အခန်း ၁၀၉

အခန်း (၁၀၉) လင်ဇီးမှို... သမင်ဂျို..၊ ဦးလေးဝေမင်၏ သီးသန့်မှာယူမှု

လီလန်သည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ လာသော အေးစက်စက် သတ္တုထိတွေ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လီလန်သည် နာရီကို နားနှင့် အနီးကပ်ဆုံးတွင် ထား၍ နားထောင်ကြည့်ရာ အားအင်နည်းပါးသော "တစ်... တောက်..." ဟူသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည် ။

နာရီသည် အပြည့်အဝ ပြုပြင်ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နိုင်ရုံသာမက လက်ကောက်ဝတ်တွင် အလွယ်တကူ ဝတ်ဆင်နိုင်ရန်အတွက် ကြိုးသိုင်းပါ ထည့်သွင်းထားလေသည် ။

လီလန်သည် ရတနာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သကဲ့သို့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားလေသည်။

သူသည် ဤနာရီကို ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံမှ ကြက်တစ်ကောင်ဖြင့် လဲလှယ်ရယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီနာရီကို ရရှိထားတော့ လျှို့ဝှက်သေတ္တာတွေဆီက သတင်းအချက်အလက်တွေကို ရတာနဲ့ အချိန်ကိုက် ရောက်နိုင်တော့မှာပဲ..."

လီလန်က တွေးတောလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်သေတ္တာများကို ဖွင့်လှစ်ပြီး အချက်အလက်များ ရရှိပြီးနောက်တွင် အကျိုးအမြတ်များကို တိကျစွာ ရရှိနိုင်ရန်အတွက် လီလန်သည် ထိုနေရာသို့ အချိန်မတိုင်မီ တစ်နာရီ သို့မဟုတ် နာရီဝက်ခန့် ကြိုတင်ရောက်ရှိကာ စောင့်ဆိုင်းလေ့ရှိသည်။

ဆောင်းရာသီတွင် အပြင်ဘက်၌ အလွန်အေးစိမ့်လှပြီး အပူချိန်မှာ သုညဒီဂရီအောက် ဆယ်ဂဏန်းအထိ နိမ့်ကျသည်။

ဆယ်မိနစ်မျှ ထိုင်စောင့်ရုံဖြင့်ပင် အလူးအလဲ ခံစားရလောက်အောင် အေးခဲသွားတတ်သည်။

ယခုတွင်မူ နာရီကို ရရှိထားပြီဖြစ်၍ ထိုင်စောင့်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

အကွာအဝေးနှင့် အချိန်ကို တွက်ချက်ကာ အချိန်မီ ရောက်ရှိနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဦးလေးကျန်းဝေမင်... ဒီနာရီကို ပြုပြင်ခ ဘယ်လောက်ပေးရမလဲ..."

ခေတ်ကာလတွင် နာရီဟူသည် ဇိမ်ခံပစ္စည်းဖြစ်ပြီး တစ်လုံးလျှင် ယွမ်(၁၀၀) သို့မဟုတ် (၂၀၀)ကျော် ကုန်ကျနိုင်ကာ အဖိုးတန် နာရီဝယ်လက်မှတ်ပင် လိုအပ်သေးသည်။

"အလှည့်သုံးမျိုးနှင့် အသံတစ်မျိုး" ဟူသည်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဆင့်အတန်း၏ သင်္ကေတများ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် နာရီပြုပြင်ခမှာ အထူးပင် မြင့်မားလှသည်။

လီလန်သည် မေးခွန်းမမေးမီ မိမိကိုယ်ကို စိတ်နှစ်သိမ့်ထားလိုက်သည်။

"မြို့ထဲမှာ နာရီပြင်တတ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ အမှတ်မထင် တွေ့သွားလို့ပါ... ပြုပြင်ခက အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး…(၁၀(ယွမ်ဆိုရင် ရပါပြီ..."

ကျန်းဝေမင်သည် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ငြိမ်သက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"(၁၀)ယွမ်လား…”

နာရီကြိုးတစ်ချောင်းတည်းတောင် (၁၀)ယွမ်ကျော်တယ်... ကျန်းဝေမင် ပြောတဲ့ဈေးက လျော့နည်းနေမှန်း လီလန် သိလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါတို့က မိသားစုဝင်တွေလိုပဲဟာ... ဘာလို့ အဲ့လို ပြောနေတာလဲ..."

