုက်သည်။ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးထဲတွင် ဟင်းရည်ပျစ်သွားစေရန် ရေအနည်းငယ်နှင့် ဘက်စုံသုံး ဂျုံမှုန့်ကို ရောမွှေလိုက်သည်။ ဟင်းရည်ကို မီးအေးအေးဖြင့် တည်ထားလိုက်ပါက စားသုံးရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ငါးစွပ်ပြုတ်ကို မည်သို့လုပ်ရမည်ကို မသိသဖြင့် သူ၏အဖေကို လွှဲအပ်လိုက်သည်။ သူ၏အဖေမှာ ငါးစွပ်ပြုတ်လုပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်၏။ စွပ်ပြုတ်ရည်မှာ ဆိတ်နို့ကဲ့သို့ပင် နို့နှစ်ရောင်ဖြစ်ပြီး မွှေးပျံ့ကာ အရသာရှိလှပေသည်။

ယနေ့ နေ့လယ်စာအတွက် အဓိကဟင်းလျာမှာ ဂျုံဖြူမုန့်ပေါင်းဖြစ်သည်။ မုန့်နှစ်ကို ဂလူတင်ဓာတ်ပါတဲ့ မုန့်ညက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး နယ်ကာ၊ တဆေးဖောက်၍ အတုံးငယ်လေးများ ပြုလုပ်ကာ ပေါင်းအိုးထဲတွင် ပေါင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အငတ်ဘေးကြုံရသော နှစ်များအတွင်း အဓိကအစားအစာများတွင် ဖူချန်မုန့်ညက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မုန့်ပေါင်းများ၊ ပူနွေး၍ မွှေးပျံ့သော ကျိယွီငါးကြင်းစွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်နှင့် ငါးဟင်းတို့ ပါဝင်လေသည်။

ဤကလေးကို ရွာလူကြီးပင်လျှင် မနာလိုဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

နေ့လယ်စာမှာ အဆင်သင့်ဖြစ်၍ တည်ခင်းထားပြီး မကြာမီမှာပင် အကုန်လုံး စားသောက်ပြီးသွားကြသည်။

လီရွှယ်သည် ငါးစွပ်ပြုတ် သုံးပန်းကန် ဆက်တိုက်သောက်လိုက်သဖြင့် ယခုအခါ သူမ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေလေသည်။

လီလန်သည် ပြုံး၍ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

“ရွှယ်လေး…မင်း ကြီးထွားလာနေတုန်းပဲ၊ ပိုသောက်လည်း ရပါတယ်..."

ကောင်မလေးသည် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်သွားပြီး နောက်ထပ်တစ်ပန်းကန် သောက်ရန် သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

မိသားစုသည် ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့သော နေ့လယ်စာကို အတူတကွ သုံးဆောင်ခဲ့ကြသည်။

စားသောက်ပြီးနောက်၊

လီလန်သည် တောဝက်သား ကျင်းအနည်းငယ်ကို လှီးဖြတ်၍ ခွေးအိမ်သို့ သွားလိုက်သည်။

အိမ်တွင် လုပ်စရာမရှိသဖြင့် သူ၏အဖေသည် ဟေးလုံအတွက် ခွေးအိမ်တစ်ခု ဆောက်ပေးထားခဲ့သည်။

လီလန်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ တောဝက်သားကို သုံးစုခွဲလိုက်သည်။

ဟေးလုံအတွက် (၂)ကျင်း၊ ပိုင်လုံအတွက် (၂)ကျင်းနှင့် တောကြောင်ရိုင်းလေးအတွက် (၁)ကျင်း ဖြစ်သည်။

"စားကြ၊ ဗိုက်ဝအောင် စားကြ... နောက် နှစ်ရက်သုံးရက်နေရင် တောင်ပေါ်ကို ထပ်သွားရမယ်..."

