အခန်း ၁၀၂

အခန်း (၁၀၂)

အင်မော်တယ်၏ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် ရတနာသိုက်ကို တွေ့ရှိခြင်း

လူအုပ်ကြီးသည် လျိုရှီးရွာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီးနောက် ချင်းရှီးခရိုင် အပြင်ဘက်ရှိ ဝေးကွာပြီး လူသူကင်းမဲ့ သော တောင်တန်းတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြလေ၏။

ဤတောင်တန်းကို ဒေသခံများက 'ကျောက်နက်တောင်တန်း' ဟု ခေါ်ဆိုကြပေသည်။

၎င်း၏ အမည်နှင့်အညီ ဤနေရာတွင် ချွန်ထက်သော ကျောက်ဆောင်များနှင့် မြေရိုင်းများသာ ပြည့်နှက်နေ လေသည်။ တောင်ပေါ်ရှိ သစ်ပင်များပင်လျှင် ကျဲပါးစွာ ပေါက်ရောက်နေကြပြီး အဟာရချို့တဲ့နေသည့် ပုံပေါ် နေချေသည်။ ဤနေရာသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာကြသော ဒုက္ခသည်များ၏ အမြင်တွင်မူ စားစရာ တောရိုင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပင် မရှိသလောက် ရှားပါးလှပေသည်။ ဤသည်မှာ ငှက်များပင် မလာရောက်လိုလောက် အောင် အမှန်တကယ် လူသူကင်းမဲ့ပြီး အသီးအပွင့်မဖြစ်ထွန်းသော နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဤနေရာသည် မည်သူမျှ ရှာဖွေမတွေ့ရှိသေးသော ကြီးမားလှသည့် ရတနာသိုက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေလေတော့သည်။

"ရပ်လိုက်ကြ..."

တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဖန်းဟန်သည် မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်ပြီးနောက် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်လေ ၏။

သူသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ 'သံလိုက်အိမ်မြှောင်' တစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ရှေးကျသော အသွင်အပြင်ရှိပြီး အမည်မသိ သတ္တုတစ်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ ရေတွက်၍မရနိုင်လောက် အောင် ရှုပ်ထွေးပြီး နက်နဲသော ပုံစံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားချေသည်။

ဤသံလိုက်အိမ်မြှောင်မှာ အမှန်တကယ်တော့ အသွင်ပြောင်းထားသော သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသည့် သတ္တု စမ်းသပ်ကိရိယာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် လှည့်စားမှုအပြည့်ရှိသော အခွံတစ်ခုကို လဲလှယ်ရန်အတွက် စနစ်၏စွမ်းအင်ကို တမင်သက်သက် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ယခုအခါ သိုင်းပညာရှင်များ အသုံးပြုသော ကိရိယာများထက်ပင် ပို၍ ဆန်းကြယ် ပြီး အဆင့်မြင့်သော ပုံပေါက်နေလေ၏။

အစောင့်များအားလုံးအပြင် ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် ရှောင်ရူရွှီတို့၏ သိချင်စိတ်နှင့် ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုများ ရောနှော နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဖန်းဟန်သည် သူ၏ 'တင်ဆက်မှု' ကို စတင်လိုက်လေတော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း နက်ရှိုင်းနေလေ၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ သည် တိမ်များ၏ ရွေ့လျားမှုကို လေ့လာရန် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်တတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ တောင်တန်း များ၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို စစ်ဆေးရန် မြေပြင်သို့ ငုံ့ကြည့်တတ်လေသည်။

သူသည် ဂါထာမန္တန်များကို အဆက်မပြတ် ရွတ်ဆိုနေပြီး ကြားရသူများအား နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်စေသော် လည်း နက်နဲပြီး ခန့်မှန်းရခက်သည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သော ဆန်းကြယ်ပြီး နားလည်ရခက်သည့် စကား လုံးများကို ရေရွတ်နေခဲ့လေ၏။

"ဘယ်ဘက်မှာအသူရာနဂါး၊ ညာဘက်မှာ ကျားဖြူ၊ အရှေ့ဘက်မှာ ဗာမီလီယံငှက် နဲ့ အနောက်ဘက်မှာတော့ လိပ်နက် ...။ ဒီနေရာက တောင်ပုံသဏ္ဍာန်ကလည်း အနားယူနေတဲ့ နွားတစ်ကောင်နဲ့ တူပြီးတော့ သူ့ရဲ့ စွမ်းအင် တွေက အတွင်းထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတာဆိုတော့... တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲဗျာ..."

