အခန်း ၁၀၇

အခန်း(၁၀၇) လီလန်သည် အခြားသော ထောက်ပံ့ပစ္စည်းများကို ထပ်မံရရှိပြန်သည်

ဝက်သားနှစ်ကျင်း၊ သကြားနှင့် ကြက်ဥများ ဖြစ်၏။

ကျန်းဝေမင်သည် သကြားနှင့် ကြက်ဥတို့ကို ကန်းစားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သောအခါ ဝိုင်းစက်၍ ပြူထွက်နေသော ဗိုက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျန်းဝေမင်သည် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်နှင့် ခေါင်းကြီး၍ နားရွက်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။ ရွာထဲရှိ အစာအာဟာရ လုံလောက်မှုမရှိ၍ ပိန်လှီနေသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် သူသည် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်နေရသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင်ခြယ်သနေရုံသာမက မေးနှစ်ထပ်ပင် ရှိနေ၏။

"ဦးလေးဝေမင်... အဘိုးကျန်းက ကျွန်တော့်ကို စက်ဘီးဝယ်လက်မှတ် ပေးထားပြီးသားပါ။ ဒါက အလွန်တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးပါ။ အခု ဦးလေးယူလာတဲ့ ဟာတွေကလည်း..."

ကျန်းဝေမင်သည် လီလန်၏ စကားကို ဖြတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ငါ့ဦးလေး ပေးတာနဲ့ မတူဘူးလေ။ ဒါတွေက ဦးလေးကိုယ်တိုင် ပေးတာဖြစ်လို့ သီးခြားစီပဲ..."

"ဒီသကြားနဲ့ ကြက်ဥတွေကိုယူပြီး အဖေနဲ့ ညီမတွေကို ကျွေးလိုက်စမ်းပါ။ ဒီဝက်သားနှစ်ကျင်းကို အဆီထုတ်ပြီး အသားဖတ်ကြော်လေးတွေ လုပ်စားလိုက်ပေါ့။ အလွန်မွှေးမှာပဲ။ ဦးလေးက အဆီထူတဲ့ အသားတွေကို ရွေးပြီး ဝယ်လာခဲ့တာ..."

ကျန်းဝေမင်သည် ကောက်ရိုးနှင့် ချည်နှောင်ထားသော ဝက်ဆီဖတ်များကို ပုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ အဆီများမှာ ဖြူဖွေးနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်စားချင်စဖွယ် ဖြစ်သည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းဝေမင်သည် ဆက်လက်၍ ပြောသည်။

"ရှောင်လန်... ဦးလေးဝေမင်နဲ့တော့ အားနာမနေပါနဲ့။ ဝေ့ကော်က ငယ်သေးတဲ့အပြင် အရမ်းဆိုးသွမ်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူ့အဖေက အစောကြီးကတည်းက ဆုံးသွားပြီ၊ ငါ့ဦးလေးလည်း သူ့ကို မထိန်းနိုင်ဘူး။ မင်းသာ သူ့ကို အဖော်ပြုပြီး ဂရုစိုက်ပေးရင် ငါ စိတ်အေးရမှာပါ..."

ကျန်းဝေမင်၏ တူဖြစ်သူ ကျန်းဝေ့ကော်၏ အဖေမှာ ကျန်းဝေမင်၏ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကို တော်စပ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ငယ်စဉ်က မြစ်ထဲတွင် လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားရင်း ရေနစ်သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ကျန်းတာ့ပေါင်၏ မျိုးဆက်တွင် ကျန်းဝေ့ကော်တစ်ယောက်သာ တစ်ဦးတည်းသော အရိုက်အရာခံ ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုကြီးမှာ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သဖြင့် ဒုတိယဦးလေးတစ်ယောက်အနေနှင့် သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရမည်ဟု ခံယူထား၏။ သို့မဟုတ်ပါက ဤကလေးသည် မြို့ပေါ်ရှိ လမ်းဘေးလူမိုက်များကဲ့သို့ အသုံးမကျသူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ကျန်းဝေမင်သည် သူ၏တူဖြစ်သူ တောဝက်တောင်ကြောတွင် ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း ကြားသိရသည့်အခါ အလွန်စိတ်ပူပန်သွားပြီး အလုပ်မှ ခွင့်ယူကာ စက်ဘီးကို စီး၍ ရွှမ်းရွှေရွာသို့ ချက်ချင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အိမ်သို့ ရောက်သည့်အခါ အလန့်တကြား ဖြစ်နေရသော်လည်း ကျန်းဝေ့ကော်ကို လီလန်က တောဝက်တောင်ကြောမှ ကယ်ဆယ်ပေးထားကြောင်း သိရလေသည်။ ကျန်းဝေမင်သည် တူကို ကယ်တင်ပေးသည့် ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ရန် လီလန်၏ အိမ်သို့ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