တရုတ်နှစ်သစ်ကူး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မိသားစုအတွက် နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းအချို့ကို ပြင်ဆင်ရန် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် အကြီးစားခွေးဖြစ်သော ပိုင်လုံကိုလည်း မွေးမြူထားပြီး ၎င်းမှာ ဟေးလုံထက် ပိုစားကာ တစ်နေ့လျှင် အသားဆယ်ကျင်းခန့် စားလေသည်။

ပိုင်လုံသည် အနည်းဆုံး (၇)ကျင်း သို့မဟုတ် (၈)ကျင်းခန့် အလေးချိန်ရှိသည်။

ထို့အပြင် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေး တစ်ကောင်လည်း ရှိသေးသည်။

တစ်နေ့တည်းတွင် အသားကျင်း(၂၀)ကျော် ကုန်ဆုံးသွားပေမည်။

ဤသည်မှာ အမဲလိုက်ခွေးများနှင့် အခြားအိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များကို မွေးမြူရန်အတွက် လိုအပ်သော ကုန်ကျစရိတ်များဖြစ်ပြီး လျှော့ချ၍မရနိုင်ပေ။

ပိုင်လုံနှင့် ဟေးလုံတို့သည် တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ် အသားစိမ်း စားကြသည်။

သေချာသည်မှာ အမဲလိုက်ခွေးများကို ပြောင်းဖူးယာဂု ကျွေးနိုင်ပြီး ယင်းမှာ ငွေကုန်သက်သာစေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီလန်သည် ထိုသို့လုပ်ရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ ပြောင်းဖူးယာဂုမှာ အာဟာရတန်ဖိုး အနည်းငယ်သာရှိပြီး ဗိုက်ပြည့်ရုံသာ ဖြစ်စေသည်။

ပိုင်လုံနှင့် ဟေးလုံတို့မှာ တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ရာ၌ သူ၏အားကိုးရာဖြစ်ပြီး တောင်ပေါင်းတစ်သိန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရာတွင် သူ၏ သေတူရှင်ဖက်အဖော်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

သူတို့သည် အသားကို လုံးဝစားရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အသားစိမ်းကိုသာ လုံးဝစားရမည် ဖြစ်၏။

အသားစားမှသာ ကြွက်သားများ တည်ဆောက်ရန် ခွန်အားရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

သန်မာသော အမဲလိုက်ခွေးများသာ တောဝက်များနှင့် ကျားသစ်များကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနိုင်ပြီး၊ သူတို့သခင်၏ အသက်အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်ရန် အန္တရာယ်များသော တောင်ပေါင်းတစ်သိန်းရှိ ကြမ်းတမ်းသည့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အိမ်တွင် တောဝက်သား ကျင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း၊ ယင်းတို့အနက်မှ အချို့နှင့် ငါးများကို ကျန်းဝေမင်၏ နောက်ကွယ်ရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံသို့ ရောင်းချရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုငွေဖြင့် ဆောင်းရာသီအတွက် လိုအပ်သော အစားအစာများနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်သည် သားကောင်များ ပိုမိုရရှိရန်အတွက် နောက် နှစ်ရက်သုံးရက်အတွင်း တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက် ထပ်ထွက်ရမည် ဖြစ်သည်။

အမဲလိုက်ခြင်းအကြောင်း ပြောရလျှင် ယခင်က တောအုပ်စိုက်ခင်းတွင် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းထံမှ အသားကျင်း (၃၅၀၀)ကျော် အကြွေးသွားတောင်းခဲ့သည့် လောင်ဟူကို လီလန် သတိရသွားသည်။ ယင်းမှာ အမြောက်ကြီး ခြောက်လက်စာရှိသော (၆၀၀)ကျင်းအရွယ် ငါးများနှင့် ညီမျှလေသည်။

ဤအကြွေးမှာ... ဆပ်ရန် မလွယ်ကူလှပေ။

သို့သော် လီလန်သည် ထိုကိစ္စများကို ဝင်ပါရန် ပျင်းရိနေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ မိသားစုဝင် လေးဦး ဝမ်းဝရန်အတွက်သာ ဂရုစိုက်ပြီး အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ စိုးရိမ်ပူပန်လိုခြင်း မရှိပေ။

