အခန်း ၁၀၆

အခန်း(၁၀၆)ဝံပုလွေအုပ် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခြင်းလော၊ လီလန် ဝံပုလွေလိုက်ရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်ခြင်း

လီလန်သည် လီတာ့ဟိုင်နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ ပျောက်ဆုံးနေသော အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ကို ရှာဖွေရန် ပိုင်လုံနှင့် ဟေးလုံတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ မာလောင်စန်းမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

မာလောင်စန်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကန်းပေါ်မှ ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းကာ ဖိနပ်ကို အမြန်စီးပြီး ချောင်တျန်းကျီရွာရှိ မိမိ၏အစ်ကို မာလောင်တာ့ထံသို့ သတင်းကောင်းပါးရန် စက်ဘီးကို စီး၍ ပြန်သွားတော့သည်။

"ရဲဘော်မာ ခဏလေးပါဦး... မလောပါနဲ့ဦးခင်ဗျာ..."

"မီးသွေးခဲတွေအတွက် ရှင်းစရာရှိသေးလို့..."

လီလန်က အလျင်အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မီးသွေးအတွက်တော့ တာဝန်ခံကျန်းက ရှင်းပေးပြီးသားပါ..."

အဘိုးကြီးမာက ရယ်မော၍ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏အနက်ရောင် ကုတ်အင်္ကျီကို အမြန်ဝတ်ဆင်ကာ အိမ်ဝိုင်းထဲမှနေ၍ စက်ဘီးဟောင်းကို တွန်းထွက်သွားလေသည်။

"ဟေ့ ရဲဘော်မာက.. ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မြန်မြန်ပြန်ရတာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်က ဘေးခန်းပြတင်းပေါက်မှနေ၍ လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"အဖေ... သူ့ကို ပြန်ခွင့်ပြုလိုက်ပါတော့..."

လီလန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် လိုက်ကာကို ဖယ်၍ ဘေးခန်းမှ ထွက်လာသည်။ လီလန်မှာ ကန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ကန်းစားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏အမူအရာ မူမမှန်သည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သား... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ..."

"အဖေ... အဘိုးဝမ် ပြောပြခဲ့တာတွေကို မှတ်မိသေးလား..."

"ဦးလေးဝမ်လား..."

လီတာ့ဟိုင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် နဖူးကို တစ်ချက်ရိုက်လိုက်ပြီး

"မှတ်မိပြီ... အဘိုးဝမ် ပြောတာကတော့ သူ အိပ်ရာမဝင်ခင် ညက အိမ်နောက်ဘက် တောင်ကုန်းမှာ တောက်ပနေတဲ့ အစိမ်းရောင် မျက်လုံးတစ်စုံကို မြင်လိုက်ရတယ်တဲ့..."

"ဟုတ်တယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ရဲဘော်မာ ပြောတာကတော့ သူ့အစ်ကိုရဲ့ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ကို ဝံပုလွေတွေ ကိုက်သွားပြီတဲ့..."

"တကယ်လား..."

လီတာ့ဟိုင်မှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

ဝံပုလွေတွေ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီလော။

ဤအချက်မှာ ရွာတစ်ရွာလုံးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေမည့် အရေးကြီးသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်...ရဲဘော်မာက သူ့အိမ်ဝိုင်းထဲမှာ ဝံပုလွေအမွှေးအမျှင် အစုလိုက် အစုလိုက် တွေ့ခဲ့ရတယ်တဲ့... အမဲလိုက်ခွေးတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတာ ဝံပုလွေတွေလက်ချက် ဖြစ်ဖို့ အသေအချာပါပဲ..."

"သေရောပဲ... ဒီကိစ္စက တော်တော်လေးကို ကြီးမားနေပြီ...ပြည်သူ့စစ်ကို အကြောင်းကြားမှ ဖြစ်မယ်..."

ချောင်တျန်းကျီရွာနှင့် ရွှမ်းရွှေရွာမှာ ဝေးကွာလှသည်မဟုတ်၊ နှစ်ကီလိုမီတာခန့်သာ ဝေးသည်။

ယခုအခါ ဝံပုလွေအုပ်မှာ မြက်ခင်းပြင်တောင်၌ ပေါ်လာပြီဖြစ်ရာ ရွှမ်းရွှေရွာထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာရန်မှာ အချိန်သာ လိုတော့သည်။

နှစ်ကီလိုမီတာဆိုသည်မှာ အရှေ့မြောက်ပိုင်း ဝံပုလွေများ၏ ခွန်အားဖြင့် မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ရောက်ရှိနိုင်သော အကွာအဝေးဖြစ်သည်။

"အဟား... ပြည်သူ့စစ်လား... အသုံးမကျတဲ့ လူစုပါ..."