လီလန်သည် လက်ခံသင့်မသင့် တွေဝေနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝေမင်သည် မျက်နှာကို တည်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်လီလန်... အသက်ကယ်တာက ကျေးဇူးတင်ထိုက်ပေမယ့် အများအရေးနဲ့ ပုဂ္ဂလိကကိစ္စကိုတော့ ခွဲခြားရမယ်။ မင်းက ငါ့ကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါနဲ့..."

တာဝန်ခံကျန်းတစ်ယောက် အစိုးရရုံးသုံး စကားလုံးများကို သုံးစွဲနေလေပြီ။ လီလန်သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ဆုတ်ခွာမပေးပါက သူသည် ကျားတစ်ကောင် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးဝေမင်..."

လီလန်သည် ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုမှပေါ့..."

ကျန်းဝေမင်က လီလန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"အဖေ... ဦးလေးတို့ စကားပြောနေကြပါ။ ကျွန်တော် ရေနွေးအိုးတည်ပြီး ဦးလေးဝေမင်အတွက် လက်ဖက်ရည် ဖျော်လိုက်ဦးမယ်..."

လီလန်က ကန်းပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

လီတာ့ဟိုင်က သူ့ကို တားလိုက်၏။

"မင်း မလှုပ်နဲ့... ငါပဲ သွားလိုက်မယ်။ မင်းက ဦးလေးဝေမင်ကို အဖော်ပြုပြီး စကားကောင်းကောင်း ပြောနေလိုက်..."

"မင်းရဲ့ ဦးလေးဝေမင် မြို့ကနေ ပြန်လာတာ ကြာပြီဆိုတော့ အချိန်ယူပြီး စကားပြောကြလေ..."

လီတာ့ဟိုင်မှာ အကဲခတ်ကောင်းသူဖြစ်သည်။ သူသည် ကန်းပေါ်မှ ထ၍ မီးဖိုချောင်သို့ ရေနွေးအိုးတည်ရန် သွားလိုက်သည်။ လီလန်နှင့် ကျန်းဝေမင်တို့မှာ ကန်းစားပွဲတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြ၏။ ကျန်းဝေမင်သည် လီလန်ကို အထက်အောက် စူးစမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် အပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။

"မင်းတော်ပါတယ် ကလေးရယ်... ကျင်း(၆၀၀)ကျော်တဲ့ သင်းကွဲတောဝက်ကြီးကို ကျည်သုံးတောင့်နဲ့တင် ဖြုတ်ချနိုင်တာ မလွယ်ဘူးနော်..."

ကျန်းဝေမင်သည် လီလန်ကို လက်မထောင်၍ ပြလိုက်သည်။ ဤဦးလေးနှင့် တူမှာ တကယ်ပင် ဆင်တူကြ၏။ တစ်ပါးသူကို ချီးကျူးလိုသည့်အခါ လက်မထောင်၍ ပြတတ်ကြသည်။

"ကံကောင်းတာပါ ဦးလေးရာ... ကံကောင်းတာပါ..."

လီလန်က နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ဦးလေးဝေမင်သည် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်သူဖြစ်ပြီး ဝင်ငွေကောင်းသော ရာထူးကို ရထားသူ ဖြစ်သည့်အပြင် အကြီးအကဲတစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် လီလန်အနေနှင့် ရိုသေလေးစားရပေမည်။

"ဘာကံကောင်းတာလဲ... အဲ့ဒါက အရည်အချင်းပဲ..."