ကျန်းဝေမင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ဒီမြစ်အစာတွေကို ဦးလေးဆီ ရောင်းပေးတာကပဲ ဦးလေးအတွက် အကူအညီကြီးဖြစ်နေပြီ... ဒီလောက်ကတော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

ကျန်းဝေမင် ပြောသည်မှာ လိမ်ညာခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဤမြစ်ရေစာအိတ်မှာ စက်ရုံမှူးက တာဝန်ပေးထားသည့် အလုပ်ကိစ္စဖြစ်ပြီး ဤအလုပ်ကို ကောင်းစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သူမှာ ဒုတိယစက်ရုံမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း ခံရမည်ဟု ဌာနမှူးကပင် ပြောထားသည်။

ဒုတိယစက်ရုံမှူး... ဝယ်ယူရေးဌာန၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူး ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းဝေမင်သည် ဤရာထူးကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက စိတ်ဝင်စားနေခဲ့ပြီး ယခုတွင်မူ စစ်မှန်သော "ဌာနမှူးကျန်း" အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် သဘာဝကျစွာပင် ပျော်ရွှင်နေပြီး နာရီပြုပြင်ခကို သုံးပုံနှစ်ပုံ လျှော့၍ ပြောလိုက်ခြင်းမှာ လီလန်အတွက် ဆုလာဘ်တစ်ခုဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း (၁၀)ယွမ်ပေါ့..."

ဦးလေးကျန်းဝေမင် ပြောသည့်အတိုင်း လီလန်သည် ဆက်၍ ငြင်းဆန်မနေတော့ပေ။

သူသည် (၁၀)ယွမ်တန် ငွေစက္ကူကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းဝေမင်ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေမင်သည် ငွေကိုယူကာ သာမန်အတိုင်းပင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"မာလောင်စန်းဆီက မီးသွေးခဲတစ်ရာ ရောက်လာပြီလား..."

ကျန်းဝေမင်သည် အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ ဝင်လာရင်း သစ်သားရုံအတွင်း စနစ်တကျ စုပုံထားသည့် အမည်းရောင် မီးသွေးခဲပုံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ရဲဘော်မာ လာပို့သွားတာပါ... ခုနလေးတင်ပဲ ပြန်သွားတယ်..."

လီလန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သြော်... နည်းနည်း နောက်ကျသွားတာပဲ... ဒါပေမဲ့ နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်... ဒီကနေ မြို့ထဲကို သွားရတာ အဆင်မပြေဘူးလေ... လမ်းတွေကလည်း မကောင်းဘူး..."

"သြော်... ဟုတ်ပြီ... မီးသွေးဖိုးက..."

"မလိုပါဘူး... ပိုက်ဆံက နည်းနည်းလေးပါ..."

ကျန်းဝေမင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မာလောင်စန်းရဲ့ မီးသွေးတွင်းက ကျွန်တော်တို့ သံမဏိစက်ရုံနဲ့ စီးပွားရေးအရ ဆက်ဆံမှုရှိတယ်... သူတို့က မိတ်ဖက်တွေလို့ ပြောလို့ရတယ်..."

သံမဏိစက်ရုံများသည် သံမဏိ ထုတ်လုပ်ရန်အတွက် မီးသွေး အများအပြား လိုအပ်သည်။

ကျန်းဝေမင်မှာ ဝယ်ယူရေးအေးဂျင့် ဖြစ်သဖြင့် ဤတာဝန်မှာ သူ့ထံသို့ သဘာဝအလျောက် ကျရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် မီးသွေးတွင်းနှင့် မကြာခဏ အဆက်အသွယ်ရှိပြီး အဓိက ဖောက်သည်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။

ဤအဓိကဖောက်သည်က ဆွေမျိုးများအတွက် မီးသွေးခဲအနည်းငယ် ရယူခြင်းနှင့် အမြတ်အနည်းငယ် ချန်ထားခြင်းမှာ သူ့အတွက် သာမန်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။

"ဦးလေးကျန်းဝေမင်က တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တာပဲ... လူတွေအများကြီးကို သိတာပဲ..."

"ငါ့ကို ချီးမွမ်းမနေပါနဲ့တော့ ကောင်လေးရာ..."

ကျန်းဝေမင်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မီးသွေးအတွက်ကတော့ ငါ တာဝန်ယူပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို နောက်ထပ် အကူအညီတစ်ခု ထပ်ပေးရမယ်..."

"ဦးလေး ပြောစရာရှိတာ ပြောပါ..."