လီလန်က ခေါင်းခါ၍ မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာမှ စစ်တပ်မှာ စားဖို့သာသိပြီး သေဖို့စောင့်နေသည့် ပျင်းရိသော လူအုပ်စုမျှသာဖြစ်သည်။

သူတို့ကို ရွာကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းမှာ အိပ်မက်ဆိုးပင် ဖြစ်သည်။

ဝံပုလွေတွေ ရွာထဲသို့ ရောက်နှင့်နေလျှင်ပင် သူတို့မှာ အရက်နံ့များထွက်နေလျက် အိပ်ရာထဲတွင် ဟောက်နေကြဦးမည် ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရွာများရှိ ပြည်သူ့စစ်တပ်အဖွဲ့များထဲတွင် စန်းဟော့ရွာရှိ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဝမ်ဟုန်ရှင်း ဦးဆောင်သည့် အဖွဲ့သာလျှင် တာဝန်သိစိတ်ရှိသည်။

"သား... သားသံသယဝင်နေတာက..."

လီတာ့ဟိုင်က ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"အဘိုးဝမ် ထိုညက အပြင်ထွက်တဲ့အခါ တောင်ကုန်းဘက်မှာ အစိမ်းရောင် မျက်လုံးတွေကို မြင်ခဲ့တာ... ဝံပုလွေတွေဖြစ်ဖို့ အသေအချာပါပဲ..."

ချောင်တျန်းကျီရွာကဲ့သို့ပင် ဝံပုလွေအုပ်မှာ ရွှမ်းရွှေရွာထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲ့လိုတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... တောင်ပေါ်မှာ အစာရေစာတွေ ပေါများနေတာကို... တောကြက်တွေ၊ ယုန်တွေ အများကြီး ရှိနေတာ... ဘာလို့ ဝံပုလွေအုပ်က တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာရမှာလဲ..."

လီလန်က ခေါင်းခါသည်။

“ဘယ်သူ သိမှာလဲ..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရဲဘော်မာက ရိုးသားတဲ့သူပါ... သူ လိမ်နေတယ်လို့ မထင်ဘူး... နောက်ပြီး သိုးခြံထဲမှာလည်း ဝံပုလွေအမွှေးတွေ တွေ့ထားတာဆိုတော့ ဝံပုလွေတွေ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာပြီး ရွာထဲကို ရောက်လာတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

အမှန်တိုင်းပြောရရင် ဤကိစ္စမှာ တိုက်ဆိုင်မှုလွန်ကဲနေသည်။

အဘိုးဝမ်သည် ဝံပုလွေမျက်လုံးများကို မနေ့ညက မြင်ခဲ့သည်။ မြက်ခင်းပြင်တောင်တွင် အစ်ကိုမာ၏ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင် ပျောက်သွားသည်။

ရွှမ်းရွှေရွာက ဝံပုလွေများနှင့် မြက်ခင်းပြင်တောင်က ဝံပုလွေများသည် အုပ်စုမတူဘဲ ဖြစ်နေနိုင်ပါ့မလား။

အကယ်၍သာ ဝံပုလွေအုပ်နှစ်စု ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက ပြဿနာမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

ဝံပုလွေများသည် ကလေးငယ်များ၊ အမဲလိုက်ခွေးများနှင့် မွေးမြူထားသော တိရစ္ဆာန်များကို စားတတ်ကြသည်။ သူတို့က ရွာထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာပါက ရွာသားများပင် သတိမထားမိနိုင်ပေ။

နေ့အချိန်မှာတော့ အတော်အတန် အဆင်ပြေသော်လည်း ညဘက်ဆိုလျှင်ကော။

ကန်းပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေစဉ် နားထဲတွင် ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ…

ကြီးမားသော ဝံပုလွေခေါင်းကြီးတစ်ခုသည် သင့်ကန်းပေါ်တွင် တင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရလိမ့်မည်။

တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ကြက်သီးထစရာ ကောင်းလှသည်။

ဝံပုလွေအုပ်သည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ရွာထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာပါက နောက်ပိုင်းတွင် ဘယ်သူကများ အပြင်ထွက်၍ လမ်းလျှောက်ရဲတော့မည်နည်း။

ထိုသားရဲမှာ အလွန်တရာမှ လိမ္မာပါးနပ်လှသည်။

"အဖေ... ကျွန်တော် ပိုင်လုံနဲ့ ဟေးလုံကိုခေါ်ပြီး နောက်နှစ်ရက်လောက်နေရင် ရဲဘော်မာရဲါ ဝံပုလွေတွေ ကိုက်သွားတဲ့ အမဲလိုက်ခွေးတွေကို ရှာဖို့ ကူညီပေးမယ်..."

