အခန်း ၁၁၀

အခန်း(၁၁၀) တောင်တန်းများဆီသို့ မသွားမီ နောက်ဆုံးအကြိမ် စိတ်ကြိုက်စားခြင်း

"ဘာတဲ့... မားလောင်စန်းရဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အမဲလိုက်ခွေးကို ရှာဖို့ တောင်ပေါ်တက်မလို့လား..."

ကျန်းဝေ့မင် ရောက်လာသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ လီလန်သည် မြက်ခင်းပြင်ရွာဘက်မှ အဘိုးမာ၏ အမဲလိုက်ခွေးမှာ ဝံပုလွေများ၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကြောင်း ပြောပြလိုက်၏။ ထို့ပြင် ဝံပုလွေများမှာ ရွှမ်းရွှေရွာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာနိုင်ခြေရှိသည်ဟု သူတို့၏ သံသယကိုလည်း ဆွေးနွေးဖြစ်ကြသည်။

"ဝံပုလွေတွေက ရွာထဲအထိ ရောက်လာပြီလား..."

ကျန်းဝေ့မင်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူသည် တောင်ပေါ်ရှိ ဝံပုလွေများ၏ ရက်စက်မှုကို ကောင်းစွာသိရှိထားသူဖြစ်၏။ ကျန်းဝေ့မင်၏ ငယ်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်မှာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင် မှိုခူးရန် တောင်ပေါ်သို့ တစ်ယောက်တည်း တက်သွားရာမှ လမ်းပျောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရိုးစုသာ ပြန်တွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။ ရွာသားများ၏ ပြောစကားအရ ထိုသူမှာ ဝံပုလွေများ၏ အစာဖြစ်သွားခြင်းပင်။ ဤတောင်တန်းများရှိ ဝံပုလွေများသည် လူကိုပင် စားတတ်ကြသည်။

"ဦးလေးကျန်းဝေ့မင်... ကျွန်တော်လည်း သံသယဖြစ်မိတာပါ... အခုလောလောဆယ်တော့ အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး..."

လီလန်က ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူ အဘိုးဝမ်မှာ ရွာနောက်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းပေါ်တွင် စိမ်းရောင်တောက်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံကို အဝေးမှ မြင်ခဲ့ရခြင်းသာဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်း ဝံပုလွေဟု အသေအချာ မမြင်ခဲ့ရသေးပေ။ ရွာထဲတွင်လည်း ကလေးပျောက်ဆုံးမှုမျိုး မကြားသိရသေး၍ ဝံပုလွေဟုတ်မဟုတ်ကို အတည်မပြုနိုင်သေးခြင်းပင်။

"ချောင်တျန်းကျီရွာက ဖြစ်ရပ်က ဝံပုလွေတွေကြောင့် ဖြစ်ဖို့များတယ်... ငါတို့ ရွှမ်းရွှေရွာနဲ့လည်း ဝေးတာမဟုတ်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတာပေါ့..."

ကျန်းဝေ့မင်က စိုးရိမ်စွာ ပြောသည်။

"ဒါကို တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းဆီ အကြောင်းမကြားသေးဘူးလား..."

ကျန်းဝေ့မင်က မေးသည်။

"မကြားရသေးပါဘူး... ဒီနေ့မှ သိရတာမို့ ဦးလေးကို ပြောပြဖို့တောင် အချိန်မရသေးဘူး..."

လီလန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဒီည ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဆီ သွားဖို့ရှိတော့ ဦးလေး ပြောပြပေးလိုက်ပါမယ်..."

ကျန်းဝေ့မင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်သွားရင် သတိထား... မင်းက ချိန်ရွယ်ပစ်ခတ်မှုမှာ တော်တာမို့ အဲဒီ ဝံပုလွေတွေ မင်းကို ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျန်းဝေ့မင်သည် လီလန်၏ ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်းကို ယုံကြည်အားကိုးသည်။ မည်သို့ဆိုစေ တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို ကျည်သုံးတောင့်ဖြင့် ပစ်သတ်နိုင်ခဲ့သည့် ကောင်လေးမဟုတ်ပါလော။

"ဦးလေး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး... ကောင်းကောင်းပြင်ဆင်ထားပါ... တောင်ပေါ်က ဝံပုလွေတွေက အရမ်းကောက်ကျစ်တာမို့ သတိမလျှော့နဲ့..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းဝေ့မင် ပြန်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

"အေး... ဝေ့မင်က ဒီအတိုင်းပြန်သွားပြီလား... ဘာလို့ ခဏလောက် ဆွဲမထားခဲ့တာလဲ..."