ကျန်းဝေမင်က နှာခေါင်းရှုံ့၍ ပြောလိုက်သည်။

"နှိမ့်ချမနေပါနဲ့ ကလေးရယ်။ မင်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီပဲ။ နည်းနည်းလောက် မောက်မာနေလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ လူငယ်တွေဆိုတာ နည်းနည်းတော့ မောက်မာရမယ်..."

"ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ နေစမ်းပါ။ မဟုတ်ရင် နောက်မှ လူမိုက်တွေရဲ့ အတင်းအဖျင်း ပြောတာကို ခံနေရလိမ့်မယ်..."

ကျန်းဝေမင်သည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် စာပေဆန်သော လေသံဖြင့် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး မင်းကို ဒီနေ့ သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးမယ်... 'ဂုဏ်သရေရှိသူသည် တရားဓမ္မကို ကြောက်ရွံ့ပြီး လူမိုက်သည် အာဏာကို ကြောက်ရွံ့၏' ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားဖူးလား..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ကျန်းဝေမင်သည် လီလန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက စာအုပ်ထဲက စကားပါ။ ဦးလေး ရှင်းပြမယ်။ အဓိပ္ပာယ်က 'ကိုယ်ကျင့်တရား မြင့်မားသူတွေက အာဏာထက် ကိုယ်ကျင့်တရားကို ပိုလေးစားပြီး အရည်အချင်းမရှိတဲ့ လူမိုက်တွေကတော့ အာဏာကို ကြောက်ပေမယ့် တရားကို မလေးစားဘူး' လို့ ပြောတာ..."

"နားလည်လား..."

"မင်းမှာ အာဏာရှိရင် အာဏာကို ပြရမယ်၊ လူတွေကို မြင်အောင်ပြရမယ်။ အဲဒီလိုလုပ်မှ နောက်ဆိုရင် လူမိုက်တွေနဲ့ တွေ့ရင်တောင် သူတို့က မင်းကို ကြောက်နေလိမ့်မယ်..."

“ဘာကြောင့် မင်းကို ကြောက်ရမှာလဲဆိုရင် မင်းက သန်မာလို့ပဲ၊ မင်းမှာ အရည်အချင်း ရှိလို့ပဲ”

"မင်းက မောက်မာလို့ပဲ..."

"ဒါကြောင့် ဦးလေးရှေ့မှာ နှိမ့်ချမနေပါနဲ့၊ မင်းရဲ့ အရှိအတိုင်းပဲ နေလိုက်ပါ..."

"ရှောင်လန်... မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိတယ်။ မင်းရှေ့မှာ လျှောက်ရမယ့် လမ်းက အများကြီး ကျန်သေးတယ်၊ မင်းက ဦးလေးထက်တောင် ပိုပြီး ခရီးပေါက်ဦးမှာ..."

ကျန်းဝေမင်၏ စိတ်ရင်းအမှန်စကားတို့မှာ လီလန်၏ ရင်ကို ထိမှန်သွားသည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝက ဘဝတစ်ဝက်ကို ဝေဝါးစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး အဖေနှင့် ညီမငယ်နှစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးမိခဲ့သည်။ အရင်းနှီးဆုံး ဆွေမျိုးများ၏ သစ္စာဖောက်မှုများကို ခံစားခဲ့ရပြီးနောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ နောင်တများနှင့် စိတ်ညစ်ညူးမှုများကြားတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ရပြီးမှသာ ဤအမှန်တရားများကို နားလည်ခဲ့ရ၏။

ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ယနေ့အချိန်အထိ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူ့ကို ဤမျှ ထက်မြက်သော အမှန်တရားများကို တစ်ချက်မကျန်အောင် သင်ကြားမပေးခဲ့ဖူးချေ။

ဤသည်မှာ အလင်းရောင်သို့ ဦးတည်စေမည့် မီးရှူးတန်ဆောင်၊ မြူခိုးများကြားမှ လမ်းပြမြေပုံပင် ဖြစ်၏။ ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူ လီလန်သည် မည်သူက သူ့အပေါ် စေတနာရှိသည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိလေသည်။ မျက်စိရှေ့မှ ဦးလေးဝေမင်မှာ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက် ဖြစ်၏။

"ဦးလေးဝေမင်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ..."