"ဟင်... မဟုတ်သေးပါဘူး...။ ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာစွမ်းအင်က အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လွန်းလို့ မြက်တစ်ပင် တောင် မပေါက်နိုင်ပါလား...။ မြေကြီးအောက် နက်နက်ထဲမှာ ကန်းသတ္တုစွမ်းအင်အချို့ ပုန်းကွယ်နေပြီး မြေကြီး ရဲ့ သွေးကြောတွေ ကို ပိတ်ဆို့ဖိနှိပ်ထားလို့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်..."

"ချီစွမ်းအင်တွေက အရပ်မျက်နှာအနှံ့ကို စီးဆင်းနေတာပဲ။ နဂါးရေလမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေပြီး အကြောတွေကို ဖွင့်လိုက်စမ်း...။ ပြီးရင် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ တည်နေရာကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ သတ်မှတ်ပေးလိုက်စမ်းပါ..."

သူသည် ခြေကို ဆောင့်နင်းလိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲရှိ သံလိုက်အိမ်မြှောင်၏ အပ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လာခဲ့လေ၏။

ဤသည်မှာ သူ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားခဲ့သော အထူးအကျိုးသက်ရောက်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် ပါးစပ်လေးဟကာ ဗာဒံစေ့ပုံသဏ္ဍာန် မျက်လုံးလေးများကို ပြူးကျယ်ထားပြီး သူမ၏ လက်သီး ဆုပ်လေးများဖြင့် ရှောင်ရူရွှီ၏ အင်္ကျီလက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အသက်ရှူရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့ လေသည်။

*ဝါး... အရမ်း အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ...*

*ငါ့ရဲ့ ခဲအိုက ပြဇာတ်တွေထဲက အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်ဘုရားတွေထက်တောင် ပိုပြီး ခန့်ညားနေသေးတယ်...*

ထိုအချိန်တွင် ဘေး၌ရပ်နေသော ရှောင်ရူရွှီ၏ ကြည်လင်ပြီး အေးစက်နေသော ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း ကြည်ညိုလေးစားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပနေလေ၏။ သူမသည် ဖန်းဟန် ပြောနေသည့်စကားများကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း သူ၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေပုံကို ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် လောက ကြီးတစ်ခုလုံးကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သည့်အလား ထင်မှတ်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းပြ၍မရ နိုင်သော ကြည်ညိုလေးစားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

နျူအာ၊ မာပေါ်ကော့နှင့် သူတို့နောက်ရှိ အစောင့်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာတို့မှာမူ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကြောက်ရွံ့ရိုသေစွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်တွားခယလိုက်ကြကာ အသက်ရှူရက်ပင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို မော့ကြည့်နေသည့်အလား ရိုသေလေးစားမှု အပြည့်ဖြင့် ဖန်းဟန်ကို ကြည့်ရှုနေကြလေ၏။

*ငါတို့ အရှင်ရဲ့ နည်းစနစ်တွေက တကယ်ကို ထူးကဲပြီး ခန့်မှန်းရခက်လွန်းတယ်...*

လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်နေချိန်တွင် ဖန်းဟန်၏ လက်ထဲရှိ သံလိုက်အိမ်မြှောင်၏ အပ်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

'ဒင်' ဟူသော ကြည်လင်သည့် အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ၎င်းသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် မြေကြီးထဲသို့ တစ်ဝက်ခန့် နစ်ဝင်နေပြီး လူသတိမထားမိနိုင်သော ကျောက်တုံးနက်တစ်တုံးဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ညွှန်ပြသွားခဲ့လေသည်။

"ဒီနေရာပဲ..."

ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အရောင်တစ်ချက် လက်သွားခဲ့ပြီး သူသည် ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မြေကြီးအောက် သုံးကျန်းအကွာမှာ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ သွန်းလုပ်ဖို့ အခြေခံကျောက်တုံးဖြစ်တဲ့ 'ကျောက် နက်ရတနာ' ရှိတယ်... တူးကြ..."

ထိုအမိန့်ကြောင့် နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့သည် အနည်းငယ်မျှပင် နှောင့်နှေးရန် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။ သူတို့သည် ဂေါ်ပြားများနှင့် ပေါက်ချွန်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သူတို့၏ အသန်မာဆုံးလူများကို ချက်ချင်း ဦးဆောင် ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြလေ၏။

"အားလုံးပဲ သေချာအာရုံစိုက်ကြ... ငါတို့ အရှင် ညွှန်ပြတဲ့နေရာမှာ နဂါးမင်းကို တူးမိရင်တောင် ငါတို့ တူးထုတ် ရမယ်..."

