အခန်း ၁၀၃

အခန်း (၁၀၃) အောင်းအောင်ကျောင်း ကျောက်ကပ်အားတိုးမြက်

လီလန်သည် အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝကို ဖွင့်လိုက်ရာ အသားမည်းမည်း ပိန်ပိန်ပါးပါး လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုလူသည် ဖာထေးထားသော မီးခိုးရောင် ဂွမ်းထည်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စက်ဘီးဟောင်းတစ်စီးကို စီးနင်းလာကာ နောက်ခုံတွင် မည်းနက်နေသော ဂုန်နီအိတ် နှစ်အိတ်ကို ချည်နှောင်ထားလေသည်။

လီလန်သည် ဂုန်နီအိတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အလေးချိန် စီးလွန်းသဖြင့် စက်ဘီးဟောင်း၏ ဘီးများမှာ ဖိပြားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျောက်မီးသွေးသယ်သူသည် မီးသွေးများ သယ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ခင်ဗျားက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီလန်လား..."

အသားမည်းမည်း ပိန်ပိန်ပါးပါးလူက စကားပြောရင်း အဖြူရောင်လေငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ရာသီဥတုမှာ အလွန်အေးခဲလှသဖြင့် မီးသွေးလာပို့သူ၏ မျက်နှာမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေပြီး စကားပြောသည့်အခါ သွားများပင် တုန်ယင်နေလေသည်။

"ဟုတ်တယ် ကျွန်တော်ပါပဲ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ရဲဘော် အပြင်မှာအေးတယ် အထဲဝင်ပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့..."

လီလန်သည် အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝကို အပြည့်အဝ ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး မီးသွေးလာပို့သူကို ဝင်လာရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

အသားမည်းမည်း ပိန်ပိန်ပါးပါး လူသည် ရိုးအအဖြင့် ပြုံးပြကာ သူ၏စက်ဘီးကို ခြံထဲသို့ တွန်းဝင်လာ၏။

"အမလေး..."

အကျိုးဆက်အနေဖြင့် သူသည် စက်ဘီးပေါ်တွင် ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီလန်သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မီးသွေးများတင်ထားသော စက်ဘီးကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

လီလန်သည် စက်ဘီးဟောင်းကို အားပြုကာ ခြံထဲသို့ တွန်းသွင်းရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် စက်ဘီးမှာ အလွန်လေးလံနေကြောင်းကို တွေ့ရှိသွားတော့သည်။

"ရဲဘော် ဒီလောက်လေးတဲ့အရာကို မြို့ကနေ ဒီအထိ ဘယ်လိုသယ်လာတာလဲ..."

မြို့သည် ရွှမ်းရွှေရွာနှင့် ကီလိုမီတာ သုံးဆယ်ကျော် ကွာဝေးလေသည်။ ထိုမျှလေးလံသော စက်ဘီးဟောင်းကြီးကို စီးနင်းရခြင်းမှာ မလွယ်ကူလှပေ။

အသားမည်းမည်း ပိန်ပိန်ပါးပါး လူက ရိုးသားစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ပုတ်လိုက်၏။

"စီးလာတာပေါ့ ဒီခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုပဲ အားကိုးရတာပဲလေ..."

"ကျွန်တော်က မီးသွေးသယ်တဲ့သူ သက်သက်ပါ အမဲလည်း မလိုက်တတ်သလို ငါးလည်း မဖမ်းတတ်ဘူး ပညာလည်း သိပ်မတတ်ပါဘူး ခန္ဓာကိုယ်အားကို ရောင်းပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေရတာပါ..."

အသားမည်းမည်း ပိန်ပိန်ပါးပါး လူသည် အိတ်များကို ချရင်း ပြုံးကာ ရှင်းပြလေသည်။

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤမီးသွေးလာပို့သူမှာ လက်တွေ့ကျပြီး အလုပ်ကြိုးစားသော လူတစ်ယောက်ပုံ ပေါက်နေ၏။

"အလုပ်ကြိုးစားတာ ရှက်စရာမဟုတ်ပါဘူး ဘယ်အလုပ်ကမှ မြင့်မြတ်တာ နိမ့်ကျတာ မရှိပါဘူး ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုပြီး မိသားစုကို ရှာကျွေးတာက ဂုဏ်ယူစရာပါ ရှက်စရာ နည်းနည်းမှ မရှိပါဘူး..."