"ဒီလိုပါ..”

ကျန်းဝေမင်သည် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီး နောက်အခန်းရှိ လီတာ့ဟိုင်ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် စကားပြောရန် အနည်းငယ် ဝန်လေးနေပုံရသည်။

သူ့အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်ရင်း လီလန်သည်လည်း နောက်အခန်းဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် သဘောတူညီမှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အဖေ သိသွားမှာ ကြောက်နေတာလား…”

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော့်အဖေက အရမ်း တင်းကျပ်တယ်... သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူး..."

"မဟုတ်ပါဘူး... မမဟုတ်ပါဘူး..."

ကျန်းဝေမင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ဦးလေးက အသက်ကြီးလာပြီ... ပြီးတော့ ဒီရက်ပိုင်းမှာ သူက ရိက္ခာတွေ ဝယ်ဖို့အတွက် ကျေးလက်တွေကို မကြာခဏ သွားနေရတယ်... အလုပ်ရှုပ်လွန်းပြီး သူက အရင်ကလို အားအင်တွေ မရှိတော့ဘူး..."

ကျန်းဝေမင်သည် လီတာ့ဟိုင်ထက် ဆယ်နှစ်ခန့် ငယ်သော်လည်း အသက်လေးဆယ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် လေးဆယ်အရွယ်တွင် အကောင်းဆုံး အချိန်ကာလ၌ ရှိနေသော်လည်း ဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်အဖြစ် လုပ်ကိုင်နေရသည်။

စက်ရုံတွင် ဝယ်ယူရေး ခွဲတမ်းရှိတိုင်း သူသည် သူ၏ စက်ဘီးအိုကြီးကို စီးကာ ကျေးလက်ဒေသများသို့ သွား၍ ဝယ်ယူရပြီး လေနှင့်မိုး၊ အလွန်အမင်း အေးစိမ့်မှုနှင့် ပူပြင်းမှုတို့ကို ရင်ဆိုင်ကာ ကြိုးစားပမ်းစား ရှာဖွေရသည်။

ဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်အလုပ်မှာ ငွေကြေးရလွယ်သည်ဟု မထင်ပါနှင့်။ ရွာသားများနှင့် ဈေးညှိနှိုင်းရုံသာမက ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုလည်း လိုအပ်သည်။

မဟုတ်ပါက ဆောင်းရာသီတွင် အအေးမိဖျားနာပါက ကိုယ်ခန္ဓာက လိုက်မမီတော့ဘဲ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေရုံသာမက အလုပ်ကိုလည်း နှောင့်နှေးစေသည်။

ကျန်းဝေမင်သည် ယူနစ်၏ ဝယ်ယူရေး ပစ်မှတ်များကို ပြည့်မီစေရန်အတွက် မကြာသေးမီက ကျေးလက်သို့ ခရီးများစွာ သွားရောက်ခဲ့သည်။

ကျန်ရှိသည်တို့ကို ဖယ်ထားလျှင် သူသည် ရွှမ်းရွှေရွာ၊ ချောင်တျန်းကျီရွာနှင့် စန်းဟော့ရွာ အပါအဝင် အနီးအနားရှိ ရွာအားလုံးသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

သူသည် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့တိုင်းနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး သူတို့က သူ့ထံမှ အမဲလိုက်သားကောင်များ ဝယ်ယူရန် လိုအပ်သည်။

လီလန်မှာ ထိုသူတို့ထဲမှ တစ်ဦးသာဖြစ်သည်။

ဤအလုပ်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရမ်းပင်ပန်းပြီး ဆောင်းရာသီ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အေးစိမ့်သောလေမှာ ကိုယ်ခန္ဓာအတွက် ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ပေ။

"ဦးလေး... ကျွန်တော် ဆေးမြစ်တွေ ရှာပေးရမလား..."

လီလန်က စမ်းသပ်သလို မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဖြစ်နိုင်ရင် လင်ဇီးမှို သို့မဟုတ် သမင်ဂျို... ဒါမှမဟုတ် ကျောက်ကပ်အားတိုးမြက်ဆိုရင် ပိုကောင်းတယ်... ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာကို အားဖြည့်ချင်လို့ပါ..."

ကျန်းဝေမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"လင်ဇီးမှို... သမင်ဂျို..."