လီလန်က ရိုးသားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီလိုမှပေါ့... မင်းက တောင်တန်းရွာလေးထဲမှာပဲ အချိန်ကြာကြီး နေလာခဲ့တာဆိုတော့ ရွာထဲက လူမိုက်တွေနဲ့ပဲ ပေါင်းသင်းနေခဲ့ရတာပေါ့..."

"ဦးလေး ပြောပြမယ်... အပြင်က လူမိုက်တွေက ရွာထဲက လူတွေထက် ပိုပြီး စက်ဆုပ်ရွံရှာဖို့ ကောင်းပြီး ပိုပြီး ရက်စက်ကြတယ်..."

"နောက်တစ်ခုက မင်းကို သတိပေးချင်တာကတော့ တစ်ခုခု အောင်မြင်သွားရင် မာနကြီးမနေနဲ့။ မောက်မာတာက တစ်မျိုး၊ မာနကြီးတာက တစ်မျိုးပဲ..."

လီလန်သည် ထပ်၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြန်သည်။ ကျန်းဝေမင်သည် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံမှ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရန် ကျေးလက်ဒေသများသို့ မကြာခဏ သွားရောက်ရသည့်အပြင် လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း၌လည်း နှစ်မြုပ်နေသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လူအမျိုးမျိုးတို့ကို မြင်တွေ့ဖူးသူဖြစ်ရာ သူ၏ လူမှုဆက်ဆံရေး အတွေ့အကြုံများမှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိလှ၏။

"ကောင်းပြီ... ပြောချင်တာတွေ အကုန်ပြောပြီးပြီ..."

"မင်းက တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့ ကလေးပဲ၊ ကံလည်း အရမ်းကောင်းတယ်..."

ကျန်းဝေမင်သည် ကန်းစားပွဲတွင် သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ထိုင်နေသော လီလန်ကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဗျာ... ဦးလေးဝေမင် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေမင်၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာမှာ သတင်းကောင်းတစ်ခုခု ဖြစ်လာတော့မည်ကို အကဲခတ်မိလိုက်သည်။

"ကျိုးလျဲ့ရှန်းတို့ဆီက ကြားတယ်။ မင်းက ကံကောင်းတာကိုး စန်းဟော့ရွာက အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဟူကို စိတ်ချမ်းသာအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရုံတင်မကဘဲ ကျင်း(၂၀၀)ရှိတဲ့ ငါးကိုပါ ဖမ်းမိတယ်ဆို..."

ကျန်းဝေမင်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာသည်။

"ဟုတ်တယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ငါးက ဘယ်မှာလဲ... ငါးက ဘယ်မှာလဲ..."

"စုန့်ဟွာမြစ်ထဲက ရေချိုငါးကောင်းတွေဆိုတာ ဒီတစ်ပတ်မှာငါတို့ ဝယ်ယူရေးဌာနကို စက်ရုံမှူးကိုယ်တိုင် မှာထားတာလေ..."

"မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရှိပါတယ် ဦးလေးဝေမင်၊ ခဏစောင့်ပါ... ကျွန်တော် သွားယူပေးပါ့မယ်..."

လီလန် ကန်းပေါ်မှ မဆင်းရသေးခင်မှာပင် လီတာ့ဟိုင်က ဂုန်နီအိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲ၍ အိမ်အလယ်ခန်းသို့ ရောက်လာသည်။ အဖေတစ်ယောက် တစ်ဖက်ခန်းမှ တစ်လျှောက်လုံး နားထောင်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ကျန်းဝေမင်သည် ဂုန်နီအိတ်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဖိနပ်ပင် မစီးဘဲ ကန်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားသည်။ သူသည် အိတ်ကို ဖွင့်၍ ကြည့်လိုက်၏။ အထဲတွင် စုန့်ဟွာမြစ်မှ ဖမ်းဆီးလာသော အဖြူရောင် ငါးကြီးများ ရှိနေသည်။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်..."

ကျန်းဝေမင်သည် ရယ်မောရင်း "ကောင်းတယ်" ဟု ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြောလိုက်လေသည်။