"အဖေ အိမ်မှာပဲနေပြီး ညီမလေးတွေကို သေချာကြည့်ထားပေးပါ... သူတို့ကို လျှောက်မသွားခိုင်းပါနဲ့... အချိန်မှန် အကြိုအပို့ လုပ်ပေးပါ... ဆရာမတုံနဲ့ ဆရာမလွီကိုလည်း သတိထားဖို့ ပြောပေးပါ..."

လီလန်က သူ၏ဖခင်ကို မှာကြားလိုက်သည်။

"သား... ဘာလို့ တောင်ပေါ်ကို ထပ်တက်ဦးမှာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးသည်။

"အခု ပိုင်လုံက ကျွန်တော်နဲ့ ရှိနေပြီ... ကျွန်တော်တို့ မိသားစုနဲ့ တောကြောင်ရိုင်းလေးနဲ့ဆိုရင် ဒီသုံးကောင်က တစ်နေ့ကို အသား ကျင်း(၂၀)ကျော် စားတယ်..."

"ကျန်နေတဲ့ တောဝက်သားတွေက သူတို့စားဖို့ မလုံလောက်တော့ဘူး..."

လီလန်က စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အမဲလိုက်ခွေးတွေ အများကြီးနဲ့ဆိုတော့ နေ့တိုင်း အစာကျွေးဖို့က ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ အမဲလိုက်ခွေးတွေမှာ အစေ့အဆန်တွေနဲ့ဆိုလျှင် ကြီးထွားလာမည်မဟုတ်၊ သန်မာလာစေရန်အတွက် အသား၊ အထူးသဖြင့် လတ်ဆတ်သော အသားနှင့် သွေးများကို လိုအပ်သည်။

လီတာ့ဟိုင်က တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်သယောင်ဖြင့် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

လီလန်က သူ၏ဖခင်ကို စိတ်ချစေမည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အဖေ... ပိုင်လုံနဲ့ ဟေးလုံ ရှိနေသရွေ့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... နောက်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထိမှန်မှုနဲ့ဆိုရင် ကျင်း(၆၀၀)ကျော်တဲ့ တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို သုံးချက်ပစ်ပြီး ရှင်းနိုင်တယ်... ကျွန်တော့်အတွက် စိုးရိမ်မနေပါနဲ့... တောင်ပေါ်က ဝံပုလွေတွေအတွက်သာ စိုးရိမ်ပေးပါ..."

လီလန်၏ စကားကြောင့် လီတာ့ဟိုင်မှာ ရယ်မောမိသည်။

"ဟေ့ကောင်လေး... မင်းက ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု ရှိသွားတာလဲ..."

သူသည် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲပြီး မောက်မာနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ကောင်းမွန်သောအရာပင် ဖြစ်သည်။

ယောက်ျားသားတစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ ယုံကြည်မှုရှိရမည်ဖြစ်ပြီး မောက်မာသည်ဆိုလျှင်လည်း မောက်မာပါစေတော့။ သူ၏ ခွန်အားကသာလျှင် အကောင်းဆုံး သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

ကြောက်စရာ ဘာရှိမှာလဲ။

"ကောင်းပြီ... အဖေ မင်းကို မတားတော့ဘူး... ဂရုစိုက်ဖို့တော့ မမေ့နဲ့..."

"ကျည်ဆန်တွေ အပိုယူသွားပါ... အဆင်မပြေရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင်ကာကွယ်..."

လီတာ့ဟိုင်က လီလန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ သိပါတယ်..."

"အဖေ... ပြောစရာတစ်ခု ကျန်သေးတယ်..."

လီလန် ဆက်ပြောမည့်အချိန်တွင် အိမ်ဝိုင်းအပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးတာ့ဟိုင်... တူလေး... အိမ်မှာ ရှိကြလား..."

လီလန်နှင့် လီတာ့ဟိုင်တို့သားအဖ နှစ်ယောက်သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် တစ်ယောက်၏အသံကို တစ်ယောက် ကောင်းကောင်း သိနေကြသည်။

တာဝန်ခံ ကျန်းဝေမင်ပင်ဖြစ်သည်။

"ဝေမင်... ဝင်ခဲ့ပါ... အပြင်မှာ အရမ်းအေးတယ်၊ အိမ်ထဲမှာ နွေးတယ်... ဝင်ခဲ့ပါ"

လီတာ့ဟိုင်က အိမ်ဝိုင်းဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် လိုက်ကာသည် တရွရွ မြည်လာပြီး အပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ခြေထောက်ကို ခါလိုက်သည်။

၎င်းတို့မှာ ဖိနပ်ပေါ်ရှိ နှင်းမှုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... တူလေး... အိမ်မှာ ရှိကြလား..."