အခန်းထဲမှ ထွက်လာသော လီတာ့ဟိုင်က မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးဝေ့မင်က အလုပ်များတဲ့သူပါ... ဆွေးနွေးစရာကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ပါ..."

လီလန်က သူ့လက်ပတ်နာရီကို ထိကိုင်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ (၁၀)ယွမ်တန် ငွေစက္ကူအသစ်စက်စက် ခုနစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ကန်းပေါ်ရှိ စားပွဲတွင် ချလိုက်သည်။

"အဖေ... ဒါက ဒီနေ့ ငါးရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ... အဖေ သိမ်းထားလိုက်ပါ..."

"ဟမ်... ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးပါလား..."

လီတာ့ဟိုင်က အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။

သားဖြစ်သူ လုံမင်မြစ်သို့ သွားရာတွင် ကံကောင်းလှသဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ငါးဖမ်းထွက်ခြင်းဖြင့်ပင် ငါးပေါင်း ကျင်း(၁၀၀)ကျော် ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုငါးများကို ကျန်းဝေ့မင်ထံ (၁)ကျင်းလျှင် ဆင့်(၄၀)နှုန်းဖြင့် ရောင်းချရာတွင် ငါးပေါင်း (၁၆၀)ကျင်းအတွက် စုစုပေါင်း ယွမ်(၈၀) ရရှိခဲ့သည်။ ယွမ်(၈၀)ဆိုသည်မှာ ဆယ်ယွမ်တန် ရှစ်ရွက်ပင်။

"သား... ငါ့သားကတော်လိုက်တာ... အခုဆိုရင် အများကြီး ရှာနိုင်နေပြီပဲ..."

လီတာ့ဟိုင်မှာ ပျော်ရွှင်လွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ဝဲတက်လာသည်။ သူသည် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့တွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပင်ပန်းစွာ လုပ်ကိုင်မှရရှိမည့် အလုပ်မှတ်များကို ယခုအခါ သားဖြစ်သူက ငါးဖမ်းထွက်ရုံဖြင့် တစ်နှစ်စာကို တစ်နေ့တည်း ရှာနိုင်နေပြီဖြစ်၏။ လီတာ့ဟိုင်တစ်ယောက် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်ရသည်။ သားဖြစ်သူ တိုးတက်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ မိဘအတွက် အကောင်းဆုံးပင်။

"ဒီပိုက်ဆံတွေကို သားပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ... နောက်ဆို အိမ်ထောင်ပြုရင် သုံးရအောင်..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ဆယ်ယွမ်တန်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဗီရိုဆီသို့ သွားကာ သံသေတ္တာဟောင်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလာသည်။ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မင်္ဂလာအထိမ်းအမှတ် "နှစ်ဆပျော်ရွှင်ခြင်း" သင်္ကေတများဖြင့် ပန်းပွင့်များ ရေးဆွဲထားသည့် သေတ္တာထဲသို့ ငွေများကို ထည့်လိုက်၏။

ထိုသေတ္တာမှာ လီလန်၏ အမေနှင့် လက်ထပ်စဉ်က ရရှိခဲ့သော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုထဲတွင် လီတာ့ဟိုင် ချွေတာစုဆောင်းထားသည့် ငွေစက္ကူအနည်းငယ်လည်း ရှိနေသေးသည်။

လီလန်သည် သေတ္တာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"အဖေ... အိမ်မှာပဲ ညီမလေးတွေကို ကြည့်ပေးပါ... သား အပြင်ခဏ သွားဦးမယ်..."

လီလန် ကန်းပေါ်မှ ဆင်းကာ နံရံတွင် ချိတ်ထားသော ဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

"မှောင်နေပြီကို ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

လီတာ့ဟိုင်က စပ်စုလိုက်သည်။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့ဆီ သွားပြီး ခွေးလေးသွားပေးမလို့ပါ..."

လီလန် အဝတ်အစား ဝတ်ပြီးချိန်တွင် လီတာ့ဟိုင်က သကြားဖြူတစ်ကျင်းခွဲကို ယူလာပေးသည်။

"အိမ်မှာ သကြားတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်... ဒါလေးကို မင်းအစ်မဆီ ယူသွားလိုက်..."