ယောကျ်ားတစ်ယောက်သည် ဆောင်းတွင်းအအေးဒဏ်တွင် ကီလိုမီတာ သုံးဆယ်ကျော် စက်ဘီးစီးကာ မြို့မှ တောင်ကြားများဆီသို့ မီးသွေးပို့ရန် မိမိကိုယ်ကို ပင်ပန်းဆင်းရဲခံကာ အလုပ်လုပ်နိုင်ပါက သူရှာကျွေးရမည့် မိသားစု ရှိနေရမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်လေသည်။

မီးသွေးပို့သူသည် သူ၏ မိသားစုအတွက် ထမင်းရှာပေးသူ ဖြစ်၏။

သူသည် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် ဤမျှ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေရခြင်းမှာ သူ၏ ဇနီးနှင့် သားသမီးများ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုနှင့် အအေးဒဏ်ကို မခံစားရစေရန် လုပ်အားခ ရရှိရေးအတွက်သာ ဖြစ်လေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက တကယ်ပဲ ပညာတတ်ပါလား ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့လို နက်နဲတဲ့ စကားတွေကို မပြောတတ်ပါဘူး..."

အသားမည်းမည်း ပိန်ပိန်ပါးပါး လူက ရိုးရှင်းဖြောင့်မတ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ..."

လီလန်က မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်မျိုးရိုးက မာ ပါ မိသားစုထဲမှာ တတိယမြောက် ကလေးပေါ့ ကျွန်တော့်ကို မာလောင်စန်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ..."

"ရဲဘော်မာ ခင်ဗျား မီးသွေးလာပို့ရတာ ခရီးရှည်ကြီးကို ပင်ပင်ပန်းပန်း လာခဲ့ရတာ မလွယ်ပါဘူး အထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်..."

လီလန်က သူ့ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

မာလောင်စန်းသည် သူ၏ ညစ်ပတ်နေသော ဂွမ်းထည်အင်္ကျီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီလန်၏ သန့်ရှင်းတောက်ပနေသော ဧည့်ခန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က ညစ်ပတ်နေလို့ မဝင်တော့ပါဘူး..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒီအိတ်နှစ်အိတ်ထဲမှာ မီးသွေးခဲ အတိအကျ (၁၀၀)ပါပါတယ် ရေတွက်ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

မာလောင်စန်းသည် အိတ်ကိုဖွင့်၍ မီးသွေးခဲများကို ဂရုတစိုက် သွန်ချလိုက်လေသည်။

ဤအမည်းရောင် မီးသွေးခဲ (၁၀၀)ထဲတွင် ထောင့်ချိုးပဲ့နေသော ချို့ယွင်းချက်ရှိသည့် အခဲဆယ်ခုခန့် ပါဝင်နေလေသည်။

"အား ခုနက လဲကျသွားတာ အများကြီး ကျိုးကုန်ပြီ..."

လောင်မာက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူက အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ တောင်းပန်ပါတယ် စောစောက လမ်းမှာ လဲကျသွားလို့ နည်းနည်း ကျိုးသွားတယ် စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော် နောက်မှ အသစ်ပြန်လဲပေးပါ့မယ်..."

လောင်မာသည် ကောင်းမွန်သော စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။ သူသည် သူပျက်စီးသွားစေခဲ့သော မီးသွေးများအတွက် တာဝန်ယူမှုကို မရှောင်လွှဲဘဲ လီလန်အား အကောင်းပကတိဖြစ်သော မီးသွေးခဲ ဆယ်ခုကျော်ဖြင့် လျော်ကြေးပေးခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် အသစ်ထပ်ပေးရမည့် မီးသွေးခဲများအတွက် ငွေကိုမူ မာလောင်စန်း၏ ကိုယ်ပိုင်အိတ်ကပ်ထဲမှ သူ၏လစာထဲမှ နုတ်ယူ၍ ပေးချေရမည် ဖြစ်လေသည်။

"ရပါတယ် တစ်စပိုင်းပဲ့နေလည်း မီးမွှေးလို့ ရသေးတာပဲ ပြဿနာ မကြီးပါဘူး..."

လီလန်သည် မာလောင်စန်းကို စိတ်အေးအေးထားရန် အချက်ပြလျက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ခံနိုင်မှာလဲ..."

"ရပါတယ် ခင်ဗျားရဲ့ လေယူလေသိမ်းကို နားထောင်ကြည့်ရတာ ခင်ဗျားက ချောင်တျန်းကျီရွာကလား..."

ချောင်တျန်းကျီရွာသည် မြက်ခင်းပြင်တောင်ခြေတွင် တည်ရှိလေသည်။ လီလန်သည် မွန်းတည့်ချိန်တွင် ထိုနေရာမှ ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ကျွန်တော်က ချောင်တျန်းကျီရွာကပါ..."