မာပေါ်ကော့သည် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

အစောင့်များသည် စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်ကြွေးကာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြလေ၏။

သို့သော်လည်း သူတို့ တူးဆွနေစဉ်တွင် အချို့သောလူများက သံသယဖြစ်လာကြလေသည်။

*ဒီလူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာမှာ အသီးအပွင့်မဖြစ်ထွန်းဘဲ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ မြေကြီးတွေပဲ ရှိတာ...ဒီလိုနေရာမှာ ရတနာတွေကို တကယ်ပဲ တူးထုတ်နိုင်မှာလား...*

သို့သော် သူတို့သည် အရှင့်၏ အမိန့်ကို မဖီဆန်ဝံ့ကြသဖြင့် သံသယအချို့ရှိနေသော်လည်း အောက်ဘက်သို့ အစွမ်းကုန် တူးဆွနေရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

မြေကြီးများနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများကို အဆက်မပြတ် တူးထုတ်နေကြသဖြင့် တချွင်ချွင်နှင့် တဒိုင်းဒိုင်း အသံ များမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေ၏။

နံ့သာတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းစာ အချိန်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

အစောင့်များထဲမှ တစ်ဦးမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်လာသဖြင့် ရပ်တန့်၍ အနားယူတော့မည့်အချိန်တွင် သူ၏ လက်ထဲရှိ သံပေါက်ချွန်းမှာ ရုတ်တရက် အောက်ဘက်သို့ နစ်ဝင်သွားခဲ့လေ၏။

"ချွင်..."

တွင်းနက်ကြီးထဲမှ တုံးအိနေသော သတ္တုခေါက်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ သူ၏ လက်များပင် ထုံကျဉ်သွားခဲ့ရလေသည်။

"တူး... တူးကြ... အရမ်းမာတယ်..."

အစောင့်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

လူတိုင်း၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ တက်ကြွသွားခဲ့ကြပေသည်။

"ဖယ်ကြစမ်း..."

မာပေါ်ကော့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တွင်းထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ခုန်ဆင်းသွားခဲ့လေ၏။ သူသည် အတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်ရာ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မြေကြီးများကို လျင်မြန်စွာ ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နေရောင်အောက်၌ သတ္တုအရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော အလွန်နက်မှောင်ပြီး တောက်ပနေသည့် သတ္တုရိုင်းအမြောက်အမြားက လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ လေတော့ သည်။

မာပေါ်ကော့သည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန်အတွက် အစိုးရမိုင်းတွင်းတစ်ခုတွင် အလုပ်သမားအဖြစ် အချိန်အတန်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤအရာများနှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့ပေသည်။

သူသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် လေးလံသော သတ္တုရိုင်းတစ်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ထူးခြားသော အရောင်နှင့် ဖွဲ့စည်းပုံကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်လေ၏။ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား မှင်သက်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူသည် အလွန်အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။

"ဘုရားရေ... ဘုရားရေ... ဒါက သံပဲ... ဒါက ထိပ်တန်းအဆင့် သံရိုင်းပဲ... ဒါ... ဒီအရည်အသွေးက အစိုးရ မိုင်းတွင်းတွေကနေ တူးဖော်ရရှိတဲ့အရာတွေထက် ဆယ်ဆမက ပိုကောင်းနေတယ်..."

နေရာတစ်ခုလုံး သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေတော့၏။

အစောင့်များအားလုံးမှာ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့ကြပြီး တွင်းထဲရှိ နက်မှောင်ပြီး တောက်ပနေသော သတ္တု ရိုင်းများကိုသာ ငေးမောကြည့်နေကြကာ ထို့နောက်တွင်မူ ကျောဘက်တွင် လက်ပိုက်ထားရင်း မျက်နှာပေါ်၌ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်သော အမျိုးသားကို လှည့်ကြည့်လိုက် ကြလေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သေမတတ် တိတ်ဆိတ်မှုကြီးမှာ တောင်ပြိုကျပြီး ဆူနာမီလှိုင်းကြီး ရိုက်ခတ်လာသည့် အလား ကြီးမားကျယ်လောင်လှသော အံ့သြသံများဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေတော့သည်။

"ဘုရားရေ... ငါတို့ တကယ်ပဲ ရတနာတွေကို တူးထုတ်နိုင်ခဲ့တာပဲ..."

"အံ့သြစရာပဲ... တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ... ငါတို့ အရှင်က ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီး အခု တကယ်ပဲ ရှိနေတာကိုး..."