ဤကာလတွင် ရွာထဲရှိသူအားလုံးမှာ ဆင်းရဲကြပြီး အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအစာများ မရှိကြပေ။ သကြားရေမှာ အကောင်းဆုံး အာဟာရပင်။ လီလန်သည် ဖခင်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သကြားတစ်ကျင်းခွဲမှာ ဈေးကြီးရုံမက လက်မှတ်ဖြင့်သာ ဝယ်ယူရသဖြင့် အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်။

"ဦးလေးပိုင်ရဲ့ ရောဂါက ဆောင်းရာသီဆို တုပ်တတ်တယ်... ဒါလေးကို ယူသွားပေးပြီး သကြားရေ ဖျော်တိုက်လိုက်ပါဦး..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ကာ သကြားများကို ယူလိုက်သည်။ သူသည် အခန်းကန့်လိုက်ကာကို ဖယ်၍ နောက်အခန်းထဲ ဝင်သွား၏။ ညီမနှစ်ယောက်မှာ ကန်းပေါ်တွင် စာကျင့်နေကြသည်။ လီလန် သူတို့၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ...

"အစ်ကို ခွေးလေးတစ်ကောင် ယူသွားမယ်... တစ်ကောင်ပဲ ကျန်တော့မယ်နော်..."

"အစ်ကို... ဒါကို အစ်မပိုင်ကျဲ့ဆီ ပေးမလို့လား..."

ဒုတိယညီမ လီထျန်းက မေးသည်။

"ဟုတ်တယ်... သူလည်း ခွေးလေးတစ်ကောင် မွေးထားရအောင်... ကြီးလာရင် အိမ်စောင့်ပေးနိုင်တယ်..."

လီလန်သည် ခွေးလေးများကို ပေးလိုက်ရန် စိတ်ကူးသော်လည်း အစ်မပိုင်ကျဲ့မှာ ခွေးလေးကို အာဟာရပြည့်ဝအောင် ကျွေးနိုင်ပါ့မလားဟု တွေးမိသည်။ ထို့ကြောင့် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားကာ တောဝက်သား ငါးကျင်းကို လှီးယူပြီး အိတ်ကပ်ထဲတွင် သကြားတစ်ကျင်းခွဲကို ထည့်ကာ နွားတင်းကုပ်မှ ခွေးကလေးတစ်ကောင်ကို ကောက်ယူ၍ အပြင်သို့ ထွက်လာလိုက်၏။

ရွာလမ်းအတိုင်း ဆယ်မိနစ်ကျော် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် အစ်မပိုင်ကျဲ့၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့... အိမ်မှာလား..."

လီလန်က တံခါးကို ခေါ်လိုက်သည်။

"အိမ်မှာ... အိမ်မှာ... အခုပဲ ဖွင့်ပေးမယ်..."

အိမ်ထဲမှ ပိုင်ကျဲ့၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

မွှေးရနံ့တစ်ခုနှင့်အတူ တံခါးပွင့်လာသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျတာလဲ... အစ်မ စောင့်နေတာ ရက်တောင်ကြာပြီ..."

ပိုင်ကျဲ့က တံခါးဖွင့်ဖွင့်ချင်း လီလန်၏ လက်ကို ဆွဲကာ အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွင်းလိုက်သည်။

"အစ်မ... ဒီမှာသကြားလေး... အာဟာရဖြစ်အောင် သုံးလိုက်ဦး..."

"အိုး... ငါ့ကလေးက အရမ်းသိတတ်တာပဲ... ဒီနေ့ အစ်မ ရာသီလာနေမှန်း ဘယ်လိုသိတာလဲ..."

"ဟမ်..."

လီလန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အစ်မပိုင်ကျဲ့မှာ ထိုအရာဖြစ်နေသည်ဟု သူ မတွေးထားခဲ့။ ယနေ့တော့ ဘာမှလုပ်လို့ မရတော့ပေ။

သူ၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ကျဲ့မှာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ဆွဲဆောင်မှုမျိုးဖြင့်…

"နောက်တာပါ... အထဲဝင်ခဲ့ အထဲဝင်ခဲ့..."

အိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အလှဆီနံ့သင်းနေသော မုဆိုးမပိုင်မှာ လီလန်ဆီသို့ တိုးကပ်လာကာ သူ၏ ဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ပေးရန် အလောတကြီး လုပ်ဆောင်တော့သည်။

"အစ်မ... စိတ်ထိန်းဦး.. အဘိုးပိုင် ရှိသေးတယ်..."

"အဖေ အိမ်မှာမရှိဘူး... အစ်မ သူ့ကို အပြင်သွားခိုင်းထားတာ... မြန်မြန် အင်္ကျီချွတ်စမ်း..."

"အစ်မ အရမ်းလိုချင်နေပြီ..."

"မြန်မြန်... မြန်မြန်... မြန်မြန်လုပ်တော့..."