လောင်မာက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လီလန်က သူ၏ နောက်ခံကို ခန့်မှန်းမိသွားသည့်အတွက် သူသည် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူနှင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီလန်တို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံဖူးခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ချောင်တျန်းကျီရွာသည် မုဆိုးရွာတစ်ရွာ ဖြစ်သော်လည်း လုံမင်မြစ်နှင့် နီးကပ်သောကြောင့် မုဆိုး သိပ်မများလှပေ။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ငါးဖမ်းခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြလေသည်။

ချောင်တျန်းကျီရွာမှ ထွက်ရှိသော အောင်းအောင်ကျောင်းရှိနေခြင်းကြောင့် လီလန်က မာလောင်စန်းကို မှတ်မိသွားခြင်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းလှသည်။

အောင်းအောင်ကျောင်းဆိုသည်မှာ ကျောက်ကပ်အားတိုးမြက်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤအရာသည် အံ့မခန်းပင်။ ၎င်းသည် ကျောက်ကပ်အတွက် ကောင်းမွန်ပြီး ယောက်ျားစွမ်းပကားကို မြှင့်တင်ပေးလေသည်။ ယောကျ်ားတစ်ယောက်က ၎င်းကို သောက်သုံးမိပါက သူ၏ဇနီးသည်မှာ တစ်ညလုံး အော်ဟစ်ကာ သနားရန် တောင်းပန်နေရမည် ဖြစ်၏။

မီးသွေးနံ့အပြင် မာလောင်စန်းထံတွင် ကျောက်ကပ်အားတိုးမြက်၏ အနံ့သင်းသင်းလေးလည်း ရနေလေသည်။

ချောင်တျန်းကျီရွာတွင် အိမ်တိုင်းလိုလိုက ကျောက်ကပ်အားတိုးမြက်များကို ခူးဆွတ်ကာ အခြောက်လှမ်းပြီး ငွေရရန် ရောင်းချကြလေသည်။

မြက်ခင်းပြင်တောင်ပေါ်တွင် ဤအရာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေလေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ကျွန်တော်က ချောင်တျန်းကျီရွာကမှန်း ဘယ်လိုသိသွားတာလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ..."

"အရင်ကများ တွေ့ဖူးလို့လား..."

"အရင်က မတွေ့ဖူးပါဘူး..."

လီလန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

သူသည် ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျားဆီက အောင်းအောင်းကျောင်း အနံ့ရလို့ပါ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မာလောင်စန်းသည် ချက်ချင်းပင် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားတော့သည်။

"မနေ့ညက ကျွန်တော် နည်းနည်း ပိုသောက်မိသွားလို့ပါ..."

ကျောက်ကပ်အားတိုးမြက်ကို လက်ဖက်ရည်သောက်သကဲ့သို့ ရေနွေးကြမ်း ဖျော်သောက်ရာတွင် အသုံးပြုကြလေသည်။

လီလန်သည် ဘာစကားမှမဆိုဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။ ယောကျ်ားများကတော့ သိသူများက သိကြလေသည်။

သူက နောက်ပြောင်လိုက်၏။

"ခင်ဗျားက နေ့တိုင်း မီးသွေးပို့ဖို့ ကျေးလက်ကို စက်ဘီးစီးနေရတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ပေါင်တံတွေက တုတ်ခိုင်သန်မာပြီး ကြွက်သားတွေ အပြည့်ပဲလေ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ခင်ဗျားရဲ့ ဟိုဟာက မကောင်းရတာလဲ..."

"ဘယ် ဘယ်သူက မလုပ်နိုင်လို့လဲ..."

လောင်မာ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် နီရဲလာတော့သည်။

"ကျွန်တော့်မိန်းမက ဆောင်းတွင်းဆို အလုပ်မရှိတော့ တစ်နေ့လုံး ဒီကိစ္စကိုပဲ တွေးနေတာလေ ကျွန်တော်က ဘာလုပ်တတ်နိုင်မှာလဲ..."

"သူ့ကို မပေးရင် သူက စိတ်ကောက်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုတောင် ရိုက်သေးတယ်..."