လီလန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လျှာသပ်လိုက်သည်။

ဆောင်းရာသီ၏ အလယ်တွင် တောင်များပေါ်၌ နှင်းများက ခါးလောက်အထိ ဖုံးလွှမ်းနေချိန်တွင် လင်ဇီးမှိုကို ဘယ်နေရာမှာ ရှာရမည်နည်း။

သမင်များက ဂျိုထွက်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ယခုအချိန်မှာ သမင်ဂျိုထွက်မည့် ရာသီ မဟုတ်ပေ။

သစ်လွင်သော သမင်ဂျိုမှာ ရရှိရန် ခက်ခဲပြီး အဟောင်းကိုမူ အဖိုးတန်စွာဖြင့် ဝှက်ထားကြသည်။ မည်သူက ပိုင်ဆိုင်သည်ကို မည်သူ သိမည်နည်း။

မိုးပျံနဂါးကိစ္စမှာ ကံတရားပေါ်တွင် မူတည်ပြီး သူသည် နေ့တိုင်း ဖမ်းမိမည်ဟု အာမမခံနိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အတွေးတစ်ခုသည် လီလန်၏ စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဦးလေး... ကျောက်ကပ်အားတိုးမြက်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ကျန်းဝေမင်သည် မာလောင်စန်း၏ (၅)ကျင်း (၂.၅ ကီလိုဂရမ်) ရှိသော အားတိုးမြက်ကို တွေးမိလိုက်သည်။

"အောင်းအောင်ကျောင်းလား... ဟုတ်ပြီ... ဒါပေမဲ့ ငါ လိုချင်တာက အဟောင်းမဟုတ်ဘဲ အသစ်တွေကို..."

ကျန်းဝေမင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ထိုအချိန်က ကျောက်ကပ်အားတိုးမြက်မှာ ကျောက်ကပ်ကို အားဖြည့်ခြင်းနှင့် ခါးကို သန်မာစေခြင်းအတွက် အထိရောက်ဆုံးဖြစ်ပြီး ဆေးမြစ်ကို သိမ်းဆည်းထားသည့် ကာလ ကြာရှည်လေလေ အာနိသင် လျော့နည်းလေလေ ဖြစ်သည်။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မာလောင်စန်းသည် ယခုနှစ်တွင် ကျောက်ကပ်အားတိုးမြက် အများအပြား ရရှိထားပြီး အားလုံးမှာ ယခုနှစ်ထွက်များသာ ဖြစ်သည်။

"မင်း ဒါကို ဘယ်ကရတာလဲ ကောင်လေး..."

"မင်းမှာ ချစ်သူရှိနေတာလား..."

ကျန်းဝေမင်သည် လီလန်ကို အပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူလည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် ဤကျောက်ကပ်အားတိုးမြက်၏ ဆေးအာနိသင်ကို သဘာဝအတိုင်း သိရှိထားသည်။

ယောက်ျားသောက်လျှင် မိန်းမ အော်မည်။

ညလုံးပေါက် ရပ်မနားပေ။

လီလန်သည် ထိုသို့အသံမျိုးဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခြင်းမှာ သူ ချစ်သူရှိနေသည်ဟု ကျန်းဝေမင်က မှားယွင်းစွာ ယုံကြည်သွားစေသည်။

လီလန်မှာ အသက် (၂၀) သာ ရှိသေးပြီး ယောက်ျားလေးနှင့် မိန်းကလေးကြားက ကိစ္စများတွင် အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေမည့် အချိန်ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် အဆင်မပြေစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းဝေမင်၏ နောက်ပြောင်မှုကို ပြန်မပြောပေ။

"ကောင်းပါပြီ... ငါ မင်းကို မနောက်တော့ဘူး..."

ကျန်းဝေမင်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ပညာတတ်လူငယ်လေးနဲ့ စကားပြောရတာ ဘယ်လိုလဲ... ဒီမိန်းကလေးက မင်းကို သဘောကျပုံရတယ်... မင်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားသင့်တယ်"

တုံယွီရှုမှာ ကျန်းဝေမင်က ပညာတတ်လူငယ်ရုံးတွင် လီလန်အတွက် အထူးရွေးချယ်ပေးထားသည့် ချိန်းတွေ့ရန် မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ သူက သူမကို လီလန်ထံ မိတ်ဆက်ပေးရမည် ဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် မေ့သွားခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လီလန်၏ အိမ်တွင် သူမနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ထိုသို့ဖြင့် သူမကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သြော်... ဆရာမတုံလား..."

လီလန်သည် ချောမောလှပပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးကို တွေးမိကာ အံ့အားသင့်သွားသည်။