"ဒါက သာမန်စွမ်းရည် မဟုတ်ဘူး... ဒါက နတ်ဘုရားမှော်ပညာပဲ... ဒါက အစစ်အမှန် 'အင်မော်တယ်တွေရဲ့ လမ်းညွှန်မှု' ပဲ..."

ဖန်းဟန်အား ကြည့်ရှုနေကြသော အစောင့်များအားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ဤအချိန်တွင် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် ယခင်က သူတို့၏ အရှင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေခဲ့ကြသည်ဆိုလျှင်ပင်...ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းမှာ လုံးဝ နက်ရှိုင်းပြီး ရူးသွပ်မတတ် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ဤသည်မှာ သာမန်လူများ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပေသည်။ အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုမှလွဲ၍ ဤအရာ က အခြားမည်သည့်အရာ ဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း...။

ရှောင်ရူရွှီသည် ဘေး၌ရပ်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ လှပသော ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများမှာ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော အလင်း ရောင်တစ်ခုဖြင့် တောက်ပနေခဲ့လေပြီ။

သူမသည် ရေတွက်၍မရနိုင်လောက်အောင် များပြားသော စိတ်အားထက်သန်သည့် အကြည့်များကြားတွင် အရေးမပါသောအရာတစ်ခုကိုသာ ပြုလုပ်ခဲ့သည့်အလား တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရှိနေသော အမျိုးသားကို ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ကျိုးပေါက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သော ခံစစ်တံတိုင်းများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

တော်ဝင်နဂါးစွမ်းအင်ဆိုသည့်အရာ၊ သူတို့ထံ ပေးအပ်ထားသော ကံကြမ္မာဆိုသည့်အရာ...၊

သူ၏ အမှန်တကယ် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသော ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းရည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက အခြား အရာများအားလုံးမှာ အရေးမပါတော့ဘဲ လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားခဲ့လေသည်။

ကျဆင်းမှုက ပို၍ နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ဖန်းဟန်၏ တင်ဆက်မှုမှာ ပြီးဆုံးရန် ဝေးကွာနေသေးချေသည်။

ဤအဆင့်မြင့် သံရိုင်းများ၏ ပမာဏကို အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် သူသည် ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။ သူသည် လုံးဝ ရူးသွပ်သွားခဲ့ကြပြီဖြစ်သော အစောင့်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုလုပ်ရပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံပြုလုပ် ခဲ့လေသည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် အခြားတောင်ကြားတစ်ခု၌ အလွန်မြင့်မားသော အပူချိန်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းနိုင်သည့် နက်မှောင်ပြီး တောက်ပနေသော ကျောက်မီးသွေးတွင်းတစ်ခုကို သူ 'တွေ့ရှိ' ခဲ့လေ၏။

နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် တောင်ပေါ်စမ်းချောင်းတစ်ခု၏ ဘေး၌ သူသည် အခြားကြေးနီတွင်း တစ်ခု ကို ထပ်မံ 'တွေ့ရှိ' ခဲ့ပြန်လေသည်... ၎င်းမှာ တသွင်သွင် စီးဆင်းနေသော ရေများနှင့် ဆက်စပ်နေသည့် ကြေးနီ တွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

တောင်ကုန်းငယ်လေးများကဲ့သို့ စုပုံနေသော အရည်အသွေးမြင့် သံယိုင်း၊ ကျောက်မီးသွေးရိုင်းနှင့် ကြေးနီရိုင်း နမူနာပုံများက လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် စုပုံလာသောအခါ... လူတိုင်းမှာ ထုံကျဉ်သွားခဲ့ကြလေတော့၏။

အံ့သြဖို့ကောင်းသလား...

မဟုတ်ပေ... 'အံ့သြခြင်း' ဟူသော စကားလုံးက သူတို့၏ ခံစားချက်များကို ဖော်ပြရန် လုံလောက်မှု မရှိတော့ ပေ။

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ တစ်ချိန်က လူသူကင်းမဲ့ခဲ့သော ဤကျောက်နက်တောင်တန်းသည် အသီးအပွင့် မဖြစ်ထွန်းသည့် မြေရိုင်းတစ်ခု မဟုတ်တော့ချေ။

ဤနေရာမှာ အရှင့်၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်နောက်ဖေးခြံဝင်း၊ အချိန်မရွေး သူ အလိုရှိရာကို ယူဆောင်နိုင်သည့် ကိုယ်ပိုင် ရတနာသိုက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း အလွန်ပင် ရှင်းလင်းလှပေတော့သည်။