လောင်မာက အနည်းငယ် နစ်နာသလို ခံစားရကာ ပြောလိုက်သည်။

အရှေ့မြောက်ဒေသမှ အမျိုးသမီးများမှာ တကယ့်ကို ကြမ်းတမ်းကြလေသည်။ သူတို့၏ ရိုက်နှက်မှုများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် နာကျင်ရ၏။

အကယ်၍ သင်သာ အရိုက်မခံနိုင်ပါက အိမ်ထောင်ကျပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သင့်တစ်ကိုယ်လုံး ပြုတ်ထွက်သွားမည် ဖြစ်လေသည်။

မာလောင်စန်းကို ကြည့်ရသည်မှာ အသက်သုံးဆယ်အရွယ်ခန့် ရှိပြီး သူ၏ ဇနီးသည်မှာလည်း သူနှင့် အသက်ရွယ်တူခန့်ပင် ဖြစ်သည်။

အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသမီးများသည် ကျားများနှင့်တူပြီး အသက်လေးဆယ်အရွယ်တွင်မူ တောခွေးများနှင့် တူကြလေသည်။

ထိုအသက်အရွယ်တွင် မာလောင်စန်းသည် နေ့စဉ် သူ၏ ခြေထောက်များကို လေ့ကျင့်ပေးနေလျှင်ပင် သူ၏ ဇနီးသည်၏ အပြုအမူများကို အမီမလိုက်နိုင်သေးပေ။

လီလန်သည် မာလောင်စန်း၏ စကားများကြောင့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ခင်ဗျားမိန်းမ အိပ်ရာထဲမှာ အဲ့ကိစ္စကိုပဲ ဆက်မတွေးနေအောင် တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ရှာပေးလိုက်ပါ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဟူး ကျွန်တော်လည်း စိတ်ပူပါတယ်ဗျာ ဆောင်းတွင်းကြီးမှာ ဘယ်လိုအလုပ်မျိုး လုပ်နိုင်မှာလဲ..."

လီလန်သည် ပြန်မဖြေဘဲ မေးလိုက်၏။

"အဲ့အရာက ဘယ်လောက်တောင် ထိရောက်လို့လဲ..."

"တကယ့်ကို ရူးသွပ်သွားသလို အလုပ်လုပ်မှာ သေချာတယ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ခင်ဗျားရော လိုချင်လို့လား..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်လဲ ကျွန်တော့်ကို နှစ်ကျင်းလောက် ပေး..."

မနက်ဖြန် ပိုင်ကျဲ့ရဲ့ အိမ်ကို သွားရဦးမည် ဖြစ်လေသည်။

မုဆိုးမပိုင်ထံသို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သဖြင့် ကြိုတင်၍ အခြေခံအချို့ကို လုပ်ဆောင်ထားရန် လိုအပ်လေသည်။

မိန်းမတစ်ယောက်သည် သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရသည့်အခါ သင့်အပေါ် ပို၍ မှီခိုလာမည် ဖြစ်လေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒါက သိပ်မကုန်ပါဘူး စမ်းကြည့်ဖို့ (၂)ကျင်းလောက် ပေးပါ့မယ်..."

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် ပိုင်လုံနှင့် ဟေးလုံတို့သည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ပြေးလိုက်နေကြလေသည်။

"ဝိုး ဘယ်လောက်တောင် လှလိုက်တဲ့ အမဲလိုက်ခွေးတွေလဲ..."

လောင်မာက အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်လုံသည် တုတ်ခိုင်သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားနှင့် ကြွက်သားများရှိပြီး ခံ့ညားကာ ကြမ်းတမ်းလေသည်။

ဟေးလုံသည် ရှည်လျားသော ခြေလက်များနှင့် အရပ်ရှည်ပြီး အလွန်အင်အားကြီးမားကာ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ အရည်အသွေးများ ရှိလေသည်။

အမည်းရောင်တစ်ကောင်နှင့် အဖြူရောင်တစ်ကောင် စစ်သူကြီးနှစ်ပါးပင် ဖြစ်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒီကောင်းမွန်တဲ့ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်လုံးကို ခင်ဗျားပဲ ပိုင်တာလား..."

လောင်မာက အားကျသည့်အရိပ်အယောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် တစ်ကောင်က ပိုင်လုံလို့ခေါ်ပြီး နောက်တစ်ကောင်ကို ဟေးလုံလို့ ခေါ်တယ်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ပညာတတ်တော့ နာမည်လေးတွေကလည်း လှလယလိုက်တာ..."

မာလောင်စန်း စကားပြောနေစဉ် သူသည် ရုတ်တရက် "အိုး" ဟု အော်လိုက်သည်။ သူတစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ခင်ဗျားကို အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းလို့ရမလား..."

"ပြောလေ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီလိုပါ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က..."