ကျန်းဝေမင်သည် အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်၍ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လျှောက်ဝင်လာသည်။

"သြော်... ဝေးဝေးလံလံကနေ လာရတာ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ယူလာရတာလဲ..."

ကျန်းဝေမင် ပစ္စည်းများ အများကြီး ယူလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီတာ့ဟိုင်မှာ အံ့အားသင့်ကာ အမြန်သွား၍ လက်ခံလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော့်ဦးလေးဆီကနေ ကြားရတာက အသုံးမကျတဲ့ ကျွန်တော့်တူ ဝေ့ကော်တစ်ယောက် လူမိုက်တွေနဲ့ တောင်ပေါ်ကို လိုက်သွားပြီး ပျောက်သွားတယ်တဲ့... ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကျွန်တော့်တူအကြီးက အချိန်မီ ကြားဝင်ကယ်ဆယ်လိုက်လို့သာပေါ့..."

ကျန်းဝေမင်သည် လီလန်ကို ကြည့်၍ ကျေးဇူးတင်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တပ်ရင်းမှူး ကျန်းတာပေါင်မှာ ကျန်းဝေမင်၏ ဦးလေးဖြစ်ပြီး၊ သူ၏မြေး ကျန်းဝေ့ကော်မှာ ကျန်းဝေမင်၏တူ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် သူ၏တူဖြစ်သူကို ကယ်ဆယ်ပေးခဲ့သည်မှာ ကြီးမားသော ကျေးဇူးတရားဖြစ်ရာ ဦးလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသရမည်ဖြစ်သည်။

"ဦးလေးဝေမင်... ဒါ... ဒါကတော့ များလွန်းပါတယ်..”

လီလန်သည်လည်း လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဂလူတင်ဓာတ်ပါတဲ့ မုန့်ညက်တစ်အိတ်၊ သကြားဖြူ ကျင်းတစ်ဝက်ကျော်၊ ကြက်ဥဆယ်လုံးပါသော ပိုက်အိတ်တစ်ခုနှင့် ဝက်ဆီများများပါ အသားနှစ်ကျင်း။

ထိုပစ္စည်းအားလုံးကို ပေါင်းလိုက်လျှင် အနည်းဆုံး (၁၀)ယွမ်ခန့် တန်ဖိုးရှိပြီး ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပေးရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။

ငွေရှိလျှင်ပင် လက်မှတ်များ လိုအပ်သည်။

ကောက်နှံလက်မှတ်၊ သကြားလက်မှတ်၊ ကြက်ဥလက်မှတ်၊ အသားလက်မှတ်တို့မှာ အဖိုးတန်လှသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွင် အလုပ်မှတ်များ ရရှိသော်လည်း တစ်နှစ်ပတ်လုံးတွင် လက်မှတ် အနည်းငယ်သာ ရရှိနိုင်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ပိုက်ဆံအများကြီး မဟုတ်ပါဘူး... ရှောင်လန်က ဝေ့ကော်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ပြီး ကျန်းမိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသားကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာဆိုတော့ ဒီပစ္စည်းတွေက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

ကျန်းဝေမင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံမှ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကျေးလက်ဒေသသို့ ကုန်ပစ္စည်းများ သွားရောက် ဝယ်ယူသည့်အခါ ဝယ်ယူရေးပစ်မှတ်များကို ပြည့်မီအောင် လုပ်ဆောင်သည့်အပြင် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ငွေအပိုအနည်းငယ်လည်း စုဆောင်းနိုင်သေးသည်။

ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်ဆိုသည်မှာ အကျိုးအမြတ် များလှသည်။ သကြားလက်မှတ်၊ ကြက်ဥလက်မှတ်နှင့် အလားတူပစ္စည်းများကို ရရှိရန်မှာ စားသောက်သကဲ့သို့ပင် လွယ်ကူလှသည်။

ထိုပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရန် ငွေကြေးအတွက်မူ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပါ။

လက်လီဈေးနှုန်းမှာ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ကုန်ကျစရိတ်မှာ တစ်မျိုးဖြစ်ရာ ဈေးနှုန်းနှစ်မျိုး ရှိသည်။

ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်များသည် အသားနှင့် သကြားများ ဝယ်ယူသည့်အခါ လျှို့ဝှက်သော အခွင့်အရေးများကို ရရှိတတ်ကြသည်။