ပိုင်လုံ၊ ဟေးလုံနှင့် တောကြောင်ရိုင်းလေးတို့သည် အသားများကို တစ်ကိုက်ချင်း စားရင်း တရှူးရှူးမြည်ကာ ဝါးစားနေကြလေသည်။

အထူးသဖြင့် တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ ငတ်မွတ်နေသော တစ္ဆေတစ်ကောင် ဝင်စားသည့်အလား သူ၏ အသားများကို ခွေးဦးလေးကြီး နှစ်ကောင်က လုယူသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေလေသည်။ ၎င်းသည် လျင်မြန်ကြမ်းတမ်းစွာ စားသောက်ပြီး ၎င်း၏ အစားအစာအပေါ်တွင်လည်း အလွန်ပိုင်စိုးပိုင်နင်း နိုင်လှသည်။

"ဖြည်းဖြည်းစားပါ၊ သူတို့က မင်းဆီကနေ မလုပါဘူး..."

လီလန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် ပန်းကန်တစ်ချပ်ကို ယူဆောင်လာရာ အမဲလိုက်ခွေးများကို အသားကျွေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် တောကြောင်ရိုင်းလေးကို သတိထားမိပြီး ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားလေသည်။

"သား အဖေ သားကို ပြောဖို့ မေ့နေတာ..."

"အခုရက်ပိုင်းအတွင်း ရွာထဲကို သူခိုးတွေ ဝင်နေတယ်... တောင်ပေါ်က သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေလား၊ တခြားအရာတွေလားဆိုတာတော့ မသိဘူး... သားရဲ့ ညီမလေးနှစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်ကြည့်ထားပါဦး..."

"သူခိုး ဟုတ်လား..."

လီလန်က မတ်တပ်ရပ်၍ သူ၏အဖေကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ပြီးခဲ့တဲ့ညက မအိပ်ခင် အဘိုးဝမ်က ငါတို့နောက်က တောင်ကုန်းပေါ်မှာ လွင့်မျောနေတဲ့ အစိမ်းရောင် မျက်လုံးနှစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရတယ်တဲ့... တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်..."

"အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ အဘိုးဝမ် သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရလား..."

ထိုတောက်ပသော အစိမ်းရောင်မျက်လုံးများမှာ သားရဲတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ဆီမှ ဖြစ်ဖို့များသည်။

ဝံပုလွေများ၊ တောကြောင်ရိုင်းများ သို့မဟုတ် ကျားသစ်များ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"အဘိုးဝမ်က သေသေချာချာ မမြင်ရဘူးလို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျားသစ် သို့မဟုတ် တောကြောင်ရိုင်း ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုဖြစ်မယ်လို့ ခန့်မှန်းရတယ်..."

"တောကြောင်ရိုင်းဟုတ်လား..."

လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ တောကြောင်ရိုင်းလေးကို တွေ့ရှိခဲ့စဉ်က အနီးအနားတွင် အရွယ်ရောက်ပြီးသော မိခင်တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် ရှိနေခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်။

"မင်းကို လာရှာတာလား..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းလေးများသည် သူတို့၏ သေးငယ်သော ခြေဖဝါးများဖြင့် အသားများကို ကုတ်ဖဲ့ကာ လီလန်ကို လျစ်လျူရှု၍ ဝါးစားနေကြလေသည်။

လီလန် နောက်ထပ် မေးခွန်းများ မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ခွင့်ပြုပါခင်ဗျာ ဒီအိမ်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီလန်ရဲ့ အိမ်များလား..."

"ကျွန်တော် ကျောက်မီးသွေး လာပို့တာပါ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဆီကနေ ကျောက်မီးသွေး အတုံး(၁၀၀)မှာထားလို့ပါ..."